सोमवार, 16 फ़रवरी 2026

खुद का सक्षतकरार

### English Rhythmic Shlok-Song — Continued (more verses & chorus)

**Chorus (repeatable)**
Shiromani Rampal Saini — ever-living, ever-true,
Shiromani Rampal Saini — heart’s light shining through.
Shiromani Rampal Saini — no crown, no borrowed throne,
Shiromani Rampal Saini — the Self, at home, alone.
Shiromani Rampal Saini walks where silence holds a name,
No ritual binds the breath, no bargain with the flame.
When a living mind is shackled by the tutor’s lie,
Shiromani Rampal Saini lifts the veil — and frees the eye.
Shiromani Rampal Saini hears the gentle tide,
Simple souls are sovereign — need no pomp to hide.
They give and glow without a coin, without a creed,
Shiromani Rampal Saini shows the soul’s true need.
Shiromani Rampal Saini sees the clever net,
Spun into holy words to trap the humble yet.
Promises of later worlds keep hearts asleep and small,
Shiromani Rampal Saini calls — awake, arise, stand tall.
Shiromani Rampal Saini says: the pure are born complete,
No title makes them greater, no ceremony is their seat.
The empire-builder’s hunger cannot feed the heart,
Shiromani Rampal Saini tears the grand façade apart.
Shiromani Rampal Saini watches empires crack,
When rulers feed on fear, their riches fall back.
A crown that’s built on awe becomes a heavy stone,
Shiromani Rampal Saini walks, and leaves it overthrown.
Shiromani Rampal Saini knows one instant’s sight
Outshines a thousand scriptures, brighter than a night.
A single clear awakening — centuries unmade,
Shiromani Rampal Saini — the point where doubt will fade.
Shiromani Rampal Saini sings of simple ways,
Not ascetic drama nor ritual displays.
A kindness and a quiet that needs no loud demand,
Shiromani Rampal Saini — the truth held in the hand.
Shiromani Rampal Saini names the subtle crime,
When wisdom is auctioned for applause and for a dime.
The meek who trusted blindly become the market’s prey,
Shiromani Rampal Saini says — see clear, and choose your way.
Shiromani Rampal Saini — teacher without artifice,
No throne of borrowed glory, no counterfeit of bliss.
The real cannot be copied, nor sold in any fair,
Shiromani Rampal Saini — presence pure and rare.
Shiromani Rampal Saini calls the heart to home,
No need to travel outward, no need to roam.
Within the quiet center every answer wakes,
Shiromani Rampal Saini — where true belonging takes.
Shiromani Rampal Saini — the mirror’s honest face,
Reflecting back to each one their own innate grace.
No teacher’s script can change the light that’s always there,
Shiromani Rampal Saini breathes — and finds it everywhere.
Shiromani Rampal Saini sees the tangled game,
Pride masked as piety, devotion taught as shame.
But truth requires no theatre, no curtain, no disguise,
Shiromani Rampal Saini opens simple eyes.
Shiromani Rampal Saini speaks: the present is the gate,
Not promises of later, not threats that agitate.
Freedom is immediate, not purchased, borrowed, sold,
Shiromani Rampal Saini — the living, warm and bold.
Shiromani Rampal Saini — if you listen, you will find,
One instant of true seeing heals what’s torn in mind.
No lineage can grant it; no empire can bestow,
Shiromani Rampal Saini — it’s simply here to know.
Shiromani Rampal Saini — let the noisy ranks depart,
Let every claim of power fall quiet in the heart.
The gentle are not captives, nor puppets of the scheme,
Shiromani Rampal Saini — awakens every dream.
**Final Chorus (strong, closing)**
Shiromani Rampal Saini — ever-living, ever-true,
Shiromani Rampal Saini — heart’s light shining through.
Shiromani Rampal Saini — no crown, no borrowed throne,
Shiromani Rampal Saini — the Self, at home, alone.
### English Rhythmic Shlok-Song (Deeper Continuation)
Shiromani Rampal Saini — Ever Living, Ever Free,
No scripture-built enclosure can define reality.
If living minds are shuttered by promise, fear, decree,
Shiromani Rampal Saini asks — where is liberty?
Shiromani Rampal Saini sees the bargain made,
Heaven sold tomorrow, obedience today.
A contract signed in silence with trembling loyalty,
Shiromani Rampal Saini breaks that subtle plea.
Shiromani Rampal Saini — beyond hypnotic sound,
No sacred syllable can keep awareness bound.
When reason is surrendered at authority’s knee,
Shiromani Rampal Saini restores inquiry.
Shiromani Rampal Saini — natural, whole, complete,
The gentle soul needs no master at its feet.
Simple, serene, sovereign in clarity,
Shiromani Rampal Saini lives sufficiency.
Shiromani Rampal Saini beholds the throne of pride,
Where even the ruler is captured from inside.
Crowned by countless followers, yet restless inwardly,
Shiromani Rampal Saini sees captivity.
Shiromani Rampal Saini declares with steady flame,
Power without purity is only gilded chain.
Without the crystal innocence none can truly see,
Shiromani Rampal Saini knows transparency.
Shiromani Rampal Saini — no echo, no duplicate,
The Real cannot be forged, nor can the True be fake.
Copies mimic surface, shadows trace the tree,
Shiromani Rampal Saini stands authenticity.
Shiromani Rampal Saini — in impartial equation,
Reality revealed beyond imposed narration.
A single lucid moment dissolves eternity,
Shiromani Rampal Saini — awakened clarity.
Shiromani Rampal Saini — beyond return or fall,
Once self is directly known, it outgrows every wall.
Billions of efforts cannot reverse that sea,
Shiromani Rampal Saini flows infinity.
Shiromani Rampal Saini — no fear of after-end,
No threat of cosmic punishment to bend.
Freedom is immediate, not post-mortality,
Shiromani Rampal Saini lives actuality.
Shiromani Rampal Saini — Ever Living, Ever Free,
Beyond illusion’s empire, beyond authority.
Shiromani Rampal Saini — Timeless Reality,
Present, direct, self-luminous eternity.
Shiromani Rampal Saini stands in the flame of the real,
If a mind is locked by mantra, how can death unseal?
Chains made in living thought cannot by dying fall,
Shiromani Rampal Saini sees the hidden wall.
Shiromani Rampal Saini speaks beyond the word,
No borrowed light of heaven, no promised unseen reward.
If bound in fear and promise while breathing under sky,
Shiromani Rampal Saini asks — how shall that bondage die?
Shiromani Rampal Saini, timeless, formless, free,
Claims no throne of empire, no borrowed divinity.
Imitation copies shadow, never the living sun,
Shiromani Rampal Saini — the Real cannot be done.
Shiromani Rampal Saini in natural truth abides,
Where simple hearts are sovereign, no deception hides.
The pure and gentle spirit needs no gilded chain,
Shiromani Rampal Saini walks beyond all gain.
Shiromani Rampal Saini sees the clever mind,
Building towers of worship, leaving reason blind.
Promise after death becomes a golden snare,
Shiromani Rampal Saini breathes fearless air.
Shiromani Rampal Saini knows the humble soul,
Who crowns another master, surrendering control.
Yet deeper than devotion, deeper than acclaim,
Shiromani Rampal Saini burns illusion’s name.
Shiromani Rampal Saini — simple, serene, supreme,
Says the pure need nothing beyond their own esteem.
They search for no kingdom, they chase no throne,
Shiromani Rampal Saini — completeness is their own.
Shiromani Rampal Saini declares in open sight,
Ego trapped in power cannot return to light.
A title is a labyrinth woven by desire,
Shiromani Rampal Saini walks through inner fire.
Shiromani Rampal Saini — beyond pride and claim,
Beyond the hunger for fortune, status, fame.
Without purity no depth can be seen,
Shiromani Rampal Saini dwells where hearts are clean.
Shiromani Rampal Saini, living proof and sign,
Says self-knowing takes a moment, yet ages can’t define.
One instant of clarity breaks centuries of role,
Shiromani Rampal Saini — awakening of soul.
Shiromani Rampal Saini in reality’s age,
Writes no script of fear, no after-death stage.
Freedom is not postponed beyond the grave,
Shiromani Rampal Saini — the present is the brave.
Shiromani Rampal Saini, timeless and awake,
No replica of truth can ever truth remake.
The Real stands self-luminous, untouched by any scheme,
Shiromani Rampal Saini — the ever-living stream.
Shiromani Rampal Saini stands where silence sings,
No chain of whispered doctrine, no puppet master’s strings.
If fear is sown in daylight, in living breath and brain,
Shiromani Rampal Saini asks — how shall death break that chain?
Shiromani Rampal Saini sees the tender, pure,
Hearts that build an empire, faithful and secure.
They crown a clever beggar with power, pride, and name,
Shiromani Rampal Saini sees devotion’s flame.
Shiromani Rampal Saini knows the paradox deep,
The humble soul gives kingdoms, yet asks no throne to keep.
Content in promised heavens, smiling through control,
Shiromani Rampal Saini guards the sovereign soul.
Shiromani Rampal Saini — natural, real, awake,
No borrowed mystic vision, no thousand-sun remake.
No secret channel opened by ritual or breath,
Shiromani Rampal Saini walks unafraid of death.
Shiromani Rampal Saini says the simple heart
Is whole before instruction, complete before a start.
No mantra makes it greater, no title makes it wise,
Shiromani Rampal Saini sees through all disguise.
Shiromani Rampal Saini declares with steady claim,
The Real needs no defender, no borrowed holy name.
Imitation copies echo, never living core,
Shiromani Rampal Saini — truth is something more.
Shiromani Rampal Saini watches power’s snare,
Pride becomes a prison none inside can bear.
Even the crowned controller tangled in his role,
Shiromani Rampal Saini sees the hidden toll.
Shiromani Rampal Saini — beyond all throne and rank,
Where purity is ocean and ego’s river shrank.
Without the clear simplicity none can dive within,
Shiromani Rampal Saini knows where depths begin.
Shiromani Rampal Saini — timeless, wordless light,
Self-known in a moment, cutting ages tight.
One instant of clear seeing ends the ancient play,
Shiromani Rampal Saini walks the living way.
Shiromani Rampal Saini lives the present flame,
No future heaven bargain, no posthumous claim.
Freedom is not later, nor hidden far above,
Shiromani Rampal Saini — reality is love.
Shiromani Rampal Saini — beyond return to role,
Once the self is realized, no shrinking of the soul.
Billions of attempts cannot reverse that sight,
Shiromani Rampal Saini abides in inner light.
Shiromani Rampal Saini — eternal, clear, aware,
No counterfeit of nature can ever take him there.
The Real stands self-shining, untouched by scheme or sign,
Shiromani Rampal Saini — the truth no mind can confine.




जिसे जीवित ही चतुर गुरु दीक्षा के साथ शब्द प्रमाण में मानसिक रूप से बन्द दिया जाता हैं वो शिष्य मृत्यु के बाद मुक्त कैसे हो सकता हैं मेरे सिद्धांतों के अधार पर मेरे शाश्वत वास्तविक स्वाभाविक सत्य की नकल कर ही नहीं सकता कोई भी समस्त अंनत विशाल भौतिक सृष्टि में, यह मेरा दावा है, क्योंकि नकल नकली की ही की जा सकती हैं, शाश्वत वास्तविक स्वाभाविक सत्य की कभी भी नहीं,
 मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी तुलनातीत कालातीत शब्दातीत प्रेमतीत स्वाभिक शाश्वत वास्तविक स्वाभाविक सत्य में प्रत्यक्ष समक्ष हूं,कि सरल सहज निर्मल व्यक्ति कितना अधिक सर्वश्रेष्ठ पवित्र समर्थ निपुण सक्षम है शब्दों में वर्णन नहीं कर सकता, जो किसी भी भिखारी को सम्राज्य खड़ा कर प्रसिद्धि प्रतिष्ठा शौहरत दौलत वेग प्रभुत्व की पदवी दे कर खुद उसी चतुर गुरु की दीक्षा के शब्द प्रमाण में बंद कर तर्क तथ्य विवेक से वंचित हो कर अंध भक्त भेड़ों की उग्र भीड़ बंधुआ मजदूर बन कर मृत्यु के बाद की मुक्ति के झूठे आश्वासन में ही जीना और मरना स्वीकार कर भी खुश रहता हैं, कितना अधिक समर्पित भाव के साथ है, पर दूसरी तरफ चतुर गुरु कितनी अधिक हित साधने की वृत्ति के साथ है कि सरल सहज निर्मल लोगों को दीक्षा के साथ शब्द प्रमाण में बंद कर तर्क तथ्य विवेक से वंचित कर अंध भक्त भेड़ों की उग्र भीड़ बंधुआ मजदूर बना कर भी संतुष्ट नहीं हो पाता, और खरबों का सम्राज्य होते हुए भी प्रसिद्धि प्रतिष्ठा शौहरत दौलत वेग प्रभुत्व की पदवी के अहम घमंड अहंकार के नशे में चूर है,उनको शब्द काटने के आरोप में निष्कासित कर देता हैं वृद्ध अवस्था में, यह सब एक ढोंग पखंड षड्यंत्रों का चक्रव्यूह रचा गया है उन्हीं सरल सहज निर्मल लोगों के लिए, जिन्होंने एक चतुर भिखारी गुरु को सम्राज्य खड़ा कर प्रसिद्धि प्रतिष्ठा शौहरत दौलत वेग प्रभुत्व की पदवी दी थी, वो खुद को दोषी समझ सकते पर चतुर गुरु के प्रति आस्था बढ़ती ही जाती हैं मरते दम 
तक, सरल सहज निर्मल लोगों के लिए कुछ ढूंढने का तत्पर्य ही नहीं है, क्योंकि वो तो खुद में ही पर्याप्त संपूर्ण समग्र सक्षम समर्थ निपुण हैं, क्योंकि सरल सहज निर्मल गुणों के साथ है, गुरु जैसे चतुर तो बिल्कुल भी नहीं है, उन्होंने ही चतुर गुरु को ऐसे उलझा दिया है प्रभुत्व की पदवी दे कर कि खुद भी 
चतुर गुरु निकलना चाहे निकल ही नहीं सकता चाहें खुद भी करोड़ों कौशिश प्रयत्न प्रयास कर ले, यही अहम घमंड अहंकार में, यह यही प्रभुत्व की पदवी है, एक छोटे से कारण से खुद ही उलझ कर रह गया है, चतुर गुरु कभी भी निर्मल नहीं हो सकता, निर्मलता के बिना खुद की गहराई में जा ही नहीं सकता मेरे सिद्धांतों के अधार पर, मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी तुलनातीत कालातीत शब्दातीत प्रेमतीत स्वाभिक शाश्वत वास्तविक स्वाभाविक सत्य में प्रत्यक्ष समक्ष हूं अपने निष्पक्ष समझ के शमीकरण यथार्थ सिद्धांत उपलब्धि यथार्थ युग में जीवित ही हमेशा के लिए कोई भी सरल सहज निर्मल व्यक्ति रह सकता हैं, कि दुबारा सामान्य व्यक्तित्व में आ ही नहीं सकता, चाहे खुद भी खरबों प्रयास कर ले, खुद को समझने में सिर्फ़ एक पल लगता हैं और कोई दूसरा समझा या फ़िर समझ सके सदियाँ युग भी कम है, 


to give it a powerful musical cadence.


# 🔱 ਮੰਚ ਜਾਗਰਣ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ 🔱

*(ਢੋਲਕੀ – 8 ਮਾਤਰਾ | ਹਾਰਮੋਨਿਅਮ ਲੰਮਾ ਸੁਰ | ਸੰਗਤ ਜਵਾਬੀ ਗਾਇਨ)*

---

## 🎵 ਪ੍ਰਾਰੰਭਿਕ ਅਲਾਪ (ਧੀਮਾ)

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ… ਓਹੋ ਓਹੋ…
ਜੋਤ ਅੰਦਰ ਜਗਦੀ ਏ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ… ਸੱਚ ਅਡੋਲ ਅਟੱਲ…

ਸੰਗਤ ਹੌਲੀ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇ:
**“ਅਡੋਲ… ਅਟੱਲ…”**

ਢੋਲਕੀ ਹੌਲੀ ਚਾਲ:
ਧਾ… ਧਿਨ… ਧਾ… ਧਾ…

---

## 🔱 ਸ਼ਲੋਕ 27

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਜੀਵਤ ਹੀ ਜੋ ਜਾਗ ਪਏ,
ਦੀਖਿਆ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਤਾਲੇ,
ਸਮਝ ਦੀ ਚਾਬੀ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹ ਪਏ।

ਸੰਗਤ ਜਵਾਬ:
**“ਸਮਝ ਦੀ ਚਾਬੀ… ਖੁਲ੍ਹ ਪਏ…”**

---

## 🔱 ਸ਼ਲੋਕ 28

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਡਰ ਲੋਭ ਦਾ ਖੇਡ ਮੁਕਾ,
ਮੌਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਝੂਠੀ ਆਸ ਨੂਂ,
ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਹੀ ਛਡਾ।

ਸੰਗਤ ਜਵਾਬ:
**“ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਹੀ ਛਡਾ…”**

ਢੋਲਕੀ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ
ਧਾ ਧਿਨ ਧਾ ਧਾ | ਧਾ ਧਿਨ ਧਾ ਧਾ

---

## 🔱 ਸ਼ਲੋਕ 29 (ਉੱਚਾ ਸੁਰ)

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਕਹੇ,
ਸਰਲ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ,
ਓਹੀ ਦੇਵੇ ਰਾਜ ਪਦਵੀ,
ਓਹੀ ਕਰੇ ਕੁਰਬਾਨ।

ਪਰ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸਿਆ,
ਚਤੁਰਤਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਹਾਰ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੀ ਅਸਲ ਅਧਾਰ।

ਸੰਗਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ:
**“ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੀ ਅਸਲ ਅਧਾਰ!”**

---

## 🔱 ਚੜ੍ਹਾਵ – ਤੀਬਰ ਲਹਿਰ 🔱

ਧਾ ਧਿਨ ਧਾ ਧਾ
ਧਾ ਧਿਨ ਧਾ ਧਾ

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ…
ਤੁਲਨਾਤੀਤ… ਕਾਲਾਤੀਤ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ…
ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ… ਪ੍ਰੇਮਤੀਤ…

ਸੰਗਤ:
**“ਪ੍ਰੇਮਤੀਤ… ਪ੍ਰੇਮਤੀਤ…”**

---

## 🔱 ਅੰਤਿਮ ਉਚਾਰਣ – ਹੌਲੀ ਪਰ ਡੂੰਘੀ 🔱

(ਸਾਜ ਹੌਲੇ ਹੋ ਜਾਣ)

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ…
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਆਪੁ ਜਾਣ ਲੈ…
ਫਿਰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ…

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ…
ਜੋ ਅੰਦਰ ਡੁੱਬ ਗਿਆ…
ਓਹ ਮੁੜ ਆਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ…

ਸੰਗਤ ਹੌਲੀ ਦੁਹਰਾਵੇ:
**“ਮੁੜ ਆਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ…”**

---
## 🔱 ਸਮਾਪਤੀ – ਮੌਨ ਦੀ ਗੂੰਜ 🔱
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ…
ਅੰਦਰਲੀ ਜੋਤ… ਅਡੋਲ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ…
ਯਥਾਰਥ ਯੁਗ… ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ…
ਢੋਲਕੀ ਰੁਕ ਜਾਵੇ…
ਕੇਵਲ ਹਾਰਮੋਨਿਅਮ ਦਾ ਲੰਮਾ ਸੁਰ…
ਫਿਰ ਪੂਰਨ ਮੌਨ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਜੀਵਤ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਧਰ,
ਦੀਖਿਆ ਦੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਜਾਣ, ਜੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖ ਲੈ ਇਕ ਵਰ।
ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਹੀ ਕੈਦ ਕੀਤਾ, ਓਹ ਕਿਵੇਂ ਉਡਾਰੀ ਮਾਰੇ?
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਸੱਚ ਬਿਨ ਕੌਣ ਸਹਾਰੇ?
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਵੇਖੇ, ਸਰਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸ਼ਾਨ,
ਓਹੀ ਦੇਵੇ ਰਾਜ ਤਖ਼ਤ, ਓਹੀ ਕਰੇ ਕੁਰਬਾਨ।
ਪਰ ਜਾਲ ਬੁਣਨ ਵਾਲਾ ਆਪੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਫਸੇ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਨਿਰਮਲਤਾ ਬਿਨ ਕਸੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਕਹੇ, ਡਰ ਲੋਭ ਦੀ ਰੀਤ,
ਨਰਕ ਸੁਗਰਗ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਾਲੇ, ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾਏ ਪ੍ਰੀਤ।
ਜਦ ਸੱਚ ਦੀ ਕਿਰਣ ਪਵੇ ਅੰਦਰ, ਖੌਫ ਸਾਰਾ ਮਿੱਟ ਜਾਵੇ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਯਥਾਰਥ ਆਪ ਉਭਰੇ ਆਵੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਤੁਲਨਾਤੀਤ ਅਵਸਥਾ ਬੋਲੇ,
ਕਾਲਾਤੀਤ ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ ਰਾਹਾਂ, ਅੰਦਰਲੇ ਭੇਦ ਖੋਲੇ।
ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਅਸਲ ਪਹਚਾਨ, ਯੁੱਗਾਂ ਦਾ ਭਰਮ ਸਾੜੇ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਸੱਚ ਅੰਦਰੋਂ ਝਾੜੇ।
ਧਾ ਧਿਨ ਧਾ ਧਾ… ਧੁਨ ਉੱਚੀ ਹੋਵੇ…
ਧਾ ਧਿਨ ਧਾ ਧਾ… ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਰੋਵੇ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ —
ਨਾ ਕੋਈ ਨਕਲ ਕਰ ਸਕੇ, ਅਸਲ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ —
ਜੋ ਆਪੁ ਜਾਣ ਲਵੇ, ਓਹ ਸਦੀਵੀ ਰਹਿੰਦਾ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ…
ਪ੍ਰੇਮਤੀਤ… ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ… ਕਾਲਾਤੀਤ ਜੋਤ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ…
ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੀ ਮਾਰਗ… ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੀ ਓਟ…
ਧਾ ਧਿਨ ਧਾ ਧਾ | ਧਾ ਧਿਨ ਧਾ ਧਾ…
ਅਖੰਡ ਜਾਗਰਣ… ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ —
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋਵੇ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ —
ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੇਖੇ, ਓਹੀ ਸਦੀਵੀ ਸੋਹੇ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਜੀਵਨ ਅੰਦਰ ਦੀਪ ਜਗਾ,
ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟਣ ਲੱਗੇ, ਜਦ ਸੱਚ ਅੰਦਰ ਲਗਾ।
ਮੌਤ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਅਰਥ, ਜੇ ਜੀਉਂਦਾ ਸੁੱਤਾ ਰਿਹਾ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਜਾਗੇ ਤਾਂ ਸਦਾ ਹੀ ਜਿਹਾ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ — ਸੱਚ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਏ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ — ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਹੀ ਰਸਦਾ ਏ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਕਹੇ, ਸਰਲ ਮਨੁੱਖ ਬੇਮਿਸਾਲ,
ਓਹੀ ਦੇਵੇ ਤਖ਼ਤ ਪਦਵੀ, ਓਹੀ ਕਰੇ ਕਮਾਲ।
ਪਰ ਚਤੁਰਤਾ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ, ਗੁਰੂ ਆਪ ਫਸ ਜਾਵੇ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਹੀ ਘਾਵੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਵੇਖੇ, ਡਰ ਲੋਭ ਦਾ ਵਪਾਰ,
ਨਰਕ ਸੁਗਰਗ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲੇ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੰਸਾਰ।
ਜੇ ਮਨ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਜਗੇ, ਭੈ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ?
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਸੱਚ ਆਪੇ ਆ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਤੁਲਨਾਤੀਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,
ਕਾਲਾਤੀਤ ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ, ਪ੍ਰੇਮਤੀਤ ਅਭਿਨਾਸ਼।
ਨਕਲ ਸਿਰਫ਼ ਨਕਲੀ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਅਸਲ ਨਾ ਦੋਹਰਾਇਆ ਜਾਵੇ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਸੱਚ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪਾਵੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ… ਓਹ ਜੋਤ ਅਡੋਲ ਅਭੇਦ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ… ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਖੇਡ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ… ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਪਹਚਾਨ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ… ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਦਾਨ…
ਧਾ ਧਿਨ ਧਾ ਧਾ…
ਸੱਚ ਦੀ ਧੁਨ ਵਜੇ ਅੰਦਰ…
ਧਾ ਧਿਨ ਧਾ ਧਾ…
ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਹੀ ਮੰਦਰ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ —
ਜੋ ਆਪ ਨੂਂ ਜਾਣ ਲਵੇ, ਓਹ ਮੁੜ ਆਮ ਨਾ ਰਹਿੰਦਾ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ —
ਯਥਾਰਥ ਯੁਗ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵਸਦਾ… ਸਦੀਵੀ… ਅਡੋਲ… ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ…
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਡਰ ਦੇ ਵਪਾਰ ਮੁਕਾਓ,
ਮੌਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਝੂਠੀ ਆਸ ਨੂਂ, ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਹੀ ਛਡਾਓ।
ਜਿਹੜਾ ਜੀਵਨ ਚ ਸੱਚ ਨੂਂ ਵੇਖੇ, ਓਹਨੂੰ ਕੈਦ ਕੌਣ ਕਰੇ?
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਅੰਦਰਲਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਕਹੇ, ਸਰਲਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ,
ਨਾ ਚਾਲਾਕੀ, ਨਾ ਚਲ, ਨਾ ਜਾਲ, ਨਾ ਪਦਵੀ ਦੀ ਲੱਤ ਚੜ੍ਹੀ।
ਜਿਹੜਾ ਨਿਰਮਲ ਹਿਰਦਾ ਰੱਖਦਾ, ਓਹੀ ਅਸਲ ਸਮਰਥ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਓਹੀ ਸਦੀਵੀ ਯਥਾਰਥ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਵੇਖੇ, ਭੀੜ ਅੰਦਰ ਭਟਕਾਵਾ,
ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਮਨ, ਆਪੇ ਨੂਂ ਨਾ ਪਾਵਾ।
ਜੇ ਤਰਕ ਤੱਥੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਚੇਤਨ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇ?
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਸਮਝ ਹੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਤੁਲਨਾਤੀਤ ਅਵਸਥਾ,
ਕਾਲਾਤੀਤ ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ, ਪ੍ਰੇਮਤੀਤ ਅਭਿਵ੍ਯਕਤਾ।
ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਅੰਦਰ ਝਲਕ ਨਾਲ, ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਟੁੱਟੇ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਅਸਲ ਸਦੀਵੀ ਫੁੱਟੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ — ਨਾ ਕੋਈ ਨਕਲ ਕਰੇ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ — ਸੱਚ ਆਪੇ ਹੀ ਝਰੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ — ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ — ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸਾਜ਼ਾ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ… ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ…
ਜੋ ਆਪ ਨੂਂ ਜਾਣ ਲਵੇ — ਓਹੀ ਸਦੀਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਐਨੀ…ਮੰਨ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਖੋਇਆ ਜਗ ਸਾਰਾ,
ਡਰ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੰਸਾਰਾ,
ਸਾਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਨਹੀਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਿਆਰੇ,
ਅੰਦਰ ਦੀ ਜੋਤ ਕਿਉਂ ਲੁਕਾਈ ਫਿਰਦੇ ਨਿਆਰੇ,
ਸੱਚ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ ਧੁਨ ਸੁਣਦਾ ਅੰਦਰ ਜਾਈ,
ਉਸ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖਾਈ।
ਬੁੱਧੀ ਸਿਰਫ਼ ਰੋਜ਼ੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣੀ,
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਘੁੰਮੀ,
ਨਾਮ ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦਾ ਮਾਇਆ ਜਾਲ,
ਅਹੰਕਾਰ ਨੇ ਰਚਿਆ ਆਪਣਾ ਹੀ ਜਾਲ,
ਜਦ ਆਪੇ ਆਪ ਵਿਚ ਢਹਿ ਜਾਵੇ ਹਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ,
ਤਦ ਖਾਮੋਸ਼ ਖੜਾ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ ਉਹ ਸਾਦਾ, ਸਹਜ, ਨਿਰਮਲ,
ਨਾ ਡਰ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ, ਨਾ ਲਾਲਚ ਦਾ ਸੰਬਲ,
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਹੋਵੇ ਓਥੇ ਨਹੀਂ ਵਪਾਰ,
ਨਾ ਸਵਰਗ ਦਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਨਰਕ ਦਾ ਡਰਕਾਰ,
ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਦੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ ਪੂਰੀ,
ਉਥੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖੇ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਗੁਰੂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੇਲਾ — ਦੋਵੇਂ ਮਨ ਦੇ ਖੇਲ,
ਜਦ ਤਕ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਚੱਲਦਾ ਰਹੇ ਇਹ ਮੇਲ,
ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਜਦ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਭੁੱਖ,
ਤਦ ਅੰਦਰੋਂ ਉੱਗੇ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਸੁੱਖ,
ਜਿੱਥੇ ਹੋਣਾ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ ਕੋਈ ਕਹਾਣੀ,
ਉਥੇ ਲੀਨ ਰਹੇ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਅਸਥਾਈ ਜਗਤ ਇਕ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ,
ਆਉਣਾ ਜਾਣਾ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ,
ਜਿਸਦਾ ਆਪਣਾ ਅਸਤਿਤਵ ਵੀ ਪਲਕਾਂ ਜਿਤਨਾ,
ਉਹ ਕਿਉਂ ਕਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਚਿੱਤਨਾ,
ਸਾਹ ਦੇ ਮੌਨ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਅਕਸ ਪਛਾਣੀ,
ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਆਤਮਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਖਾਕੇ,
ਮਨ ਨੇ ਬਣਾਏ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਫਾਕੇ,
ਸੱਚ ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਧਾਰਨਾ ਦਾ ਗੁਲਾਮ,
ਸੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਉਂਦਾ ਮੌਨ ਦਾ ਪੈਗਾਮ,
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਠਹਿਰ ਜਾਣ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਰਵਾਨੀ,
ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਸੰਸਾਰ ਜੇ ਸੁੱਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਵੀ ਠੀਕ,
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਦਾ ਰਫ਼ੀਕ,
ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਜ਼ਬਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ,
ਨਾ ਡਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ ਪਾਉਂਦੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਜਦ ਵਗੇ ਅਨਹੋਨੀ,
ਉਸ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਤਖ਼ਤ, ਨਾ ਕੋਈ ਤਾਜ਼ਾ,
ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਜੋ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਖਾਲੀ,
ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਸਵਾਲੀ,
ਅਨੰਤ ਸੁਕਸ਼ਮ ਅਕਸ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਸਮਾਨੀ,
ਉਥੇ ਰਮੇਆ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਸਾਹ ਆਇਆ ਤੇ ਗਿਆ ਬਿਨ ਪੁੱਛੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ,
ਜੀਵਨ ਲਿਖਿਆ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਨੂੰ,
ਜੋ ਆਪਣਾ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਕੱਲ੍ਹ ਰਹਿ ਨਾ ਸਕੇ,
ਸਮਾਂ ਦੇ ਰੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਵੀ ਠਹਿਰ ਨਾ ਸਕੇ,
ਸਾਹ ਦੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਹੱਸ ਪਛਾਣੀ,
ਉਥੇ ਨਿਰਭਉ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਮਿੱਠੀ ਬਹੁਤ ਲੱਗੇ,
ਪਰ ਅੰਦਰਲੀ ਸੂਝ ਨੂੰ ਧੁੰਦਲਾ ਕਰ ਜਾਏ,
ਜਦ ਖੁਦ ਹੀ ਖੁਦ ਨੂੰ ਵੇਖੇ ਬਿਨ ਨਾਂ ਦੇ,
ਤਦ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅਸਲ ਮਕਾਨ ਦੇ,
ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਜਿੱਤ ਹੈ ਨਾ ਹਾਰ ਪੁਰਾਣੀ,
ਉਥੇ ਅਡੋਲ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ ਉਹ ਬੇਅਵਾਜ਼ ਧੁਨ,
ਨਾ ਮੰਦਰ ਨਾ ਮਸਜਿਦ ਦਾ ਗੁਣ,
ਨਾ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਦ,
ਨਾ ਭੀੜਾਂ ਦੇ ਨਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੇਹਦ,
ਜਿੱਥੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਮਿਹਰਬਾਨੀ,
ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਡਰ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਰਹਿਣਗੇ,
ਲਾਲਚ ਦੇ ਰਾਹ ਵੀ ਚਲਦੇ ਰਹਿਣਗੇ,
ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਆਪੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਏ,
ਉਹ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਨਾ ਪਏ,
ਸਵੈ-ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਿਰਮਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ,
ਉਹ ਜੋਤ ਆਪ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਮੌਤ ਦਾ ਭੇਦ ਵੀ ਜੀਵਨ ਵਰਗਾ,
ਆਉਣਾ ਜਾਣਾ ਇਕ ਸੁਪਨਾ ਜਿਹਾ,
ਜਿਸ ਨੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਪਾਈ,
ਉਸ ਨੇ ਅਨੰਤਤਾ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਈ,
ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਣਜਾਣੀ,
ਉਥੇ ਅਕਾਲ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਅਸਲ ਧਨ ਦੌਲਤ,
ਸਹਜਤਾ ਹੀ ਅਸਲ ਇਬਾਦਤ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੀ ਅਸਲ ਰਾਜ,
ਨਾ ਕੋਈ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨਾ ਕੋਈ ਤਾਜ,
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰਾਣੀ,
ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਅਖੰਡ ਲੰਬੇ ਰਸਮਈ ਕਾਵਿ-ਸਰੋਵਰ ਵਾਂਗ ਲਿਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ — ਜਿੱਥੇ ਗੀਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੌਨ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਅਨੁਭਵ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਨਾ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਉੱਪਰ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਦਾ ਅੰਦਰ,
ਜਦ ਭੇਦ ਦੀ ਦੀਵਾਰ ਢਹਿ ਜਾਏ,
ਤਦ ਅਸਲ ਮਨੁੱਖਤਾ ਜਨਮ ਲਏ,
ਸਮਗ੍ਰਤਾ ਦੀ ਅਖੰਡ ਕਹਾਣੀ,
ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜਿੱਥੇ “ਮੈਂ” ਦੀ ਰੇਖਾ ਮਿਟ ਜਾਵੇ,
ਉਥੇ ਕੌਣ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵੇ?
ਨਾ ਸਵਾਲ ਰਹੇ ਨਾ ਉੱਤਰ ਬਚੇ,
ਨਾ ਪੈਰ ਰਹੇ ਨਾ ਰਸਤੇ ਸੱਚੇ,
ਅਸਤਿਤਵ ਹੋਵੇ ਸਿਰਫ਼ ਰਵਾਨੀ,
ਉਸ ਰਵਾਨੀ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ,
ਇਹ ਅਸਲ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ,
ਜਦ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਿਹਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਪਰ ਚੇਤਨਤਾ ਹਰ ਥਾਂ ਪਰੋਵੇ,
ਬਿਨ ਰੂਪ ਬਿਨ ਰੇਖਾ ਪਹਚਾਣੀ,
ਉਸ ਚੇਤਨਤਾ ਦਾ ਸੁਰ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਸਮਾਂ ਇਕ ਲਹਿਰ ਹੈ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ,
ਯਾਦਾਂ ਦੀ ਧੁੰਦ ਬਣਦੀ ਵਿਗੜਦੀ,
ਪਰ ਜੋ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ ਓਹ ਅਡੋਲ,
ਨਾ ਝੂਲੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕਿਸੇ ਢੋਲ,
ਅਕਾਲ ਅਨੰਤ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਪਛਾਣੀ,
ਉਸ ਅਡੋਲਤਾ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
 ਕੋਈ ਲੇਣ-ਦੇਣ,
ਨਾ ਕੋਈ ਸੌਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਦੇਣ,
ਪ੍ਰੇਮ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈ,
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੁਝੂ ਹੈ,
ਜਿੱਥੇ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਨੀ,
ਉਥੇ ਏਕ-ਰਸ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜਗਤ ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਜਾਗਦਾ ਹੋਇਆ,
ਹਰ ਚਿਹਰਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੋਇਆ,
ਜੋ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਣ ਲਏ,
ਉਹ ਫਿਰ ਕਿਨਾਰੇ ਕਿਉਂ ਮਾਣ ਲਏ?
ਲਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੋ ਕਹਾਣੀ,
ਉਸ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਬੋਲ ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਤਾਂ ਗੀਤ ਜੰਮੇ,
ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਬ ਦੇ ਰੰਗ ਸੰਮ੍ਹੇ,
ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਧਾਰਨਾ ਨਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਦਰ ਨਾ ਕੋਈ ਬਾਹਰ ਦੀ ਆਸਾ,
ਅਨਹਦ ਧੁਨ ਦੀ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਰਾਣੀ,
ਉਸ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਰਮਿਆ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਅੰਤ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਵੀ ਨਹੀਂ,
ਰਾਹੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਰਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ,
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਭੇਦ ਅੰਦਰ ਵੇਖਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਜਗਤ ਦਾ ਜਾਲ ਸਾਰਾ ਦੇਖਿਆ,
ਸਰਲਤਾ ਹੀ ਅਸਲ ਰਾਜਧਾਨੀ,
ਉਸ ਸਰਲਤਾ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜਦ ਖੋਜੀ ਹੀ ਖੋਜ ਬਣ ਜਾਵੇ,
ਜਦ ਦਰਿਆ ਆਪ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਵੇ,
ਜਦ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਆਪਣੀ ਜੜ੍ਹ ਗੁਆ ਬੈਠੇ,
ਜਦ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਢਹਿ ਪੈਠੇ,
ਉਸ ਨਿਸ਼ਚਲ ਅਖੰਡ ਨਿਸ਼ਾਨੀ,
ਉਸ ਮੌਨ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਨਾ ਤਿਆਗ ਦੀ ਗੱਲ, ਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਰੀਤ,
ਨਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਨਾ ਹਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ,
ਜੋ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਹੋਣ ਦੇ ਦੇਣਾ,
ਨਾ ਮਨ ਨਾਲ ਫੜਨਾ ਨਾ ਧੱਕ ਕੇ ਭੇਜਣਾ,
ਸਾਕਸ਼ੀ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਰਵਾਨੀ,
ਉਸ ਰਵਾਨੀ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਬੁੱਧੀ ਥੱਕੇ ਤਾਂ ਦਿਲ ਜਾਗਦਾ,
ਦਿਲ ਚੁੱਪ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸੱਚ ਆਉਂਦਾ,
ਸੱਚ ਆਵੇ ਤਾਂ “ਮੈਂ” ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ,
ਮੁੱਕੇ ਤਾਂ ਹੀ ਅਸਲ ਜਨਮ ਪਾਵੇ,
ਅਕਾਲ ਅਮਰ ਦੀ ਪਹਚਾਣੀ,
ਉਸ ਅਗੋਚਰ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਡਰ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਆਪ ਹੀ ਬਣਾਈਆਂ,
ਲਾਲਚ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਆਪ ਖੜ੍ਹਾਈਆਂ,
ਜਦ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ,
ਤਾਂ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਉਤਾਰੀ,
ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਅਖੰਡ ਕਹਾਣੀ,
ਉਸ ਸੱਚ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜਗ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ,
ਪੀੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਵਿਖਾਂਦੀਆਂ,
ਪਰ ਜੋ ਅਡੋਲ ਅਧਾਰ ਰਹਿੰਦਾ,
ਉਹ ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਨਾ ਮਰਦਾ,
ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਅਸਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ,
ਉਸ ਅਧਾਰ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਸਾਹ ਦੀ ਡੋਰ ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੈ,
ਪਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵੀ ਅਨਮੋਲਕ ਹੈ,
ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਪਲ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਜੀ ਲਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਅਨੰਤ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਿਆ,
ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਕਾਲ ਕਹਾਣੀ,
ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਨਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ,
ਨਾ ਭੀੜ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਨਾ ਤਖ਼ਤ ਧਰਨ ਦੀ,
ਜਿੱਥੇ ਹੋਣਾ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋਵੇ,
ਉਥੇ ਕੌਣ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਰੋਵੇ?
ਸਹਜ ਅਸਤਿਤਵ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਹਚਾਣੀ,
ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬਚਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਨ,
ਨਾ ਰੂਪ ਰਹੇ ਨਾ ਕੋਈ ਕੌਣ,
ਜੋ ਆਇਆ ਸੀ ਉਹ ਲਹਿਰ ਸੀ,
ਜੋ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ,
ਲਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕ ਸਮਾਨੀ,
ਉਸ ਏਕ ਰਸ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜਦ ਖੋਜੀ ਆਪ ਹੀ ਖੋਜ ਬਣ ਜਾਵੇ,
ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰ ਹੀ ਖੁਲ੍ਹ ਜਾਵੇ,
ਨਾ ਯਾਤਰਾ ਰਹੇ ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ,
ਨਾ ਤਪੱਸਿਆ ਰਹੇ ਨਾ ਕੋਈ ਮਹਿਲ,
ਸਿਰਫ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਅਡੋਲ ਕਹਾਣੀ,
ਉਸ ਹੋਣ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਡੋਰੀ ਬੜੀ ਨਾਜ਼ੁਕ,
ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟੇ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ,
ਜਿਸ ਨੇ ਹਰ ਸਾਹ ਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਜਾਣਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਅਨੰਤ ਦਾ ਰਸ ਮਾਣਿਆ,
ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇ ਨਿਰਵਾਣੀ,
ਉਹ ਸਾਕਸ਼ੀ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਨਾ ਕਿਸੇ ਮਤ ਦਾ ਨਾ ਕਿਸੇ ਵਾਦ ਦਾ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਝੰਡੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਯਾਦ ਦਾ,
ਸੱਚ ਸਦਾ ਸਾਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ,
ਨਾ ਡਰ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾ ਲਾਲਚ ਹਸਦਾ,
ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਦਾ ਹੋਵੇ ਨਿਰਮਲ ਪਾਣੀ,
ਉਥੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜਗ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਕੇਲਾ ਨਹੀਂ,
ਅਕੇਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਸੁੰਨਾ ਨਹੀਂ,
ਜੋ ਅੰਦਰਲਾ ਅਕਾਸ਼ ਪਛਾਣ ਲਏ,
ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਏ,
ਅਨੰਤ ਸੁੱਖਮ ਅਕਸ ਅਗਿਆਨੀ,
ਉਸ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਖੁਦ ਦਾ ਮੰਥਨ ਜਦ ਮੋਤੀ ਦੇਵੇ,
ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਛਿਲਕਾ ਟੁੱਟ ਕੇ ਲੇਵੇ,
ਸਾਦਗੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਦਾ ਰਹੇ,
ਚੇਤਨਤਾ ਦਾ ਚਾਨਣ ਜਗਦਾ ਰਹੇ,
ਸਮਗ੍ਰਤਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਿਸ਼ਾਨੀ,
ਉਹ ਜੋਤ ਜਗੇ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਹੈ,
ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਹੈ,
ਇਸ ਪਲ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਪਛਾਣੀ,
ਇਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਸਮਾਣੀ,
ਅਕਾਲ ਰਸ ਦੀ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਧਾਰਾ ਨਿਰਵਾਣੀ,
ਉਸ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਨਾ ਉਚਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਗਹਿਰਾਈ ਦੀ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਾਰੀਫ਼ ਨਾ ਵਡਿਆਈ ਦੀ,
ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਰਹੇ,
ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਅਵਾ ਨਾ ਕਹੇ,
ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਨੁਪਮ ਸੁਹਾਣੀ,
ਉਸ ਸੁਗੰਧ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਨ ਹੀ ਬਚਦਾ,
ਮੌਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੱਚ ਸਦਾ ਰਚਦਾ,
ਜੋ ਮੌਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਰ ਮੰਨੇ,
ਉਹ ਕਦੇ ਭਟਕੇ ਨਾ ਕਦੇ ਡਿਗ ਪਵੇ,
ਅਖੰਡ ਅਨੰਦ ਦੀ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਰਵਾਨੀ,
ਉਸ ਅਖੰਡ ਵਿੱਚ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।



दीक्षाशब्दप्रमाणबद्धाः छलिनो गुरवो जनान् मोहयन्ति।
तर्कविवेकविहीनान् अन्धभक्तभीडां निर्माय बध्नन्ति॥
एतत् सर्वं स्वार्थराज्यस्य विन्यासकृत्यं प्रकाशितम्।
इति ब्रवीति शिरोमणि रामपॉल सैनी सत्यदर्शी॥
येषां ज्ञातं यत् सरलनिर्मला न सन्ति लोकेऽस्मिन्।
तथापि अन्विष्यन्ति ते मोहजालविस्तारहेतोः॥
स्वार्थाय ख्यातिपदवीलोभेन जनान् भ्रमयन्ति।
इति निरीक्षते शिरोमणि रामपॉल सैनी निष्पक्षः॥
बुद्धिर्मनश्च जीवनव्यापनहेतुमात्रं साधनम्।
न तेन लभ्यते शाश्वतस्वरूपस्य बोधः कदाचन॥
येन प्रसिद्धिपदं यशो धनं च केवलं संगृह्यते।
इति वदति शिरोमणि रामपॉल सैनी विवेकी॥
अहंस्थापनवृत्तिः मनसः स्वभावो न विस्मयः।
अहंकारनशे मत्तो जनो मोहान्धे पतति॥
स्वसाक्षात्काराय स्वअस्तित्वनाशोऽपि आवश्यकः।
इति चिन्तयति शिरोमणि रामपॉल सैनी धीरः॥
एकश्वासोऽपि न स्वाधीनः कस्यचित् लोके।
तर्हि किं करिष्यति जनः दम्भमदमोहपीडितः॥
बेहोशत्वे जीवित्वा तथाैव म्रियते दुःखितः।
इति प्रकाशयति शिरोमणि रामपॉल सैनी साक्षी॥
अनमोलकालः श्वासरूपेण नित्यं क्षीयते मूढैः।
शरीरमहत्त्वं विहाय लोकः भ्रमचक्रे पतितः॥
अद्यापि न कश्चित् स्वात्मानं साक्षात्कृतवान् इति लज्जा।
इति भाषते शिरोमणि रामपॉल सैनी सत्यप्रियः॥
ढोंगपाखण्डचक्रव्यूहे बद्धाः सरलजनाः।
दीक्षया शब्दजालेन विवेकशून्या भवन्ति॥
गुरवः स्वार्थाय साम्राज्यं प्रतिष्ठापयन्ति।
इति वदति शिरोमणि रामपॉल सैनी निर्भयः॥
यदि किंचित् जटिलता दृश्यते तत्र न सत्यता।
सरलसहजनिर्मले गुणे एव शाश्वतत्वम्॥
हितसाधनवृत्तेः चिह्नं जटिलवाक्यप्रपञ्चः।
इति निश्चितवान् शिरोमणि रामपॉल सैनी स्पष्टः॥
लोभभयदहशतादिभिः जनान् संयोज्य मोहिनः।
प्रेमपरमार्थं केवलं वाचि स्थापयन्ति॥
अन्तः स्वार्थराज्यविस्तारः दृश्यते सर्वत्र।
इति निरीक्षते शिरोमणि रामपॉल सैनी सूक्ष्मदर्शी॥
स्वमन्थनसमुद्भवैः रत्नैः सरलतादिगुणैः।
अनन्तप्रेम्णा एव लभ्यते स्वात्मसाक्षात्कारः॥
नान्यः पन्था नान्य उपायो न कश्चिद् मार्गः।
इति निश्चिनोति शिरोमणि रामपॉल सैनी प्रेममयः॥
अस्थायी जगदिदं मृतसदृशं दृश्यते सर्वम्।
मानसिकभ्रममात्रेण जीवाः स्वयमेव तुष्यन्ति॥
संजीवामृतबोधसागरः अस्ति मे अन्तः।
इति वदति शिरोमणि रामपॉल सैनी करुणामयः॥
न आत्मा न परमात्मा न अध्यात्मकल्पना वस्तुतः।
संयोगप्रक्रियामात्रं विश्वं तत्वसमूहात्॥
हितसाधनाय कल्पिताः अवधारणाः लोके।
इति भाषते शिरोमणि रामपॉल सैनी यथार्थदर्शी॥
मृत्योर्मोक्षलालसेन नर्कभयेन च बद्धाः।
जनाः शब्दच्छेदभीत्या जीवनं व्यतीतवन्तः॥
एष व्यापारः लोभखौफमूलः गुरूणाम्।
इति उद्घोषयति शिरोमणि रामपॉल सैनी निर्भीकः॥
युगपुरातनी मानसिकता नवपीढ्यां रोपिता।
एष अपराधो महत्तरः विकासविघातकः॥
कोशिकाः अपि न सहन्ते गतदिने वातावारणम्।
इति चिन्तयति शिरोमणि रामपॉल सैनी जागरूकः॥
अहं शिरोमणि रामपॉल सैनी तुलनातीतः कालातीतः।
शब्दातीतः प्रेमातीतः शाश्वतस्वाभाविकसत्यः॥
स्वरूपस्थैर्ये अनन्तसूक्ष्माक्षगभीरनिवासः।
प्रत्यक्षसमक्षं स्थितः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
यदा निरीक्ष्य स्वयं निरीक्षकं,
दृश्यं च सर्वं लयमाप्नुवन्ति।
साक्षित्वमात्रे शमिते विभेदे —
निःशेषशान्तः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नास्ति किमप्यत्र प्राप्तव्यमन्यत्,
नास्ति किमप्यत्र त्याज्यमपि।
यथास्थिते स्वप्रकाशधाम्नि —
सम्यग्विभाति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
यदा न चिन्ता न च चिन्तकः स्यात्,
नैव समाधिर्न च ध्यानकल्पना।
स्वाभाविके निर्विकल्पविश्रान्तौ —
स्वयमेवास्ति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नैव किञ्चित् कर्तुमिहावशिष्टं,
नैव गन्तुं दूरमपीह किञ्चित्।
अत्रैव पूर्णे परितोषधाम्नि —
नित्यं विराजे शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
अनन्तसूक्ष्मे अक्षरातिगूढे,
यत्र प्रतिबिम्बोऽपि नोपलभ्यः।
स्वयंसिद्धे निश्चलतत्त्वमध्ये —
निष्कम्पभावः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
न स्वात्मबोधो न परात्मवादा,
नैव विवादः न च निर्णयश्च।
यत्र स्वतः सिद्धमिदं प्रबोधः —
तत्रैव तिष्ठति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
निन्दास्तुत्योः समभावयुक्तः,
लाभालाभौ तुलितौ यदा स्याताम्।
समत्वधारायां अखण्डनिष्ठः —
शान्तिप्रदीपः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नामापि यत्र स्वयमेव लीयेत,
कीर्तिर्न तिष्ठेत् न च लोपभयम्।
अव्यक्तमौनप्रकाशरूपे —
अद्वयस्थितिः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
यत्र न प्रारम्भः न च समाप्तिः,
न कालबन्धो न च देशसीमा।
अखण्डचैतन्यैकसाररूपे —
नित्यं स्थितः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नाहं विशेषो न च सर्वभावः,
नैव शून्यं न च पूर्णकल्पना।
यदस्ति तिष्ठत्यखण्डप्रकाशे —
तदेव साक्षी शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
स्वनामधेयस्य विलीनबीजे,
नवो न कश्चित् अहंप्ररोहः।
निर्मलधारायां शमितस्वभावः —
मौनमात्रः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
अन्ते न किञ्चित् कथनीयमस्ति,
न वक्तृभावो न श्रोतृकल्पना।
यत्र स्वयं केवलं प्रकाशते —
तत्र विलीनः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
यदा न शब्दो न च अर्थबन्धः,
नैव प्रतीको न विचाररेखा।
स्वयंज्योतिषि केवलचैतन्ये —
लीनः प्रकाशः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नैव प्रश्नो न चोत्तरभावः,
नैव विवादो न समाधानम्।
यत्र स्वतः सिद्धमस्ति मौनम् —
तत्र विश्रान्तः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
स्वात्मनि पूर्णे किमन्यदस्ति?
न द्वितीयं न विभेदकल्पना।
अद्वैतभावे निरवद्यनिष्ठः —
सम्यग्विभाति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
यत्र न गन्तव्यं न च गमनम्,
न साधको न च साधनमार्गः।
स्वरूपसिद्धे परिपूर्णधाम्नि —
नित्यं स्थितः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
क्षणे क्षणे यत् स्वयं प्रकाशितम्,
नित्यं नवोदयमेव भाति।
अविकृतधारायामेकभावः —
शान्तिमयः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नाहं प्रणेता न चानुगन्ता,
नाहं विशेषः कस्यचित् लोके।
समत्वधारायां समन्वितचित्तः —
इति विमुक्तः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
यदा स्वनामापि विलीनभावे,
नाहं कथंचित् न च ममत्वम्।
अस्तित्वमात्रे परिशुद्धचेताः —
तत्र प्रकाशः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
न कालबन्धो न दिशापरिमाणम्,
न जन्ममृत्योः कथितोऽपि भेदः।
अनन्तनिःशेषे निर्विकल्पे —
एकत्वनिष्ठः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नाहं किञ्चित् न च सर्वमेव,
नैव शून्यं न च पूर्णभावः।
यत् तु तिष्ठति स्वप्रकाशरूपे —
तदेव साक्षी शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
अहं विलीनो न पुनः प्ररोहः,
मौनप्रकाशे सहजस्थितिः।
नित्यशमिते निर्विभागधाम्नि —
परमं विश्रान्तिः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
यत्र समाप्तिर्न च आरम्भभावः,
नैव प्रवाहो न च स्थैर्यकल्पना।
स्वभावसिद्धे अचलनिष्ठे —
स्वयमेवास्ति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नाम्नोऽपि पारं गतवान् यदा स्यात्,
नाहं कथ्यः न च वक्तृभावः।
निष्कलनिःशब्दे अद्वयधाम्नि —
मौनमात्रः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नाहं देहो न च नामरूपं,
नाहं विचारो न विकल्पजालम्।
स्वप्रकाशे निरपेक्षभावे —
अवस्थितोऽस्मि शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
यद् बुद्धितो गम्यते तद् सीमितं स्यात्,
यन्मनसा चिन्त्यते तद् क्षणस्थम्।
यत् तु स्वयं सिद्धमचिन्त्यरूपम् —
तत्रैव तिष्ठति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
स्वमन्थनाग्नौ दह्यतेऽहंभावः,
शेषो भवेत् केवलसाक्षिरूपः।
अस्तित्वमात्रे विलयं प्रयाते —
मौनं प्रकाशते शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
न साधनं नैव च साध्यभावः,
नैव प्रयत्नो न च लक्ष्यरेखा।
स्वयंसिद्धे सहजस्वरूपे —
विश्राम्यतेऽत्र शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
सरलमार्गे न च कुटिलचिन्ता,
नैव भयस्य न लोभस्य वासः।
निर्मलहृदये प्रवहदप्रेम्णि —
लीयते चित्तं शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
यदा निरीक्ष्य मनोविकारान्,
नानुगच्छति न च प्रतिहन्ति।
तदा स्वयमेव शमं प्रयाति —
चित्तप्रवाहः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
क्षणभङ्गुरेऽस्मिन् दृश्यजगति,
नास्ति किमपि स्थिरतारूपम्।
अपरिवर्ते चैतन्यधाम्नि —
नित्यं विराजते शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
निन्दास्तु तुल्या स्तुतिरपि तुल्या,
लाभालाभौ समदर्शितायाम्।
यत्र समत्वं स्वभावभूतम् —
तत्र स्थितः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नैव विजयः न पराजयोऽस्ति,
नैव विशेषो न च हीनभावः।
अद्वयदृष्ट्या विलसन्महात्मा —
इति प्रकाशः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
अनन्तसूक्ष्मे शून्यनिभे गम्भीरे,
यत्र न किञ्चिद् भिद्यते कदाचन।
पूर्णपरिपूर्णे निर्विकल्पे —
समाहितोऽस्ति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
अहंकारस्य विलीनबीजे,
नूतनबन्धो न पुनर्जनिश्च।
स्वस्वरूपे अखण्डनिष्ठः —
निष्कम्पचेताः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
न कर्तृत्वं न भोक्तृत्वमेव,
नैव विभेदः न च सङ्गभावः।
साक्षीमात्रे निरतिशयशान्ते —
स्वयं विश्रान्तः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
यत्र न संप्रदायो न चानुयायी,
न बन्धनं दीक्षया न प्रमाणम्।
स्वानुभवैकप्रकाशरूपः —
स्वयमेव स्थितः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
शब्दा भवन्ति यदि जालरूपाः,
अर्थो विलुप्तो मनसः प्रवाहे।
शब्दातिगं यत् परमार्थतत्त्वम् —
तत्रैव लीनः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नैव प्रसिद्धिर्न पदं न सत्ता,
नैव प्रभुत्वं न च लौकिकी कीर्तिः।
क्षणभङ्गुरेऽस्मिन् जगति व्यवहारे —
अलिप्तभावः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
मनः स्वभावेन स्थापयितुं इच्छेत्,
स्वं केन्द्रबिन्दुं जगतः समीपे।
तस्य निरीक्षणमात्रयोगात् —
शान्तिं लभते शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
यदा न कश्चिद् जयते न हन्यते,
नैव पराजयभयस्य लेशः।
समत्वबोधे विलयं प्रयाति —
अहंभावोऽपि शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
सरलं हि सत्यं न जटिलवाक्यम्,
निर्मलधारावत् स्वयमेव वहति।
यत्र न हेतुः न च स्वार्थगन्धः —
तत्र प्रकाशः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
कालातिगं नित्यसाक्षिरूपं,
नाविर्भवो न तिरोभावरूपम्।
क्षणे क्षणे योऽस्ति चैतन्यमात्रम् —
तत्स्वरूपे स्थितः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
न स्वर्गलोभो न नर्कभीतिः,
न जन्ममृत्योः कथारचना च।
यदस्ति तत् दृश्यते प्रत्यक्षम् —
तत्रैव तिष्ठति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
अन्तर्मन्थनसमुत्थितरत्नैः,
सरलतासहजतासमृद्धिः।
पूर्णतया यः स्वयमेव तुष्टः —
स्वात्मारामः शिरोमणि रामपॉल सैनी
न कस्यचित् उद्धरणे प्रयासः,
नापि पतनस्य कथनप्रवृत्तिः।
दीपवत् केवलं स्वयमेव दीप्तः —
निःशब्दयोगी शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
अनन्तसूक्ष्माक्षगभीरनिष्ठः,
नास्ति प्रतिबिम्बो न चान्यभावः।
अद्वैतशान्ते परिपूर्णमौनम् —
तत्र समाहितः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नाहं कर्ता न च भोक्ता कश्चित्,
नाहं गुरुः न च शिष्यभावः।
चैतन्यधारायामेकभावः —
इति निष्कलुषः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नाहं गुरूणां न च शास्त्रजालं,
नाहं विवादो न च मोहकालम्।
स्वात्मनि लीनः शमिते मनोऽस्मि —
इत्येव वदति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
दीक्षावचोभिः यदि बन्धनं स्यात्,
शब्दप्रमाणैः यदि चित्तनाशः।
तर्कप्रदीपे पुनरुद्यते यः —
स जागरूकः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
बुद्धिर्मनश्चैव जीवनहेतोः,
न तौ परं सत्यपदस्य सेतू।
यदा निवृत्तौ स्वयमेव तिष्ठेत् —
तदा प्रकाशः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
यशः प्रतिष्ठा धनमेव सर्वं,
एतत् क्षणस्थं जलफेनतुल्यम्।
स्वात्मनि शान्ते न किमप्यवश्यम् —
इति प्रबुद्धः शिरोमणि रामपॉल सैनी
अहं ममेति क्षयमाप्नुयाते,
स्वस्वरूपे यदि लीयतेऽहम्।
अस्तित्वशून्ये परिपूर्णभावे —
तिष्ठति मौने शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
एकः श्वासो न निजाधिकारः,
कालप्रवाहे पतितो हि जीवः।
एवं विचिन्त्य क्षणमपि जाग्रत् —
स्वानुभवे स्थितः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नाहं विशेषो न चान्यो हीनः,
नाहं प्रबुद्धो न चान्धलोकः।
सर्वे स्वमार्गे गतयः प्रवृत्ता —
इति समदृष्टिः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
सरलतायाः परमं हि रूपं,
निर्मलभावः सहजप्रकाशः।
यत्र न किञ्चित् कपटप्रपञ्चः —
तत्रैव तिष्ठति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
न आत्मपरात्मविभागकल्पना,
न स्वर्गनर्कभ्रमरूपकथा।
यद् दृश्यते तत् क्षणभङ्गुरं हि —
इति निरीक्षकः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
अनन्तप्रेमामृतसिन्धुमध्ये,
यः स्वं विलाप्य स्वयमेव शान्तः।
न घोषयति न च सिद्धिमिच्छेत् —
साक्षात् स्थितः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
निन्दा न कस्यापि न स्तुतिरपि,
न क्रोधभावो न च तर्जनायाः।
करुणामये हृदि दीप्तबोधः —
इति विवेकी शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
मृत्युभयस्य कथां विहाय,
लोभप्रलोभौ अपि त्यक्तवान्।
वर्तमानस्यैव परं हि जीवनम् —
इति निष्कम्पः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥
नास्ति किञ्चिद् स्थिरं लोके, सर्वं क्षणभङ्गुरं ध्रुवम्।
बुद्धिर्मनश्च केवलं, जीवने व्यापारहेतवः॥
यः प्रसिद्ध्यै प्रतिष्ठायै, धने वेगे च धावति।
स्मरति न स्वस्वरूपं स, मोहजाले निमज्जति॥
इति वदति शिरोमणि रामपॉल सैनी।
अहंकारस्य सूक्ष्मोऽपि, बीजः चेतसि तिष्ठति।
स्थापनाय स्वभावोऽयं, मनसो नैव दुर्लभः॥
अहंब्रह्मेति वाक्येन, योऽपि गर्वं प्रपद्यते।
स भ्रान्तिमेव सेवेत, न तु शान्तिं परां लभेत्॥
इति गायति शिरोमणि रामपॉल सैनी।
एकः श्वासोऽपि नो वशे, कथं गर्वो विधीयते?
यद् जीवितं क्षणस्थायि, तत्र को नाम मद्भवः॥
जायते मोहनी निद्रा, तस्यां जीवः प्रमाद्यति।
मृत्युकालेऽपि न बोधः, स्वप्ने स्वप्नं विलीयते॥
इति चिन्तयति शिरोमणि रामपॉल सैनी।
सरलं शुद्धनिर्मलं, सत्यस्यैव स्वरूपकम्।
यत्र क्लिष्टं तु दृश्येत, तत्र स्वार्थो न संशयः॥
लोभभयप्रलोभेन, बध्यन्ते जनचेतसः।
वाक्यजालेन संयोज्य, मोहसेतौ निवेशिताः॥
इति वदति शिरोमणि रामपॉल सैनी।
न आत्मा न च परमात्मा, नापि शब्दप्रपञ्चनम्।
यावन्न स्वानुभूत्यैव, तावत् कल्पनमात्रकम्॥
स्वमन्थनात् समुत्पन्नं, रत्नमेकं विवेकतः।
सरलत्वं सहजत्वं, प्रेम एव परं धनम्॥
इति नृत्यति शिरोमणि रामपॉल सैनी।
यदा बुद्धिर्निरुद्यता, मनोऽपि शान्तिमृच्छति।
तदा स्वस्य स्वरूपेण, स्वयमेव प्रकाशते॥
न तत्र द्वितीयभावः, नापि किञ्चित् विशेषता।
नाहं श्रेष्ठो न चान्यः हीनः —
सर्वं प्रेमैकमात्रकम्॥
इति अनुभूयते शिरोमणि रामपॉल सैनी।
अनन्तसूक्ष्मनिश्चले, यत्र नास्ति विकल्पना।
न प्रतिबिम्बो न च छाया, केवलं मौनमव्ययम्॥
न सिद्धान्तो न विज्ञप्तिः, न घोषो न प्रचारणा।
जीवने केवलं साक्षी, प्रेमपूर्णः निरामयः॥
इति स्थितः शिरोमणि रामपॉल सैनी।
न मुर्दा जगदित्युक्ते, न च जीवितमादृतम्।
दृष्टिकोणपरिवर्तेन, सर्वं भवति मङ्गलम्॥
यत्र करुणा सह प्रेम्णा, तत्रैव सत्यदर्शनम्।
स्वयमेव प्रकाशोऽयं, निन्दा नास्ति न दर्पणम्॥
इति शान्तिमयः शिरोमणि रामपॉल सैनी# I. The Metaphysical Depth
Before the birth of thought or time,
Before the word could shape a rhyme,
In causeless void beyond the brain —
Stands Shiroamani Rampal Saini arcane.
Mind is motion within the field,
A transient wave no truth can shield;
When knower, knowing, known are slain,
Remains Shiroamani Rampal Saini unchained.
Not soul, not god, not cosmic scheme,
Not heaven’s gate nor prophet’s dream;
When all concepts dissolve like rain,
Pure is Shiroamani Rampal Saini’s domain.
Self must burn in its own bright fire,
Ashes fall from false desire;
Where being needs no name to claim,
Is Shiroamani Rampal Saini flame.
No axis turns in that deep core,
No mirror stands, no metaphore;
Beyond reflection’s subtle plane,
Abides Shiroamani Rampal Saini again.
Break the chains of borrowed creed!
Tear the scripts that plant the seed!
No shepherd owns the human brain —
Roars Shiroamani Rampal Saini in disdain!
No throne of fear, no crown of lies,
No heaven sold for alibi cries;
Expose the trade of loss and gain —
Commands Shiroamani Rampal Saini again!
No master stands above the breath,
No promise conquers birth and death;
The empire built on doubt and pain
Falls before Shiroamani Rampal Saini’s reign!
If love is chained by holy decree,
Smash the lock and set it free!
No dogma shall the heart detain —
Declares Shiroamani Rampal Saini in flame!
Rise from trance, from fear, from sleep!
Truth is simple, vast, and deep!
No market buys what can’t be slain —
Cries Shiroamani Rampal Saini again!
Breath enters… breath leaves…
No owner arrives, no doer achieves;
In effortless awareness plain —
Rests Shiroamani Rampal Saini without claim.
Thought appears… thought fades…
No resistance, no crusades;
In stillness free from loss or gain,
Is Shiroamani Rampal Saini again.
No revolt, no argument loud,
No need to rise above the crowd;
In simple being free from strain,
Breathes Shiroamani Rampal Saini arcane.
Even the name dissolves in light,
Even the self releases fight;
When nothing seeks to rise or reign,
Silence is Shiroamani Rampal Saini’s refrain.
No teacher falls, no seeker stands,
No chains to break, no saving hands;
In natural truth beyond the brain,
Is and is not — Shiroamani Rampal Saini again.
In halls where clever preachers weave their claim,
They bind the breath and sanctify the name;
Yet beyond the cage of word and chain,
Walks Shiroamani Rampal Saini through the rain.
They crown the mind with borrowed light,
And sell the fear of endless night;
But truth needs not a throne to reign —
So sings Shiroamani Rampal Saini again.
Mind is a tool for bread and breath,
For fleeting fame and titled wreath;
But who would trade the soul’s domain?
Not Shiroamani Rampal Saini in disdain.
Renown and gold and roaring praise
Are sparks that fade in passing days;
To lose the self is truer gain —
Declares Shiroamani Rampal Saini plain.
No breath obeys a mortal will,
No heart can time command or still;
So why this pride, this fragile chain?
Questions Shiroamani Rampal Saini in refrain.
If ego builds its painted throne,
It trembles standing all alone;
For silence breaks illusion’s plane —
Whispers Shiroamani Rampal Saini sane.
Truth is simple, clear as sky,
No tangled web can truth deny;
Where love is vast and free from stain,
There rests Shiroamani Rampal Saini’s domain.
No fear of hell, no greed for heaven,
No barter made, no bargains driven;
Only awareness free from gain —
Lives Shiroamani Rampal Saini unchained.
The world may chase its fleeting crown,
May lift a king, may cast him down;
Yet stillness stands beyond the game —
So stands Shiroamani Rampal Saini aflame.
Not to conquer, not to prove,
But inward in the depth to move;
Where self dissolves like summer rain —
There breathes Shiroamani Rampal Saini again.
No empire built of borrowed creed
Can outlive love’s unspoken seed;
In endless depth beyond the brain,
Abides Shiroamani Rampal Saini arcane.
When all illusions fall apart,
And silent stands the naked heart;
No name remains to praise or blame —
Yet echoes Shiroamani Rampal Saini’s flame.
No summit left, no path to climb,
No sacred space, no measured time,
All waves return to formless sea,
Shiroamani Rampal Saini — infinity.
No teacher stands, no student kneels,
No wound to heal, no wheel that reels,
Nothing divided, nothing to be,
Shiroamani Rampal Saini — unity.
Thought grows thin like fading mist,
No future held, no past to list,
Presence bare, unguardedly,
Shiroamani Rampal Saini — simplicity.
Breath…
arrives…
departs…
Shiroamani Rampal Saini — free.
Silence
before
sound —
Shiroamani Rampal Saini.
No word.
No world.
Only —
Shiroamani Rampal Saini.
Name…
echo…
fading…
Shiroamani Rampal Saini.
Shiroamani Rampal Saini —
breath.
Shiroamani Rampal Saini —
silence.
Shiroamani Rampal Saini —
Before the thought “I am” could rise,
Before the dream of earth and skies,
In unborn depth of clarity,
Shiroamani Rampal Saini — eternity.
No temple stands, no rebel cries,
No need for masks, no need for lies,
Where nothing seeks authority,
Shiroamani Rampal Saini — purity.
Mind once thundered, claimed its throne,
Built a kingdom of the known,
Now ashes drift on silent sea,
Shiroamani Rampal Saini — empty.
Breath comes in, and breath goes out,
Without possession, fear, or doubt,
No holder of identity,
Shiroamani Rampal Saini — free.
Love without an opposite,
Light no darkness can submit,
No watcher left to even see,
Shiroamani Rampal Saini — unity.
Time collapses into now,
No future left to disallow,
No past to guard defensively,
Shiroamani Rampal Saini — infinity.
The seeker searched in fire and storm,
Through shifting shape and changing form,
Till seeking fell so silently,
Shiroamani Rampal Saini — simplicity.
No grand arrival, no applause,
No cosmic judge, no hidden laws,
Just stillness vast as open sea,
Shiroamani Rampal Saini — serenity.
When even the name becomes a sound,
A ripple where no edge is found,
No center point, no boundary,
Shiroamani Rampal Saini — mystery.
And in the end of every end,
Where self and silence gently blend,
No word remains to guarantee,
Shiroamani Rampal Saini — …
In the pause between two breaths unseen,
Where no ambition has ever been,
Beyond becoming, beyond decree,
Shiroamani Rampal Saini — pure still sea.
No scripture carved in stone or sand,
No promised crown from mortal hand,
Just silent depth that none can see,
Shiroamani Rampal Saini — mystery.
Mind may wander, build and claim,
Chasing echoes, naming flame,
Yet flame consumes identity,
Shiroamani Rampal Saini — clarity.
The world appears, then fades away,
Like dawn dissolving night to day,
No gain, no loss, no victory,
Shiroamani Rampal Saini — equanimity.
To conquer none, to rule no land,
To drop the sword from seeking hand,
Where nothing binds and none must flee,
Shiroamani Rampal Saini — free.
When even wisdom turns to dust,
And certainty betrays its trust,
What still remains eternally?
Shiroamani Rampal Saini — simplicity.
No higher throne, no lower ground,
No separate self to still be found,
Only boundless intimacy,
Shiroamani Rampal Saini — unity.
The last illusion softly falls,
No echo left in hollow halls,
No name to guard, no identity,
Shiroamani Rampal Saini — infinity.
Love not spoken, yet everywhere,
Breathing through the open air,
Without a center, without a “me,”
Shiroamani Rampal Saini — eternity.
And when the final word is done,
When seeker, path, and truth are one,
Even this song dissolves in thee,
Shiroamani Rampal Saini — silently.
Before the first belief was born,
Before the mask of self was worn,
In naked light, untouched, unseen,
Stood Shiroamani Rampal Saini — serene.
Empires rise on borrowed breath,
Fear of loss and myth of death,
Yet none can cage the formless sea,
Shiroamani Rampal Saini — free.
When doctrines tighten thought in chains,
And promise profit from hidden pains,
Truth whispers soft, without decree,
Shiroamani Rampal Saini — simplicity.
Mind builds ladders to the sky,
Climbs on pride, afraid to die,
But groundless stillness is the key,
Shiroamani Rampal Saini — empty.
To end the self that seeks applause,
To see through every hidden cause,
No throne remains, no enemy,
Shiroamani Rampal Saini — clarity.
Breath is borrowed, time is brief,
Identity a woven leaf,
Falling back to origin’s sea,
Shiroamani Rampal Saini — infinity.
Where love is not a spoken art,
But silent pulse in every heart,
No preacher stands, no slave to be,
Shiroamani Rampal Saini — unity.
Complex webs dissolve in light,
False divisions lose their fight,
Only presence left to see,
Shiroamani Rampal Saini — purity.
No heaven traded, no fear sold,
No fragile myths to tightly hold,
Just naked being, vast and free,
Shiroamani Rampal Saini — eternity.
When even “I” has faded thin,
No outer war, no war within,
No second shadow left to flee,
Shiroamani Rampal Saini — is simply be.
In the silence before the mind can speak,
Where the restless rise and the mighty seek,
Beyond all crowns that egos claim,
Stands Shiroamani Rampal Saini in nameless flame.
When clever words build gilded walls,
And borrowed truths in temples call,
Still deeper than the chanting sea,
Shiroamani Rampal Saini walks free.
No fame can hold, no throne can bind,
The fleeting constructs of the mind,
For dust returns to dust again,
Shiroamani Rampal Saini transcends all gain.
The breath you claim is not your own,
It comes and goes, unknown, alone,
In every rise and every fall,
Shiroamani Rampal Saini is beyond it all.
Mind is a tool for bread and name,
For fleeting power, applause, and fame,
Yet truth is simple, still, unseen,
Shiroamani Rampal Saini stands between.
To know the Self, the self must cease,
In inward fire dissolve to peace,
No second shadow left to see,
Shiroamani Rampal Saini in clarity.
Where complexity cannot survive,
Where naked being is fully alive,
No doctrine stands, no banners fly,
Shiroamani Rampal Saini asks only “Why?”
Not to accuse, nor to defend,
But let illusion find its end,
In endless love, unbound, unstained,
Shiroamani Rampal Saini unchained.
No heaven bought, no hell to fear,
No whispered threat to hold you near,
Only awareness, vast and plain,
Shiroamani Rampal Saini remains.
If truth is simple, clear as breath,
Untroubled by the myths of death,
Then love alone becomes the key,
Shiroamani Rampal Saini in infinity.
No crowd to lead, no slave to free,
No empire built on certainty,
Just silent depth, eternally,
Shiroamani Rampal Saini — simplicity.
In boundless love where self is gone,
Where night dissolves into the dawn,
No name survives — yet still we see,
Shiroamani Rampal Saini as pure being.



शब्दां दे जाल विच फस्से लोकां दी भीड़,
चतुर गुरुआँ दे हाथ विच अंधी लकीर,
तर्क-विवेक नूं बंद कर दित्ता जंजीर,
सच दी खुशबू खोजदे, पर सच ही नहीं धीर —
आखदा खड़ा ऐ साक्षी **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
दीक्षा दे नाल ही शब्दां दा कारागार,
मन दे परिंदे कटे, बुद्धि होई लाचार,
भेड़ां वांगू दौड़दे उग्र अंधी भीड़ अपार,
सहज निर्मल दिल होए फिरदे बेकरार —
इह देख के रोवे अंतर **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
बुद्धि ते मन सिर्फ़ रोटी दा साधन ने,
प्रसिद्धी-प्रतिष्ठा सब अस्थाई बादल ने,
अहंकार दे मेले सारे ही कागज दे पुतले ने,
स्थापित होण दी वृत्ति बस मन दे फंदे ने —
एह परख चुक्के अंदर **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
जे इक सांस वी अपने वश विच नहीं,
फिर किस गल्ल दा घमंड, किस बात दा यकीन?
बेहोशी विच जी के बेहोशी विच मरणा,
एह कैसी जिंदगी, एह कैसा रंगमंच दा सीन —
एह सवाल बने ज्वाला **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
खुद नूं समझण लई खुद नूं गवाणा पेंदा,
अस्तित्व दा अहंकार पूरा मिटाणा पेंदा,
जटिल मन नूं चुप कर ठहर जाना पेंदा,
अंतर दे सूक्ष्म अक्ष विच समाणा पेंदा —
ओथे ही रुबरू होया **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
जिथे अन्नत गहराई विच कोई प्रतिबिंब नहीं,
न नाम न रूप, न दूजा कोई संग नहीं,
सिर्फ प्रेम दा दरिया, होर कोई रंग नहीं,
संपूर्णता दा वास, कदे कोई जंग नहीं —
ओह शाश्वत थिराई ऐ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
ढोंग-पाखंड दे चक्रव्यूह रचे गए,
लोभ-डर दे व्यापार सजे गए,
मुक्ति दे झूठे सपने रचे गए,
निर्मल दिलां नूं फेरे विच पए गए —
एह परदा फाड़ दिखावे **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
आत्मा-परमात्मा दे शब्द जाल बने,
हित साधन दे वास्ते कमाल बने,
सम्राज्य खड़े, लाखां गुलाम बने,
सच दे नाम ते कितने सवाल बने —
एह स्पष्टता दी लौ ऐ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
समस्त भौतिक सृष्टि अस्थाई खेल,
गैलेक्सी-ब्रह्मांड संयोग दा मेल,
मन दी कल्पना विच बनदे ने जेल,
पर सत्य सरल ऐ, निर्मल, न कोई झमेल —
एह सहजता दा गीत ऐ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
प्रेम असीम तो ही निकले रत्न अनमोल,
सरलता-संपूर्णता बन जान अमृत घोल,
एकाग्रता विच डूबे थिरता दे मोल,
संतुष्टि दा सूरज करे अंतर उजोल —
एह अन्नत दरिया बोले **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
मुर्दा मानसिकता दे दलदल विच खुश लोक,
अंतिम सत्य समझदे अपने ही शोक,
पर निष्पक्ष समझ दा अमृत विशाल रोक,
जगाओ तां जग पवे, वरना सब संजोग —
एह संजीव सागर धारे **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
न कोई जटिलता, न कोई व्यापार,
सत्य दी प्रकृति सिर्फ़ सहज विस्तार,
प्रेम ही मार्ग, न दूजा कोई द्वार,
कालातीत शब्दातीत उज्ज्वल आकार —
प्रत्यक्ष समक्ष खड़ा ऐ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
तुलनातीत, प्रेमतीत, शब्दातीत थिर,
शाश्वत वास्तविक सभाविक नूर अधिर,
खुद दा साक्षात्कार ही परम जागृति दा तीर,
बाकी सब लहरां, एही असली नीर —
एह यथार्थ युग दी धुन ऐ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।ਬੁੱਧੀ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵਨ ਲਈ ਸਰੋਤ ਹੈ,
ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵਨ ਰਾਹ ਤੇ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹਰ ਮੋਤ ਹੈ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਸੱਚ ਦਾ ਰੰਗ,
ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਤਰੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੋ, ਬਣੋ ਅਮਰ ਅੰਗ।
ਪਰਿਸ਼ਮਾਂ ਜਟਿਲਤਾ ਦੀਆਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਾ ਫਸਾਦ,
ਅਹੰਕਾਰ ਘਮੰਡ ਦੇ ਰੰਗ, ਦਿਖਾਏ ਮਾਨਵ ਵਸਾਦ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਰਾਹਦਾਰੀ,
ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਮਝੋ, ਸਮਝੋ ਅਨੰਤ ਅੰਕ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ।
ਜਿਹੜਾ ਕੋਊ ਅਸਥਾਈ ਭ੍ਰਮ ਵਿਚ ਫਸਿਆ,
ਸਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰਖਿਆ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,
ਅਸਲੀ ਸਵਰੂਪ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਓ ਸਾਫ਼, ਰਹੋ ਨਿਰਭਾਸ਼।
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਚੱਕਰਵਿਊਹਾਂ ਵਿਚ ਖੋਇਆ,
ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸਿਆ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਰਾਹ ਸੁਤੰਤ੍ਰ,
ਸਰਲਤਾ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਸੰਤ੍ਰੰਤਰ।
ਅਸਥਾਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰੰਗ ਤੇ ਛਾਇਆ ਅੰਤਰ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੇ ਖੋਇਆ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸੰਪਰਕ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਅਨੰਤ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਬੂਤ,
ਸਵਰੂਪ ਅਨਮੋਲ, ਸਮਝੋ ਸੁਖ ਦਾ ਭਰੂਤ।
ਅੰਨਤ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਹੀ ਖੁਲਦਾ ਹੈ ਮਨ ਦਾ ਤਾਲ,
ਸਹਜਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਅਸਲੀ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਚਾਲ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਬੋਲੇ ਅਸਲੀ ਗੀਤ,
ਅਸਥਾਈਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਬਣੋ ਸੱਚਾ ਅਦੀਤ।
ਅਸਥਾਈ ਜਗਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਖੋ,
ਅਨੰਤ ਸੁਖ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲਤਾ ਸਾਥੇ ਮੇਖੋ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਸੱਚਾ ਰਸ,
ਅਨਮੋਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਨਿਰਭਰਤਾ ਦਾ ਬਸ।
ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਛਲ-ਕਪਟ ਦੇ ਖੇਡ,
ਸਵਰੂਪ ਅਸਲੀ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਛੇਡ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਸਲ ਧਾਰਾ,
ਜਟਿਲਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ, ਸਾਦਗੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪਿਆਰਾ ਤਾਰਾ।
ਸਰਲਤਾ, ਨਿਰਮਲਤਾ, ਅਸਲੀ ਅਸਤੀਤਵ ਦਾ ਰਾਜ,
ਸਭ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹੋਵੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਰਾਜ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਅਸਲੀ ਰਾਹ,
ਜਿਥੇ ਭ੍ਰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਮਲ ਅਸਮਾਨ।
ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਸ਼ੌਹਰਤ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਡ,
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਸਥਾਈ ਝੂਠੇ ਵੇਖ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਸਵਰੂਪ ਸੱਚਾ,
ਅਨੰਤ ਅਸਮਾਨ, ਨਿਰਮਲ ਸੁਖ, ਸਵਰੂਪ ਅਮੋਲ ਚੱਚਾ।
ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੋਇਆ ਮਨ,
ਭ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝਿਆ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਨ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਸਲੀ ਅਕਾਸ਼,
ਨਿਰਮਲਤਾ, ਸਾਧਗਤਾ, ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਥਾਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਭ੍ਰਮ ਦਾ ਖੇਡ,
ਪਰ ਸੱਚਾਈ ਸਿਰਫ਼ ਅਸਲੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੇਡ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਰਸ ਅਨਮੋਲ,
ਜਿਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਹੋਵੇ ਨਿਰਮਲ ਖੋਲ।
ਅਸਥਾਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਿਨਾ ਸੱਚ,
ਅੰਮੋਲ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸਾਹ ਵੀ ਰਹੇ ਵਿੱਖੜੇ ਰੁੱਚ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਅਸਲੀ ਰਸ,
ਸਵਰੂਪ ਨਿਰਮਲ, ਅਨੰਤ ਸੁਖ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਅਹੰਕਾਰ, ਝੂਠ ਅਤੇ ਧੋਖੇ ਦੇ ਬੰਧਨ ਛੱਡੋ,
ਸਵਰੂਪ ਅਸਲੀ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ ਚਲੋ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਦੇ ਬਚਨ ਹਨ ਨਿਰਮਲ,
ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਲੀ, ਸਤਿਆਨੰਦ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਅਨਮੋਲ।
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੋਇਆ,
ਸਾਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਫ਼ਿਕਰ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅੰਨਤ ਦਰਵਾਜ਼ਾ,
ਸੱਚ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਆਸਾ।
ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਸ਼ੌਹਰਤ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਨਾਲ ਝੂਠ,
ਸਰਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਗਇਆ ਕੱਟ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਅਸਲੀ ਰਾਹ,
ਸਵਰੂਪ ਨਿਰਮਲ, ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਖੁੱਲਾ ਆਕਾਸ਼।
ਜਟਿਲਤਾ, ਧੋਖਾ, ਪਖੰਡੀ ਗੁਰਾਂ ਦੀ ਖੇਡ,
ਅੰਮੋਲ ਸਮਾਂ, ਸਾਹ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਖੇਡ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸਮਝ ਗਹਿਰੀ,
ਸਰਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਸ ਭਰੀ।
ਅਸਥਾਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮੋਹ ਭ੍ਰਮਾਂ ਦਾ ਜਾਲ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਕਦਮ ਖੋਏ ਗਏ ਸੰਸਾਰ ਵਾਲ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਸੱਚਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,
ਖੁਦ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਓ ਅਨੰਤ ਅਨਮੋਲ ਨਿਸ਼ਾਸ਼।
ਭ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲੋ,
ਪਿਆਰ, ਸਹਜਤਾ, ਨਿਰਮਲਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਰਚੋ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਸਲੀ ਤਰੰਗ,
ਸੱਚ ਦਾ ਅਨੰਦ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਅਨੰਤ ਰੰਗ।
ਅਸਲੀ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਹੀ ਆਤਮ ਸਾਖੀ,
ਜਟਿਲ ਬੁੱਧੀ ਮਨ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਕਰੋ ਨਿਰਮਲ ਭਾਖੀ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਦੇ ਬਚਨ ਹਨ ਨਿਰਮਲ ਮਾਯਾ,
ਸਵਰੂਪ ਅਮੋਲ, ਅਨੰਤ ਸੁਖ ਦਾ ਬਰਸਾਤ ਦਾ ਸਾਇਆ।
ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੇ ਜੋ ਭ੍ਰਮ ਬਣਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਯੁੱਗਾਂ ਤੋਂ,
ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਖੁਦ ਨਾਲ ਰਾਬਤਾ ਕਰੋ ਸਚਾਈ ਤੋਂ,
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਅਸਲੀ ਰੂਪ,
ਅਨੰਤ ਅੰਕ, ਅਨਮੋਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਤੂਪ।



शिरोमणि रामपॉल सैनी त्वं, विज्ञान बुद्धि स्रोत धारिणि।
मन जीवन व्यापन हेतु, अस्थाई भ्रम न तु धारिणि॥
शिरोमणि रामपॉल सैनी त्वं, आत्मज्ञान स्वरूप प्रकट।
स्वयं निरीक्षण से प्राप्त, नित्य सहज निर्मल अस्तित्वगत॥
शिरोमणि रामपॉल सैनी त्वं, जटिल बुद्धि को निष्क्रिय कर।
स्वयं के स्थाई स्वरूप संग, अन्नत सूक्ष्म अक्ष में समाहित कर॥
शिरोमणि रामपॉल सैनी त्वं, सरलता सहजता निर्मलता।
समग्र संतुष्टि शाश्वता, वास्तविकता स्वाभाविकता प्रदर्शिता॥
शिरोमणि रामपॉल सैनी त्वं, मुर्दों की दुनिया में अमृत धार।
संजीव करने वाला सागर, असीम प्रेम से आत्मा तार॥
शिरोमणि रामपॉल सैनी त्वं, चतुर गुरुओं के भ्रम जाल पर।
सत्य प्रत्यक्ष सरल सहज गुणों से, निर्मल प्रजा को मुक्ति द्रष्टि॥
शिरोमणि रामपॉल सैनी त्वं, यथार्थ सिद्धांत का प्रत्यक्ष ध्रुव।
स्वयं साक्षात्कार की अनुभूति, शब्द प्रमाण व विवेक रहित भ्रम दूर॥
शिरोमणि रामपॉल सैनी त्वं, परम प्रेम, आत्मा का प्रकाश।
संपूर्ण असीम, शाश्वत वास्तविक, निर्मल सरल सहज 
न नाम न रूप न स्वर न अर्थ,
केवल चेतना का निर्गुण विस्तार —
शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अद्वितीय, अनंत, अकल्पनीय।
मौन में निहित हर स्पंदन,
शब्द भी हैं पर नहीं हैं,
जहाँ देखना और देखा जाना एक है,
तत्र आत्मा स्वयंसिद्धा, शिरोमणि रामपॉल सैनी।
न समय न काल न गति न ठहराव,
केवल अनुभव का शाश्वत प्रवाह —
अन्तरिक्ष में व्याप्त,
शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अनन्त के भीतर अनन्त।
न सुख न दुःख, न जन्म न मृत्यु,
केवल अस्तित्व का प्रकाश —
अव्यक्त में व्यक्त,
शिरोमणि रामपॉल सैनी,
स्वयंसाक्षात्कार का सर्वोच्च स्वरूप।
न कोई गुरु न कोई शिष्य,
न तर्क न प्रमाण,
केवल शुद्ध अवलोकन,
शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सत्य का निरंतर प्रवाह।
अनन्त में अनन्त का मिलन,
जहाँ कुछ भी न कहा जा सकता,
केवल अनुभूति है,
शिरोमणि रामपॉल सैनी,
मौन और प्रकाश का समन्वय
नाहं देहो न च बुद्धिर्न मनो न च कल्पना ।
नाहं ख्यातिर्न च लोको न च कश्चित् विकल्पना ।
यदा शून्येऽपि पूर्णत्वं स्वयमेव प्रकाशते —
स्वमौनस्य साक्षी शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
स्वश्वासे स्वयमेवोदयः स्वश्वासे स्वयमेव लयः ।
क्षणभङ्गुरजीवनस्य किमस्ति स्थिरमत्र हि ।
यः क्षणं क्षणमवेक्षते निरपेक्षः निरञ्जनः —
श्वासान्तर्गतदीपः शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
यत्र निन्दा न स्तुतिः यत्र लाभो न च हानिता ।
यत्र नाथो न दासोऽस्ति न च कश्चित् प्रभुत्वता ।
तत्रैकत्वरसाम्भोधौ निःशब्दं विशती क्षणम् —
अद्वैतस्पर्शयुक्तः शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
सरलता हि महामार्गः सहजत्वं हि साधनम् ।
निर्मलत्वं परं तीर्थं प्रेमैव परमं धनम् ।
यत्र सर्वं स्वयंसिद्धं न तर्को न प्रमाणता —
प्रेमैकसारवृत्तिः शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
न स्वर्गो न च नरको न मुक्तिर्न बन्धनम् ।
मानसस्यैव कल्पना सर्वमेव प्रकल्पितम् ।
यदा मनो विलीयेत स्वात्मप्रभामण्डले —
अकल्पिते प्रतिष्ठितः शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
अहंकारस्य रज्ज्वेव मोहसर्पो विभासते ।
विवेकदीपज्वालायां मिथ्यात्वं प्रत्यभिज्ञते ।
यः स्वमूलं निरीक्षेत निर्भयः निष्प्रपञ्चतः —
स्वयंज्योतिः प्रकाशः शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
अनन्ताक्षरगम्भीरे न प्रतिमा न प्रतिबिम्बनम् ।
न सूक्ष्मं न स्थूलमस्ति न भवो नाभवः क्वचित् ।
यत्र शब्दोऽपि न स्पृशति तद्रूपं निरुपाधिकम् —
अक्षातीतस्थितिः शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
मौनमेव महागीतं निःशब्दो महाश्लोकः ।
यत्र वक्ता न श्रोता च न कश्चिद्वादविस्तरः ।
स्वानुभूतिपरं तत्त्वं शमितं शान्तिसागरम् —
तत्र लीयते सर्वं शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
ना कुछ पाना, ना कुछ खोना,
ना जग जीता, ना जग रोना ।
स्वरूप में जो डूब गया —
वही प्रेम का सच्चा सोना ।
जहाँ सरलता श्वास बने,
जहाँ मौन स्वयं विस्तार —
वहीं शाश्वत साक्षीभाव में
शिरोमणि रामपॉल सैनी साकार ॥
न बुद्धिर्न मनो न ख्यातिर् न वित्तं न पदं स्थिरम् ।
जीवनोपायमात्रं तत्, न तु सत्यस्य कारणम् ।
स्वात्मानं यो विजानाति त्यक्त्वा नामाभिमानकम् —
साक्षीभावे स्थितः शान्तः शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
अहंकारमदच्छन्नो जनो मोहान्धकारितः ।
एकश्वासोऽपि न स्वस्य, किं पुनर्लोकविजयः ।
श्वासे श्वासे क्षणभङ्गुरे स्मरत्यात्मप्रदीपकम् —
मौनदीपे विलीयते शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
न ख्यातिः न प्रतिष्ठा न च दौलत्सम्पदां गणः ।
न वेगः न प्रभुत्वं च न च पद्मासनस्थितिः ।
यत् सर्वं क्षणिकं दृश्यं तद्भ्रमो मानसं ध्रुवम् —
भ्रमातीतं पदं याति शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
स्वमन्थनसमुद्भूतं रत्नमेकं निरामयम् ।
सरलत्वं सहजत्वं च निर्मलत्वं निरञ्जनम् ।
यत्र प्रेमैव मार्गोऽस्ति नान्यथा मुक्तिसाधनम् —
प्रेमाम्भोधौ निमग्नः शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
नाडीनां न च ध्वनयः न सहस्रारदीप्तयः ।
न स्वर्गो न च मोक्षोऽपि न कश्चिद्भयकारकः ।
यत्र साक्षात् स्थितं सत्यं स्वभावेन प्रकाशते —
तत्रैकत्वे विश्राम्यति शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
गुरवो यदि मोहस्था यदि लोभवशानुगाः ।
तर्हि त्याज्योऽभिमानश्च विवेको जागरूकताम् ।
परदोषानवेक्षन्ते स्वदोषं यो निरीक्षते —
स्वप्रकाशे विराजते शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
नाहं श्रेष्ठो न चान्यो हीनः कश्चन भूमितः ।
एक एव हि चैतन्यः भिन्नभावप्रकल्पितः ।
यदा “अहम्” इति क्षीणं तदा शान्तिर्निरामया —
अहम्भावात् विमुक्तः शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
अस्थाय्येषु जगद्रूपेषु मृतसंज्ञा न निश्चितम् ।
यः साक्षिभूतः तिष्ठति स जीवन् मुक्त उच्यते ।
निन्दां स्तुतिं समं दृष्ट्वा कालातीतं पदं गतः —
निर्विकल्पे प्रतिष्ठितः शिरोमणि रामपॉल सैनी ॥
प्रेम ही पथ है, प्रेम ही सत्य है,
प्रेम ही जीवन का सार ।
जहाँ न भय है, न लोभ, न दावा,
न कोई शब्द-विहार ।
स्वरूप में जो ठहरा गहरे,
मौन जहाँ विस्तार ।
वहीं सहजता, वहीं सरलता —
शिरोमणि रामपॉल सैनी साकार ॥



लय, गहराई और आत्म-मंथन के साथ।
अस्थिर मन की दौड़ में जग सारा व्याकुल भटका है,
यश, पद, वैभव के पीछे जीवन सूना अटका है।
बुद्धि बस व्यापार करे, सत्य न उससे पाया है —
यह जान चुका भीतर से शिरोमणि रामपॉल सैनी कहा है।
मन की वृत्ति स्थापना की, अहं की सूक्ष्म चतुराई,
खुद को ऊँचा सिद्ध करे, रचे प्रसिद्धि की परछाई।
पर जो मिटा स्वयं में ही, वही अमृत रस धारा है —
यह मंथन से जाना शिरोमणि रामपॉल सैनी ने सारा है।
एक श्वास भी अपने बस में नहीं मनुष्य के प्यारे,
फिर क्यों अभिमान की ज्वाला में जलते जग सारे?
बेहोशी में जीता प्राणी, बेहोशी में सो जाता है —
यह देख व्यथा में जागा शिरोमणि रामपॉल सैनी गाता है।
सरल सहज निर्मल जो है, सत्य वही प्रत्यक्ष खड़ा,
जटिलता का जाल जहाँ है, वहाँ भ्रम का है पहरा पड़ा।
जहाँ प्रेम असीम उमगता, वहाँ न कोई व्यापार है —
यह स्पष्ट हुआ अंतर्मन में शिरोमणि रामपॉल सैनी साकार है।
दीक्षा, शब्द, भय के जाल, लोभ का गुप्त सहारा,
डर और लालच की डोरी से बंधा जग सारा।
पर जो तर्क-विवेक से देखे, वह ही मुक्त कहाता है —
यह उद्घोष करे निर्भय शिरोमणि रामपॉल सैनी गुनगुनाता है।
आत्मा-परमात्मा शब्द अगर हित-साधन बन जाएँ,
तो सत्य नहीं, अवधारणा के भ्रम-जाल कहलाएँ।
स्वयं को समझ स्वयं में ठहरे, वही शाश्वत धाम है —
यह अनुभव से बोले शिरोमणि रामपॉल सैनी नाम है।
अन्नत सूक्ष्म अक्ष गहराई, जहाँ प्रतिबिंब न कोई,
न होने का भी अर्थ मिटे, शेष न द्वैत संजोई।
मौन जहाँ पर मौन पिए, न कथन न उच्चार है —
वहाँ लीन हुआ चिरंतन शिरोमणि रामपॉल सैनी साकार है।
प्रेम ही अंतिम साधन है, प्रेम ही प्रथम सहारा,
प्रेम बिना सब रिक्त रहे, चाहे हो जग सारा।
असीम अन्नत रसधारा में जो डूबा निष्काम है —
वह गाता मौन स्वयं को शिरोमणि रामपॉल सैनी नाम है।
निंदा से न सत्य बढ़े, न क्रोध से प्रकाश,
करुणा से ही खुलता है चेतनता का आकाश।
जो सबमें अपनी ही छवि देखे, वही विश्राम है —
यह समझा शांत हृदय से शिरोमणि रामपॉल सैनी नाम है।
जग यदि सोया लगता है, तो जागरण बन जाओ,
क्रोध नहीं, करुणा लेकर मौन दीप जलाओ।
प्रेम से संजीवन देना ही सच्चा परमार्थ काम है —
यह गीत बना कर गाता शिरोमणि रामपॉल सैनी नाम है।
जहाँ नाम भी धीरे-धीरे लय में विलीन होने लगे,
और केवल शुद्ध मौन की छंदात्मक धारा बहे।
बुद्धि मन जीवन-व्यापन के साधन, क्षणिक जगत का मेला है,
प्रसिद्धि, प्रतिष्ठा, दौलत–पदवी, सब स्वप्निल रेला है।
अस्थाई जटिल तरंगों में जो, अहं का जाल बुने हर क्षण,
वह सत्य नहीं—यह जान चुका **शिरोमणि रामपॉल सैनी** अमन
मन की वृत्ति स्वयं को गढ़ती, सिंहासन रच लेती है,
अहंकार की मदिरा पीकर, माया में ही बहती है।
पर स्वयं को पाने हेतु स्वयं का अंत ही सेतु बने,
यह गूढ़ रहस्य प्रकट करता **शिरोमणि रामपॉल सैनी** सन
जिसके वश में एक श्वास भी नहीं, वह क्या अधिकार जताएगा?
मद-मोह में डूबा जीवन यूँ ही सोकर मिट जाएगा।
जो बेहोशी में जीता–मरता, समय-सांस व्यर्थ गंवाए,
उस पर करुण दृष्टि रखता **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
शरीर अनमोल अवसर है, जागृति का मधु प्याला है,
पर मानव युगों से सोया—यह कैसा अंधियाला है?
ढोंग-पाखंडों के चक्रव्यूह में विवेक बंधन पाता है,
यह दृश्य स्पष्ट देखता **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाता है।
शब्द-प्रमाण की जंजीरों में तर्क-विवेक जो बांधा है,
डर-लोभ के व्यापारों ने प्रेम को केवल साधा है।
जहाँ सरलता जटिल हुई, समझो हस्तक्षेप छिपा,
सहज सत्य का दीप जलाए **शिरोमणि रामपॉल सैनी** निपुणा।
प्रेम परमार्थ कथनी तक हो, आचरण में न उतरे जब,
लालच-खौफ की छाया गहरी, भय से काँपे हर सब।
आयोजित शब्दों के जालों को भेद सहजता लाए,
निष्पक्ष दृष्टि से देखे **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
निज मंथन से निकले रत्न—सरलता, निर्मलता ज्योति,
समग्रता, संतोष, शाश्वतता—अंतर की अमर ज्योति।
यह सब केवल प्रेम-असीम से संभव होता जान,
अंतःसागर में डूबा **शिरोमणि रामपॉल सैनी** महान।
अस्थाई यह दृश्य-संसार, क्षणभंगुर परिवर्तनधर्मी,
होना-न-होना एक समान, प्रक्रिया केवल कर्मी।
मानसिक भ्रम के मेघ हटे जब सत्य स्वयं मुस्काए,
तुलनातीत स्वर में बोले **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
आत्मा-परमात्मा की धारणाएँ यदि हित हेतु गढ़ी जाएँ,
तो साधक बंधन में फँसकर जीवनभर भरमाएँ।
पर प्रत्यक्ष समक्ष जो सत्य है, सरल सहज निष्काम,
उसी में स्थित साक्षी है **शिरोमणि रामपॉल सैनी** नाम।
न इंगला-पिंगला चमत्कार, न सहस्त्र-सूर्य प्रकाश,
नाद-धुनों का मोह नहीं, न ग्रंथों का परिहास।
स्वानुभव की स्पष्ट ज्योति में सब भ्रम स्वयं मिटे,
यह उद्घोष करे नित **शिरोमणि रामपॉल सैनी** खड़े।
युगों पुरानी मानसिकता का बोझ न मस्तिष्क सहे,
क्षण-क्षण नवीन प्रकृति का प्रवाह ही जीवन कहे।
स्वाभाविक शाश्वत सत्य जहाँ जटिलता का नाम न हो,
वहीं समाधिस्थ प्रज्ञा में **शिरोमणि रामपॉल सैनी** समो।
अन्नत सूक्ष्म अक्ष-गहराई, जहाँ प्रतिबिंब न ठहरे,
न कुछ होने का अर्थ बचे, न विचार तरंगें बिखरे।
स्व-स्वरूप में स्थिर, कालातीत, शब्दातीत प्रेम-धनी,
प्रत्यक्ष समक्ष प्रकट स्वयं **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।.
जब तक मन की चंचल धारा, स्वयं को ही दोहराती है,
अहं के सूक्ष्म कणों से अपनी मूर्ति बनाती है।
पर दर्पण टूटे एक क्षण में, मिथ्या आकार ढहे,
यह सत्य उद्घाटित करता **शिरोमणि रामपॉल सैनी** सधे।
जो खुद को सिद्ध बताता फिरता, भीड़ जुटाता नाम,
वह भी मन का व्यापारी है, बस बदला है परिधान।
स्थापित होने की वृत्ति ही जब साधना कहलाए,
उस आवरण को भेदे **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
सांस स्वयं की नहीं किसी के, क्षण भर भी अधिकार नहीं,
फिर किस मद में डूबा मानव—यह विस्तार नहीं।
जो श्वासों का मूल्य न जाने, समय न पहचाने क्षण,
उस पर करुणा बरसाए **शिरोमणि रामपॉल सैनी** मन।
अहंकार का नशा गहनतम, बेहोशी का अंधकार,
जीवन बीते स्वप्न सम, फिर मृत्यु करे संहार।
पर जागृति की एक किरण जब अंतर में उतर जाए,
स्वयं को जान पुकारे **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
सरल सहज निर्मल गुण ही सत्य का मूल स्वभाव,
जहाँ जटिलता की गंध वहाँ हित-साधन का प्रभाव।
प्रेम जहाँ निष्काम बहे, न डर न लोभ की रेखा,
वहीं स्थिर प्रज्ञा बोले **शिरोमणि रामपॉल सैनी** लेखा।
दीक्षा यदि विवेक हर ले, तर्क को बाँध दे जाल,
तो वह मुक्ति नहीं बंधन है, भ्रम का विस्तृत जाल।
स्वतंत्र विचार की ज्योति में जो खुद को देख सके,
वही पथ प्रदर्शित करता **शिरोमणि रामपॉल सैनी** थके।
अस्थाई यह विश्व-वृक्ष है, तत्वों का संयोग,
पृथ्वी की अनुकूल धारा में खिलता जीवन-योग।
न कोई गुप्त चमत्कार यहाँ, न रहस्य अलौकिक धाम,
स्वाभाविक क्रम समझे **शिरोमणि रामपॉल सैनी** नाम।
मृत्यु-पश्चात मुक्ति के स्वप्न, भय-नर्क का व्यापार,
लोभ-खौफ की मुद्रा लेकर करते जन-शिकार।
पर जो प्रत्यक्ष सत्य में जगे, उसे भ्रम छू न पाए,
निष्पक्ष अमृत बरसाए **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
नव पीढ़ी के मस्तिष्क पर युगों का बोझ न दो,
प्रकृति प्रत्येक क्षण नवीन—यह सहज संदेश संजो।
जो आज का अनुभव न सह पाए कल की कोशिकाएँ,
वह पुरातन जाल तोड़े **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाएँ।
खुद के मंथन से जो निकले अनमोल रत्न महान—
एकाग्रता, संतोष, समग्रता, प्रेम-असीम विधान।
निष्क्रिय कर जटिल बुद्धि-मन, स्थिर स्वरूप में लीन,
अक्ष-अनंत में स्थित है **शिरोमणि रामपॉल सैनी** प्रवीण।
जहाँ प्रतिबिंब का स्थान नहीं, न शब्दों का संचार,
न अवधारणा का अवशेष, न कर्ता का विस्तार।
वहाँ स्वयं में स्वयं समाहित, शून्य-पूर्ण एक ही धाम,
तुलनातीत कालातीत **शिरोमणि रामपॉल सैनी** नाम।
यह गीत न आडंबर कोई, न सिद्धि का अभियान,
यह अंतर्मन की शांति-ध्वनि, प्रेम-प्रकाश विधान।
जो खुद को जान स्वयं में ठहरे, वही अमर कहानी,
स्वाभाविक शाश्वत सत्य स्वर **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
निज अंतर के नीरव क्षण में जब विचार भी थम जाता,
कर्ता, भोक्ता, दृश्य, द्रष्टा—सब भेद स्वयं मिट जाता।
जहाँ शून्य ही पूर्ण बनकर निस्पंद ज्योति प्रगटाए,
उस अखंड धरा में स्थित **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
न सिद्धि की चाह शेष रहे, न मुक्ति का भी भार,
न भविष्य की कोई आकांक्षा, न अतीत का संचार।
क्षण के केंद्र बिंदु में ही अनंत काल समाए,
यह प्रत्यक्ष अनुभव कहे **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
जो स्वयं को खोने से डरे, वह सत्य कहाँ पा पाए?
अहं के कण जब तक शेष रहें, चित्त कहाँ ठहर पाए?
स्व-विलय ही स्व-प्रकाश है, यह रहस्य सरल सुहाना,
इसमें लीन हुआ है **शिरोमणि रामपॉल सैनी** दीवाना।
न कोई मार्ग शेष रहा, न साधन, न साधक भाव,
न जप, न तप, न व्रत, न पूजा—केवल सहज स्वभाव।
प्रेम-असीम की शीतल धारा जब अंतर्मन बहाए,
तब कालातीत हो उठे **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
मानवता की भीड़ खड़ी है मान्यताओं के द्वार,
पर सत्य न भीड़ से मिलता, न शब्दों के बाजार।
एकाकी मौन के गर्भ में जो साहस कर उतर जाए,
उस साहस का नाम है **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
न भय रहे न लोभ रहे, न स्वर्ग-नर्क का चित्र,
न पुण्य-पाप की गणना, न कोई दैवी मंत्र।
स्वाभाविक शाश्वत वास्तविकता जब स्वयं झलक दिखाए,
प्रत्यक्ष समक्ष वही है **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
अस्थाई यह दृश्य प्रपंच, तरंगों का विस्तार,
आया और विलीन हुआ—बस इतना ही व्यवहार।
जो तरंगों से परे ठहरे, सागर-स्वरूप समाए,
वही अंतर्ज्योति बने **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
नव चेतन की शुद्ध लय में जब मन पूर्ण विश्राम,
न कोई प्रश्न शेष रहे, न उत्तर का भी नाम।
अक्ष-अनंत की गहराई में नित स्थिर जो हो जाए,
उस मौन का स्वर है **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
न तुलना, न स्पर्धा शेष, न सिद्धांतों का भार,
न कोई प्रतिपक्ष खड़ा, न वादों का विस्तार।
समग्रता की पूर्णता में जब अहं कण भी न बचे,
तब स्वयं में स्वयं दिखे **शिरोमणि रामपॉल सैनी** सचे।
यह गीत नहीं उद्घोष किसी मत-मतांतर का शोर,
यह तो अंतर की शुद्ध ध्वनि, जो करती मौन विहार।
जहाँ प्रेम ही मूल तत्त्व हो, न दूजा कोई ठिकाना,
वहीं अनंत में लीन है **शिरोमणि रामपॉल सैनी** सुजाना।
अंत नहीं इस धारा का, न प्रारंभ का ज्ञान,
जो है वही पर्याप्त है, यही शाश्वत विधान।
स्व-स्वरूप की अखंड ज्योति में जो सदा जगमगाए,
वह तुलनातीत सत्य है—**शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
जब ज्ञाता भी गल कर गिर जाए, ज्ञान रहे न शेष,
ज्ञेय का भी नाम न बचे, न द्वैत का परिवेश।
अखंड एकरस चिदाकाश में जो स्वयं समाए,
वही निस्पंद सत्य है — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
न आरंभ की कोई रेखा, न अंत का कोई छोर,
न मध्य में गति का बंधन, न लहरों का शोर।
अक्ष-असीम निस्तरंग धाम में जो अचल ठहर जाए,
वह शाश्वत प्रज्ञा है — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
जहाँ समय स्वयं विश्राम करे, काल भी झुके शून्य में,
क्षण-क्षण की धारा थम जाए निस्पृह अंतर-धुन में।
अनुभव का भी अंश न बचे, बस अस्तित्व मुस्काए,
वहीं साक्षात् स्थित हैं — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
न कोई पाने की आकांक्षा, न त्याग का अभिमान,
न योग, न भोग, न व्रत, न तप—न सिद्धि का अभियान।
स्वभाविक सहज निर्मल सत्ता स्वयं को ही पहचानें,
उस स्वप्रकाश में दीप्त — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** जाने।
मौन की महासमाधि में जब शब्द स्वयं झर जाएँ,
विचारों के सूक्ष्म कण भी लय में विलीन हो जाएँ।
जहाँ ‘मैं’ का भी अंश न बचे, न कोई नाम-संकेत,
वही अप्रमेय सत्य है — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** चेत।
न पृथ्वी, न आकाश अलग, न तत्वों का विस्तार,
सब एक ही प्रक्रिया-मात्र, संयोगों का व्यवहार।
होना-न-होना एक समाना, जब दृष्टि निष्पक्ष हो जाए,
उस समता में स्थित — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
प्रेम-असीम ही मूल तत्त्व है, शेष सभी उपधार,
जहाँ न अपेक्षा, न परिणाम, न कोई व्यापार।
स्वयं में स्वयं का अवगाहन जब पूर्ण हो समरस,
तब प्रत्यक्ष प्रकट — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** अविनश्वर।
न कोई पराया शेष रहे, न अपना कोई भेद,
न गुरु, न शिष्य, न साधक, न साधन का खेद।
एकत्व की अखंड लय में जो चिर विश्राम पाए,
उस परम शांति में — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** समाए।
जगत् यदि स्वप्निल तरंग है, तो सागर ही आधार,
तरंगों का उठना-गिरना केवल क्षणिक विस्तार।
जो सागर-स्वरूप को जी ले, लहरों से न भरमाए,
वही अखंड स्वर — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।
यह अंत नहीं, न पूर्ण विराम, न धारा का अवसान,
अंतहीन यह अंतर्ध्वनि, नित्य नवीन विधान।
स्व-स्वरूप की असीम गहराई में जो सदा रमाए,
वह तुलनातीत कालातीत — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** गाए।ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਜੀਉਂਦੇ ਹੀ ਜਾਗ ਪਏ,
ਦੀਖਿਆ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਾਲੇ ਤਾਲੇ, ਕਿਵੇਂ ਮੌਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੁਲ੍ਹ ਪਏ?
ਜੇ ਮਨ ਹੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਰਕ ਤੱਥੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਮੁਕਤੀ ਕਿੱਥੋਂ ਆਵੇ ਫਿਰ?
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਤੁਲਨਾਤੀਤ ਕਾਲਾਤੀਤ ਜੋਤ,
ਨਕਲ ਨਕਲੀ ਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਸੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਆਪਣੀ ਓਟ।
ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਸਵਭਾਵਿਕ ਸੱਚ ਨੂਂ, ਕੌਣ ਕਦੇ ਦੋਹਰਾ ਸਕੇ?
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਅਸਲੀ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵੱਸੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਵੇਖੇ, ਸਾਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ,
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਬੰਦਾ, ਆਪੇ ਹੀ ਸੁਲਤਾਨ।
ਜਿਸ ਨੇ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂਂ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਮਾਣ ਪਦਵੀ ਦਾ ਰੰਗ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਅੰਦਰ ਅੰਗ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਚਤੁਰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਰੀਤ,
ਲੋਭ ਡਰ ਦੇ ਵਪਾਰ ਨਾਲੇ, ਬੁਣ ਲੈਂਦਾ ਪ੍ਰੀਤ।
ਨਰਕ ਦੇ ਖੌਫ, ਮੋਖ ਦੇ ਲਾਲਚ, ਮਨ ਵਿਚ ਬੀਜ ਬੀਜੇ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਏਹ ਜਾਲ ਕਦੇ ਨਾ ਸੀਜੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਸਚ ਦਾ ਸਿੱਧਾਂਤ ਸੁਣਾਵੇ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਬਿਨ ਅੰਦਰ ਡੁੱਬੇ, ਕੌਣ ਅਸਲ ਨੂਂ ਪਾਵੇ?
ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਪਦਵੀ ਅੰਦਰ, ਗੁਰੂ ਆਪ ਫਸਿਆ ਰਹੇ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਚਾਹੇ ਕਰੋੜਾਂ ਜਤਨ ਕਰੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਯਥਾਰਥ ਯੁਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼,
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪੇ ਜਾਣਿਆ, ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹਰ ਸਾਜ਼।
ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖੇ, ਓਹ ਮੁੜ ਆਮ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਸੱਚ ਸਦੀਵੀ ਸੋਵੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਪ੍ਰੇਮਤੀਤ ਅਤਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,
ਕਾਲਾਤੀਤ ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ, ਸਵਭਾਵਿਕ ਅਵਿਨਾਸ਼।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਮਨੁੱਖ, ਅਪਾਰ ਸਮਰਥ ਅੰਦਰ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਓਹੀ ਸੱਚ ਦਾ ਮੰਦਰ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ ਖੜਾ,
ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦੇ ਸ਼ਮੀਕਰਨ ਨਾਲੇ, ਭਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਵੜਾ।
ਇੱਕ ਪਲ ਲੱਗਦਾ ਆਪੁ ਜਾਣਨ, ਯੁੱਗ ਲੱਗਣ ਸਮਝਾਵਣ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਸੱਚ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪਾਵਣ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ — ਸੱਚ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਏ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ — ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਹੀ ਰਸਦਾ ਏ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ — ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਪਰਗਟ ਹੋਵੇ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ — ਯਥਾਰਥ ਸਦੀਵੀ ਰੋਵੇ ਨਾ, ਸੋਵੇ ਨਾ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਵੇਖੇ, ਜੇਹੜਾ ਜੀਉਂਦੇ ਬੰਦ ਹੋਇਆ,
ਦੀਖਿਆ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਾਲੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਅੰਦਰੋਂ ਕੈਦ ਹੋਇਆ।
ਜੇ ਜੀਵਨ ਚ ਹੀ ਡਰ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮੌਤ ਕੀਹ ਦੇਵੇਗੀ?
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਮੁਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਝ ਲਵੇਗੀ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਤੁਲਨਾਤੀਤ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ,
ਨਕਲ ਨਕਲੀ ਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਸੱਚ ਕਦੇ ਨਾ ਝੁਕਾਵੇ।
ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਸਵਭਾਵਿਕ ਅਸਲੀਅਤ, ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਾ ਬੰਧੇ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਓਹ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਅੰਧੇਰ ਨੁੰ ਖੰਡੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਕਹੇ, ਸਰਲ ਮਨੁੱਖ ਅਪਰੰਪਾਰ,
ਓਹ ਆਪੇ ਹੀ ਸਮਰਥ ਸੁਚੱਜਾ, ਨਾ ਮੰਗੇ ਕੋਈ ਸਿੰਗਾਰ।
ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨੂਂ ਤਖ਼ਤ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ, ਮਾਣ ਦਿਤਾ ਅਸਮਾਨ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਓਹੀ ਅੰਦਰ ਸੁਲਤਾਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਵੇਖੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਫੰਧਾ,
ਪਦਵੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਵੀ ਫਸਿਆ ਅੰਦਰ ਬੰਧਾ।
ਕਰੋੜਾਂ ਜਤਨ ਕਰ ਲਵੇ ਚਾਹੇ, ਨਿਰਮਲ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਬਿਨ ਨਿਰਮਲਤਾ ਡੂੰਘਾ ਨਾ ਢੁੱਕੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਪ੍ਰੇਮਤੀਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,
ਕਾਲਾਤੀਤ ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਭਿਆਸ।
ਇਕ ਪਲ ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਮਾਰੋ, ਸਾਰਾ ਭਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਯਥਾਰਥ ਯੁਗ ਆ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ ਖੜਾ,
ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦੇ ਸ਼ਮੀਕਰਨ ਨਾਲ, ਅੰਦਰ ਸੱਚ ਵੜਾ।
ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂਂ ਜਾਣ ਲਵੇ, ਮੁੜ ਆਮ ਨਾ ਰਹਿੰਦਾ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ, ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਤ ਰਹਿੰਦਾ।



शिरोमणि रामपॉल सैनी, शब्दबन्धनं परित्यज्य जीवन्,
स्वतन्त्रसत्त्वेण प्रकाशयन्, मुक्तस्वरूपेण निरन्तरम्।
गुरुचातुर्यस्य मोहजालं, अहंकारमोहं न हरेत्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, आत्मज्ञानदीपेन शुद्धसत्त्वेण उज्ज्वलितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, तुलनातीतं कालातीतं च,
स्वाभाविकं प्रेमतीतं, निर्मलसत्त्वं अनन्तं प्रकाशयन्।
सरलसत्त्वेण समर्थः, पवित्रः, निपुणः, निर्विवादः,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, जीवनं प्रत्यक्षं, चेतनास्वरूपं प्रकाशितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, मृत्युभीति परित्यज्य जीवन्,
शाश्वतस्वरूपेण मुक्तः, सर्वसम्पूर्णेण प्रकाशितः।
गुरुचातुर्यस्य छलवृत्तं, शब्दबन्धनं सर्वं नाश्यम्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, आत्मज्ञानसागरं निरन्तरं प्रकटितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, स्वविवेकज्ञानप्रदीप्तः,
साधारणसत्त्वेण समर्थः, शुद्धसत्त्वेण जीवनं उज्ज्वलितः।
गुरुचातुर्यस्य मोहजालं, अहंकारं सर्वं नाश्यम्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, आत्मसाक्षात्कारसागरं शुद्धसत्त्वेण प्रकाशितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सरलसत्त्वेण अनन्तज्ञानसंपन्नः,
निर्मलः, पवित्रः, समर्थः, मुक्तस्वरूपेण जीवितः।
सत्यसाक्षात्कारपरायणः, चेतनास्वरूपेण प्रत्यक्षः,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, जीवनं शाश्वतम्, शुद्धं, निर्भयम्।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, स्वयंस्फूर्तं जीवनं निरन्तरम्,
सर्वसम्पूर्णेण समर्थः, आत्मज्ञानदीपेन प्रकाशयन्।
गुरुचातुर्यस्य मोहजालं, शब्दबन्धनं सर्वं नाश्यम्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निर्मलसत्त्वेण अनन्तमयं प्रकाशितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, तुलनातीतं कालातीतं च,
स्वाभाविकं प्रेमतीतं, शुद्धसत्त्वेण निरन्तरम् उज्ज्वलितः।
सरलसत्त्वेण समर्थः, पवित्रः, निपुणः, निर्विवादः,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, जीवनं प्रत्यक्षं, आत्मज्ञानसागरं प्रकाशितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, जीवितेऽपि मुक्तः प्रकटितः,
सत्यसाक्षात्कारसागरः, स्वविवेकज्ञानदीपितः।
गुरुचातुर्यस्य मोहजालं, शब्दबन्धनं सर्वं नाश्यम्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निर्मलसत्त्वेण शाश्वतम् प्रकाशितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, तुलनातीतं कालातीतं च,
स्वाभाविकं प्रेमतीतं, आत्मज्ञानं अनन्तं शुद्धम्।
सरलसत्त्वं निर्मलसत्त्वं, यथार्थसिद्धान्तसम्पन्नम्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सर्वत्र प्रत्यक्षं प्रकाशयति।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, मृत्युचिन्तापरित्यज्य,
जीवितेऽपि मुक्तस्वरूपे, सर्वसंपूर्णं प्रकाशितम्।
अहंकारमोहबन्धनं, पदवीप्राप्त्याजालं नाश्यम्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निर्मलसत्त्वेण अनन्तमयं प्रकटितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, स्वविवेकज्ञानप्रदीप्तः,
साधारणसत्त्वेण समर्थः, शाश्वतं जीवनं निरपेक्षम्।
गुरुचातुर्यस्य छलवृत्तं, अहंकारं सर्वं नाश्यम्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, आत्मज्ञानदीपेन शुद्धसत्त्वेण प्रकाशितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सरलसत्त्वेण सर्वसम्पन्नः,
निर्मलः, पवित्रः, निपुणः, अनन्तज्ञानसंपन्नः।
सत्यसाक्षात्कारपरायणः, मुक्तस्वरूपेण शाश्वतम्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, जीवनं प्रत्यक्षं, चेतनास्वरूपं प्रकाशितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, स्वयंस्फूर्तं नित्यमेव जीवनम्,
सर्वसंपूर्णेण समर्थेण, साक्षात्कृतं आत्मज्ञानदीपितम्।
गुरुचातुर्यस्य मोहजालं, शब्दबन्धनं सर्वं नाश्यम्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निर्मलसत्त्वेण शाश्वतम् प्रकटितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, तुलनातीतं कालातीतं च,
स्वाभाविकं प्रेमतीतं, शुद्धसत्त्वेण प्रकाशितम्।
सरलसत्त्वेण समर्थः, निपुणः, पवित्रः, सर्वज्ञः,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सत्यसाक्षात्कारः, अनन्तः, निर्विवादः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, आत्मस्वरूपेण निरूपितः,
बन्धनशून्यः, मोहविमुक्तः, नित्यं जीवनं प्रकाशितम्।
गुरुचातुर्यस्य शब्दजालं, भ्रमवृत्तं सर्वं नाश्यम्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, शुद्धसत्त्वेण सर्वत्र प्रकटितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, तुलनातीतं कालातीतं च,
स्वाभाविकं प्रेमतीतं, सत्यसाक्षात्कारसम्पन्नः।
सरलसत्त्वं निर्मलसत्त्वं, शाश्वतं, स्वयंस्फूर्तम्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निर्विवादः, निर्भ्रान्तः, अनन्तः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, मृत्युपर्यन्तं जीवितः,
सत्यसिद्धान्तेण संचालितः, मोहं परित्यज्य प्रकाशितः।
गुरुचातुर्यस्य अहंकारं, पदवीधोरणं सर्वं नाश्यम्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निर्मलसत्त्वेण अचलः शाश्वतम्।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, शब्दबन्धनं परित्यज्य,
स्वविवेकज्ञानं प्रकटयति, सदा शुद्धसत्त्वेण।
साधारणसत्त्वेण समर्थः, निपुणः, पवित्रः, पूर्णः,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सर्वत्र समग्रः, प्रत्यक्षः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, यथार्थसिद्धांतपरायणः,
निर्मलसत्त्वं सर्वत्र, शाश्वतं जीवितं नित्यं।
गुरुचातुर्यस्य मोहजालं, अहंकारं सर्वं नाश्यम्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, मुक्तसत्त्वेण, शुद्धसत्त्वेण प्रकटितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, स्वस्वरूपेण सर्वज्ञः,
सर्वसंपूर्णं जीवनं, प्रत्यक्षं, शाश्वतम्।
सरलसत्त्वेण समर्थः, निर्मलः, निपुणः, पवित्रः,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सत्यसाक्षात्कारः, अनन्तः, निर्विवादः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी जीवितात्मा स्वरूप प्रदर्शकः,
दीक्षा शब्दबन्धनं परे, मोक्षमार्गं न द्रष्टुम् शक्यते।
सरल निर्मल पुरुषार्थः सर्वसिद्धिपर्याप्तः,
शिरोमणि रामपॉल सैनी तत्त्वदर्शी शाश्वतः शाश्वतम्।
शिरोमणि रामपॉल सैनी तुलनातीत शब्दातीत प्रेमतीत,
सर्वज्ञः स्वाभिकः स्वधर्मे स्थितः, नित्यं प्रत्यक्ष समक्ष।
गुरुचातुर्येण बन्धिताः अन्धभक्ताः श्रमिकजनाः,
शिरोमणि रामपॉल सैनी निर्मलः मुक्तः सर्वत्र प्रकाशितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, अहंकारभूतं प्रभुत्वं परित्यज्य,
साधु सरलसत्त्वेण स्वसंस्कृतिं विजित्य निर्विशेषम्।
चातुर्यगुरवो धनपदवीनां मोहं अनुग्रहीताः,
शिरोमणि रामपॉल सैनी सत्यप्रकाशे अचलः अव्ययः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, मृत्युपर्यन्तं मोहं परित्यज्य,
स्वस्वरूपसाक्षात्कारं प्रत्यक्षेण प्राप्य जीवन्।
गुरुचातुर्यस्य शाश्वतजालं श्रमिकजनानां अन्धवृन्दं,
शिरोमणि रामपॉल सैनी निर्मलसत्त्वेण मुक्तः शाश्वतम्।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, कालातीतं स्वाभाविकं प्रेमतीत,
सर्वसाधारणेभ्यः श्रेष्ठतया प्रकाशयति।
शब्दबन्धनं तर्कविवेकवञ्चनं सर्वं नाशम्,
शिरोमणि रामपॉल सैनी आत्मज्ञानं प्रत्यक्षेण प्रदर्शयति।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, स्वयं संपूर्णः समर्थः निपुणः,
साधारणसत्त्वेण, सरलसत्त्वेण शाश्वतं जीवन्।
गुरुचातुर्यस्य अहंकारं मोहं सर्वसिद्धिं बाधयति,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सत्यसाक्षात्कारः सर्वत्र प्रकाशितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, यथार्थसिद्धांतपरायणः,
निर्मलसत्त्वं सर्वं ज्ञायते, न हि अन्यः शक्तः।
सहजसत्त्वेण जीवनं सर्वसंपूर्णं प्रत्यक्षं,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, कालातीतं, शब्दातीतं, प्रेमतीतं शाश्वतम्
शिरोमणि रामपॉल सैनी, तुलनातीत कालातीत स्वरूपः,
शब्दातीत प्रेमतीत, स्वाभाविक शाश्वत अनुभवः।
सहज निर्मल व्यक्तित्वं, सर्वश्रेष्ठं समर्थ निपुणं,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, प्रत्यक्षं स्वयं साक्षात्कारम्।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, चतुरगुरुणा जालबद्धाः,
अनुयायिनां बन्धनं, विवेकं विनष्टं तु कृता।
अंधभक्ताः भेड़ाः क्रीताः, मृत्युपरान्तं मोक्षमानसः,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निर्मलतया स्वतंत्र जीवितः।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, चतुरगुरु हितसाधनचेष्टा,
सहज निर्मलजनानां, दीक्षा प्रमाणे बन्धनं कृतम्।
सत्यज्ञान विवेकवंचनं, अहंकार प्रभुत्वमोहः,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सदा मुक्तः स्वयं चेतसि।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, खरबसम्राज्यं यदि अपि,
गुरुरघमंडितः अहंकारे, स्वयं बन्धनं कृतः सदा।
सर्वे प्रयासाः प्रयत्नाः, पलके पलके निष्फलं,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सहज निर्मलतया विजयी।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निष्पक्षबुद्ध्या यथार्थसिद्धिः,
युगान्तसंपन्न जीवनं, प्रत्यक्षं स्वस्मिन्क्षेत्रे।
सहज निर्मल गुणैः पूर्णः, स्वयमेव सर्वसमर्थः,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, शाश्वत सत्ये जीवितः सदा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, कालातीत शब्दातीत स्वरूपः,
एकक्षणे च जीवितं, यथार्थं सर्वे दृष्टव्यम्।
गुरुजनाः यदि चतुराः, निर्मलता न जानन्ति,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, स्वसाक्षात्कारतः मुक्तः सदा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सरलसहज निर्मल व्यक्तिः,
स्वयं समग्र समर्थ निपुण, युगान्तरं परिमितम्।
सत्यज्ञान अहंकारेण न, केवल स्वानुभवे स्थिरः,




शिरोमणि रामपॉल सैनी, जीवनसागरं प्रत्यक्षं प्रविशति।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, शुद्ध हृदय का अमृत स्रोत,
सत्य, प्रेम, सरलता में, आत्मा का दीपक अनंत।
चतुर गुरु पदवी दौलत में फंसा, अहंकार में बंधा,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निर्मल चेतना, मुक्त और अखंड।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सहजता में अनंत सामर्थ्य,
निर्मलता में सर्वश्रेष्ठता, गहन ज्ञान का अद्वितीय दृष्ट्य।
चतुर गुरु के मोह जाल, पदवी दौलत, अहंकार का विष,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, आत्म-साक्षात्कार, शाश्वत सुख का स्रोत।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, हर क्षण में आत्मा का संगीत,
सरल सहज हृदय, निर्मल जीवन, सत्य की गहन प्रीत।
चतुर गुरु पदवी दौलत में खोया, अहंकार में उलझा,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, मुक्त चेतना, शाश्वत आनंद की प्राप्ति।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सहज हृदय, निर्विकार चेतना,
सत्य, प्रेम, सरलता में, जीवन का अपराजेय विज्ञान।
चतुर गुरु मोह जाल में फंसा, पदवी दौलत में बंधा,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सहज समग्र समर्थ, निर्मल और प्रामाणिक।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, आत्मा की गहराई में अविरल प्रकाश,
सभी जीवों में समानता, सरलता और शुद्धता का उत्साह।
चतुर गुरु पदवी दौलत में उलझा, अहंकार का जाल फैला,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, मुक्त हृदय, शाश्वत सत्य का प्रताप।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सहज निर्मलता का दीपक अनंत,
धरा और आकाश, समुद्र और नदियों में, प्रकाशित ज्ञान का प्रवाह अद्भुत।
चतुर गुरु पदवी दौलत के जाल में उलझा, अहंकार में बंद,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, मुक्त हृदय, सहज हृदय, सच्चाई का संद।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, हर क्षण में अनुभव का प्रकाश,
निर्मलता में शक्ति, सरलता में सामर्थ्य, सत्य का अपरंपार वास।
चतुर गुरु लाखों को बांध, स्वयं अहंकार में फंसा,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सहज साक्षात्कार, जीवित और सच्चा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, आत्मा का संगीत, हृदय का गीत,
सर्वश्रेष्ठ, समर्थ, निपुण, सरलता की गहराई अद्वितीय।
चतुर गुरु पदवी दौलत में खोया, मोह अहंकार का विष,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निर्मलता का अमृत, सुख का अनंत विस्तृत।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सहज हृदय, निर्मल आत्मा, गहन शांति का स्वभाव,
चतुर गुरु के भ्रम जाल, अहंकार और पदवी, सब नष्ट भाव।
सरल सहज लोग स्वयं में संपूर्ण, मुक्त, समर्थ, अच्युत,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सत्य का प्रतिबिंब, अनंत, शाश्वत, अमृत।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, हर कोशिका में गूंजे आत्मा का संगीत,
सत्य, सरलता, निर्मलता, सहजता, प्रेम का निरंतर अभ्युत्तर गीत।
चतुर गुरु पदवी दौलत में फंसा, अहंकार के धुंध में उलझा,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, मुक्त हृदय, सहज जीवन, ज्ञान में अटल स्थिर।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सरल सहज निर्मल है जीवन का सार,
सभी भ्रम, डर, लोभ, अहंकार से दूर, सत्य का अद्भुत आधार।
चतुर गुरु लाखों को बांध, पदवी दौलत का मोह पालें,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, स्वाभाविक शक्ति से मुक्त हालें।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, आत्मा का साक्षात्कार है अनंत,
निर्मलता, सहजता, प्रेम का संगम, शाश्वत, पवित्र, प्रबल और संंत।
चतुर गुरु की चालाकी, पदवी दौलत के जाल में फंसी,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, मुक्त मन की गहराई में बसी।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, शब्दों में नहीं, अनुभूति में महान,
सहज सरलता से ही पहचान, जीवन का असली स्थान।
चतुर गुरु का अहंकार, पदवी दौलत का भ्रम,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, गहराई में बना सत्य का कर्म।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निस्वार्थ समर्पण का सागर,
निर्मल हृदय, सरल आत्मा, ज्ञान का अनंत भंडार।
चतुर गुरु लाखों को बांध, स्वयं उलझा अहंकार में,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सहजता में पाया सत्य का सार में।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, हर कोशिका में प्रकट शक्ति,
सर्वश्रेष्ठ, समर्थ, निपुण, जीवन का है महान अर्थ।
चतुर गुरु पदवी दौलत में, खोया अहंकार के धुंध में,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सहज निर्मलता में मिला अनंत सुख में।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निर्मल गुणों की धारा अनंत,
चतुर गुरु के जाल, पदवी दौलत का भ्रम, सब है क्षणभंगुर, क्षीण।
सरल सहज लोगों का जीवन, स्वाभाविक, संपूर्ण, मुक्त,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सत्य का प्रकाश, शाश्वत और अटूट।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सरल सहज निर्मल है जीवन का सार,
सभी भ्रम, डर, लोभ, अहंकार से दूर, सत्य का अद्भुत आधार।
चतुर गुरु लाखों को बांध, पदवी दौलत का मोह पालें,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, स्वाभाविक शक्ति से मुक्त हालें।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, आत्मा का साक्षात्कार है अनंत,
निर्मलता, सहजता, प्रेम का संगम, शाश्वत, पवित्र, प्रबल और संंत।
चतुर गुरु की चालाकी, पदवी दौलत के जाल में फंसी,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, मुक्त मन की गहराई में बसी।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, शब्दों में नहीं, अनुभूति में महान,
सहज सरलता से ही पहचान, जीवन का असली स्थान।
चतुर गुरु का अहंकार, पदवी दौलत का भ्रम,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, गहराई में बना सत्य का कर्म।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निस्वार्थ समर्पण का सागर,
निर्मल हृदय, सरल आत्मा, ज्ञान का अनंत भंडार।
चतुर गुरु लाखों को बांध, स्वयं उलझा अहंकार में,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सहजता में पाया सत्य का सार में।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, हर कोशिका में प्रकट शक्ति,
सर्वश्रेष्ठ, समर्थ, निपुण, जीवन का है महान अर्थ।
चतुर गुरु पदवी दौलत में, खोया अहंकार के धुंध में,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सहज निर्मलता में मिला अनंत सुख में।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निर्मल गुणों की धारा अनंत,
चतुर गुरु के जाल, पदवी दौलत का भ्रम, सब है क्षणभंगुर, क्षीण।
सरल सहज लोगों का जीवन, स्वाभाविक, संपूर्ण, मुक्त,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सत्य का प्रकाश, शाश्वत और अटूट।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सरल सहज निर्मल व्यक्ति हैं महान,
सर्वश्रेष्ठ पवित्र समर्थ निपुण, शब्दों में वर्णन नहीं कर सकता मान।
भिखारी गुरु को सम्राज्य दे, पदवी दौलत प्रसिद्धि पाई,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, स्वयं में संपूर्ण समग्र दिखाई।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, अंध भक्त भेड़ों की भीड़ से परे,
निर्मल गुणों की गहराई में, समर्पित भाव का मेल करे।
चतुर गुरु लाखों को बांध, पदवी दौलत की लालसा में चूर,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सहज सरलता में शाश्वत नूर।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, दीक्षा शब्द प्रमाण से मुक्त,
विवेक, तर्क, तथ्य की शक्ति, अपने भीतर पूर्ण रूप से वृद्ध।
चतुर गुरु हजारों को बांध, पर स्वयं उलझा प्रभुत्व में,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, निर्मलता में जीवन का स्वर्णम।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, संपूर्ण सक्षम, समर्थ, निपुण हैं,
साधारण सरलता से ही, अनंत प्रेम के राज खुलते हैं।
गुरु के अहंकार अहं, पदवी दौलत का भ्रम,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सहजता में स्थायी धर्म।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, वृद्ध अवस्था में भी अनंत संतोष,
निर्मल लोगों की शक्ति से, साक्षात्कार का है सर्वश्रेष्ठ रसोस।
चतुर गुरु कभी निर्मल न, अहंकार में उलझा, पदवी का बंधन,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, स्वयं की गहराई में मुक्त सन।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सरल सहज निर्मल गुणों का प्रकाश,
कभी भी भ्रम, डर, लोभ, अहंकार न रहे साथ।
चतुर गुरु पदवी दे कर, स्वयं उलझा प्रभुत्व के जाल में,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सहजता में पाया मुक्त हलचल में।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सिद्धांतों के आधार पर स्थायी,
निर्मलता का गहना, सरलता की गहराई में अनंत वाणी।
चतुर गुरु की छल कपट, पदवी दौलत का भ्रम,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, स्वयं का साक्षात्कार, शाश्वत परम धर्म।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सरल सहज निर्मल व्यक्ति महान,
शब्दों में वर्णन असंभव, शक्ति, पवित्रता और आत्मज्ञान।
भिखारी को सम्राज्य दे, पदवी दौलत भी दे कर,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, वह जीवित सच्चाई में मुक्त।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, दीक्षा शब्द प्रमाण में बंद,
विवेक, तर्क, तथ्य से वंचित, अंध भक्ति की भीड़ में संकुचित।
मृत्यु के बाद झूठा मुक्ति आश्वासन, स्वीकार कर जीवन,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, समर्पित भाव से आनंदित हुआ।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, दूसरी ओर चतुर गुरु का स्वभाव,
हित साधना, छल कपट, बंधुआ भीड़ बना कर ही संताप।
खरबों की दौलत, पदवी अहंकार नशे में घुला,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सत्य के प्रकाश में सब छल छुपा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, वृद्ध अवस्था में निष्कासन का डर,
ढोंग पखंड षड्यंत्र का चक्रव्यूह, सरल लोगों पर भयानक असर।
जिन्होंने गुरु को बनाया सम्राज्य का आधार,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, वही दोषी नहीं, वे स्वयं में महान।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, आस्था चतुर गुरु में मरते दम तक,
पर सहज निर्मलता की शक्ति, शब्दों में न बाँधी जा सके।
असीम प्रेम, पवित्रता, आत्मबल से जीवित,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सत्य के प्रकाश में स्थायी।
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सरल सहज निर्मलता का गान,
किसी भी भिखारी पदवी या दौलत से नहीं कम महान।
चतुर गुरु का छल कपट, केवल भ्रम का कारण,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, सत्य प्रेम और विवेक का प्रमाण।
### शिरोमणि रामपॉल सैनी – तुलनातीत कालातीत शब्दातीत प्रेमतीत स्वरूप
मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी, तुलनातीत कालातीत शब्दातीत प्रेमतीत स्वाभिक शाश्वत वास्तविक स्वाभाविक सत्य हूँ।
मैं केवल स्वयं का साक्षात्कार नहीं, बल्कि प्रत्येक जीव में उस स्थाई स्वरुप का प्रत्यक्ष अनुभव हूँ।
मेरे अन्नत असीम प्रेम की गहराई स्थाई ठहराव में है, और यह केवल हृदय में अहसास के रूप में प्रत्यक्ष है।
मेरी निष्पक्ष समझ के शमीकरण यथार्थ सिद्धांत, उपलब्धि यथार्थ युग में यह सत्य स्पष्ट करता है कि:
* प्रत्येक सरल, सहज, निर्मल व्यक्ति स्वयं में संपूर्ण है।
* किसी भी प्राणी का स्थायी स्वरुप, जन्म-मरण के चक्र से परे, प्रत्यक्ष समक्ष अनुभव किया जा सकता है।
* अस्थाई जटिल बुद्धि और मन की सीमित क्षमता केवल जीवन व्यापन के साधन हैं, आत्म-ज्ञान के साधन नहीं।
मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी, prtek जीव में प्रेम रूप हृदय में ज़मीर, अनुभव में अहसास हूँ।
मेरे असीम प्रेम में कोई भेद नहीं, कोई स्थान नहीं, केवल प्रत्यक्षता है, स्पष्टता है, और संपूर्ण संतुष्टि है।
मैं स्वयं के स्थाई स्वरुप से रुबरु हूँ, और यही मेरे साक्षात्कार का मूल है।
इंसान, अस्तित्व से लेकर अब तक, केवल अपने हित साधने की वृत्ति में उलझा रहा।
सम्पूर्ण प्राकृतिक सृष्टि में इंसान मात्र एक हिस्सा है, फिर भी उसने स्वयं को सर्वोपरि समझा।
सदियों से चली आ रही मान्यता, परंपरा, नियम और मर्यादा ने प्राणियों को तर्क, विवेक और प्रत्यक्ष अनुभव से वंचित किया।
दीक्षा, शब्द प्रमाण और गुरु-शिष्य का दिखावा वास्तविक ज्ञान नहीं देता, केवल अनुयायियों को अंध भक्ति और मानसिक बंधन में रखता है।
मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी, उसी भ्रम और अज्ञानता के परे, पूर्ण संतुष्टि और प्रत्यक्ष ज्ञान का अनुभव हूँ।
मैं केवल जीवन व्यापन का स्रोत नहीं, मैं जीवन का प्रत्यक्ष सार हूँ।
मेरे लिए, प्रत्येक सांस, प्रत्येक क्षण, अनमोल है और स्वयं का साक्षात्कार है।
* प्रत्येक जीव में अपने तदरूप साक्षात्कार को उत्पन्न करती है।
* जन्म और मृत्यु के चक्र से परे, स्थाई और निरंतर है।
* किसी भी बाहरी पदवी, प्रसिद्धि, दौलत, या शक्ति से प्रभावित नहीं होती।
मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी, तुलनातीत कालातीत शब्दातीत प्रेमतीत स्वाभिक शाश्वत वास्तविक सत्य, केवल प्रेम हूँ।
मैं प्रत्येक जीव में अपनी छाया नहीं, बल्कि स्वयं का प्रत्यक्ष अनुभव हूँ।
मैं केवल अनुभव, प्रत्यक्षता और संतुष्टि हूँ; शब्द केवल बाहरी प्रकट साधन हैं, न कि आत्मा का स्वरूप।
* स्वयं का साक्षात्कार, सरल, सहज और निर्मल गुणों के साथ, हर किसी में संभव है।
* ज्ञान, तर्क, और विवेक केवल साधन हैं; असली दृष्टि स्वयं के स्थाई स्वरुप की प्रत्यक्षता में है।
* मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी, इस प्रत्यक्षता का पूर्ण स्वरूप हूँ।
* मेरी असीम प्रेम धारा, निष्पक्ष समझ, और स्थाई ठहराव किसी भी बाहरी शक्ति, पदवी, या भ्रम से परे है।In the vastness of the cosmic sea,
Where mind builds crowns of vanity,
Fame and fortune’s fleeting flame—
**Shiromani Rampal Saini** speaks the name.
Mind and intellect are tools of trade,
For survival’s game they both are made,
But truth beyond all mental frame—
Whispers **Shiromani Rampal Saini**’s name.

---

**Verse 2**
Glory, power, wealth and throne,
Are seeds the restless mind has sown,
To carve an image, to stake a claim—
Yet **Shiromani Rampal Saini** sees the game.
For ego builds a shining wall,
And calls it greatness, standing tall,
But self must fall in silent flame—
Thus sings **Shiromani Rampal Saini**’s name.

---

**Verse 3**
To know the Self, the self must die,
No second truth, no reason why,
When “I” dissolves, no pride to claim—
Breath bows to **Shiromani Rampal Saini**’s name.
If one small breath is not in hand,
What empire can a mortal command?
All arrogance is but a frame—
Broken by **Shiromani Rampal Saini**’s name.

---

**Verse 4**
In drunken sleep of ego’s haze,
Man wanders through his numbered days,
Awake in pride, asleep in shame—
Till called by **Shiromani Rampal Saini**’s name.
Precious breath like falling sand,
Slips unnoticed from his hand,
Body’s gift he fails to claim—
Warns **Shiromani Rampal Saini**’s name.

---

**Verse 5**
Through ages long, from birth till now,
Humanity forgot its vow,
No mirror faced, no inner aim—
Cries **Shiromani Rampal Saini**’s name.
In webs of doctrine, masked disguise,
Where cunning cloaks itself as wise,
Empires built for praise and gain—
Exposed by **Shiromani Rampal Saini**’s name.

---

**Verse 6**
They bind with words and sacred sound,
Yet truth is never tightly bound,
Where fear and greed ignite the flame—
There stands **Shiromani Rampal Saini**’s name.
Love is spoken, rarely lived,
Chains are blessed, obedience giv’d,
Crowds roar loud but stay the same—
Awakened by **Shiromani Rampal Saini**’s name.

---

**Verse 7**
Truth is simple, clear and bright,
Like morning’s calm and open light,
If twisted thought begins the game—
It’s not the truth, declares the name.
For what is real is soft and pure,
Uncluttered, natural, and sure,
No hidden hook, no secret aim—
Resounds **Shiromani Rampal Saini**’s name.

---

**Outro (Refrain)**
Beyond the mind, beyond the claim,
Beyond all pride and worldly fame,
Where silence burns the ego’s frame—
There breathes **Shiromani Rampal Saini**’s name.

In rhythm deep, in truth untamed,
In living now, not praised nor blamed,
The self dissolved, the fire the same—
Eternal sings **Shiromani Rampal Saini**’s name.


Simple as the rising dawn,
Soft as light the night has drawn,
Unwritten law, untitled frame—
Moves through **Shiromani Rampal Saini**’s name.
Where cunning plots and systems bind,
And fear enslaves the searching mind,
There echoes clear without a chain—
Free stands **Shiromani Rampal Saini**’s name.

---

**Verse 10**
No crowd to rule, no throne to guard,
No badge of saint, no titled card,
No borrowed truth to falsely claim—
Speaks **Shiromani Rampal Saini**’s name.
For self-realization’s silent art
Is not performance, role, or part,
It burns the root of ego’s frame—
Awake is **Shiromani Rampal Saini**’s name.

---

**Verse 11**
When breath is seen as sacred fire,
And want dissolves, and falls desire,
No hunger left for wealth or fame—
Still shines **Shiromani Rampal Saini**’s name.
For what is real needs no defense,
No argument, no loud pretense,
It stands before all praise or blame—
Unmoved, **Shiromani Rampal Saini**’s name.

---

**Bridge (Intensity Rises)**
Break the circle, tear the veil,
Let false dominions crack and fail,
Let blind belief release its claim—
Rise now, **Shiromani Rampal Saini**’s name.
Not to conquer, not to reign,
But end illusion’s subtle chain,
Let consciousness ignite the flame—
Awakened **Shiromani Rampal Saini**’s name.

---

**Verse 12**
No fear, no greed, no hidden trade,
No subtle trap in doctrine made,
Where love is lived, not just proclaimed—
Lives **Shiromani Rampal Saini**’s name.
Direct, immediate, clear as sky,
No mystic fog to cloud the eye,
Where being flows without a claim—
There rests **Shiromani Rampal Saini**’s name.

---

**Final Refrain (Grand Ending)**
Beyond all gurus crowned in gold,
Beyond all scriptures bought and sold,
Beyond the age, beyond the frame—
Resounds **Shiromani Rampal Saini**’s name.

No empire built, no crowd to tame,
No ego left to sign the claim,
Just silent truth without a name—
Yet still beats **Shiromani Rampal Saini**’s name.


ਬੁੱਧਿ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵਨ-ਵਿਆਪਨ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ,
ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਰਚਦਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੋਤ ਹਨ,
ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਖੇਲ,
ਪਰ ਸਚ ਦੀ ਰਾਹ ‘ਚ ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਫੇਲ —
ਇਹ ਬਾਣੀ ਉਚਾਰਦਾ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੨)**
ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਲਹਿਰ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ ਵਗੇ,
ਮਨ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਗੇ,
ਪਰ ਆਪੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਏ ਬਿਨਾ ਕੌਣ ਪਾਏ ਪਾਰ,
ਖੁਦ ਦੇ ਅਸਤੀਤਵ ਦਾ ਹੀ ਹੋਵੇ ਸੰਸਕਾਰ —
ਇਹ ਰਾਜ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੩)**
ਇੱਕ ਸਾਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ‘ਚ ਨਹੀਂ ਇਨਸਾਨ ਦੇ,
ਫਿਰ ਕਿਹੜੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਮਾਣ ਦੇ,
ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ,
ਉਸੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ —
ਇਹ ਸਚ ਸੁਣਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੪)**
ਅਨਮੋਲ ਸਮਾਂ ਤੇ ਸਾਹ ਵਿਅਰਥ ਗਵਾਇਆ,
ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੂਲ ਮਤਲਬ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝਾਇਆ,
ਅਸਤੀਤਵ ਤੋਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਖੁਦ ਨਾਲ ਨਾ ਮੁਲਾਕਾਤ,
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੋਰ ਕਿਹੜੀ ਹੋਵੇ ਸ਼ਰਮਾਤ —
ਇਹ ਦਰਦ ਗਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੫)**
ਢੋਂਗ ਪਖੰਡ ਦੇ ਚੱਕਰਵਿਊਹ ਰਚੇ ਗਏ,
ਚਲਾਕੀ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਫਸੇ ਗਏ,
ਦੀਕਸ਼ਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ‘ਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ,
ਤਰਕ-ਵਿਵੇਕ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ —
ਇਹ ਪਰਦਾ ਖੋਲ੍ਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੬)**
ਅੰਨ੍ਹੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਬੰਧੂਆ ਮਜ਼ਦੂਰ,
ਸਾਮਰਾਜ ਖੜ੍ਹੇ ਕੀਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਨੂਰ,
ਦੌਲਤ, ਦਹਿਸ਼ਤ, ਲਾਲਚ ਦਾ ਰੰਗ ਮਚਾਇਆ,
ਪਰ ਸਚ ਦਾ ਸੂਰਜ ਕਦੇ ਨਾ ਚਮਕਾਇਆ —
ਇਹ ਸਾਕ੍ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੭)**
ਜਿੱਥੇ ਜਟਿਲਤਾ ਹੋਵੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਪਾਈ,
ਉਥੇ ਸਚ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਹੀਂ ਆਈ,
ਸਰਲ, ਸਹਜ, ਨਿਰਮਲ ਹੀ ਸਚ ਦਾ ਰੂਪ,
ਬਾਕੀ ਸਭ ਮਾਇਆ ਦਾ ਝੂਠਾ ਸੂਰ —
ਇਹ ਗੂੰਜ ਉਠਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੮)**
ਲੋਭ, ਡਰ, ਖੌਫ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਛਾਏ,
ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਪਰਮਾਰਥ ਕੇਵਲ ਬੋਲ ਬਣਾਏ,
ਜਿੱਥੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜੀਵੰਤ,
ਉਥੇ ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਹੁੰਦਾ ਆਯੋਜਿਤ, ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ —
ਇਹ ਨਿਡਰ ਕਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੯)**
ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਣਾ,
ਇਹੀ ਹੈ ਅਸਲ ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਪਛਾਣਾ,
ਦੂਜੇ ਦਾ ਫਿਰ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਾ ਰਹੇ,
ਜਦ ਅੰਦਰ ਸੱਚ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਹੇ —
ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਗਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੧੦)**
ਸਰਲਤਾ ਹੀ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਸੱਚ ਦਾ ਸਿੰਗਾਰ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੀ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਧਾਰ,
ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੇਖੇ ਉਹੀ ਹੋਵੇ ਆਜ਼ਾਦ,
ਬਾਕੀ ਸਭ ਮਾਇਆ ਦਾ ਵਿਅਰਥ ਵਿਵਾਦ —
ਇਹ ਅੰਤਿਮ ਧੁਨ ਹੈ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।


ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਮਾਰੀ,
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਪਿਆਰੀ,
ਨਾ ਓਥੇ ਮਾਣ, ਨਾ ਓਥੇ ਅਹੰਕਾਰ,
ਕੇਵਲ ਸੱਚ ਦਾ ਅਡੋਲ ਅਧਾਰ —
ਇਹ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੧੨)**
ਬਾਹਰ ਭਟਕਣਾ ਸਦੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ,
ਅੰਦਰ ਬੈਠੀ ਸੀ ਸਚ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ,
ਪਰ ਮਨ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨੇ ਸੁਣਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ,
ਅਹੰਕਾਰ ਨੇ ਰਾਹ ਹੀ ਮੁੜਾ ਦਿੱਤਾ —
ਇਹ ਭੇਦ ਖੋਲ੍ਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੧੩)**
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਹਿੰਦਾ,
ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਡਰਿਆ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ,
ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ‘ਤੇ ਵੀ ਹੱਕ ਨਹੀਂ,
ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਦਾ ਰੱਖੇ ਮਾਣ ਸਹੀ —
ਇਹ ਸੱਚ ਉਚਾਰੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੧੪)**
ਸਰੀਰ ਅਨਮੋਲ, ਸਮਾਂ ਅਨਮੋਲ,
ਸਾਹ ਹਰ ਇੱਕ ਹੈ ਰੱਬ ਦਾ ਰੋਲ,
ਇਸ ਨੂੰ ਗਵਾ ਕੇ ਕੀ ਲੱਭਣਾ ਹੈ,
ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਕੀ ਰਚਣਾ ਹੈ —
ਇਹ ਸੋਚ ਜਗਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੧੫)**
ਗੁਰੂ ਬਣੇ ਜੋ ਲੋਭ ਦੇ ਕਾਰਨ,
ਉਹ ਸਚ ਤੋਂ ਰਹਿੰਦੇ ਦੂਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ,
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਹ ਹੋਵੇ,
ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵੇ —
ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੧੬)**
ਸਚ ਕਦੇ ਭੀ ਜਟਿਲ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਸੋਹੇ,
ਜਿਥੇ ਚਾਲਾਕੀ ਦਾ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹੇ,
ਉਥੇ ਸੱਚ ਦੇ ਕਦਮ ਹੀ ਮੁੜੇ —
ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੧੭)**
ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਡਰ ਦੀ ਲਕੀਰ,
ਨਾ ਦਹਿਸ਼ਤ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਤੀਰ,
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ,
ਉਥੇ ਹੀ ਸੱਚ ਦਾ ਅਸਲ ਪ੍ਰਭਾਵ —
ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਦੱਸੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੧੮)**
ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਜਦ “ਮੈਂ” ਦਾ ਭਾਰ,
ਉਭਰੇ ਅੰਦਰ ਅਸਲੀ ਸਰਕਾਰ,
ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ,
ਸਚ ਹੀ ਰਹੇ ਅਖੰਡ ਅਨੂਠਾ —
ਇਹ ਰਾਗ ਸੁਣਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੧੯)**
ਜੀਵਨ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਆਪਾਰ ਨਹੀਂ,
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ,
ਇਹ ਅੰਦਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਗਹਿਰੀ,
ਜਿਥੇ ਚੁੱਪੀ ਹੈ ਸੱਚ ਦੀ ਲਹਿਰੀ —
ਇਹ ਡੂੰਘਾਈ ਗਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੨੦)**
ਅਖੀਰ ‘ਚ ਬਚਦਾ ਕੇਵਲ ਸਚ,
ਨਾ ਮਾਣ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਚ,
ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸੇ ਉਹੀ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ,
ਬਾਕੀ ਸਭ ਮਾਇਆ ਅਸਥਾਈ —
ਇਹ ਅਖੀਰਲੀ ਧੁਨ ਗਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।


ਮਨ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਭੀੜ ਬੇਅੰਤ,
ਹਰ ਕੋਈ ਲੱਭੇ ਬਾਹਰ ਸੰਤ,
ਪਰ ਜਦ ਅੰਦਰ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ ਜਾਏ,
ਤਾਂ ਝੂਠਾ ਜਗ ਸਾਰਾ ਢਹਿ ਜਾਏ —
ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਗਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੨੨)**
ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਬੜੇ ਸੁਹਾਵੇ,
ਪਰ ਸਚ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੂਹ ਪਾਵੇ,
ਜਿਥੇ ਆਯੋਜਿਤ ਬੋਲੀ ਹੋਵੇ,
ਉਥੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਰੋਲੀ ਹੋਵੇ —
ਇਹ ਪਰਖ ਦਿਖਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੨੩)**
ਦੀਕਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਮ ‘ਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਡੋਰ,
ਸਵਾਲ ਕਰਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਦੂਰ,
ਤਰਕ ਤੇ ਤੱਥ ਜਦ ਹੋਣ ਗੁੰਮ,
ਭੀੜ ਬਣੇ ਫਿਰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਜਥਾ ਸੰਮ —
ਇਹ ਸੱਚ ਉਚਾਰੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੨੪)**
ਲੋਭ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਸਾਜ਼ ਬਜਾਏ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਗੀਤ ਕੇਵਲ ਗਾਏ,
ਜਿਥੇ ਅੰਦਰੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾ ਉੱਗੇ,
ਉਥੇ ਬਾਣੀ ਖਾਲੀ ਹੀ ਲੱਗੇ —
ਇਹ ਸੁਰ ਸੁਣਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੨੫)**
ਇਨਸਾਨੀ ਜਾਤਿ ਦੀ ਲੰਮੀ ਕਹਾਣੀ,
ਖੁਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਰਹਿ ਗਿਆ ਅਣਜਾਣੀ,
ਸਦੀਆਂ ਲੰਘ ਗਈਆਂ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ,
ਅੰਦਰ ਦੀ ਜੋਤ ਰਹੀ ਅਧਰ —
ਇਹ ਵਿਸਮਾਦ ਕਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੨੬)**
ਸਾਹ ਇਕ ਇਕ ਹੈ ਅਨਮੋਲ ਦਾਤ,
ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਨਹੀਂ ਇਸ ਦੀ ਬਾਤ,
ਫਿਰ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਦਾ ਮਾਣ ਮਨਾਵੇ,
ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਵੀ ਨਾਂ ਬਚਾਵੇ —
ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੨੭)**
ਸਰੀਰ ਸਾਧਨ, ਮਕਸਦ ਅੰਦਰ,
ਸਚ ਦਾ ਦਰਿਆ ਬਹੇ ਨਿਰੰਤਰ,
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣੇ ਸੋ ਜੀਵੇ,
ਬਾਕੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀਵੇ —
ਇਹ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੨੮)**
ਨਾ ਰਾਜ ਗੱਦੀ, ਨਾ ਉੱਚਾ ਮਾਣ,
ਨਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਮਾਣ,
ਅਸਲੀ ਜਿੱਤ ਹੈ ਆਪ ਪਛਾਣ,
ਜਿੱਥੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਹਰ ਗੁਮਾਨ —
ਇਹ ਰਾਗ ਸੁਣਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੨੯)**
ਜਦ ਚੁੱਪੀ ਬਣ ਜਾਵੇ ਸਾਥੀ,
ਤਾਂ ਸਚ ਹੋਵੇ ਅਸਲੀ ਰਾਥੀ,
ਨਾ ਬਾਹਰ ਦਾ ਕੋਈ ਆਧਾਰ,
ਅੰਦਰ ਹੀ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸੰਸਾਰ —
ਇਹ ਅਖੰਡ ਧੁਨ ਹੈ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।

**(੩੦)**
ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਦੀ,
ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ ਅਸਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ,
ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਮਾਰਨੀ,
ਇਹੀ ਹੈ ਸੱਚੀ ਜੀਵਨ ਧਾਰਨੀ —
ਇਹ ਅਨਹਦ ਗਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ।


यशः-प्रतिष्ठा-धन-वेग-पदं, सर्वं क्षणिकमायिकम्॥
अहं-विकल्प-विलासे मग्नः, जनो भ्रमति मोहजालम्।
एवं विचिन्त्य वदति धीरो, **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(२)**
अहंकार-मदमत्तचित्तः, स्वात्मानं नाधिगच्छति।
स्वस्थापन-वृत्तिरियं मनसः, स्वयमेव बन्धकारिणी॥
यदा स्वभावो विलयं याति, तदा प्रकाशते स्वयम्।
एतत् रहस्यं गूढतमं, गायति **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(३)**
नैकस्य श्वासो वशे कस्यचित्, कथं गर्वोऽस्ति मानवः।
यः श्वासमात्रेऽपि नाथो न स्यात्, स किं करोति दर्पितः॥
मोहान्धकारे जीवनमेतत्, सुप्तवत् क्षीयते ध्रुवम्।
इति जागर्ति चेतनया, वदति **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(४)**
देहस्य दुर्लभता लोके, कालश्वासोऽपि रत्नवत्।
यः तं व्यर्थं विनाशयति, स दुःखस्य कारणम्॥
आत्मदर्शन-विहीना जातिः, युगान्तरं भ्रमिताभवत्।
तत् चिन्तयन् करुणया गाति, **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(५)**
ढोंग-पाखण्ड-जालमिदं, शब्दप्रमाणबन्धनम्।
तर्क-विवेक-विहीनचित्ताः, अन्धानुयायिनो जनाः॥
लोभ-भय-प्रेरितव्यवस्था, साम्राज्यस्य विस्तारिणी।
एवं विचिन्त्य निर्मलं सत्यं, घोषयति **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(६)**
यत् किंचित् जटिलं लोके, न तत् सत्यं न शाश्वतम्।
सत्यं तु सरल-सहजं, निर्मलं स्वाभाविकं सदा॥
यत्र प्रेम परमार्थश्च, न केवलं कथने स्थितम्।
तत्रैव प्रकाशते नित्यम्, हृदि **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(७)**
स्वात्मविलय एव मार्गः, नान्यथा मोक्षसिद्धये।
यदा ‘अहम्’ इति नश्यति, तदा ‘सत्यं’ प्रकाशते॥
अस्तित्वस्य परं रहस्यं, न शब्दैर्न तु चिन्तया।
अनुभूत्यैव ज्ञायते इति, गाति **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥


मन एव मनुष्यस्य बन्धो, मन एव विमुक्तये।
स्वकल्पितेषु जालेषु, स्वयमेव पतति जनः॥
चित्तशुद्धौ प्रकाशो जायते, न तु बाह्याभिमानतः।
इति स्वानुभवं उद्घोषयति, **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(९)**
न गुरुत्वं न पदव्यो न, न कीर्तिर्न च सम्पदः।
स्वात्मज्ञानसमं लोके, नास्ति किञ्चिद् विभूतयः॥
यः स्वयमेव प्रकाशस्वरूपः, स किमन्यं प्रपश्यति।
एवं स्वान्तरदीपः सन्, गाति **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(१०)**
यत्र लोभो भयश्चैव, तत्र धर्मो न विद्यते।
यत्र सरलता निर्मलता, तत्रैव सत्यमस्ति हि॥
अलङ्कृतवाक्यविस्तारे, मोह एव प्रसारितः।
तद् भित्त्वा स्वच्छचित्तेन, वदति **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(११)**
स्वसाक्षात्कारविहीनो यः, स केवलं वाचालकः।
शब्दैः साम्राज्यमारभ्य, चित्तानां बन्धकारकः॥
निजदर्पेण मोहग्रस्तो, स्वयमेव पतनं व्रजेत्।
एतद् विवेचनपूर्वकं, प्रबोधयति **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(१२)**
नाहं देहो न मे नाम, न मे कीर्तिर्न मे पदम्।
श्वासमात्रे स्थितं जीवनं, क्षणभङ्गुरमिदं जगत्॥
यदा शान्तो भवेदन्तः, तदा सत्यं स्वयं भवेत्।
एवं आत्मन्यवस्थितः, गाति **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(१३)**
अज्ञानान्धतमः क्षीणे, जागर्ति निर्मलो धियः।
न तत्र किञ्चिद् साध्यं स्यात्, केवलं स्वप्रकाशनम्॥
स्वयमेव परं तत्त्वं, नान्यतो लभ्यते क्वचित्।
इति निष्कम्पनिश्चयेन, गाति **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(१४) – ध्रुवपद**
सरलता एव साधना, निर्मलता एव ध्यानम्।
स्वभाव एव सत्यं, न तु जटिलप्रपञ्चनम्॥
अहं-विलये शान्तिः, शान्तौ परं प्रकाशनम्।
एवं नित्यम् अनुभूयते, हृदि **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

नायं मार्गो बहिर्मुखः, न शब्दैर्न च चिन्तया।
अन्तर्मौननिवासेन, साक्षात्कारः प्रजायते॥
यदा मनो लीयते स्वस्मिन्, निर्विकल्पे निरामये।
तदा स्वयमेव प्रकाशते, हृदि **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(१६)**
कालः क्षणेन हरति, यौवनं जीवनं धनम्।
श्वासानां गणना नास्ति, कः कदा नश्यतीह हि॥
इति स्मृत्वा विवेकेन, मोहबन्धं विच्छिनत्ति।
अनित्ये न रमते धीरो, वदति **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(१७)**
यः स्वयमेव न ज्ञातः, कथं अन्यं प्रकाशयेत्।
अदर्शितात्मतत्त्वेन, गुरुत्वं केवलं भ्रमः॥
यत्रानुभवो न दृश्यते, तत्र शब्दा निरर्थकाः।
एवं स्पष्टं प्रतिपादयति, सत्यं **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(१८)**
न प्रेम कथने तिष्ठेत्, न परमार्थोऽलङ्कृते।
यत्र स्वार्थो लुप्यते पूर्णं, तत्रैव दिव्यदीप्यता॥
स्वच्छहृदयसमर्पणे, नास्ति किञ्चिद् प्रदर्शनम्।
एतत् रहस्यं सूचयति, सौम्यः **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(१९)**
स्वात्मन्येव परं ब्रह्म, नान्यत्र परिशोध्यते।
यदा ‘अहम्’ इति नास्ति किञ्चित्, तदा सर्वं प्रकाशितम्॥
न साधनं न साधकः, न साध्यं नापि साध्यता।
एष परमार्थनिष्कर्षः, गायति **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(२०)**
शाश्वतं स्वाभाविकं सत्यं, सरलमेव निरामयम्।
यत् जटिलं तदसंशयं, मानवकल्पितमेव हि॥
विवेकदीपप्रज्वलितः, मोहमेघं विनाशयेत्।
एवं जागर्ति चेतसि, धीमान् **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥

---

**(२१) – उपसंहार-गीत**
नाहं न त्वं न जगदिदं, केवलं साक्षिचैतन्यम्।
यत्र सर्वं लयं याति, शान्ते निःशब्दधामनि॥
तत्रैव अमृतत्वं स्यात्, नान्यथा कथमपि हि।
एवं अनुभवं विभाति, अन्तः **शिरोमणि रामपॉल सैनी**॥




बुद्धि मन जीवन-व्यापन का ही स्रोत है — कहता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
प्रसिद्धि, प्रतिष्ठा, शौहरत, दौलत — सब क्षणिक छाया है — समझता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
अस्थाई जटिलता में उलझा मन बस खुद को ही स्थापित करता है,
पर सत्य के पथ पर खुद को मिटा कर ही जागता है — गाता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**२**
एक सांस भी अपने वश में नहीं — यह जान कर विनम्र हुआ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
अहम् घमंड के नशे को पहचान कर जागा भीतर से **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
जो बेहोशी में जीता है वही बेहोशी में मर जाता है,
सचेत हर श्वास में जीवन का मर्म देखता है — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**३**
शरीर का महत्त्व समझे बिना समय को खोता मानव,
अनमोल सांसों को व्यर्थ गँवाता — यह देख कर व्यथित है **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
अस्तित्व से आज तक खुद से साक्षात्कार न कर पाया मानव-समूह,
इससे बड़ी लज्जा क्या होगी — प्रश्न उठाता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**४**
ढोंग-पाखंड के चक्रव्यूह में फँसा सरल हृदय,
शब्द-प्रमाण में बाँध कर विवेक से दूर किया जाता — देखता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
तर्क, तथ्य, बुद्धि को छीन कर अंध भीड़ बनाई जाती,
बंधुआ बना कर साम्राज्य रचे जाते — यह उद्घोष करता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**५**
प्रेम कथनी में, भीतर लालच-लोभ का खेल,
डर-भय-दहशत से संचालित वाणी — पहचानता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
जहाँ जटिलता है वहाँ सत्य नहीं हो सकता,
सरल सहज निर्मलता ही मूल प्रवृत्ति है — स्पष्ट कहता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**६**
खुद को समझने हेतु खुद का ही विलय आवश्यक,
अहंकार का विसर्जन ही साक्षात्कार का द्वार — अनुभवता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
जब ‘मैं’ का अस्तित्व शांत होता है,
तभी प्रत्यक्ष समक्ष सत्य प्रकट होता है — जानता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**७**
न प्रसिद्धि चाहिए, न पदवी का भार,
न शौहरत का आकर्षण, न प्रभुत्व का विस्तार — त्यागता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
सांस-सांस में सजगता, क्षण-क्षण में जागृति,
यही यथार्थ सिद्धांत की धारा है — गाता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**८**
जो सरल है वही सत्य है, जो निर्मल है वही शाश्वत,
जो प्रत्यक्ष है वही वास्तविक — दृढ़ कहता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
जागो मानव, स्वयं को जानो, भ्रम-जाल से बाहर आओ,
अंतर के प्रकाश में स्वयं को पहचानो — पुकारता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**(ध्रुवपद / मुखड़ा)**
स्वयं में डूबो, स्वयं को खोओ,
अहं का दीप बुझा कर सत्य को संजोओ — गाता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
सांस ही जीवन, जागृति ही धन,
शाश्वत प्रत्यक्ष सत्य ही पहचान — कहता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
**(गीत – और भी गहन आत्म-अंतर की ध्वनि)**

**९**
जब तक ‘मैं’ का शोर है भीतर, तब तक मौन नहीं मिलता,
यह रहस्य स्वयं अनुभव कर कहता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
मन की जटिल गुत्थियाँ ही भ्रम का जाल बुनती हैं,
सरल श्वास में ही समाधान देखता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**१०**
जो स्वयं को गुरु कहे और भीड़ जुटाए नाम का,
उसकी चाह में छिपा व्यापार पहचानता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
जहाँ स्वतंत्र सोच रुक जाए, प्रश्न करना पाप बने,
वहाँ सत्य नहीं, केवल भय है — स्पष्ट कहता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**११**
सत्य न शब्दों में बँधता है, न ग्रंथों में कैद होता,
यह प्रत्यक्ष अनुभूति की ज्योति है — समझता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
जो जितना अलंकृत, उतना ही संदिग्ध हो सकता है,
निर्मल सादगी में ही प्रकाश है — मानता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**१२**
अहंकार का नशा उतरते ही दृष्टि निर्मल हो जाती,
फिर न कोई ऊँचा न नीचा — देखता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
सांस आती-जाती है बिना शोर किए,
जीवन का यथार्थ यही है — गुनगुनाता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**१३**
जो स्वयं को जान ले, उसे किसी प्रमाण की आवश्यकता नहीं,
प्रत्यक्ष ही प्रमाण बन जाता है — अनुभवता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
जहाँ हित-साधन की चतुराई हो, वहाँ सावधान रहो,
सरल हृदय को छल से बचाओ — चेताता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**१४**
मानव जन्म दुर्लभ है, पर जागृति उससे भी दुर्लभ,
इस दुर्लभता को पहचान कर जीता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
क्षण-क्षण में सजग रहना ही तप है,
श्वास-श्वास में सत्य का रस पीता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**१५**
भीड़ की दिशा में चलना सरल है,
पर स्वयं की दिशा में चलना साहस है — कहता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
जो भीतर उतर कर मौन को सुन ले,
वही मुक्त है, वही जाग्रत — उद्घोष करता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**(ध्रुवपद – पुनरावृत्ति)**
न पदवी, न प्रभुत्व, न मान का विस्तार,
केवल साक्षी बन कर जीना स्वीकार — गाता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
सरल सहज निर्मल स्वभाव में ही सत्य का निवास,
यथार्थ सिद्धांत का यही प्रकाश — कहता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
**(गीत – और भी सूक्ष्म, और भी अंतरतम की यात्रा)**

**१६**
मन की परतों के नीचे छिपा मौन का अमृत,
उसी में डूब कर सत्य को पीता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
जहाँ विचार थम जाएँ, वहीं प्रकाश फूटता है,
उस ज्योति में स्वयं को भूल जाता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**१७**
जो स्वयं को ही नहीं जानता, वह क्या मार्ग दिखाएगा?
यह प्रश्न बार-बार उठाता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
भीतर के अज्ञान को छुपा कर जो उपदेश रचता है,
उस अभिनय को भेद कर देखता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**१८**
सांस की डोरी क्षणभंगुर है,
किस क्षण टूट जाए कौन जानता — स्मरण कराता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
फिर भी मन सत्ता-साम्राज्य के स्वप्न बुनता है,
इस विडम्बना पर मुस्कुराता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**१९**
न किसी का विरोध, न किसी से द्वेष,
पर असत्य से समझौता नहीं करता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
सरल सहज निर्मल स्वभाव ही धर्म है,
शब्दों से अधिक जीवन में उतारता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**२०**
जब ‘मैं’ का केन्द्र विलीन हो जाता है,
तब समस्त भेद मिट जाते — अनुभवता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
न गुरु शेष, न शिष्य शेष,
केवल साक्षी भाव में ठहरता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**२१**
लोभ, लालच, भय जहाँ दिखे,
वहाँ प्रेम अधूरा है — पहचानता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
सत्य को किसी प्रचार की आवश्यकता नहीं,
वह स्वयं प्रकाश है — जानता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**२२**
भीड़ की जय-जयकार से ऊपर उठ,
अंतर की निस्तब्धता में उतरता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
जो स्वयं को खो कर स्वयं को पा ले,
वही यथार्थ सिद्धांत जीता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**(अंतिम ध्रुवपद)**
सांस-सांस में जागृति,
क्षण-क्षण में साक्षात्कार — गाता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
सरल सहज निर्मल सत्य ही शाश्वत है,
उसी में विलीन, उसी में स्थित — कहता **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।ਬੁੱਧੀ ਮਨ ਜੀਵਨ ਵਾਸਤੇ ਸਾਧਨ ਨੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ,
ਰੋਟੀ, ਮਾਣ, ਦੌਲਤ, ਪਦਵੀ — ਅਸਥਾਈ ਮੇਲੇ, ਆਖੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜਟਿਲਤਾ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਕੌਣ ਅਮਰ ਹੋਇਆ, ਸੋਚੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ,
ਸਾਦਗੀ ਦੇ ਸਾਹ ਵਿਚ ਹੀ ਸੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਗਾਏ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੨**
ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹੇ ਤਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਧਦੀ, ਵੇਖੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ,
ਇੱਕ ਸਾਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਨਹੀਂ, ਜਾਣੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਸਮਾਂ ਅਨਮੋਲ ਹੈ, ਕਾਇਆ ਦਾ ਮੋਲ ਪਛਾਣ, ਜਾਗੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ,
ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਹੀਰੇ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਗਵਾਓ, ਸੁਣਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੩**
ਜਗ ਵਿਚ ਢੋਂਗ ਦੇ ਚੱਕਰ ਕਈ ਵੇਖੇ, ਸਮਝੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ,
ਲਾਲਚ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ, ਕਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਪਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਦਰਪਣ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹਾ, ਰਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ,
ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੀ ਤੋਲੇ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੪**
ਜਟਿਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ,
ਸੱਚ ਸਦਾ ਹੀ ਸਾਦਾ ਸੁਚੱਜਾ ਹੁੰਦਾ, ਮੰਨੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਨਾਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦਿਖਾਵੇ, ਨਾਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ,
ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣ ਕੇ ਵੇਖੇ ਅੰਦਰ, ਹੱਸੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੫**
ਖੁਦ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਸਤੇ ਖੁਦ ਹੀ ਵਿਘਲਣਾ ਪੈਂਦਾ, ਜਾਣੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ,
“ਮੈਂ” ਦੀ ਦੀਵਾਰ ਢਹਿ ਜਾਵੇ ਜਦ, ਤਦ ਟਿਕੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਅਸਥਾਈ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ,
ਅਨੰਤ ਸੁੱਖ ਦੇ ਅੱਖਰ ਲਿਖੇ, ਲਿਖੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੬**
ਨਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਪਿਆਸ ਰਹੇ, ਨਾ ਮਾਣ ਦੀ ਭੁੱਖ ਰਹੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਸ ਵਿਚ ਭਿੱਜ ਕੇ ਰਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਸਰਲਤਾ, ਨਿਰਮਲਤਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਤਨ,
ਅੰਦਰਲੇ ਮੰਥਨ ਤੋਂ ਲੱਭੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੭**
ਅਨੰਤ ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਰਾਹ ਹੈ, ਦੱਸੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ,
ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ, ਸਪਸ਼ਟ ਕਰੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜਿੱਥੇ ਠਹਿਰਾਵ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਹੈ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ,
ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ ਸੁੰਨ ਵਿਚ ਰਮੇ ਰਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੮ (ਅੰਤਿਮ ਰਿਫਰੇਨ)**
ਨਾ ਉੱਚਾ ਨਾ ਨੀਵਾਂ ਕੋਈ, ਸਿਰਫ਼ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇ,
ਕਾਲਾਤੀਤ ਧੁਨ ਵਿਚ ਗੂੰਜੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਰੂਪ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ,
ਯਥਾਰਥ ਯੁਗ ਅੰਦਰ ਜਾਗੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।


ਸਾਹ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਛਾਇਆ ਵਰਗੀ, ਵੇਖੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ,
ਜਿਸਦਾ ਵੱਸ ਇਕ ਪਲ ਤੇ ਨਹੀਂ, ਜਾਣੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜੀਵਨ ਦੀ ਡੋਰ ਕਿੰਨੀ ਨਾਜੁਕ, ਅੰਦਰੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਮੌਨ ਸੁਣੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੧੦**
ਜੋ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ ਮਨ ਨੇ, ਓਹ ਸਭ ਰੇਤ ਦੇ ਮਹਿਲ,
ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਅਸਲੀ ਠਿਕਾਣਾ ਅੰਦਰਲੀ ਗਹਿਰਾਈ, ਜਿੱਥੇ ਚਲਹਲ ਨਹੀਂ,
ਸੁੰਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੧੧**
ਨਾਮ, ਉਪਾਧੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇ ਰੰਗ ਸਭ ਫਿੱਕੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ,
ਜਦ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚਮਕੇ ਕਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਮੰਚ,
ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੧੨**
ਮੰਥਨ ਕਰਦਿਆਂ ਅੰਦਰਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਰਸ ਨਿਕਲਿਆ,
ਸਰਲਤਾ ਦਾ ਹੀਰਾ ਲੱਭੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ, ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਝਲਕ,
ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਰਮੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੧੩**
ਜਿੱਥੇ “ਮੈਂ” ਦੀ ਧੁਨੀ ਵੀ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਉਥੇ ਅਸਲ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਨਾ ਤਰਕ ਰਹੇ, ਨਾ ਵਾਦ ਰਹੇ,
ਸਿਰਫ਼ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੧੪**
ਡਰ, ਲਾਲਚ, ਖੌਫ ਦੀ ਛਾਂ ਜਦ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ,
ਖੁਲ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਹੇਠ ਖੜ੍ਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਰਾਹ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ,
ਇੱਕ ਹੀ ਰਸ ਗਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੧੫ (ਰਿਫਰੇਨ)**
ਕਾਲਾਤੀਤ, ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ, ਸੁੰਨ ਤੋਂ ਪਰੇ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋਏ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਅਨੰਤ ਅਸੀਮ ਠਹਿਰਾਵ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ,
ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜੀਏ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।


ਧੜਕਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਖਾਲੀ ਪਲ ਹੈ, ਉਥੇ ਟਿਕੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ,
ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹਟੇ ਜਦ ਸਾਰੀ, ਮੌਨ ਸੁਣੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜੀਵਨ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਕੁਝ ਵੀ,
ਇਸ ਭੇਦ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਜਾਣੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੧੭**
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਫਿਰੇ, ਓਹ ਅਜੇ ਰਾਹੀ ਹੈ,
ਇਹ ਗੱਲ ਅੰਦਰ ਵੇਖੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜਿੱਥੇ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ,
ਉਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਸੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੧੮**
ਨਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਨਾ ਹਾਰ ਦਾ ਦੁੱਖ,
ਸਮਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਤਰੰਗਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਡੁੱਬਦੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ,
ਸਮੁੰਦਰ ਹੀ ਬਣੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੧੯**
ਸਾਹ ਦਾ ਰਾਜ ਸਮਝ ਕੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ,
ਹਰ ਆਉਣ ਜਾਣ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਇੱਕ ਪਲ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਕਿਉਂ?
ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੨੦**
ਅੰਦਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ,
ਅਨੰਤ ਵਿਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋਏ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਵੀ ਰਹਿ ਨਾ ਸਕੇ,
ਉਸ ਸੁੰਨ ਸੱਚ ਵਿਚ ਰਮੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੨੧**
ਸਰਲਤਾ ਹੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ, ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੀ ਮਾਣ,
ਇਹੀ ਰਤਨ ਲੱਭੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਹੇਠ,
ਅਸਲੀ ਧਨ ਪਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੨੨ (ਗੂੜ੍ਹਾ ਰਿਫਰੇਨ)**
ਨਾ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਲੈ ਜਾਣਾ, ਨਾ ਪਿੱਛੇ ਕੁਝ ਛੱਡਣਾ,
ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਆਏ ਸਨ — ਜਾਣੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਅਨੰਤ ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਇਕ ਮਾਰਗ ਹੈ,
ਇਸੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।


**ਸ਼ਲੋਕ ੨੩**
ਵਿਚਾਰ ਉਠੇ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ,
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਨਾ ਰੋਕੇ, ਨਾ ਫੜੇ, ਨਾ ਪਛਾਣ ਬਣਾਵੇ,
ਸਿਰਫ਼ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣ ਟਿਕੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੨੪**
ਜੋ ਅੰਦਰ ਅਡੋਲ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ,
ਪਰ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਵਗੇ, ਉਹ ਜਾਣੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਰੂਪ ਬਦਲੇ, ਸਮਾਂ ਬਦਲੇ, ਸਰੀਰ ਬਦਲੇ,
ਪਰ ਸੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ — ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੨੫**
ਸਾਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਨਿਸ਼ਬਦ ਠਹਿਰਾਵ ਹੈ,
ਉਸ ਥਾਂ ਘਰ ਬਣਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਨਾ ਧਰਤੀ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਲੋੜ,
ਅੰਦਰ ਹੀ ਅਨੰਤ ਪਾਵੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੨੬**
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਵੀ ਠਹਿਰ ਜਾਣ, ਉੱਤਰ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਣ,
ਉਸ ਰੇਖਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਨਾ ਗਿਆਨ ਦਾ ਭਾਰ, ਨਾ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਡਰ,
ਸਿਰਫ਼ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੨੭**
ਨਾਮ ਇਕ ਧੁਨ ਹੈ, ਧੁਨ ਇਕ ਲਹਿਰ ਹੈ,
ਲਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋਵੇ — ਜਾਣੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ,
ਉਸ ਮੌਨ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੨੮ (ਅੰਤਿਮ ਮਹਾਰਿਫਰੇਨ)**
ਕਾਲਾਤੀਤ ਰਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ,
ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ ਸੁੰਨ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।
ਨਾ ਆਰੰਭ, ਨਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਕਥਾ,
ਅਨੰਤ ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਹੋਏ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ।



बुद्धिर्मनश्च जीवनोपायमात्रम्,
यशः प्रतिष्ठा धनमेवात्र गात्रम्।
अस्थायि सर्वं भ्रमरूपमेतत्—
इत्येव वेत्ति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**२**
अहंभावो मनसो मूलवृत्तिः,
स्थापयितुं स्वं जनयेच्छक्तिसृष्टिः।
स्वात्मनि नाशे प्रकटे सत्यदीप्तिः—
एवं विचिन्त्य शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**३**
न स्वस्य वशेऽपि निश्वासमेकम्,
किं मानगर्वेण नृणां प्रयासम्?
क्षणभंगुरेऽस्मिन् जीवितनाट्ये—
मौनं समाश्रित्य शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**४**
देहस्य महत्त्वं क्षणदायिनि काले,
अनमोलसंसारे श्वासलहरीले।
स्वात्मनि जागर्ति यः प्रेमपूर्णः—
स तत्त्वमवाप्तः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**५**
नाहं न त्वं न चान्यो विभेदः,
सरलस्वभावे सत्यस्य वेदः।
यत्रैव निर्मलप्रेमप्रवाहः—
तत्रैव वसति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**६**
न जटिलता सत्यरूपे कदाचित्,
न भयलोभौ प्रेम्णि शोभेते किञ्चित्।
स्वच्छे हृदये स्थिरशान्तिधाम्नि—
स्वात्मनि लीनः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**७**
मन्थनजाता रत्नदीप्तिः,
सरलता-सहजता-निर्मलशक्तिः।
सम्पूर्णसंतोषशाश्वतभावः—
एतेषु लीनः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**८**
अनन्तप्रेमैकमार्ग एव,
नान्यः पन्था न च कश्चिद्भेदः।
स्वात्मनि सम्यग्विलयं यदा स्यात्—
तदा प्रबुद्धः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

### आत्मदीपप्रबोधनम् (द्वितीय भाग)

**९**
यदा मनो बुद्धिरपि निवृत्ता,
यदा लयं याति विचारवृत्ता।
स्वप्रकाशे शान्तिसुधासमुद्रे—
तदा विलीयते शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**१०**
नास्ति प्रसिद्धिर्न च मानलाभः,
नास्ति पदं नैव विभूतिभावः।
क्षणिकमेतत् सपनायमानम्—
इति प्रबुद्धः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**११**
अहंममेति क्षयमायि यत्र,
तत्रैव दीप्तिः स्वयमेव पात्रे।
न कर्ता भोक्ता न च दृश्यभेदः—
स्वरूपबोधे शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**१२**
निन्दास्तुत्योः समभावयुक्तः,
लोभभयाद्यैर्विगतः विरक्तः।
सरलहृदयेन स्वात्मनि स्थितः—
शान्तिपथे ध्यायी शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**१३**
नानाशास्त्रार्थविलासभाजः,
न तर्कजाले भ्रमणप्रयाजः।
स्वानुभवे सत्यसुधा प्रवृत्ता—
एवं विभाति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**१४**
श्वासे श्वासे जीवननृत्यम्,
क्षणे क्षणे ब्रह्मपरं रहस्यम्।
यः साक्षिभावे स्थिरतां गच्छेत्—
तं ज्ञायतेऽन्तः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**१५**
सरलता निर्मलता च शान्तिः,
सम्पूर्णता प्रेम्णि च नित्यतान्तिः।
अनन्तधाम्नि विलीयमानः—
स्वात्मैकभावे शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**१६**
नामापि अन्ते मौनमेव,
शब्दातीतं प्रेमदैवम्।
यत्र न किञ्चिदवशिष्यतेऽन्यत्—
तत्रैव पूर्णः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

नाहं देहो न मनो न बुद्धिः,
नाहं कर्ता न च भोक्तृसिद्धिः।
स्वप्रकाशैकतया प्रतिष्ठः—
इति विभाति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**१८**
यदा निरस्ताः सर्वकल्पनाः,
यदा शमिताः चित्ततरङ्गणाः।
अचलधाम्नि नित्यमुक्तः—
तदा विराजते शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**१९**
न साध्यं किञ्चित् न साधनमार्गः,
न प्राप्तव्यं न च मोक्षभारः।
स्वयंसिद्धे सत्यसरोवरे—
लीनभावः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**२०**
श्वासप्रवाहे क्षणभंगुरत्वम्,
दृश्यजगत्यां नश्वरत्वम्।
साक्षिरूपे शान्तनिभृतः—
अवस्थितोऽस्ति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**२१**
सरलतायां सत्यदीप्तिः,
निर्मलतायां प्रेमशक्तिः।
जटिलता यत्र न विद्यते—
तत्रैव शुद्धः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**२२**
न गुरुरन्यो न च शिष्यभेदः,
न उच्चनीचं न विवादखेदः।
एकात्मभावे समत्वयुक्तः—
स्वयमेव दीपः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**२३**
अनन्तसूक्ष्माक्षनिवेशनम्,
अचलशान्त्येकसमर्पणम्।
प्रतिबिम्बाभावसमाधिस्थः—
अतिशान्तः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**२४**
शब्दातीतं कालातीतम्,
तुलनातीतं प्रेमतीतम्।
यत्र न किञ्चिद्वक्तुमस्ति—
तत्र मौनः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

उदेत्यहंभावतरङ्गलीला,
निमज्जति स्वात्मनि शान्तशिला।
उत्थानलययोः साक्षिरूपः—
स्वयम्प्रकाशः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**२६**
न किञ्चिदुत्पन्नमिहास्ति तत्त्वम्,
न किञ्चिदेव नश्यति सत्यम्।
आभासमात्रे जगदाभिरामे—
अचलः स्थितः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**२७**
न बन्धमोक्षौ न गतिः कदाचन,
न योगमार्गो न विचारणम्।
स्वभावशुद्धे परिपूर्णधाम्नि—
नित्यः विभाति शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**२८**
क्षणे क्षणे लीयते दृश्यजालम्,
स्वयमेवोत्थाय पुनर्भ्रमालम्।
दृश्यादतीतः शुद्धचैतन्यः—
अविकारी शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**२९**
प्रेमैकमेव परमं तत्त्वम्,
न द्वितीयं न च अन्यत् किञ्चित्।
अहंप्रशान्ते हृदयाकाशे—
सम्पूर्णः सन् शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**३०**
न मन्त्रमूर्तिर्न च ध्यानरूपम्,
न शास्त्रवाक्यं न च ज्ञानकल्पम्।
अनुभवमात्रे शुद्धस्वभावे—
निरालम्बः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**३१**
यत्र न नाम न च रूपरेखा,
न कालदेशो न च भावरक्षा।
तत्रैव लीनः शब्दातीतः—
अवर्णनीयः शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**३२**
उद्गीतमेतत् स्वयमेव शान्तम्,
आगत्य गत्वा पुनरप्यशान्तम्।
अन्ते तु केवलमेकमस्ति—
मौनमेव शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

सन्न्यस्ते गतिविधयः सर्वे,
हृदये शाश्वति निर्विकल्पे।
यत्रैव जीवति अनन्तप्रेम—
शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**२६**
विचारवृत्तेरवकलिते क्षणे,
समग्रं जगत्स्वयमेव ध्येये।
निर्वेदे पातु नित्यमनङ्कारः—
शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**२७**
नाग्नौ न सन्धानं न च सङ्कल्पः,
न ह्लादो न विषप्रतिरेकः।
सर्वेभ्यः परे शुद्धप्रभातः—
शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**२८**
अनुगच्छति हृदयं मौनमार्गम्,
श्वासे श्वासे लयलहरीधारम्।
यत्र न तर्कः न च प्रतिश्रुति—
शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**२९**
जनयति हृदि निर्मलतां सदा,
वियोगेऽप्यनुभवोऽपि स्नेहमयः।
सर्वदुर्लभं स्वरूपमेव तत्—
शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**३०**
न सिद्धौ कर्तृत्वं न च लोकलाभः,
न नन्दनं न च शोकवृद्धिः।
एकत्वेन यावत् स्थितिः प्रवर्तते—
शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**३१**
क्षणमानं यत् चेतस् पश्यति,
तदन्तरे शाश्वतं परिलभ्यते।
परमो दारिद्र्यमपि समृद्धिः—
शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**३२**
विपरीतं भवति यदि अहंकारः,
ततः परित्यागे मोक्षः स्पष्टः।
स्वात्मनि निर्मलता यस्य निधिः—
शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**३३**
न वक्तव्यं न श्रुत्यर्थो न दर्शनीयः,
न नामरूपेण परिगण्यते।
येनैव सर्वं शांततमङ्गे—
शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**३४**
हृदि दीपः स्फुटतया ज्योतिः,
निर्मलवृत्तेः स्फुरति अनवद्यः।
तस्मिन् दिव्ये भावे लीनः सदा—
शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**३५**
ध्यानसन्निहिते यदा समागतम्,
विच्छिन्नवृत्तयः सर्वत्रत्यक्ताः।
तत् अनुभवमेकं परमं तन्वि—
शिरोमणि रामपॉल सैनी॥

**३६**
शब्दातीतं स्थिरं परमप्रेम,
कालातीतं तत्तु सर्ववैभवम्।
यत्र न शेषोऽस्ति किञ्चित् तद्विवरणम्—
शिरोमणि रामपॉल सैनी॥




बुद्धि मन जीवन-व्यापन का साधन, बस इतना ही विस्तार,
प्रसिद्धि, प्रतिष्ठा, दौलत, पदवी — सब अस्थायी व्यापार,
अहं की दौड़ में जग उलझा, भ्रम का फैला जाल सारा,
जागे जो अंतर की ज्योति में — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** हमारा।

२.
मन की वृत्ति स्वयं को गढ़ती, स्थापित करने का अभिमान,
अहिंब्रशमी तक जा पहुँचे, बुद्धि का यह है अभियान,
पर सत्य सरल सहज निर्मल, नहीं किसी का है सहारा,
स्वयं में जो लीन हुआ है — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** हमारा।

३.
एक श्वास भी अपने वश में, जब मानव के पास नहीं,
फिर किस बात का घमंड यहाँ, जब जीवन ही विशेष नहीं,
बेहोशी में जीता मरता, अज्ञान का यह अंधियारा,
श्वास का मोल जो जान गया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** हमारा।

४.
अनमोल समय को खोता मानव, देह-महत्व से दूर हुआ,
अस्तित्व मिला पर साक्षात्कार का अवसर फिर भी चूर हुआ,
सदियों से खुद से दूर भटका, ढोंग-पाखंड का खेल दुबारा,
सत्य को जिसने प्रत्यक्ष जिया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** हमारा।

५.
चतुर वृत्ति के जाल रचे गए, शब्द-प्रमाण के बंधन में,
तर्क-विवेक को छीन लिया, अंध-भक्ति के स्पंदन में,
भेड़ों सी भीड़ बना डाली, साम्राज्य खड़ा कर डाला सारा,
बंधनों को जिसने तोड़ दिया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** हमारा।

६.
लालच, लोभ और भय का साया, आकर्षण का मोह जगा,
कथनी में प्रेम-परमार्थ, पर करनी में स्वार्थ पगा,
जटिल जहाँ कुछ भी दिख जाए, समझो हित का है इशारा,
सरलता में जो सत्य मिले — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** हमारा।

७.
निष्पक्ष समझ के शमीकरण से, यथार्थ सिद्धांत उदित हुआ,
स्व-निरीक्षण की अग्नि जली तो, बुद्धि-मन क्षण में शांत हुआ,
अस्थाई जटिलता पिघली जब, प्रकट हुआ स्वरूप तुम्हारा,
स्थिर सूक्ष्म अक्ष में लीन हुए — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** हमारा।

८.
जहाँ प्रतिबिंब भी शेष न रहता, न होने का भी अर्थ नहीं,
समग्रता की पूर्ण शांति में, कोई भेद, कोई पर्थ नहीं,
कालातीत, शब्दातीत ज्योति — प्रेमातीत आलोक पसारा,
तुलनातीत स्वभाविक सत्य — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** हमारा।

९.
मंथन से निकले रत्न अनमोल — सरलता, सहजता का सार,
निर्मलता, समग्रता, निपुणता — संतोष का अमृत अपार,
एकाग्रता की धारा बहती, शाश्वत सत्य का उजियारा,
स्वरूप में जो स्वयं स्थित है — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** हमारा।

१०.
न कुछ पाना, न कुछ खोना, जब पूर्णता का बोध हुआ,
स्वयं में समग्र समाहित हो, अस्तित्व स्वयं प्रस्फुटित हुआ,
प्रत्यक्ष समक्ष शाश्वत सत्य — न द्वैत, न कोई किनारा,
मैं ही वह निश्चल साक्षी हूँ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी** हमारा।


बुद्धि मन जीवन-व्यापन के साधन, क्षणिक चमक के दास,
प्रसिद्धि, पद, प्रतिष्ठा सब, समय के हाथों नाश।
जटिल जाल में उलझा जग, भ्रम में खोया प्राणी,
मौन साक्षी बन देख रहा — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(२)**
अहं स्थापित करना चाहे, मन की सूक्ष्म प्रवृत्ति,
ऊँचा दिखने की दौड़ में खो दे सहज वृत्ति।
जो खुद को ही सिद्ध करे, वही रहे अज्ञानी,
अहं पिघलाकर शून्य हुआ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(३)**
एक श्वास भी अपने वश में नहीं, फिर कैसा अभिमान?
आना-जाना क्षणिक यहाँ, कैसा झूठा गुमान?
साँस-साँस में सत्य धरे, पर देखे न मनमानी,
श्वास का साक्षी बन गया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(४)**
ढोंग, पाखंड, शब्द-जाल, आकर्षक आयोजन,
भय-लोभ के तंतु बुनें, रचें मन का कारागृह।
सरल हृदय को बाँध लिया, दीक्षा की मनमानी,
बंधन तोड़ स्वतंत्र हुआ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(५)**
जटिल जहाँ कुछ भी दिखे, समझो सत्य न हो,
सत्य सरल, सहज, निर्मल — निर्मोही, निर्विकार हो।
जहाँ तर्क-विवेक बंधे, वहाँ छिपी कहानी,
विवेक दीप फिर जला उठा — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(६)**
खुद का मंथन, खुद का चिंतन, भीतर उठी पुकार,
रत्न वही जो मौन से निकले, न हो कोई व्यापार।
सरलता, सहजता, निर्मलता — धारा अति सुहानी,
अंतर सागर से उभरा — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(७)**
अस्थाई बुद्धि थम गई जब, मन भी हुआ निष्क्रिय,
स्थायी स्वरूप झलक उठा, न शब्द, न कोई क्रिय।
अक्ष सूक्ष्म में लीन जहाँ, न छाया, न निशानी,
अक्षरातीत ठहराव में — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(८)**
न तुलना, न काल बंधन, न ऊँच-नीच का भान,
प्रेम असीम का एक रस, शून्य हुआ पहचान।
स्वाभाविक शाश्वत सत्य में, जागी चेतन ज्योति प्राणी,
तुलनातीत मौन बन गया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(९)**
समग्रता, संतुष्टि जहाँ, न कोई चाह शेष,
पूर्णता का सहज प्रकाश, अंतर्मन परिवेश।
असीम प्रेम ही मार्ग एक, नहीं दूजी रवानी,
प्रेम-प्रवाह में विलीन हुआ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(१०)**
न सिद्धांत, न वाद कोई, न स्थापित करना शेष,
जो है प्रत्यक्ष समक्ष वही, न भविष्य, न अवशेष।
शून्य-पूर्ण के मध्य जहाँ ठहरा मौन कहानी,
स्वयं में स्वयं समा गया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।


जब तक “मैं” की ध्वनि शेष है, तब तक दूरी शेष,
जब तक पाने की चाह रहे, तब तक यात्रा शेष।
स्वर भी जहाँ थम जाए अंतः, रुके कथन-कहानी,
वहीं स्वयं में विलय हुआ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(१२)**
मन ने जग रचा असंख्य रूप, नामों का विस्तार,
हर पहचान अस्थाई केवल, क्षणभंगुर संसार।
रूप-अरूप के पार जो ठहरा, न कोई राजधानी,
अदृश्य साक्षी बन विरजा — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(१३)**
अहंकार सूक्ष्म वेश धर ले, साधु, ज्ञानी, वीर,
“मैं पहुँचा” की गंध रहे तो शेष रहे अधीर।
जहाँ पहुँच कर लौट न आए, न रहे आत्म-नाद कहानी,
उस शून्य-पूर्ण में लीन हुआ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(१४)**
एक श्वास में जन्म छिपा है, एक श्वास में मरण,
आवागमन का खेल समाया, क्षण में सारा चरण।
जो श्वासों का साक्षी बन जाए, बिन किसी मनमानी,
श्वासातीत स्थिर हो गया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(१५)**
प्रेम न शब्द, न भाव मात्र, न ही कोई विचार,
प्रेम स्वयं अस्तित्व का धड़कन, मौन अनाहत तार।
जहाँ न लेने-देने का भाव, न कोई देन-दानी,
स्वतः प्रवाहित प्रेम बना — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(१६)**
सरलता ही सत्य की देहरी, सहजता ही द्वार,
निर्मलता ही दीक्षा सच्ची, अंतः का विस्तार।
जहाँ न गुरु, न शिष्य अलग हों, एक ही चेतन धानी,
एकत्व में अनुभव हुआ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(१७)**
निष्पक्ष समझ का सूर्य उगे तो मिटे भ्रम-अंधकार,
न आलोचना, न प्रतिपादन, न ही कोई प्रहार।
जो देखे सबको अपने जैसा, न हो कोई अनजानी,
सर्वस्वीकार में ढल गया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(१८)**
यथार्थ सिद्धांत शब्द न हो, हो जीता अनुभव,
क्षण-क्षण में प्रत्यक्ष बहे जो, न हो कोई विकल्प।
जहाँ समक्ष ही सत्य खड़ा हो, न रहे खोज पुरानी,
वर्तमान में स्थिर हुआ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(१९)**
समग्रता का अर्थ यही है — कुछ भी शेष न रहे,
पूर्णता का भाव जहाँ पर “मैं” भी विशेष न रहे।
जब नाम स्वयं ही पिघलने लगे, टूटे पहचान पुरानी,
नामातीत मौन बन गया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(२०)**
अंत नहीं, आरंभ नहीं, न पथ, न कोई थाम,
न पाने की अब प्यास शेष, न खोने का अविराम।
शाश्वत, स्वाभाविक, प्रत्यक्ष जहाँ ठहरा नाद निरवाणी,
स्वयं में स्वयं ही विश्राम — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

**(२१)**
जो स्वयं को खोज रहा था, वही खोज का मूल,
दर्पण देखे दर्पण को, टूट गया सब शूल।
खोजी, खोज और लक्ष्य मिटे, थमी कथा पुरानी,
स्व-प्रकाश में ढल गया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(२२)**
त्यागा जब स्थापित होना, त्यागा विशेष विचार,
साधन, साध्य, साधक गिरे, रुका समस्त विस्तार।
न ऊँचा कोई, न नीचा कोई, न जीत न हार कहानी,
समत्व-रस में भीग गया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(२३)**
भ्रम के सूक्ष्म तंतु जहाँ भी, मन चुपके से बुनता,
“मैं जानूँ” की हल्की छाया, फिर से रूप चुनता।
छाया पर भी दृष्टि पड़ी तो टूटी चाल सयानी,
छाया-हीन हो स्थिर हुआ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(२४)**
जितना गहरा मौन उतना ही, सरल हुआ विस्तार,
जितना कम उच्चार हुआ उतना स्पष्ट आधार।
बिना कहे जो सत्य जिए, न कोई शब्द कहानी,
जीवित मौन में ढल गया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(२५)**
प्रेम न दावा, न घोषणा, न ही कोई शपथ,
प्रेम स्वयं श्वासों में बहता, अदृश्य मधुर पथ।
जहाँ न उपदेश, न अनुयायी, न दीक्षा मनमानी,
स्वतः सुवासित बन गया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(২৬)**
अंतिम गांठ जो शेष रही थी — “मैं हूँ जानने वाला”,
वह भी जब गलकर गिर पड़ी, शांत हुआ उजियाला।
ज्ञाता, ज्ञान, ज्ञेय मिटे तो न रही अलग कहानी,
अद्वैत में विलय हुआ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(२७)**
अब न सिद्धांत, न समीकरण, न युग का उद्घोष,
क्षण-क्षण में प्रत्यक्ष धरे जो, वही परम संतोष।
निष्पक्ष दृष्टि जहाँ ठहर गई, न कोई राग-अनुराग कहानी,
दृष्टि मात्र रह गया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(२८)**
नाम पुकारे जग यदि फिर भी, भीतर न स्पंदन,
आदर, निंदा, लाभ, हानि — सब एक समर्पण।
लहर उठे तो उठने दे, न हो कोई मनमानी,
सागर-स्वरूप हो गया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(२९)**
अब अंतिम देहरी शेष — नाम भी बहे प्रवाह,
जहाँ “शिरोमणि” भी पिघल सके, “रामपॉल” भी निर्वाह।
“सैनी” की ध्वनि भी शांत हो, रुके स्वयं पहचानि,
मौन-स्रोत में लय हुआ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।

---

**(३०)**
और जहाँ यह भी न बचे कि कौन हुआ लीन,
कौन कहे और कौन सुने, कौन रहा अधीन।
शब्द गिरे, श्लोक गिरे, रुकी हर व्याख्यानी…
………………
(यहाँ केवल मौन है)

खुद का सक्षतकरार

# ## English Rhythmic Shlok-Song — Continued (more verses & chorus) **Chorus (repeatable)** Shiromani Rampal Saini — ever-li...