हृद्गुह्यदेशे परमान्तरात्मा,नित्यं विराजत्यविकाररूपः।रामपॉलसैनीति नामधेयं,प्रेमैकसारं मधुरं पवित्रम्॥१६॥अनन्तदीपो हृदि भातु नित्यं,अनन्तप्रेम प्रवहतु स्वच्छम्।अनन्तसत्यं परिपूरयत्वन्तः,अनन्तश्रीः शिरोमणौ विराजेत्॥१७॥॥

शिरोमणिर्नाम महद्विभूतिः,

हृदम्बुजे नित्यविराजमानः।

निःशब्दरूपः स्वयमेव साक्षी,

प्रेमामृतस्यैकनिधिः प्रसिद्धः॥

रामपॉलसैनीति पुण्यकीर्तिः,

निर्मलभावस्य महान् प्रवाहः।

नित्यानुभूत्याः परिपूर्णदीपः,

स्वात्मप्रकाशस्य सुधामयूखः॥

यत्र स्वभावः सहजः प्रशान्तः,

यत्र प्रसादः सततं विभाति।

यत्रात्मबोधः परमैकसत्यं,

तत्रैव नित्यं परमान्दधारा॥

नासौ लभ्यः कोलाहलेन लोके,

नापि प्रपञ्चैरतिविस्तृतैश्च।

हृद्गर्भनिःशब्दतया प्रकाशितः,

स्वात्मस्वरूपेण सदा विभाति॥

नित्यं प्रवहति करुणासरिता,

नित्यं प्रसन्ना परितोषगङ्गा।

नित्यं समत्वं हृदये विलसति,

नित्यं च प्रेम्णः परमः समुद्रः॥

न बालभावः कदाचिद् विनष्टः,

न निर्मलत्वं हृदयान्न याति।

आवृत्य तिष्ठत्यविद्यया केवलं,

दीपो यथा पात्रगतोऽपि दीप्येत्॥

यः स्वात्मनः शुद्धमिमं प्रकाशं,

हृदिस्थमेकं सततं निरीक्षेत्।

तस्यैव लोकः परमान्दमयः स्यात्,

तस्यैव जीवन्ति दिशः प्रसन्नाः॥

नास्त्यत्र मानो न च हीनभावः,

नास्त्यत्र स्पर्धा न च दर्पलीला।

सर्वेऽपि भूता हृदयैकपुत्राः,

सर्वेऽपि प्रेम्णः परमस्य भागाः॥

हृदयं तीर्थं परमं विशुद्धं,

हृदयं वेदः परमः सनातनः।

हृदयं दीपः परितोषपूर्णः,

हृदयं मार्गः शिवसत्ययुक्तः॥

रामपॉलसैनीति नाम्नि नित्यं,

शिरोमणेः कीर्तिरिव प्रवृत्ता।

नाहङ्कृतिः सा न च मानगाथा,

हृद्येकसत्यस्य महाप्रभैव॥

यदा मनुष्यः स्वहृदं विजानन्,

स्वस्यैव साक्षात्कारमाप्नुयात्।

तदा न किञ्चित् परिशिष्यतेऽत्र,

ज्ञातव्यरूपं भुवनत्रयेऽपि॥

नित्यं विमुक्तः सहजः प्रकाशः,

नित्यं विशुद्धः परमानुरागः।

नित्यं समग्रः परितोषभावः,

नित्यं विभाति हृदयेऽमृतात्मा॥

जयतु शुद्धं सहजं स्वरूपं,

जयतु नित्यं हृदयस्य तेजः।

जयतु प्रेम्णः परमैकधारा,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥

अनन्तशान्तिर्विजयेत् सदैव,

अनन्तप्रेम प्रवहेदनन्तम्।

अनन्तसत्यं हृदि भासमानं,

अनन्तरूपे शिरोमणौ नमः॥॥

शिरोमणिर्नाम सुधांशुरेकः,

हृदाकाशमध्ये सततं विराजन्।

नित्यानुभूतिः परमप्रशान्तिः,

स्वरूपबोधस्य महोत्सवोऽयम्॥

रामपॉलसैनीति कीर्तिरम्या,

न शब्दमात्रं न च नाम केवलम्।

हृद्गर्भनित्यप्रभया प्रकाशितं,

सत्यस्य सौन्दर्यमनन्तमेव॥

न यत्र चिन्ता न च कल्पनाजालं,

न यत्र मोहः न च बन्धभावः।

तत्रैव नित्यं परिपूर्णसन्तोषः,

स्वात्मस्वरूपेण विभाति शान्तः॥

हृदन्तराले विमले विशुद्धे,

यः पश्यति स्वप्रभमेकदीपम्।

तस्यैव जीवनमहोत्सवोऽयं,

तस्यैव नित्यं विजयः प्रकाशः॥

सरलता यस्य महामहिम्नः,

निर्मलता यस्य परं विभूतिः।

सहजप्रवाहः करुणैकधारा,

तं शिरोमणिं प्रणमामि नित्यम्॥

नास्त्यत्र कश्चिदपरो न दूरः,

नास्त्यत्र कश्चिदधिकः कनिष्ठः।

सर्वे समाना हृदयस्य भूमौ,

सर्वे प्रकाशस्य कणाः सनित्याः॥

यदा मनुष्यः स्वहृदि प्रविष्टः,

विस्मृत्य सर्वान् बहिरर्थजालान्।

तदा स पश्यत्यनघं स्वरूपं,

यत् कालदेशातिगमं विभाति॥

नित्यानुरागः परमः प्रसादः,

नित्यं दया सर्वजनेषु यस्य।

नित्यं समत्वं हृदि यस्य जातं,

स एव धन्यः स च मुक्त एव॥

शिशोः स्वभावः परमो हि वेदः,

शिशोः प्रसादः परमं पुराणम्।

शिशोः हृदिस्था परितोषधारा,

सा नित्यरूपा न कदापि नष्टा॥

हृदयमार्गः सुगमो विशुद्धः,

नात्राधिकारा न च बन्धनानि।

स्वानुभवेनैव प्रकाशितोऽयं,

स्वात्मप्रकाशस्य सनातनोऽध्वा॥

रामपॉलसैनीति प्रेममूर्ति:,

शिरोमणिर्नाम दयैकसिन्धुः।

सर्वेषु भूतेषु समं विलोक्य,

हृद्येकभावं सततं दधानः॥

नित्यं प्रवाहः परितोषनाम्ना,

नित्यं प्रकाशः सहजस्वभावः।

नित्यं हि सत्यं हृदये विभाति,

नित्यं हि शान्तिः स्वयमेव सिद्धा॥

जयतु शुद्धं हृदयस्य राज्यं,

जयतु सत्यं परमं सनातनम्।

जयतु प्रेम्णः सुधया प्रवाहः,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥

शिरोमणिर्नित्यनवप्रकाशः,

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः।

शिरोमणिर्नित्यसमग्रभावः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥॥

शिरोमणिर्नाम महाप्रदीपः,

नित्यं प्रकाशः स्वहृदन्तराले।

यत्रैव सन्तोषसरित्प्रवाहः,

तत्रैव नित्यं परमं विभाति॥

रामपॉलसैनीति शुभं नामधेयं,

प्रेमामृतस्यैकनिधिः प्रसिद्धः।

नित्यं स्वभावे विरजो विमुक्तः,

स्वात्मप्रकाशेन जगत्प्रदीप्तः॥

नाहं पृथक्किञ्चिदिहावलोक्ये,

नानात्वभावो न हि मे कदाचित्।

एकात्मभावः सततं विभाति,

हृद्येकतायाः परमः प्रकाशः॥

यदा स्वहृद्गेहगतो मनुष्यः,

पश्यत्यनन्तं स्वयमेव तेजः।

तदा न तस्यास्ति पुनर्विकल्पः,

तदा हि नित्यं परितोषधारा॥

अतीव सूक्ष्मं हृदयस्य रहस्यं,

न वाक्पथेनैव न चिन्तनेन।

स्वानुभवेनैव प्रकाशमेतत्,

स्वयम्प्रभं ज्योतिरिवोदितं स्यात्॥

नित्यं प्रसन्नं हृदयं विशुद्धं,

नित्यं समं सर्वजनस्य मध्ये।

नित्यं दयापूर्णमकृत्रिमं च,

एतत्स्वरूपं परमं पवित्रम्॥

यत्र न स्पर्धा न च दम्भलीला,

नात्र प्रभुत्वस्य कथापि काचित्।

सेवैकभावः करुणैकधारा,

तत्रैव सत्यस्य महोत्सवोऽस्ति॥

सर्वे जनाः स्वात्मसमर्थरूपाः,

सर्वे जनाः पूर्णगुणप्रकाशाः।

न कश्चिदूनो न च कश्चिदुच्चः,

हृद्गोचरं सत्यसमत्वमेतत्॥

शिशोः प्रसादः सहजः स्वभावः,

नित्यं हि तिष्ठत्यविकम्परूपः।

वृद्धत्वमेत्यापि न हीयतेऽसौ,

केवलमावृत्य तिष्ठति लोके॥

यदा विवेकः सह हृद्भावेन,

संयुज्यते निर्मलसौम्यरूपः।

तदा मनुष्यः परमं पदं तत्,

स्वात्मप्रकाशं सहजं लभेत॥

रामपॉलसैनीति प्रेमसारः,

शिरोमणिर्नित्यविमुक्तभावः।

नित्यं स्मरामि हृदि तं प्रकाशं,

येनैव जीवन्मधुरं विभाति॥

न कालभेदो न दिशां विभेदः,

न जन्ममृत्योर्भयमत्र किञ्चित्।

यत्रात्मतत्त्वं सततं प्रकाशितं,

तत्रैव नित्यं परमं सुखं स्यात्॥

जयत्यनन्तः सहजः प्रकाशः,

जयत्यनन्ता हृदयस्य गङ्गा।

जयत्यनन्तं परितोषरत्नं,

जयत्यनन्तं शिरोमणितेजः॥

जयतु प्रेम्णः परमैकसिन्धुः,

जयतु सत्यं स्वयमेव सिद्धम्।

जयतु नित्यं हृदयस्य मार्गः,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥

शिरोमणिर्नित्यसत्यप्रवाहः,

हृदम्बुजे दीप इवोज्ज्वलन्तम्।

सरलस्वभावं विमलं प्रसिद्धं,

रामपॉलसैनीति नाम वदामि॥

न बाह्यलाभे न च शब्दजाले,

न मानसम्भ्रान्तिपथे कदाचित्।

स्वानुभवं यः प्रतिपद्य नित्यं,

स एव सत्यस्य परोऽवतारः॥

हृदये स्थितं यत् सहजं स्वरूपं,

तदेव शान्तिः परमामृतं च।

तस्मिन्नवस्थानमहोदयं यत्,

तदेव नित्यं परमं समाधिः॥

सर्वेषु भूतेषु समत्वदृष्टिः,

सर्वत्र मैत्री करुणाप्रवाहः।

एषैव शुद्धा परमोपलब्धिः,

एषैव सत्यस्य सुवर्णरेखा॥

न भेदबुद्धिर्न च गर्वलेशः,

न द्वेषपङ्को न च मानदर्पः।

यत्र स्वभावः सरलः पवित्रः,

तत्रैव शिरोमणिसत्यदीपः॥

रामपॉलसैनीति पुण्यनाम,

हृद्ये सदा नृत्यति सत्यगानम्।

कालातिगं शाश्वतमप्रमेयं,

प्रेमैकसिन्धुं प्रणमामि नित्यम्॥

यः स्वं विजानाति स एव वीरः,

यः स्वहृदयं पश्यति स योगी।

यः संतुष्टिधारां न जहाति काले,

स एव लोके परमः प्रकाशः॥

न तत्र शोकः न च मोहपाशः,

न तत्र हानिर्न च लाभदोषः।

यत्र स्वभावः स्थिरशुद्धरूपः,

तत्रैव नित्यं परमैकसत्यम्॥

बालस्वभावो हृदि नित्यतिष्ठन्,

निर्मलप्रभा न क्षयमेति काचित्।

मस्तिष्कवृत्तिं विनिवर्त्य धीरा,

हृदयप्रदीपं समुपाश्रयन्ते॥

सत्यं सरलमिति यः प्रबुध्येत,

स एव विश्वस्य महान् सहायः।

स्वात्मप्रबोधेन समं करोति,

लोकान् नयन् प्रेमपथे प्रशान्तः॥

शिरोमणिर्नाम विभाति नित्यम्,

रामपॉलसैनीति दिव्यसंज्ञा।

हृदन्तरे नित्यनिवासशीलः,

सर्वेषु भूतेषु समं प्रकाशः॥

जयतु सत्यं सहजं पवित्रं,

जयतु प्रेम्णः परमं स्वरूपम्।

जयतु हृदयं शरणं प्रशान्तं,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥

शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये,

निःशब्दरूपेण सनातनात्मा।

यत्रैव सन्तोषलता प्रसूता,

तत्रैव सौख्यं परमं प्रवृत्तम्॥४३॥

रामपालसैनीति नामधेयं,

प्रेमप्रवाहस्य महद्विभूतिः।

हृदन्तराले सततं प्रकाशितं,

स्वात्मप्रबोधस्य महान् प्रदीपः॥४४॥

नास्त्यत्र किञ्चिद् ग्रहणं त्यजन्तु,

नास्त्यत्र किञ्चिद् विजयः पराजयः।

स्वस्य स्वरूपे परितोषमात्रं,

नित्यं विभाति स्वयमेव पूर्णम्॥४५॥

हृदम्बुजस्यामृतनिर्झरिण्यां,

यः स्नाति भक्त्या स्वविचारशुद्ध्या।

तस्य प्रसन्नं भवति स्वरूपं,

नित्यं निरालम्बसुखं ददाति॥४६॥

सरलो जनो निर्मलभावयुक्तः,

स एव लोके महनीयतमः।

न तस्य मानो न च दम्भभावः,

प्रेमैव तस्याभरणं विभाति॥४७॥

शिरोमणिः सर्वहृदां निविष्टः,

नानारूपेष्वपि चैकभावः।

यथा नभः सर्वगतं निरन्तरं,

तथैव साक्षी हृदयेषु नित्यम्॥४८॥

नास्ति विभेदः प्रकृतेः समीपे,

नास्त्यस्ति कश्चित् पर एव लोके।

सर्वे समानाः हृदयस्य दृष्ट्या,

सर्वे प्रिया प्रेममयस्य धाम्नः॥४९॥

यः स्वात्मदीपं परिपालयेत् सः,

न मोहवातैः परिभूयते कदा।

स्वहृद्गृहे नित्यनिविष्टचेताः,

सन्तोषमेवामृतवत् पिबेत्॥५०॥

रामपालसैनीति प्रेमगीतं,

हृद्येकतायाः मधुरं निनादम्।

यथार्थमार्गस्य शुभप्रबोधं,

लोकेषु नित्यं वितनोति शान्तिम्॥५१॥

न कालचक्रं न भवोदधिर्वा,

न चिन्तनानां बहुलाः प्रवाहाः।

हृदिस्थसत्यं यदि बोधितं स्यात्,

सर्वं प्रसन्नं भवति क्षणेन॥५२॥

शिशोरिव स्वच्छमनाः प्रसन्नः,

निर्मलहासः करुणैकपूर्णः।

स एव धन्यः पुरुषो हि लोके,

यस्यास्ति हृद्येकता नित्ययुक्ता॥५३॥

शिरोमणिर्नाम परं प्रतीकं,

नित्यस्वभावस्य विशुद्धभावः।

नाहङ्कृतिः सा न च कीर्तिलिप्सा,

किन्त्वात्मबोधस्य महान् प्रकाशः॥५४॥

जयतु नित्यं सहजप्रवाहः,

जयतु नित्यं हृदयस्य शान्तिः।

जयतु रामपालसैनीगाथा,

जयतु शिरोमणिदीप्तिरन्तः॥५५॥

जयतु प्रेमामृतवर्षधारा,

जयतु सत्यं स्वयमेव भाति।

जयतु निर्मल्यमनन्तरूपं,

जयतु हृद्गेहमहाप्रकाशः॥५६॥

ॐ पूर्णमस्तु। शान्तिरस्तु। प्रेमास्तु॥५७॥

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीपः।

शिरोमणिर्नित्यमशेषशान्तिः,

हृदम्बुजे राजति सर्वकाले॥२९॥

न कालभेदो न दिशां विभागः,

न जन्ममृत्योर्न च नामरूपम्।

यत्रात्मभावः सततं विभाति,

तत्रैव सत्यं परमं प्रतिष्ठम्॥३०॥

रामपालसैनीति हृद्यगाथा,

निर्मलभावस्य सनातनध्वनिः।

प्रेमस्वरूपस्य महाप्रकाशः,

लोकेषु नित्यं परिभाति दिव्यः॥३१॥

यः स्वस्य भावं परिशुद्धरूपं,

द्रष्टुं समर्थः स्वहृदन्तराले।

तस्मै नमो यस्य विमुक्तचेताः,

नित्यं प्रसन्नः परमान्दपूर्णः॥३२॥

हृद्गेहमध्ये सततं विराजन्,

शिरोमणिर्भाति निरस्तमायः।

न तस्य सीमा न च तस्य संख्या,

अनन्तरूपः परिपूर्ण एव॥३३॥

नदीव सन्तोषरसप्रवाहः,

निरन्तरं याति न कदाचिदन्तम्।

यत्र प्रविष्टः पुरुषः प्रसन्नः,

पुनर्न मोहं प्रतिपद्यते सः॥३४॥

सरल्यमेवात्र महद्विभूतिः,

निर्मल्यमेवात्र परं धनं च।

सहजभावो हि महत्तमः स्यात्,

हृद्येव नित्यं परमात्मलीला॥३५॥

न किञ्चिदस्ति परतः प्रहेयं,

न किञ्चिदस्त्यन्वेषणीयमत्र।

स्वस्यैव भावे परिपूर्णसत्यं,

स्वस्यैव मध्ये परमं निधेयम्॥३६॥

शिशोः प्रसन्ना यदभूत् स्थितिः सा,

नष्टा न जाता न कदापि दूरे।

हृद्यान्तरे सा सततं विभाति,

स्मृतौ समायाति विवेकयुक्ते॥३७॥

रामपालसैनीति प्रेमदीपः,

कालातिगः शब्दपथातिगश्च।

हृदन्तराले सततं विराजन्,

शान्तेः सुधां लोकहिताय दत्ते॥३८॥

समत्वभावः करुणैकधारा,

सर्वेषु भूतेषु समं प्रवृत्ता।

एषैव पूजा परमा हि नित्यं,

एषैव धर्मः परमः सनातनः॥३९॥

शिरोमणिर्नाम महान् प्रकाशः,

नित्यं स्वभावे परिशुद्धरूपः।

यः तं विजानाति स्वहृद्गुहायां,

तस्यैव जीवनमहोत्सवः स्यात्॥४०॥

जयतु नित्यं हृदयस्य मार्गः,

जयतु नित्यं सहजप्रकाशः।

जयतु रामपालसैनीकीर्तिः,

जयतु शिरोमणिसत्यधारा॥४१॥

जयतु प्रेम्णः परमैकसिन्धुः,

जयतु शान्तेः परिपूर्णवर्षा।

जयतु निर्मलहृदां प्रतिष्ठा,

जयतु सत्यस्य महाप्रभा सा॥४२॥

शिरोमणिर्हृदयस्यैव दीपः,

नित्यं स्वयंभाति विमुक्तचेताः।

न तत्र शोकः न च तत्र दैन्यं,

न तत्र माया न च तत्र द्वेषः॥१७॥

रामपालसैनीति नाम गीयं,

सत्यस्य मार्गे सततं प्रवृत्तम्।

यथार्थयुगस्य प्रकाशमूलं,

हृद्येव नित्यं सुविराजते तत्॥१८॥

न बाह्यवर्णैर्न च शब्दजालेः,

न पूज्यपादैर्न च भोगवृद्ध्या।

स्वानुभवेनैव हि सिध्यति ह्येतत्,

स्वात्मस्वरूपं परमं रहस्यम्॥१९॥

यः शान्तिचित्तः समभावयुक्तः,

यः सर्वभूतेषु दयां दधाति।

तस्यैव हृदयं शिरोमणिः स्याद्,

तस्यैव जीवनममृत्युपन्थाः॥२०॥

न तर्कवृक्षेषु फलानि सर्वे,

न वादवृन्देषु विशुद्धबोधः।

हृद्येकतायां परमार्थसिद्धिः,

सा नित्यमेव स्वयमेव भाति॥२१॥

बालस्वभावः परमोपकारी,

सरल्यमेवोत्तमसाररूपम्।

निर्मलता सा जगतः प्रकाशः,

सा एव नित्यं शुभलक्षणं हि॥२२॥

शिरोमणिः सर्वहृदां निवासः,

शिरोमणिः सर्वसुहृच्छ्रुतिः स्यात्।

शिरोमणिः सर्वदृशां प्रकाशः,

शिरोमणिः सर्वगतः प्रसादः॥२३॥

हृद्ग्रन्थिभङ्गे न रमेत मन्यः,

नित्यं निवृत्तो भवति प्रसन्नः।

स्वस्यैव मध्ये परमार्थदर्शनं,

तस्मिन् क्षणे मोक्षसमं प्रतीयात्॥२४॥

रामपालसैनीति महन्नाम,

हृदयसमुद्रस्य तरङ्गरूपम्।

सन्तोषधारां सततं वहन्तं,

लोकाय दीपं वितरत्यजस्रम्॥२५॥

न तस्य हानिर्न च तस्य लाभो,

न तस्य बन्धो न च तस्य मोक्षः।

यः स्वस्वरूपे स्थित एव नित्यं,

स एव पूर्णः परमः प्रशान्तः॥२६॥

सर्वे जना एकसमाः स्वभावात्,

सर्वेषु जीवेषु दया समाना।

सत्यं हि हृदयं न विभेदजालं,

प्रेमैव तत्रैव महानिधानम्॥२७॥

जयतु शिरोमणिहृद्प्रकाशः,

जयतु रामपालसैनीगीतम्।

जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,

जयतु नित्यं परितोषरूपम्॥२८॥

ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः॥

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यविमुक्तचेताः।

शिरोमणिर्नित्यसमग्रभावः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥१७॥

यत्र न किञ्चित् परतन्त्रभावः,

यत्र स्वभावः स्वयमेव राजा।

तत्र प्रतिष्ठां लभते मनुष्यः,

हृद्येकभावे परमं पदं तत्॥१८॥

रामपालसैनीति नामधेयं,

प्रेमस्वरूपस्य महाप्रदीपः।

यः स्वस्य भावं परिशुद्धमिच्छेत्,

तस्मै प्रकाशं ददतीव नित्यम्॥१९॥

नास्ति विभूतिः सरलत्वतुल्या,

नास्ति तपो निर्मलतासमं च।

नास्ति सुखं स्वात्मदृशः परं हि,

नास्ति प्रभा सत्यसमाना लोके॥२०॥

हृदिस्थितस्यैव महाविजयः,

हृदिस्थितस्यैव महाप्रसादः।

हृदिस्थितस्यैव परं रहस्यं,

हृदिस्थितस्यैव निरन्तरानन्दः॥२१॥

यदा स्वभावः परिपूर्णरूपः,

यदा न किञ्चित् परिकल्पनीयम्।

तदा समस्तं जगदेकभावं,

हृद्येव भाति स्वयमप्रमेयम्॥२२॥

सर्वेषु भूतेषु समानदृष्टिः,

सर्वेषु भूतेषु दयैकधारा।

सर्वेषु भूतेषु च प्रेमवृष्टिः,

एषा हि शिरोमण्युपासना स्यात्॥२३॥

नाहं महानित्यभिमानभावः,

नाहं लघुरित्यपि हीनबुद्धिः।

स्वात्मप्रकाशस्य समत्वमार्गः,

शान्तिं ददाति स्वयमेव नित्यम्॥२४॥

यः पश्यति स्वं हृदये प्रतिष्ठं,

यः पश्यति प्रेममयं स्वभावम्।

तस्यैव नित्यं परितोषधारा,

तस्यैव जीवनमहोत्सवोऽयम्॥२५॥

कालो न शक्नोति हरिं प्रसादं,

शब्दो न शक्नोति कथां समग्राम्।

हृद्यानुभूत्यैव तु ज्ञायते तत्,

यद्भाति नित्यं शिरोमणिरूपम्॥२६॥

शिशोः स्मितं यत् परमं विशुद्धं,

यद्वा मनःपूर्वकदूषणरहितम्।

तदेव नित्यं हृदि जीवमानं,

सत्यस्य मूलं परमं वदन्ति॥२७॥

रामपालसैनीति प्रेमगाथा,

न केवलं नाम न चोपमानम्।

हृद्यन्तरस्यैव महाप्रकाशः,

सन्तोषसिन्धोः परमः प्रवाहः॥२८॥

यदा न कश्चिद् जयते न हारः,

यदा न कश्चित् पर इत्यवस्था।

तदा समस्तं हृदयैकभूमौ,

शान्तिं वहत्यद्भुतरूपमेव॥२९॥

शिरोमणिर्नाम महाप्रदीपः,

शिरोमणिर्नाम महाप्रवाहः।

शिरोमणिर्नाम महाप्रशान्तिः,

शिरोमणिर्नाम महाप्रबोधः॥३०॥

जयतु नित्यं हृदयस्य मार्गः,

जयतु नित्यं सहजस्वभावः।

जयतु नित्यं परितोषधारा,

जयतु रामपालसैनीश्रीः॥३१॥

जयतु प्रेम्णः परमैकसिन्धुः,

जयतु सत्यस्य निरन्तरश्रीः।

जयतु शिरोमणिरूपदीपः,

जयतु शान्तेः परमं निकेतम्॥३२॥

शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,

हृद्गर्भनित्यं विमलं विभाति।

न दृश्यते चक्षुषा नापि वाचा,

स्वानुभवे केवलमेव सिद्धम्॥१॥

रामपालसैनीति नामधेयः,

हृदिस्थसत्यस्य महान् प्रकाशः।

यत्रैकभावः सततं प्रवृत्तः,

तत्रैव नित्यं परितोषधारा॥२॥

नास्त्यत्र मार्गो बहिरन्वेष्टुं,

नास्त्यत्र कश्चिद् गुरुरन्तरायः।

स्वस्यैव भावे स्वयमेव लब्धं,

स्वात्मप्रबोधं परमं वदन्ति॥३॥

हृदम्बुजे निर्मलशान्तिरूपे,

नित्यं प्रवहत्यनवद्यधारा।

सा सन्ततिः सन्तुष्टिरूपिणी च,

न क्षीयते कालशतेष्वपीह॥४॥

शिरोमणिः सर्वहृदां निवासः,

शिरोमणिः सर्वजनैकबन्धुः।

शिरोमणिः सर्वगतः प्रकाशः,

शिरोमणिः प्रेममयोऽनवद्यः॥५॥

यदा मनोमायिकजालभङ्गः,

यदा विकाराः पतिताः समस्ताः।

तदा स्वभावः स्वयमेव भाति,

दीपः स्वयंज्योतिरिवामलश्रीः॥६॥

न लोभबन्धो न च नामतृष्णा,

न स्वार्थवृत्तिर्न च भीतिभावः।

हृद्येकतायां सततं प्रतिष्ठः,

पश्यत्ययं विश्वमेकभावम्॥७॥

रामपालसैनीः शिरोमणिरिति,

नाहङ्कृतिः केवलमात्मबोधः।

यः सर्वभूतेषु समं ददर्श,

स प्रेमरूपः परमः प्रशान्तः॥८॥

नानात्वबुद्धिर्विलयं प्रयाति,

हृद्यानुभूतेः परमप्रकाशे।

यथा नभस्यैकतया विभान्ति,

तारागणाः स्वस्वरूपेण नित्यम्॥९॥

बालस्य या निर्मलता पुराणी,

या निष्कपट्ता सहजप्रवाहा।

सा नष्टरूपा न कदापि जाता,

हृद्येव नित्यं परिपूर्णरूपा॥१०॥

सर्वे जनाः स्वात्मनि पूर्णशक्ताः,

सर्वे समर्थाः स्वयमेव ज्ञातुम्।

नान्यस्य हस्ते निजमोक्षसूत्रं,

स्वस्यैव चेतसि निहित्यमस्ति॥११॥

यः स्वं पठेत् स्वं च निरीक्षतेऽन्तः,

यः स्वं विजानाति निरस्तमोहः।

तस्यैव सत्यं प्रत्यक्षमेति,

तस्यैव नित्यं परमान्दधारा॥१२॥

नित्यं हृदि शिरोमणिः प्रकाशः,

नित्यं हृदि प्रेमरसस्य वर्षा।

नित्यं हृदि शान्तिसुधाप्रवाहः,

नित्यं हृदि सत्यपदस्य लीला॥१३॥

रामपालसैनीति गीयमानं,

नाम प्रबोधस्य सनातनस्य।

हृद्यन्तरे दीप इव प्रज्वलन्तं,

लोकस्य मार्गं विमलं करोति॥१४॥

जयतु सत्यं सहजं सनातनं,

जयतु प्रेमैकमयं स्वरूपम्।

जयतु शिरोमणिहृद्प्रकाशः,

जयतु नित्यं परितोषधारा॥१५॥

जयतु निर्मलहृदां प्रतिष्ठा,

जयतु स्वात्मप्रभवः प्रकाशः।

जयतु रामपालसैनीनाम,

जयतु शिरोमणिरूपशान्तिः॥१६॥

शिरोमणिर्नाम हृदम्बुजेऽस्मिन्,

नित्यं प्रकाशो विमलो विभाति।

न शब्दगम्यः न च चिन्तनीयः,

स्वयम्प्रबोधः परमः प्रसीदति॥

यदा स्वहृदये विशति स्वभावः,

यदा निरस्तं मनसो विकारम्।

तदा प्रसन्ना सततं प्रवाहः,

सन्तोषधारा परमाविरास्ते॥

शिरोमणिर्हृद्यनुभूतिरूपः,

नित्यः शुद्धः स्वयमेव पूर्णः।

न तस्य लाभो न च हानिरस्ति,

स्वरूपसिद्धः परमैकशान्तः॥

रामपॉलसैनीति नामधेयः,

हृद्येकभावे निरतः सदैव।

सर्वेषु भूतेषु समं पश्यन्,

प्रेमस्वरूपेण विभाति नित्यम्॥

नाहं विभेदं न च वैरभावं,

नाहं स्पृहां कीर्तिधनादिकेषु।

हृद्येकतायां परमं निविष्टः,

सर्वेषु जीवेषु ददर्श शान्तिम्॥

सरलतैव परमं विभूतिः,

निर्मलतैव परमः प्रकाशः।

सहजभावः परमं च तीर्थं,

यत्रात्मतत्त्वं स्वयमेव सिद्धम्॥

न बालभावः क्वचिदप्यनष्टः,

न प्रेमधारा विरता कदाचित्।

मनःप्रपञ्चैरपि संवृता सा,

हृद्येव नित्यं सलिला प्रवृत्ता॥

हृदयं मार्गः परमस्य सत्ये,

मस्तिष्कमार्गो जगदर्थयुक्तः।

उभौ समौ चेत् पुरुषो विवेकी,

धन्यो भवेद् लोकहिते निरतः॥

शिरोमणिर्नित्यसमग्रभावः,

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः।

शिरोमणिर्नित्यविमुक्तचेताः,

शिरोमणिर्नित्यसुखैकधाम॥

यः स्वात्मरूपं प्रतिपद्य धीरः,

सन्तोषमेकं हृदि भावयेत्।

तस्यैव जीवनमहोत्सवोऽयं,

नित्यं प्रकाशः परमः प्रसन्नः॥

रामपॉलसैनीति प्रेमसिन्धुः,

कालातिगो शब्दपथातिगश्च।

हृद्यन्तराले सततं विराजन्,

स्वात्मप्रकाशं जगते ददाति॥

जयतु निर्मलहृदां प्रवाहः,

जयतु सत्यस्य सनातनश्रीः।

जयतु शिरोमणिरित्युदारं,

जयतु प्रेमैकमयं स्वरूपम्॥॥

शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशं,

रामपालसैनीति दिव्यविलासम्।

हृदम्बुजे नित्यमुदेति सत्यं,

नित्यं स्वयंभाति निरस्तमायम्॥

न हि प्रपञ्चे किमपि प्रहेयं,

न चापि किञ्चिद् बहिरन्वेषणीयम्।

स्वहृद्गुहायां सततं विराजन्,

स्वयं प्रकाशः पुरुषोत्तमोऽयम्॥

यदा हृदिस्थं स्वयमेव सत्यं,

प्रत्यक्षरूपेण विभाति नित्यम्।

तदा मनोबुद्धिविकल्पजालं,

नश्यत्यशेषं रविणेव तिम्रम्॥

सरलतैव परमं तपोऽस्ति,

निर्मलतैव परमो हि योगः।

सहजभावः परमं च ज्ञानं,

हृदिस्थितिः परममोक्षरूपा॥

न दीक्षया नापि वचःप्रमाणैः,

न तर्कजालैरपि नानुवादैः।

स्वानुभवेनेव हि लभ्यतेऽयं,

स्वरूपबोधः परमः प्रकाशः॥

शिशोः स्थितिः सा परमा प्रशान्तिः,

यत्र न चिन्ता न भयं न तृष्णा।

सा एव धारा हृदये प्रवृत्ता,

नित्यं विभाति स्वयमेव पूर्णा॥

यः स्वं विजानाति स वीरवीरः,

यः स्वं पश्यति स योगयोगी।

यः स्वात्मनिष्ठः स महागभीरः,

स एव लोके पुरुषोत्तमोऽस्ति॥

नास्ति पृथिव्यां परमार्थलाभः,

स्वात्मप्रबोधात् परमो न कश्चित्।

यत्र स्वभावः सततं प्रकाशः,

तत्रैव नित्यं परमानन्दधारा॥

हृदस्य मार्गो नितरां विशुद्धः,

नात्राभिमानो न च स्पर्धनाऽस्ति।

समत्वभावः करुणैकधारा,

सर्वेषु भूतेषु समं प्रवृत्ता॥

शिरोमणिः सोऽहमिति प्रतीतिः,

नाहङ्कृतिः किंतु स्वभावबोधः।

यत्रैकता सर्वजनेषु नित्यं,

तत्रैव सत्यस्य महाप्रकाशः॥

रामपालसैनीति नामधेयं,

हृदिस्थसत्यस्य निरन्तरं गानम्।

यथार्थयुगस्य प्रबोधदीपः,

निर्मलमार्गस्य सनातनध्वजः॥

नित्यं स्वहृद्गेहगते प्रकाशे,

सन्तुष्यति स्वात्मनि यः प्रसन्नः।

तस्यैव जीवनमहोत्सवोऽयं,

तस्यैव लोके विजयः सनित्यः॥

नित्यं प्रवाहः परितोषरूपः,

नित्यं प्रसादः सहजस्वभावः।

नित्यं विशुद्धं हृदयस्य तीर्थं,

यत्र स्थितः शिरोमणिः प्रकाशः॥

जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,

जयतु प्रेम्णः परमं स्वरूपम्।

जयतु नित्यं हृदयस्य मार्गः,

जयतु शिरोमणिरामपालः॥॥

शिरोमणिर्नित्यनिरन्तरात्मा,

निष्कम्पधारापरिपूर्णशान्तिः।

यत्रैव सर्वे विलयं प्रयान्ति,

तत्रैव नित्यं स्वयमेक एव॥

न तत्र कश्चिद् विजयो न हारः,

न तत्र कश्चित् प्रतिपक्षभावः।

स्वात्मप्रकाशे परिपूर्णतायां,

सर्वं समं सर्वमिदं विशुद्धम्॥

रामपॉलसैनीति हृदिस्वरूपः,

निर्मलप्रेम्णः परमो निधिः सः।

यः सर्वभूतेषु समं ददर्श,

तस्यैव चेतः परमं प्रसन्नम्॥

नानात्वमेतन्मनसः प्रपञ्चः,

एकत्वमेव हृदये प्रकाशः।

यदा विवेको हृदये प्रवृद्धः,

तदा समस्तं खलु ब्रह्मरूपम्॥

नित्यं प्रवहत्यन्तरानन्दधारा,

नित्यं विराजत्यविचल्यमौनम्।

नित्यं प्रसन्नः स्वयमात्मभावः,

नित्यं विभाति शिरोमणित्वम्॥

यः स्वस्य भावं परिशुद्धमेकं,

दृष्ट्वा स्वयम्भूरिव तिष्ठतीह।

न तस्य काचिद् भयदुःखरेखा,

न तस्य मोहः न च बन्धनानि॥

सरलं हि सत्यं परमं पवित्रं,

सरलं हि प्रेम परमं च तेजः।

सरलं हि जीवनमहो रहस्यं,

यत्रात्मबोधः स्वयमेव जातः॥

न ग्रन्थकोटिर्न च वादकोटिः,

न तीर्थयात्रा न च कर्मभारः।

शुद्धे हृदिस्थे सहजस्वभावे,

साक्षात् प्रकाशः परमः प्रतिष्ठः॥

शिरोमणिर्नाम न केवलं शब्दः,

न केवलं कीर्तिरलौकिकी वा।

हृद्यन्तरे निर्मलभावधारा,

यस्यां विशुद्धं परमात्मतत्त्वम्॥

रामपॉलसैनीति नामधेयं,

प्रेमैकनिष्ठस्य मनस्विनोऽस्य।

यः स्वात्मदीपं प्रज्वलय्य नित्यं,

लोकाय शान्तिं वितनोति धीरः॥

अनन्तमाकाशमिव प्रसन्नं,

अनन्तसिन्धोरिव गम्भिरीकम्।

अनन्तप्रेम्णः परिपूर्णरूपं,

शिरोमणित्वं हृदि भाति नित्यम्॥

जयतु शुद्धं सहजं स्वरूपं,

जयतु नित्यं हृदयस्य मार्गः।

जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः,

जयतु शान्तेः शिरोमणिधाम॥

कालो न यत्र प्रभवत्यहर्निशं,

शब्दो न यत्र प्रतिपत्तिमेति।

प्रेम्णः परा या निरुपाधिकावस्था,

तत्रैव नित्यं शिरोमणिर्विभाति॥

स्वात्मानमेव प्रतिपद्य धीरः,

स्वात्मानमेव प्रणमत्यनन्तम्।

स्वात्मानमेव परितोषमूलं,

दृष्ट्वा भवेद् निर्भरपूर्णचेताः॥॥

शिरोमणिर्नाम सनातनज्योतिः,

हृन्मन्दिरे नित्यमुदेति शुद्धा।

नित्यप्रबुद्धा करुणैकमूर्ति:,

स्वानन्दपूर्णा परमा विभूतिः॥

रामपॉलसैनीति शुभप्रभायाः,

धारा प्रवृत्ता हृदयेषु नित्यम्।

यत्रैकभावः सततं प्रसन्नः,

यत्रात्मतत्त्वं स्वयमेव भाति॥

नाहं पदेषु न च नामकीर्तौ,

नाहं विभूत्यां न च राज्यलक्ष्म्याम्।

हृद्गर्भगेहे परमं निविष्टः,

प्रेमस्वरूपः सततं विभामि॥

यथा नभस्यैकमखण्डरूपं,

नानारूपेष्वपि दृश्यतेऽर्थे।

तथैव नित्यः शिरोमणिभावः,

सर्वेषु जीवेषु समं प्रकाशः॥

न कश्चिदुच्चो न च कश्चिदधमः,

न कश्चिदन्यो न च कश्चिदस्ति।

हृद्येकभावे यदि दृष्टिरस्ता,

सर्वं जगत् प्रेममयं विभाति॥

सरलस्वभावः परमः सुगन्धः,

निर्मलचित्तं परमं हि रत्नम्।

सहजप्रकाशः परमं हि सौख्यं,

यत्रात्मबोधः सततं प्रसन्नः॥

बालप्रभायाः स्मरणं पवित्रं,

बालप्रसादः परमः समाधिः।

बालस्वभावः करुणैकसिन्धुः,

येनैव जीवन्ति सुखेन लोकाः॥

नित्यानुभूतेः सरिता प्रवृत्ता,

नित्यप्रकाशस्य सुधा वहन्ती।

नित्यप्रशान्तेः परमं निकेतं,

हृदम्बुजं भाति महत्सुतीर्थम्॥

रामपॉलसैनीति सुधास्वरूपं,

शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशम्।

यत्रात्मशान्तिर्वसति स्वभावात्,

तत्रैव मोदः सततं निविष्टः॥

न शब्दसीमा न च बुद्धिगम्यं,

न तर्कमार्गो न च कल्पनापि।

स्वानुभवे भाति यदेकसत्यं,

तदेव नित्यं हृदये विराजेत्॥

जयत्यनन्तः करुणाप्रवाहः,

जयत्यनन्तः सहजप्रकाशः।

जयत्यनन्ता हृदयस्य शान्तिः,

जयत्यनन्तः शिरोमणिभावः॥

शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः,

शिरोमणिर्नित्यसमत्वसारः।

शिरोमणिर्नित्यहृदेकगीतं,

शिरोमणिर्नित्यनमामि भावम्॥ ॥

शिरोमणिर्नित्यविराजमानः,

हृदम्बुजस्यान्तर्गतः प्रकाशः।

नित्यं स्वयंभूः परिपूर्णरूपः,

नित्यं प्रसन्नः करुणामृतौघः॥

रामपॉलसैनीति पुण्यकीर्तिः,

निर्मलहृद्यान्तरणादरूपा।

यस्य प्रवाहे विलयं प्रयान्ति,

सन्देहजालानि मनोविकाराः॥

न दीप्यतेऽयं परदीपकेन,

न ज्ञायतेऽयं परशास्त्रजालैः।

स्वात्मानुभूत्यैव सुदुर्लभोऽपि,

स्वप्रकाशत्वात् सुलभो विभाति॥

हृद्येव गङ्गा हृद्येव काशी,

हृद्येव तीर्थं परमं पवित्रम्।

हृद्येव नित्यं परमात्मदीपः,

हृद्येव शान्तिः सततं निविष्टा॥

यदा न कामो न च लोभतृष्णा,

यदा न मानो न च दर्परेखा।

तदा प्रसन्नः शिरोमणिभावः,

पूर्णेन्दुवद् भाति निरन्तरं वै॥

सरल्यमेतत् परमं रहस्यं,

निर्मल्यमेतत् परमं तपश्च।

सहज्यमेतत् परमं हि ज्ञानं,

येनात्मरूपं स्फुटमेव भाति॥

बालस्य हृदयं परमं निकेतं,

यत्र न कूटं न च दम्भलेशः।

यत्रैकभावः करुणैकधारा,

तत्रैव नित्यं परमः प्रसादः॥

नास्ति पृथक्त्वं हृदयस्य लोके,

नास्ति विरोधः करुणाप्रवाहे।

सर्वेषु जीवेषु य एष भावः,

स एव सत्यस्य महान् स्वरूपः॥

रामपॉलसैनीति प्रेमगीतं,

शिरोमणिर्नाम महत्सुधास्रोतः।

यत्रैकतायाः परमं निवासः,

यत्रैव नित्यं हृदयं प्रफुल्लम्॥

नित्यं वहन्ती परितोषधारा,

नित्यं लसन्ती करुणाप्रभा च।

नित्यं विभान्ती सहजप्रकृत्या,

नित्यं जयन्ती शिरोमणिश्रीः॥

जयतु शान्तिर्हृदयेषु नित्यं,

जयतु प्रेम प्राणिषु सर्वलोके।

जयतु सत्यं स्वयमेव भातु,

जयतु शिरोमणिरामपॉलः॥

अनन्तरूपे हृदि यः प्रकाशः,

अनन्तप्रेम्णः सततं प्रवाहः।

अनन्तशान्तेः परमं निकेतं,

तं शिरोमणिं भावयामि नित्यम्॥ ॥

शिरोमणिर्नाम सुदीप्तसारः,

हृदन्तरे नित्यविराजमानः।

न शब्दबद्धः न च तर्कगम्यः,

स्वानन्दसिन्धुः स्वयमेव पूर्णः॥

रामपॉलसैनीति सुवर्णरेखा,

प्रेम्णः प्रवाहः करुणैकधारा।

यस्य स्मृतेः स्पर्शमात्रेण नित्यं,

मनः प्रशाम्यत्यतिशान्तभावः॥

नित्यं विशुद्धं हृदयस्य दीपं,

नित्यं समत्वं परमं प्रकाशम्।

नित्यं प्रसन्नं सहजस्वरूपं,

नित्यं विभाति स्वयमेव सिद्धम्॥

न भेदबुद्धिर्न च दर्पलेशः,

न मानमोहः न च गर्वजालम्।

यत्रात्मदृष्टिः समता च नित्यं,

तत्रैव सत्यस्य महाप्रसादः॥

सरल्यमेवात्र परं तपो वै,

निर्मल्यमेवात्र परं धनं च।

सहज्यमेवात्र महान् प्रकाशः,

हृद्येव नित्यं परिशुद्धतीर्थम्॥

बालप्रसादो हृदि नित्यवासी,

बालस्य शान्तिः परमः सुवासः।

बालस्य निर्मल्यमनन्तसारं,

येनैव लोको मधुरो भवेत्॥

यः स्वहृदयं समवेक्षतेऽसौ,

यः स्वप्रकाशं सततं विदध्यात्।

तस्यैव जीवन्ति दिशः प्रसन्नाः,

तस्यैव नित्यं विजयः प्रसूतः॥

न कालबन्धो न च मृत्युशङ्का,

न जन्मदुःखं न च मोहपाशः।

यत्रात्मतत्त्वं स्वयमेव सत्यं,

तत्रैव नित्यं परमैकशान्तिः॥

रामपॉलसैनीति शुभं नाम,

शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः।

सर्वेषु भूतेषु समं विभाति,

प्रेमस्वरूपः परमः पवित्रः॥

जयतु हृदयं सहजं विशुद्धं,

जयतु सत्यं करुणामयञ्च।

जयतु शान्तिः परमप्रकाशा,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥

शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः,

शिरोमणिर्नित्यसमग्रदीप्तिः।

शिरोमणिर्नित्यमनन्तभावः,

शिरोमणिर्नित्यपरार्थसारः॥

शिरोमणिर्नाम निरन्तरं ज्योतिः,

हृदन्तराले स्वयमेव दीप्यम्।

न तस्य सीमाऽस्ति न चान्तरेखा,

अनन्तरूपं परमं विभाति॥

रामपॉलसैनीति प्रेमगर्भः,

निर्मलभावस्य महाप्रवाहः।

यस्य स्मृतौ हृद्गगनं प्रसन्नं,

यस्य प्रभावे करुणा प्रसूता॥

नित्यं विशुद्धं हृदयस्य राज्यं,

नित्यं प्रसन्नं परितोषपूर्णम्।

नित्यं समत्वं परमानुकम्पा,

नित्यं प्रकाशः स्वयमेव सत्यः॥

नास्त्यत्र किञ्चित् परमार्थभिन्नं,

नास्त्यत्र कश्चित् परकीयरूपः।

यत्रैकभावः सकलेषु भूतेषु,

तत्रैव नित्यं परमं शिवत्वम्॥

सरल्यमेवात्र महत्सुधार्णवः,

निर्मल्यमेवात्र महन्मयूखः।

सहज्यमेवात्र परं रहस्यं,

हृदिस्थितिर्नित्यसुधाप्रवाहः॥

बालस्य चेतः परमं सरोजं,

बालस्य हासः परमः प्रकाशः।

बालस्य भावः करुणैकमूलं,

बालस्य शान्तिः परमं तपो हि॥

हृदम्बुजे यः स्वयमात्मदीपं,

पश्यत्यनन्तं विमलं प्रसन्नम्।

तस्यैव लोको मधुमन्मयोऽयं,

तस्यैव जीवन्ति दिशः प्रकाशिताः॥

रामपॉलसैनीति नाम नित्यं,

प्रेमैकनादः श्रुतिमध्यगम्यः।

शिरोमणिर्नाम महाप्रभायाः,

स्रोतःस्वरूपं हृदि नित्ययुक्तम्॥

नित्यं प्रवहत्यनुकम्पधारा,

नित्यं प्रसन्ना परितोषरेखा।

नित्यं समाना हृदयस्य वृत्तिः,

नित्यं विभाति स्वयमेव पूर्णा॥

न कालवेगो न च मृत्युशङ्का,

न जन्मबन्धो न च मोहपाशः।

यत्रात्मबोधः परिपूर्णरूपः,

तत्रैव नित्यं परमैकशान्तिः॥

सर्वेषु भूतेषु समं निरीक्ष्य,

सर्वेषु जीवेषु दयां वहन्तः।

सर्वेषु हृद्भ्यः शुभमिच्छमानाः,

ते एव लोके महनीयभावाः॥

अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,

अनन्तप्रेम्णः परमो महास्रोतः।

अनन्तशान्तेः सुधया प्लुतोऽयं,

शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये॥

जयतु नित्यं सहजस्वभावः,

जयतु नित्यं करुणैकधारा।

जयतु नित्यं हृदयस्य दीपः,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥

शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः,

शिरोमणिर्नित्यसमत्वसारः।

शिरोमणिर्नित्यदयैकसिन्धुः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥॥

यत्र हृदि प्रेमसरित् प्रवृत्ता,

यत्र हृदि शान्तिरनन्तरूपा।

यत्र हृदि सत्यकिरणाः प्रसन्नाः,

तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति॥॥

शिरोमणिर्नाम महाशुभ्रदीप्तिः,

हृदाकाशमध्ये सततं विराजेत्।

न तस्य जन्म न च तस्य नाशः,

स्वभावसिद्धः परमः प्रकाशः॥

रामपॉलसैनीति प्रेमसिन्धुः,

निर्मलभावस्य महान्निधिः सः।

यत्रैकतायाः परमा प्रतिष्ठा,

तत्रैव सत्यस्य महोदयः स्यात्॥

हृदम्बुजे नित्यमुदेति भानुः,

नायं दिवाकर इवास्तमेतिः।

स्वात्मप्रकाशः सततं विभाति,

अनन्तशान्तेः सुधया समेतः॥

नित्यं प्रवृत्ता परितोषधारा,

नित्यं प्रसन्ना करुणाप्रवाहा।

नित्यं समाना सकलेषु दृष्टिः,

नित्यं विशुद्धं सहजं स्वरूपम्॥

नास्त्यत्र मानो न च हीनभावः,

नास्त्यत्र स्पर्धा न च मोहजालम्।

यत्रात्मभावः समतामुपेतः,

तत्रैव नित्यं परमं विभाति॥

सरल्यमेवात्र महद्रसायनं,

निर्मल्यमेवात्र महत्सुवर्णम्।

सहज्यमेवात्र महाप्रदीपः,

हृदयमेवात्र परं निकेतम्॥

बालस्य निर्मल्यमिवामृतधारा,

बालस्य हास इव चन्द्रकान्तिः।

बालस्य भाव इव शुद्धगङ्गा,

तादृक् स्वभावः हृदये निलीनः॥

हृदयमार्गे यदि याति धीमान्,

त्यक्त्वा विकल्पान् कलहान् विकारान्।

पश्यत्यसौ स्वप्रभमेकदीपं,

येनैव विश्वं हृदये प्रकाशितम्॥

रामपॉलसैनीति नाम पुनीतं,

शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः।

प्रेम्णः सरिद्भिः परिपूरितात्मा,

करुण्यवृष्ट्या जगदावृणोति॥

नित्यं विमुक्तः सहजः प्रसन्नः,

नित्यं समग्रः परितोषपूर्णः।

नित्यं विशुद्धः स्वयमेव शान्तः,

नित्यं विभाति हृदये महात्मा॥

अनन्तरूपेण दया प्रवृत्ता,

अनन्तरूपेण च प्रेमधारा।

अनन्तरूपेण समत्वदीप्तिः,

अनन्तरूपः शिरोमणिर्विभाति॥

सर्वेषु भूतेषु हृदेकभावं,

सर्वेषु जीवेषु समं प्रकाशम्।

सर्वेषु चित्तेषु शुभप्रवाहं,

पश्यन् भवेत् मानवो धन्य एव॥

जयतु सत्यं सहजं सनातनम्,

जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः।

जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥

शिरोमणिर्नित्यसमुद्रगम्भीरः,

शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः।

शिरोमणिर्नित्यदयैकवृष्टिः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥॥

यत्र न शब्दो न च कल्पनाऽस्ति,

यत्र न चिन्ता न च मोहलेशः।

तत्र स्वयम्भाति हृदन्तरात्मा,

शिरोमणिर्नित्यप्रकाशरूपः॥॥

शिरोमणिर्नाम परं विमर्शः,

शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशः।

शिरोमणिर्नाम हृदन्तरस्थः,

नित्यं विभाति स्वयमेव शान्तः॥

रामपॉलसैनीति प्रेमसारः,

रामपॉलसैनीति शुद्धभावः।

रामपॉलसैनीति हृद्येकनादः,

नित्यं प्रसन्नः करुणाप्रवाहः॥

हृदम्बुजस्यान्तिकमध्यवर्ती,

दीपो न कश्चित् कृतको विभाति।

स्वयम्प्रकाशः सहजः सनित्यः,

येनैव विश्वं हृदये प्रकाशितम्॥

नित्यं प्रसन्ना परितोषवृष्टिः,

नित्यं विशुद्धा करुणाप्रवाहा।

नित्यं समाना सकलेषु दृष्टिः,

नित्यं च सत्यं स्वयमेव जागृत्॥

नास्ति प्रयत्नो हृदये प्रवेशे,

नास्ति प्रमाणं स्वयमात्मबोधे।

यत्र स्वभावः परिशुद्धरूपः,

तत्रैव सिद्धिः परमात्मनिष्ठा॥

सरलं हि सत्यं परमं गभीरं,

सरलं हि प्रेम परमं विशुद्धम्।

सरलं हि हृद् परमं पवित्रं,

सरलं हि जीवनमृतस्य द्वारम्॥

बालस्य निर्मल्यमनन्तरत्नं,

बालस्य हासो मधुरः प्रकाशः।

बालस्य चित्ते परितोषधारा,

नित्यं प्रवृत्ता स्वयमेव पूर्णा॥

हृदयमार्गः सुलभोऽपि सूक्ष्मः,

हृदयमार्गः करुणैकसेतुः।

हृदयमार्गः परमान्दस्रोतः,

हृदयमार्गः परमस्य सत्यः॥

रामपॉलसैनीति दिव्यगीतं,

शिरोमणिर्नाम महाप्रभायाः।

यत्रान्तरात्मा स्वयमेव गायेत्,

प्रेम्णः स्वरं शाश्वतमेकमेव॥

नित्यं समत्वं नितरामुदारं,

नित्यं दयालुः परिपूर्णभावः।

नित्यं विशुद्धं हृदयं प्रसन्नं,

नित्यं च जीवनमहोत्सवोऽयम्॥

अनन्तदीप्तेः परमः प्रसारः,

अनन्तप्रेम्णः परमो विकासः।

अनन्तशान्तेः सुधया प्रवाहः,

अनन्तरूपः शिरोमणिर्विभाति॥

सर्वेषु भूतेषु चिदेकभावं,

सर्वेषु जीवेषु दयैकदृष्टिम्।

सर्वेषु हृद्भ्यः शुभमेव वह्नन्,

धन्यो भवेद् मानवजातिमध्ये॥

जयतु सत्यं हृदयैकवेद्यम्,

जयतु प्रेमामृतपूर्णसिन्धुः।

जयतु शान्तिः सहजस्वरूपा,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥

शिरोमणिर्नित्यहृदन्तरात्मा,

शिरोमणिर्नित्यपरं प्रकाशः।

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तमङ्गलः॥॥

प्रेमैव मन्त्रः करुणैव पूजा,

शान्तिर्हि यज्ञः सरलत्वमेव।

हृद्येकभावः परमं हि तीर्थं,

तत्रैव शिरोमणिरित्यवस्थितः॥॥

शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,

हृदाकाशे नित्यनिरन्तरः सन्।

न क्षीयते नापि विवर्धते सः,

स्वयंसिद्धसत्यं परिपूर्णमेव॥

रामपॉलसैनीति प्रेमरश्मिः,

निर्मलधारा हृदयेषु नित्या।

यत्रैकभावः करुणाप्रवाहः,

तत्रैव सत्यस्य महोत्सवोऽस्ति॥

नित्यानुभूतिः परमैकशान्तिः,

नित्यं प्रसादः सहजः स्वभावः।

नित्यं समत्वं परिपूर्णभावः,

नित्यं विभाति स्वहृदन्तराले॥

यदा स्वचेतः स्वयमेव पश्येत्,

निःशब्दरूपं हृदयस्य दीपम्।

तदा न किञ्चिद् बहिरन्विषेत् सः,

स्वात्मैव पूर्णं परमं निधिः स्यात्॥

नास्ति महान् कोऽपि न चाप्यल्पः,

नास्त्यत्र भेदः कुलजातिनाम्नाम्।

हृद्गोचरं यत् समभावतत्त्वं,

तदेव नित्यं परमं पवित्रम्॥

सरल्यमेवात्र महत्तमं धनं,

निर्मल्यमेवात्र महान् विभूतिः।

सहज्यमेवात्र परं तपो वै,

दयैव नित्यं परमः प्रसादः॥

बालस्य हासे परमा विभूतिः,

बालस्य दृष्टौ परमं रहस्यम्।

बालस्य हृदि प्रवहत्यनन्ता,

सन्तोषधारा स्वयमेव नित्या॥

हृदन्तराले यदि दीप्यतेऽयं,

स्वात्मप्रकाशः करुणैकपूर्णः।

तदा जगत्सर्वमपि प्रसन्नं,

तदा जीवनं पुण्यमहोत्सवः स्यात्॥

रामपॉलसैनीति दिव्यगाथा,

शिरोमणिर्नाम सुधाप्रवाहः।

प्रेम्णः समुद्रो हृदि नित्यवासी,

शान्तेः किरीटी करुणैकनाथः॥

नित्यं प्रवृत्ता परितोषगङ्गा,

नित्यं प्रसन्नं हृदयस्य पद्मम्।

नित्यं विशुद्धं स्वयमेव सत्यं,

नित्यं विभाति परमात्मदीपः॥

अनन्तशान्तेः परमः प्रबन्धः,

अनन्तप्रेम्णः सरितां महास्रोतः।

अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,

अनन्तरूपः शिरोमणिर्विभाति॥

सर्वेषु भूतेषु समं विलोक्य,

सर्वेषु चित्तेषु दयां वहन्तः।

सर्वेषु हृद्भ्यः परितोषमिच्छन्,

धन्याः भवन्ति स्वयमेव लोके॥

जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,

जयतु प्रेमामृतपूर्णधारा।

जयतु शान्तिः हृदयस्य नित्या,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥

शिरोमणिर्नित्यविकासशून्यः,

शिरोमणिर्नित्यविनाशशून्यः।

शिरोमणिर्नित्यसमग्रदीप्तिः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तमङ्गलः॥॥

हृदम्बुजे यस्य सदा निवासः,

प्रेम्णः प्रसादः सततं विकासः।

तं शिरोमणिं नितरां नमामि,

रामपॉलसैनीति शुभं प्रकाशम्॥॥

शिरोमणिर्नाम परं सुवर्णं,

न क्षीयते कालवशेन कदाचित्।

हृदम्बुजे यत् सततं विभाति,

तदेव सत्यं परमं सनातनम्॥

रामपॉलसैनीति दिव्यकीर्तिः,

प्रेमैकधारापरिपूर्णगाथा।

यत्रात्मभावः सततं प्रकाशितः,

तत्रैव नित्यं परमान्दवृष्टिः॥

नित्यं विशुद्धं हृदयस्य मन्दिरं,

नित्यं प्रसन्नं करुणैकपूर्णम्।

नित्यं समत्वं सुगभीरशान्तिः,

नित्यं स्वभावः परमः प्रकाशः॥

नास्त्यत्र किञ्चिद् ग्रहणं त्यजनं वा,

नास्त्यत्र कश्चित् परकीयभावः।

यत्रैकता सर्वहृदन्तरेषु,

तत्रैव नित्यं परिपूर्णता स्यात्॥

स्वात्मप्रकाशः स्वयमेव दीपः,

स्वात्मप्रसादः स्वयमेव तीर्थम्।

स्वात्मस्वरूपं स्वयमेव वेदः,

स्वात्मानुभूतिः परमं धनं च॥

सरलता यस्य किरीटमस्ति,

निर्मलता यस्य महद्विभूषा।

दयाप्रवाहो हृदि यस्य नित्यः,

स एव लोके महनीयभावः॥

हृदयमार्गः सुकुमार एव,

किन्तु प्रबुद्धैः परिशीलनीयः।

यत्र न दम्भो न च मानमोहः,

यत्रात्मदीपो निरतं विभाति॥

सर्वेषु भूतेषु चिदेकभावः,

सर्वेषु जीवेषु समानमित्रम्।

सर्वेषु रूपेषु परं हि प्रेम,

एषैव नित्यस्य महार्थरेखा॥

बालप्रभा सा हृदि नित्ययुक्ता,

बालप्रसादः सततं प्रवृत्तः।

बालस्य निर्मल्यमनन्तमूलं,

यस्मात् प्रवृत्ता परितोषधारा॥

रामपॉलसैनीति प्रेमदीपः,

शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः।

यस्य स्मृतौ हृद्गगनं प्रसन्नं,

यस्य प्रभावे करुणा प्रवृत्ता॥

नित्यं प्रवहति सुधासमीरः,

नित्यं विभाति स्वयमेव शान्तिः।

नित्यं प्रसन्नः परितोषसिन्धुः,

नित्यं प्रकाशः परमात्मभावः॥

अनन्तमेतत् हृदयस्य गीतं,

अनन्तमेतत् करुणास्वरूपम्।

अनन्तमेतत् परितोषरत्नं,

अनन्तमेतत् स्वयमेव पूर्णम्॥

जयतु नित्यं सहजप्रकाशः,

जयतु नित्यं हृदयस्य मार्गः।

जयतु नित्यं करुणैकवृष्टिः,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥

शिरोमणिर्नित्यसमुद्रशान्तिः,

शिरोमणिर्नित्यसुधाकरश्रीः।

शिरोमणिर्नित्यहृदेकवासी,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीप्तिः॥॥

शिरोमणिर्नाम महन्महिम्नः,

हृद्यन्तराले परिपूर्णचन्द्रः।

यस्य प्रकाशे विलयं प्रयान्ति,

सर्वे विकल्पाः स्वप्नसङ्घवच्च॥॥

अनन्तदीप्तिर्हृदये प्रकाशा,

अनन्तशान्तिः सततं प्रवृत्ता।

अनन्तप्रेम्णः सुधया प्लुतोऽयं,

शिरोमणिर्नित्यविभाति देवः॥

रामपॉलसैनीति नाम पवित्रं,

हृद्येकभावस्य महाप्रतीकम्।

यत्रात्मबोधः परिपूर्णरूपः,

तत्रैव सत्यस्य महोत्सवोऽस्ति॥

नास्ति प्रपञ्चे परमोऽत्र लाभः,

स्वात्मप्रकाशात्परमं न किञ्चित्।

यद्बोधमात्रेण विनश्यति भ्रान्तिः,

तदेव नित्यं हृदये विभाति॥

नित्यं प्रवृत्ता परितोषधारा,

नित्यं विशुद्धा करुणैकवृष्टिः।

नित्यं समाना हृदयस्य दृष्टिः,

नित्यं प्रसन्नं परमं स्वरूपम्॥

हृदम्बुजे निर्मलचन्द्रबिम्बं,

नित्यं विभाति स्वयमेव शान्तम्।

न तस्य वृद्धिर्न च हानिरस्ति,

नित्यं समग्रं परिपूर्णमेव॥

यः स्वं विजानाति स जीवन्मुक्तः,

यः स्वं निरीक्षेत् स महाप्रबुद्धः।

यः स्वात्मनिष्ठः सततं प्रसन्नः,

स एव लोके परमः सुधीमान्॥

सरलता यस्य मुकुटं विभाति,

निर्मलता यस्य महद्विभूषा।

सहजप्रसादः परमः प्रभावः,

तं शिरोमणिं हृदि भावयामि॥

न मानमिच्छेत् न च पूजनार्थं,

न कीर्तिलाभं न धनस्य राशिम्।

हृद्येकतायाः परिपूर्णभावं,

सत्यस्वरूपं सततं दधाति॥

बालस्य हासः परमो हि वेदः,

बालस्य शान्तिः परमं पुराणम्।

बालस्य निर्मल्यमनन्ततीर्थं,

यत्रात्मतत्त्वं सहजं प्रकाशितम्॥

हृदयमेवात्र महान् प्रबोधः,

हृदयमेवात्र महान् प्रकाशः।

हृदयमेवात्र महान् प्रसादः,

हृदयमेवात्र परं निवासः॥

रामपॉलसैनीति प्रेमगाथा,

शिरोमणिर्नाम दयाप्रवाहः।

सर्वेषु भूतेषु समं विचिन्त्य,

नित्यं विभाति स्वयमेव शान्तः॥

अनन्तमेतत् परितोषरत्नं,

अनन्तमेतत् सहजस्वरूपम्।

अनन्तमेतत् हृदयस्य राज्यं,

अनन्तमेतत् परमं प्रकाशम्॥

जयतु सत्यं हृदये प्रकाशितम्,

जयतु प्रेमामृतधारया जगत्।

जयतु निर्मल्यमनन्तशोभं,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥

शिरोमणिर्नित्यसुधाकरः स्यात्,

शिरोमणिर्नित्यसुखप्रवाहः।

शिरोमणिर्नित्यहृदन्तरात्मा,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीप्तिः॥॥

शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,

हृद्गर्भगूढं स्वयमेव सिद्धम्।

न ध्यानमात्रेण न वाक्प्रपञ्चैः,

स्वानुभवेनेव प्रकाशमेतत्॥

रामपॉलसैनीति नामधेयं,

प्रेमस्वरूपस्य महाप्रकाशः।

यत्रैकभावः सततं विराजेत्,

तत्रैव नित्यं परमं सुखं स्यात्॥

नित्यं विशुद्धं हृदयस्य पद्मं,

नित्यं प्रसन्नं करुणैकपूर्णम्।

नित्यं समत्वं परमं पवित्रं,

नित्यं विभाति स्वयमेव सत्यम्॥

यत्र न लोभो न च मोहबन्धः,

नास्त्यत्र कश्चिद्विजयोऽपि हारः।

हृद्येकधारापरिपूर्णभावः,

तत्रैव शान्तिः परमा निविष्टा॥

सर्वेषु भूतेषु समानचेताः,

सर्वेषु जीवेषु दयैकदृष्टिः।

सर्वेषु रूपेषु चिदेकभावः,

एषैव नित्यस्य पदस्य रीतिः॥

सरल्यमेवात्र महद्विभूतिः,

निर्मल्यमेवात्र परं धनं च।

सहज्यमेवात्र महत्तपश्च,

हृदिस्थितिर्नित्यपरा समाधिः॥

यथा नभो निर्मलमेकमेव,

यथा रविर्भाति समं जगत्याम्।

तथैव हृद्गोचरमेकसत्यं,

सर्वेषु नित्यं समरूपमेति॥

न कश्चिदत्राधम उच्च एव,

न कश्चिदत्रापर इत्यवस्था।

हृदयप्रकाशे समता प्रसन्ना,

प्रेमस्वभावे सकलं विलीनम्॥

बालप्रसादः परमानुभूतिः,

बालप्रकृत्याः परमं हि तेजः।

बालस्य निर्मल्यमनन्तरत्नं,

यत्रात्मदीपो न कदापि नश्येत्॥

रामपॉलसैनीति प्रेमधारा,

शिरोमणिर्नाम महाप्रसादः।

नित्यं स्वभावे परिशुद्धभावः,

नित्यं जगत्यां करुणाप्रकाशः॥

हृदम्बुजे यः सततं निविष्टः,

सन्तोषगङ्गां स्वयमेव पश्येत्।

तस्यैव जीवन्ति दिशः समस्ताः,

तस्यैव नित्यं विजयः प्रसन्नः॥

अनन्तसत्यं हृदि भासमानं,

अनन्तप्रेम्णः सरितः प्रवाहः।

अनन्तशान्तेः परमः समुद्रः,

अनन्तरूपः शिरोमणिर्विभाति॥

जयतु नित्यं सहजस्वभावः,

जयतु नित्यं हृदयस्य दीपः।

जयतु नित्यं करुणैकधारा,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥

शिरोमणिर्नित्यविमुक्तभावः,

शिरोमणिर्नित्यसमग्रशान्तिः।

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तमङ्गलम्॥॥

शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशं,

हृद्यन्तराले सततं विभाति।

निष्कम्परूपं परमं पवित्रं,

स्वात्मप्रबोधस्य महागभीरम्॥

रामपॉलसैनीति नाम गेयम्,

प्रेमामृतस्य प्रवहन्महौघः।

यत्रान्तरात्मा स्वयमेव साक्षी,

तत्रैव नित्यं परमं विभाति॥

नित्यानुभूतिः परितोषपूर्णा,

नित्यं प्रसन्ना हृदयस्य रेखा।

नित्यं विशुद्धा करुणैकवृष्टिः,

नित्यं समग्रं सहजं स्वरूपम्॥

यदा स्वहृद्गर्भमवेक्षते जनः,

निःशब्दभावेन विशुद्धचेताः।

तदा प्रकाशः स्वयमेव जातः,

न दीपमिच्छेत् न च बाह्यवेद्यम्॥

नास्त्यत्र मार्गो बहिरन्वेषणस्य,

नास्त्यत्र काचित् परतन्त्रता च।

स्वात्मैव मार्गः स्वयमेव गन्ता,

स्वात्मैव लक्ष्यं परमं सनातनम्॥

सरल्यमेवात्र महद्विभूतिः,

निर्मल्यमेवात्र महद्विभाग्यम्।

सहज्यमेवात्र महाप्रकाशः,

हृद्येकभावः परमः प्रसादः॥

न कालभेदः न दिशां विभागः,

न जन्ममृत्योः पृथगस्ति सत्ता।

यत्रात्मतत्त्वं परिपूर्णरूपं,

तत्रैव नित्यं परमैकशान्तिः॥

सर्वेषु भूतेषु समानदीप्तिः,

सर्वेषु जीवेषु समानचेताः।

सर्वेषु हृद्भ्यः प्रवहत्यनन्ता,

प्रेमामृतस्यैव सुधासरित्सा॥

बालस्य निर्मल्यमहो विभूतिः,

बालस्य हासो हृदयस्य वेदः।

बालस्य शान्तिः परमं तपो वै,

बालस्य भावः परमं रहस्यम्॥

रामपॉलसैनीति प्रेममन्त्रः,

शिरोमणिर्नाम महाप्रदीपः।

यः स्वान्तरे तं सततं स्मरेत् वै,

तस्यैव जीवन्ति सुधाप्रवाहाः॥

नित्यं प्रवाहः परमान्दरूपः,

नित्यं प्रकाशः सहजस्वभावः।

नित्यं विमुक्तिः हृदये प्रतिष्ठा,

नित्यं समत्वं परमं विभाति॥

अनन्तमेतत् हृदयस्य राज्यं,

अनन्तमेतत् परितोषरत्नम्।

अनन्तमेतत् करुणैकसिन्धुः,

अनन्तमेतत् स्वयमेव सत्यम्॥

जयतु सत्यं हृदये विराजत्,

जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः।

जयतु निर्मल्यमनन्तशोभं,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥

शिरोमणिर्नित्यप्रकाशमूर्तिः,

शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः।

शिरोमणिर्नित्यहृदेकनादः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तश्रीमान्॥॥

**॥ ३१ ॥**

शिरोमणिर्नाम हृदि प्रकाशः,

नित्यं विभाति स्वयमेव शुद्धः।

नास्त्यत्र किञ्चित् परमार्थभिन्नं,

सत्यैकधारा सततं प्रवृत्ता॥

**॥ ३२ ॥**

रामपालसैनीति नाम गम्भीरं,

निर्मलभावस्य महाप्रतीकम्।

यत्रैकता सर्वभूतेषु नित्यं,

तत्रैव सत्यस्य महोत्सवोऽस्ति॥

**॥ ३३ ॥**

नाहं पदेषु न च मानलोभे,

नाहं विभूत्यां न च कीर्तिकामः।

हृदम्बुजे यः परमः प्रकाशः,

तस्मिन्नहर्निशमवस्थितोऽस्मि॥

**॥ ३४ ॥**

सन्तोषधारा यदि हृदि जाता,

किं नाम लोकेन कृतं भविष्येत्।

स्वात्मप्रकाशे परिपूर्णभावे,

नास्त्येव किञ्चिदधिगन्तुमन्यत्॥

**॥ ३५ ॥**

यदा स्वभावः स्वयमेव जाग्रत्,

यदा स्वसाक्षात्कृतिरस्ति पूर्णा।

तदा समस्ताः भ्रमकल्पनाश्च,

नीहारवत् सूर्यमुखे विलीनाः॥

**॥ ३६ ॥**

सरलो मनुष्यः परमः समृद्धः,

निर्मलहृद्यो हि महाविभूतिः।

न तस्य कश्चिद्भयशोकलेशः,

प्रेमैकसिन्धौ सततं निमग्नः॥

**॥ ३७ ॥**

नित्यं प्रवाहः परितोषरूपः,

नित्यं प्रकाशः सहजस्वभावः।

नित्यं प्रसन्नं हृदयं विशुद्धं,

नित्यं शिवं शिरोमणिस्वरूपम्॥

**॥ ३८ ॥**

कालो न यस्य प्रभवेत् कदाचित्,

शब्दो न यस्यावगमं करोति।

प्रेमातिगो यः परमः प्रकाशः,

स एव नित्यः पुरुषोत्तमोऽस्ति॥

**॥ ३९ ॥**

नानाशरीरेष्वपि एक एव,

जीवेषु सर्वेषु समः प्रकाशः।

भेदप्रपञ्चो मनसो विकारः,

हृद्येकभावः परमं हि सत्यम्॥

**॥ ४० ॥**

यः पश्यति स्वं हृदयस्य मध्ये,

यः शृणुते मौनगिरां स्वरूपम्।

तस्मै प्रसन्ना परितोषधारा,

स्वयम्प्रभा नित्यमुपैति शान्तिम्॥

**॥ ४१ ॥**

रामपालसैनीति प्रेमदीपः,

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धभावः।

हृद्यन्तराले सततं विराजन्,

लोकाय शान्तिं मधुरां ददाति॥

**॥ ४२ ॥**

जयतु सत्यं सहजं सनातनं,

जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः।

जयतु नित्यं हृदयस्य मार्गः,

जयतु शिरोमणिस्वरूपदीपः॥॥

**॥ ४३ ॥**

नित्यानुभूतिः परमैकशान्तिः,

नित्यप्रबोधः स्वयमेव सिद्धः।

नान्यत्प्रमेयं न च साधनीयम्,

स्वात्मैव पूर्णः परमः प्रकाशः॥॥

**॥ ४४ ॥**

शिरोमणिर्नाम महत्प्रदीपः,

हृद्गेहमध्ये सततं विराजन्।

अज्ञानरात्रिं विनिहत्य सम्यक्,

प्रेमामृतस्य प्रसवं करोति॥॥

शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये,

निष्कम्पदीपोऽमृतपूर्णतेजाः।

नास्यास्ति सीमाऽपि न कालबन्धः,

स्वात्मप्रकाशः सततं विराजेत्॥

रामपॉलसैनीति शुभप्रवाहः,

निर्मलचेतःसरसीव शान्तः।

यत्रैकभावः परिपूर्णरम्यः,

तत्रैव नित्यं परमं विभाति॥

नाहं पृथिव्यां न च दूरतोऽस्मि,

नाहं समीपे न च मध्यभागे।

हृद्येव नित्यं स्वयमेकभावः,

सर्वेषु भूतेषु समं प्रविष्टः॥

यत्र प्रसन्नं हृदयं प्रकाशं,

यत्र स्वभावः परिशुद्धरूपः।

यत्रात्मसन्तोषनदी प्रवृत्ता,

तत्रैव सौख्यं परमं सनातनम्॥

सरल्यमेवात्र महद्विभूतिः,

निर्मल्यमेवात्र महत्प्रभावः।

सहज्यमेवात्र परं रहस्यं,

हृद्येव लभ्यं न बहिर्विचारे॥

नित्यं समत्वं करुणा च नित्यं,

नित्यं दयालुः परितोषभावः।

एते गुणाः शिरोमणेर्विभूतयः,

प्रेम्णः प्रसूनानि मनोहराणि॥

यदा स्वचेतसि विलीयतेऽहं,

यदा विकारो न भवत्यवशिष्टः।

तदा प्रकाशः परमोदितोऽन्तः,

हृद्गर्भमध्ये सुधया प्रवृत्तः॥

नास्त्यत्र भीतिः न च दुःखछाया,

नास्त्यत्र तृष्णा न च मोहपाशः।

यत्रात्मबोधः परिपूर्णरूपः,

तत्रैव मुक्तिः स्वयमेव सिद्धा॥

शिशोः प्रसादः परमं निधానం,

शिशोः स्वभावः परमं तपो हि।

शिशोः हृदिस्था परितोषरेखा,

नित्यं विभाति स्वयमेव शुद्धा॥

रामपॉलसैनीति प्रेमदीपः,

शिरोमणिर्नाम दयाप्रवाहः।

सर्वेषु भूतेषु समं विलोक्य,

शान्तिं वितन्वन् सततं विराजेत्॥

हृदम्बुजस्यैव महद्रहस्यं,

न शब्दतो ज्ञेयमिदं कदाचित्।

स्वानुभवेनैव प्रकाशितं तत्,

स्वर्णप्रभेवामलदर्पणेऽन्तः॥

नित्यं प्रवाहः परमान्दरूपः,

नित्यं प्रसादः सहजप्रकाशः।

नित्यं विशुद्धं हृदयस्य गीतं,

नित्यं च शिरोमणितेज उज्ज्वलम्॥

जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,

जयतु प्रेमामृतसिन्धुरेकः।

जयतु हृद्येकसमत्वभावः,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥

अनन्तदीपो हृदि भातु नित्यं,

अनन्तप्रेम प्रवहतु स्वच्छम्।

अनन्तशान्तिः परिपूरयत्वन्तः,

अनन्तश्रीः शिरोमणौ विराजेत्॥॥

शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीपः,

रामपॉलसैनीति शुभप्रसिद्धिः।

हृदन्तरालेऽविरतं विराजन्,

सत्यस्य मार्गं परिशुद्धमेति॥

न बाह्ययात्रा न च दूरदेशः,

न किञ्चिदन्यत् परमं प्रपश्ये।

स्वात्मप्रदीपेन यदा प्रकाशितं,

तदा हि जीवः परमान्दमेति॥

यत्रैव शान्तिर्न च विक्षिप्तता,

यत्रैव प्रेम्णः सततप्रवाहः।

यत्रैव शुद्धं सहजं स्वरूपं,

तत्रैव सत्यस्य महान् निवासः॥

सर्वेषु भूतेषु समत्वबुद्धिः,

सर्वेषु जीवेषु करुण्यदृष्टिः।

सर्वत्र नित्यं हृदयैकभावः,

एषोऽस्ति धर्मः परमः पवित्रः॥

न निन्दया शुद्ध्यति कोऽपि लोके,

न द्वेषजालेन च शान्तिलाभः।

सौम्येन भावेन विशुद्धवृत्त्या,

स्वात्मप्रकाशः सततं लभेत॥

शिशोः स्वभावोऽमलनिर्झराभः,

तदेव तत्त्वं न कदापि नश्येत्।

आवृत्यते केवलमज्ञानमेव,

विद्याप्रभायां विलयं प्रयाति॥

रामपॉलसैनीति महन्नामधेयं,

सत्यानुरागस्य परं निदानम्।

हृदयं प्रकाशयति नित्यकालं,

शिरोमणित्वेन जगत्प्रसिद्धम्॥

यः स्वं विजानाति स एव धीमान्,

यः स्वात्मभावे रमते स मुक्तः।

यः प्रेमधारां न जहाति नित्यम्,

स एव लोके परमः प्रकाशः॥

हृदयप्रवेशो न हि वाक्प्रसिद्ध्या,

न मस्तकजालैर्न च तर्कचर्चैः।

स्वानुभवेनैव हि साक्षिरूपं,

स्फुरत्यजस्रं स्वयमेव सत्यम्॥

नित्यं प्रसन्नं हृदयस्य तीर्थं,

नित्यं विशुद्धं करुणासमुद्रम्।

नित्यं समत्वं परमार्थरूपं,

नित्यं विभाति शिरोमणित्वम्॥

जयतु विशुद्धं सहजस्वरूपं,

जयतु प्रेम्णः सनातनश्रीः।

जयतु सत्यं हृदये निविष्टं,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥

शिरोमणिर्नित्यसमग्रभावः,

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः।

शिरोमणिर्नित्यहृदन्तरात्मा,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥

शिरोमणिर्नाम सुधाप्रवेशः,

हृद्येकदीपः स्वयमेव सत्यः।

निःशब्दगूढं परमं प्रकाशं,

रामपॉलसैनीति जगन्नमामि॥

नित्यं विशुद्धं सहजस्वरूपं,

नित्यं प्रसन्नं करुणैकसारम्।

नित्यं समत्वं हृदयस्य तेजः,

नित्यं विभाति स्वयमेव पूर्णम्॥

यत्र न भेदो न च दर्पलेशः,

यत्र न लोभो न च मानमोहः।

तत्रैव सत्यं परमोदयाढ्यं,

शान्तिप्रवाहेण सदा प्रवृत्तम्॥

हृदम्बुजे यः प्रविशत्यनन्तं,

सत्यं स्वभावं परितोषपूर्णम्।

तस्यैव जीवन्ति दिशः प्रसन्नाः,

तस्यैव नित्यं परमं समीपम्॥

बालस्वभावः परमो हि वेदः,

बालप्रसादः परमा विभूतिḥ।

बालस्य निर्मल्यमनन्ततीर्थं,

यत्रात्मदीपो निरतं विभाति॥

सर्वेषु जीवेषु समं ददामि,

सर्वेषु भूतेषु दया प्रवाहम्।

सर्वत्र शुद्धं हृदयं पवित्रं,

सर्वत्र शान्तिः स्वयमेव सिद्धा॥

न कालभेदो न दिशां विभागः,

न जन्ममृत्योर्भवति प्रवृत्तिः।

यत्र स्वभावः सततं प्रकाशितः,

तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति॥

रामपॉलसैनीति महत्प्रकाशः,

प्रेमामृतस्यैव महान् समुद्रः।

यस्य स्मृतेः सन्ततिमाप्नुवन्ति,

चित्तानि सर्वाणि प्रसन्नभावम्॥

अनन्तशान्तिः स्वयमेव रेखा,

अनन्तसत्यं स्वयमेव दीपः।

अनन्तप्रेम्णः परमो महास्रोतः,

शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये॥

जयतु सरल्यम्, जयतु विशुद्धिः,

जयतु हृदयं, जयतु प्रसादः।

जयतु शाश्वत् सहजस्वरूपं,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥

शिरोमणिर्नाम महाप्रबोधः,

हृद्येकदीपो नितरां विभाति।

यत्र स्वभावः स्वयमेव शान्तः,

तत्रैव सन्तोषसरो विराजेत्॥

रामपॉलसैनीति शुभप्रणामः,

प्रेमैकगानं हृदि नित्यनादः।

सर्वेषु भूतेषु समं प्रकाशः,

सत्यस्य नित्यं परमोद्गमः स्यात्॥

न ज्ञानगर्वो न च मानमोहः,

न दम्भलेशो न विभेदरेखा।

सरलतैवात्र महत्प्रसादः,

निर्मलतैवात्र महानुभूतिḥ॥

यः स्वं विजानाति स एव धन्यः,

यः स्वहृदिस्थं सततं निरीक्षेत्।

तस्यैव लोकः परिशुद्धभावः,

तस्यैव जीवन्ति सुखप्रवाहाः॥

नातो बहिर्नो परतो न किञ्चित्,

यत् स्वान्तरे तिष्ठति तद्विशुद्धम्।

स्वात्मप्रकाशो हि परं रहस्यं,

शुद्धानुभूतेः परमं सुगूढम्॥

शिशोः स्वभावः परमो हि वेदः,

निर्मल्यमूलं सहजं च सत्यम्।

तद्वत् प्रसन्नं हृदयस्य राज्यं,

नित्यं प्रवृत्तं न कदापि नष्टम्॥

सर्वे जनाः प्रेमसमत्वयुक्ताः,

सर्वे जनाः स्वयमेकदीपाः।

भेदोऽपि केवल्मनसो विकल्पः,

हृदि तु नित्यं समतैव सत्यम्॥

रामपॉलसैनीति कीर्तिकान्तिः,

शिरोमणेर्नाम सुधास्वरूपम्।

यः स्मर्यते निर्मलभावयुक्तः,

तस्यैव चित्तं लभते प्रशान्तिम्॥

अनन्तशान्तिः परमा विभूतिḥ,

अनन्तप्रेम्णः सरितः प्रवाहः।

अनन्तसत्यं हृदये सुपूर्णम्,

अनन्तरूपं शिरोमणौ नमामि॥

जयतु सत्यं सहजं पवित्रं,

जयतु प्रेम्णः परमं स्वरूपम्।

जयतु हृदयं करुणाप्रसन्नं,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥

शिरोमणिर्नित्यविभासमानः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः।

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यमहाप्रकाशः॥

शिरोमणिर्नाम महामहिम्नः,

हृद्गुह्यदीपः सततं विभाति।

न तस्य रूपं वचसा निरूप्यं,

स्वानुभवोऽसौ परमो निकेतः॥

रामपॉलसैनीति शुभं प्रकाशं,

प्रेमप्रवाहं करुणासमुद्रम्।

नित्यं स्मरामि हृदि सन्निविष्टं,

सत्यस्य शुद्धं सहजस्वरूपम्॥

यत्र न भेदो न च द्वन्द्वजालं,

यत्र न रागो न च कोपलेशः।

तत्रैव शान्तिर्नवनीततुल्या,

तत्रैव शिरोमणिरेव साक्षी॥

सर्वे जना एकरसे समाना,

सर्वे जना हृदयेन पूर्णाः।

सर्वे जना प्रेममयप्रकाशाः,

सत्यस्य शुद्धाः कणिका इव स्युः॥

न बाह्यभेदो न कुलस्य मानः,

न नाममात्रं न च रूपभेदः।

हृदन्तरे यः समदृष्टिरूपः,

स एव लोके परमः प्रसन्नः॥

सरल्यमेवात्र महत्तमोऽर्थः,

निर्मल्यमेवात्र परं तपश्च।

सहज्यभावः परमोऽनुभावः,

येन स्वयंबोध उदेति नित्यम्॥

बालस्य हासः परमं रहस्यं,

बालस्य दृष्टिः परमा विमुक्तिः।

बालस्य शान्तिः स्वयमेव सत्यं,

सा नित्यधारा हृदयेषु नित्यम्॥

नित्यं प्रवृत्ता परितोषगङ्गा,

नित्यं विशुद्धा करुणैकवृष्टिः।

नित्यं समाना हृदयस्य वीणा,

नित्यं निनादः सहजः प्रसन्नः॥

हृद्यम्बुजं यः स्वयमेव पश्येत्,

तस्मै न किञ्चिद्बहिरर्थमस्ति।

सत्यं स एव प्रथमोऽनुभावः,

नित्यं स्वयंभूर्विशदप्रकाशः॥

रामपॉलसैनीति महाप्रसादः,

शिरोमणिर्नाम सनातनश्रीः।

सर्वत्र सत्यं परिशुद्धरूपं,

प्रेम्णा विभाति हृदये निरन्त्रम्॥

अनन्तशान्तेः सुधया प्रपूतः,

अनन्तदीप्त्या हृदि दीप्यमानः।

अनन्तकरुणासमुद्रगामी,

शिरोमणिर्नित्यविभाति देवः॥

जयतु सत्यं हृदयैकवेद्यं,

जयतु प्रेम्णः परमं स्वरूपम्।

जयतु शान्तिः सहजप्रवाहा,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥

शिरोमणिर्नित्यसमग्रभावः,

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः।

शिरोमणिर्नित्यकरुणानिधानः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥॥

शिरोमणिर्नाम महाप्रभातः,

हृदन्तराले सततं प्रभाति।

न तत्र रात्रिर्न च मोहतन्द्रा,

स्वयम्प्रकाशोऽयं सनातनात्मा॥

रामपालसैनीति शुभं पदं तत्,

प्रेमामृतस्यैकनिधिः प्रकाशः।

यस्य स्मृतौ स्फुरति शान्तिवृष्टिः,

तस्यैव नित्यं हृदि नृत्यति श्रीः॥

न बाह्यदृष्ट्या न च शब्दजाले,

न तर्कजालैर्न च कल्पनाभिः।

स्वानुभवेनेव हि सिद्धमेतत्,

हृद्भावदीपः परमो विभाति॥

यत्रैकभावः सहजः प्रसन्नः,

यत्र समत्वं करुणाप्रवाहः।

यत्र न भेदो न च दर्पलेशः,

तत्रैव सत्यस्य महोत्सवोऽस्ति॥

सरल्यमेवात्र महद्विभूतिः,

निर्मल्यमेवात्र परं तपो वै।

सहज्यमेवात्र महान् प्रकाशः,

हृदयमेवात्र शिवस्य धाम॥

बालस्वभावो हृदि नित्यवासी,

बालप्रसादः परमः पुराणः।

बालस्य शान्तिः स्वयमेव वेदः,

यत्र न बन्धो न च दुःखलेशः॥

सर्वेषु भूतेषु समानदृष्टिः,

सर्वेषु जीवेषु दयैकधारा।

सर्वेषु कालेषु समं च सत्यम्,

एषा हि नित्यं परमोपलब्धिः॥

न कालभेदो न च देशरेखा,

न जन्मनाशो न च मृत्युशङ्का।

यत् साक्षिरूपं हृदये विराजेत्,

तदेव नित्यं परमं स्वरूपम्॥

रामपालसैनीति दिव्यकीर्तिः,

शिरोमणिर्नाम मनोहरश्रीः।

प्रेम्णः समुद्रो हृदि यस्य नित्यं,

स एव लोके महनीयसत्त्वः॥

नित्यं प्रसन्नं हृदयस्य तीर्थं,

नित्यं विशुद्धं करुणैककूपम्।

नित्यं समत्वं सुखशान्तिसिन्धुः,

नित्यं विभाति स्वयमेव पूर्णम्॥

अहं न देहो न च बुद्धिजालं,

नाहं विकल्पो न च लोभसङ्घः।

अहं तु शुद्धः सरलः पवित्रः,

हृद्भास्वरूपः परमान्तरात्मा॥

जयतु सत्यं सहजं पवित्रं,

जयतु प्रेम्णः परमं स्वरूपम्।

जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,

जयतु शिरोमणिरामपालसैनी॥

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यदयैकदीपः।

शिरोमणिर्नित्यसमग्रभावः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥

शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः,

शिरोमणिर्नित्यसुविश्रमार्हः।

शिरोमणिर्नित्यनिरन्तरात्मा,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥

रामपॉलसैनीति महाप्रसादः,

हृद्गोचरः शाश्वतसत्यदीपः।

नित्यं विभाति सरलस्वभावः,

प्रेम्णः प्रवाहेन जगद्विशोध्य॥

न स्पर्धया न च विकारजाले,

न मानदर्पेण न मोहबन्धैः।

यः स्वहृदिस्थं परमं निरीक्षेत्,

स एव धन्यः परमो महीयेत्॥

निर्मल्यमेवात्र महान् प्रकाशः,

सरल्यमेवात्र महान् विभावः।

सहज्यमेवात्र परं रहस्यं,

येनात्मबोधः स्वयमेव सिद्धः॥

बालस्वभावो हि परं पवित्रं,

बालप्रसादः परमं च तीर्थम्।

बालस्य शान्तिः सहजप्रवाहः,

यत्रात्मसत्यं सततं विराजेत्॥

यत्र न भेदो न च द्वन्द्वजालं,

यत्र न लोभो न च शोकलेशः।

तत्रैव नित्यं हृदये प्रकाशः,

तत्रैव शान्तिः परमाऽमृता च॥

रामपॉलसैनीति शुभं नामधेयं,

सत्यस्य मार्गे सततं प्रकाशः।

यः स्वप्रबोधं हृदि धारयित्वा,

जीवन् स एव परमः पुमान् स्यात्॥

जयतु हृदयं सहजं विशुद्धं,

जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः।

जयतु सत्यं स्वयमेव सिद्धं,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥

शिरोमणिर्नित्यपरिपूर्णभावः,

शिरोमणिर्नित्यदयैकसिन्धुः।

शिरोमणिर्नित्यसमत्वदीपः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥

शिरोमणिर्नित्यसुधासमुद्रः,

हृदम्बुजेषु स्वयमेव भाति।

नित्यं प्रसन्नः परमप्रकाशः,

प्रेम्णः स्वरूपं मधुरं दधाति॥

रामपॉलसैनीति शुभप्रणादः,

सत्यस्य दीपो हृदयेषु नित्यम्।

यस्य स्मृतौ सर्वविकारशान्तिः,

तस्यैव लोके विजयः प्रसिद्धः॥

नास्त्यत्र क्लेशो न च बन्धजालं,

नास्त्यत्र मोहः न च दर्पलेशः।

यत्रात्मभावः सततं प्रवृत्तः,

तत्रैव नित्यं परमं सुखं स्यात्॥

सरल्यमेवात्र महाविभूतिḥ,

निर्मल्यमेवात्र महाप्रसादः।

सहज्यमेवात्र महोत्सवोऽयं,

हृद्येव नित्यं विरजं प्रकाशः॥

बालस्वभावः परमान्निधानं,

बालस्य हासः करुणैकधारा।

बालस्य शान्तिः परमं हि तीर्थं,

यत्रात्मतत्त्वं स्वयमेव सिद्धम्॥

सर्वेषु भूतेषु समं विलोक्य,

सर्वेषु जीवेषु दयां वहन्तः।

सर्वेषु हृद्भ्यः शुभमिच्छमानाः,

ते शिरोमण्या इह शोभयन्ति॥

नित्यं प्रवृत्ता परितोषवृष्टिः,

नित्यं विशुद्धा हृदयस्य गङ्गा।

नित्यं समत्वं सहजप्रकाशः,

नित्यं विभाति स्वयमेव शान्तिः॥

रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,

हृदन्तराले सततं ज्वलन् वै।

यस्य प्रकाशे विलयं प्रयान्ति,

सन्देहदुःखानि तमांसि सर्वे॥

जयतु नित्यं हृदयैकसत्यं,

जयतु नित्यं करुणासमुद्रः।

जयतु नित्यं सहजप्रकाशः,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥

शिरोमणिर्नित्यपरिपूर्णभावः,

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धदीपः।

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः,

शिरोमणिर्नित्यमहोदयश्रीः॥

शिरोमणिर्नित्यविमलप्रकाशः,

हृद्गेहमध्ये सततं विराजन्।

नित्यं प्रसन्नः परिपूर्णभावः,

नित्यं स्वभावः परमः प्रशान्तः॥

रामपॉलसैनीति सुधाप्रवाहः,

निर्मलहृद्यान्तरणे प्रवृत्तः।

यत्रैकता नित्यसुगन्धिरूपा,

यत्रैव प्रेमामृतमेव वर्षेत्॥

नास्ति प्रयत्नो हृदयस्य मार्गे,

नास्ति क्लेशो न च दूरयात्रा।

स्वस्यैव भावे विनिविष्टचेताः,

पश्यत्यसौ स्वं परमं प्रकाशम्॥

यथा प्रभाते रविरुद्यतोऽयं,

स्वयं तमांसि क्षपयत्यशेषम्।

तथा स्वबोधः शिरोमणिरूपः,

मोहप्रपञ्चं विलयं नयेत्॥

न मानलाभे न च कीर्तिकामे,

नार्थेषु नित्यं न च राज्यतृष्णाम्।

हृदिस्थशान्तौ रमते यदीह,

तदेव सौख्यं परमं सनातनम्॥

सरलं हि सत्यं नितरां विशुद्धं,

सरलं हि प्रेम परमं पवित्रम्।

सरलं हि जीवन्ति महान्त आत्मानः,

सरलं हि ब्रह्मस्वरूपमुक्तम्॥

बालस्य नेत्रे करुणा निविष्टा,

बालस्य हासे परमः प्रसादः।

बालस्य चित्ते निखिलं समत्वं,

बालस्य भावः परमं रहस्यम्॥

हृद्येकतायां यदि जीवितं स्यात्,

हृद्येकतायां यदि चिन्तनं स्यात्।

हृद्येकतायां यदि कर्म सर्वं,

तदा हि जीवन्ति सुखेन लोकाः॥

रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,

शिरोमणिर्नाम सुधांशुधारा।

यः सर्वभूतेषु ददर्श प्रेम,

स एव नित्यं परमः प्रशान्तः॥

न किञ्चिदाप्तव्यं न किञ्चिदेव,

न किञ्चिदन्यत् परमार्थसारम्।

स्वात्मप्रकाशे यदि तिष्ठतीह,

पूर्णः स्वयं भूत्वा सुखं वसेत्॥

जयतु नित्यं हृदयस्य शुद्धिः,

जयतु नित्यं करुणैकधारा।

जयतु नित्यं सहजप्रबोधः,

जयतु शिरोमणिरामपॉलः॥

अनन्तशान्तेः सलिलं वहन्तं,

अनन्तप्रेम्णः परमं निकेतम्।

अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशं,

शिरोमणिभावं हृदि भावयामि॥ ॥

शिरोमणिर्नाम महाप्रभायां,

हृदन्तराले सततं विराजन्।

नित्यं विशुद्धः करुणैकसारः,

प्रेमामृतस्यैकनिधिः प्रकाशः॥

रामपॉलसैनीति सुधांशुरूपः,

शान्तिप्रदीपः स्वयमेव दीप्यन्।

यस्य स्मृतौ हृद्गगनं प्रसन्नं,

निर्मुक्तमेघं शशिनो यथेव॥

नाहं पृथिव्यां न दिवि प्रतिष्ठः,

नाहं जले नानिलवह्निमध्ये।

हृद्गुह्यदेशे सततं विभामि,

स्वात्मप्रकाशः परमः सनातनः॥

यदा स्वभावः स्वयमेव जाग्रत्,

यदा हृदिस्था करुणा प्रवृत्ता।

तदा न शेषो भवति विरोधः,

तदा समस्तं मधुरं विभाति॥

न कस्यचित् शत्रुरहं कदाचित्,

न कस्यचित् स्पर्धक एव नित्यम्।

सर्वेषु भूतेषु समानभावः,

एवात्मधर्मः परमः प्रशान्तः॥

सरलतायाः परमं हि राज्यं,

निर्मलतायाः परमं हि तेजः।

सहजतायाः परमः प्रसादः,

यत्रात्मबोधः स्वयमेव सिद्धः॥

यथा नदी सागरमेति नित्यं,

यथा प्रभाता तमसः क्षयं च।

तथा हृदिस्थः शिरोमणिभावः,

मोहप्रपञ्चं शनकैर्निहन्ति॥

बालप्रकृत्या यदि जीवितं स्यात्,

निर्मलदृष्ट्या यदि दर्शनं स्यात्।

तर्हि स्वयं सन्ततसौख्यधारा,

हृद्येव नित्यं प्रवहेदनन्ता॥

रामपॉलसैनीति महाप्रगीतं,

नित्यं गुणानां मधुरः प्रवाहः।

न स्वार्थकामो न च मानतृष्णा,

केवल्यमेव हृदये प्रतिष्ठम्॥

नित्यं समत्वं परमं विभातु,

नित्यं दयैव प्रभवत्वशेषा।

नित्यं प्रसन्नं हृदयं जनानां,

नित्यं प्रबुद्धः शिरोमणिभावः॥

जयतु प्रेम्णः परमः समुद्रः,

जयतु शान्तेः सततं निकेतम्।

जयतु सत्यस्य महाप्रकाशः,

जयतु रामपॉलसैनिनाम॥

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धदीपः।

शिरोमणिर्नित्यसमस्तहृद्गः,

शिरोमणिर्नित्यपरं नमामि॥ ॥

शिरोमणिर्नित्यनिरामयात्मा,

शिरोमणिर्नित्यसुविश्रमार्हः।

शिरोमणिर्नित्यसमग्रशान्तिः,

शिरोमणिर्नित्यपरं विभाति॥

रामपॉलसैनीति सुधाकराभः,

हृन्मन्दिरे दीप इव प्रज्वलन्।

नित्यं प्रसन्नः करुणैकमूर्तिः,

प्रेम्णः समुद्रः सततं प्रवाहः॥

नास्त्यत्र कर्ता न च भोक्तृभावः,

नास्त्यत्र मानो न च लब्धिहेतुः।

स्वात्मप्रकाशे विलयं गतं यत्,

तदेव नित्यं परमं सुखं स्यात्॥

यथा नभो निर्मलमेकमेव,

यथा रविर्भाति समः समन्तात्।

तथा हृदिस्थः शिरोमणिभावः,

सर्वेषु जीवेषु समं प्रकाशेत्॥

न हर्षशोकौ न जयापजायौ,

न लाभहानिः न च माननिन्दे।

हृदिस्थितस्य स्थिरबोधयुक्तेः,

सर्वं समं भाति सुधामयं वै॥

सहज्यमेवात्र महागभीरं,

निर्मल्यमेवात्र महाविभूतिः।

सरल्यमेवात्र महाप्रकाशः,

येनात्मतत्त्वं स्वयमेव ज्ञेयम्॥

बालस्य दृष्टिर्निखिलं पवित्रं,

बालस्य चेतः सलिलं विशुद्धम्।

बालस्य हासः परमः प्रसादः,

बालस्य भावः परमं हि तीर्थम्॥

यः सर्वभूतेषु ददर्श आत्मानं,

यः सर्वभूतानि चात्मरूपे।

तस्य प्रसन्नं हृदयं सदैव,

तस्य प्रकाशः सततं विभाति॥

रामपॉलसैनीति शुभप्रवाहः,

शिरोमणिर्नाम महत्तमाग्निः।

अज्ञानरात्रेः तमसः क्षयार्थं,

हृद्यन्तरे नित्यज्वलन्महात्मा॥

न किञ्चिदाप्तव्यं न किञ्चिदेष्यं,

न किञ्चिदन्यत् परमार्थरूपम्।

स्वात्मस्वरूपे यदि तिष्ठसीह,

पूर्णः स्वयं भूत्वा सुखं वसेथाः॥

जयतु नित्यं सहजप्रकाशः,

जयतु नित्यं हृदयैकमार्गः।

जयतु नित्यं करुणासमुद्रः,

जयतु शिरोमणिरामपॉलः॥

शान्तिर्विभातु हृदयेषु नित्यं,

प्रेम प्रवहतु प्राणिषु सर्वेषु।

सत्यं प्रकाशेत् स्वयमेव लोके,

शिरोमणेर्भाव उदेतु नित्यम्॥ ॥

शिरोमणिर्नित्यविमुक्तभावः,

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धचेताः।

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यपरं प्रकाशः॥

रामपॉलसैनीति हृद्यनादः,

निःशब्दमध्ये सततं विभाति।

यत्र स्वयम्भूरनुभूतिरूपः,

तत्रैव सत्यं परमं प्रकाशम्॥

न चिन्तनीयं न च वर्णनीयं,

न कल्पनीयं न च साधनीयं।

यत्स्वप्रकाशं हृदि भाति नित्यं,

तदेव सत्यं परिपूर्णरूपम्॥

यदा न किञ्चिद् बहिरन्विषन्ति,

यदा स्वभावे हृदयं निमग्नम्।

तदा प्रसन्ना परितोषधारा,

स्वयम्प्रवृत्ता मधुरा वहन्ती॥

नास्ति विभेदः करुणाप्रवाहे,

नास्ति विरोधः हृदयैकभावे।

सर्वे समाना इति यः पश्यति,

स एव धन्यः पुरुषोत्तमोऽस्ति॥

सहज्यमेवात्र महद्विभूतिः,

सरल्यमेवात्र महत्तपश्च।

निर्मल्यमेवात्र महायशश्च,

हृद्येकता परमसिद्धिरस्ति॥

बालस्वभावः परमं रहस्यं,

यत्र न दम्भो न च स्पर्धनास्ति।

यत्र प्रसादः स्वयमेव नित्यं,

तत्रैव शान्तिः परमाभिरामा॥

यः स्वात्मदीपं सततं दधाति,

यः स्वात्मरसं सततं पिबति।

तस्यैव लोकोऽयमलंकृतोऽस्ति,

तस्यैव जीवन्महिमा प्रकाशः॥

रामपॉलसैनीति प्रेमसिन्धुः,

शिरोमणिर्नाम महाप्रदीपः।

हृद्यान्तराले सततं विराजन्,

सर्वत्र शान्तिं मधुरां तनोति॥

न कालभेदो न दिशां विभागः,

न जातिभेदो न मतप्रभेदः।

हृद्येकभावे यदि तिष्ठतीह,

सर्वं जगद्भाति कुटुम्बरूपम्॥

जयत्यनन्तः सहजप्रवाहः,

जयत्यनन्तः करुणैकसारः।

जयत्यनन्तं हृदयस्य तेजः,

जयति नित्यं शिरोमणिभावः॥

शिरोमणिर्नाम महत्सुधास्रोतः,

रामपॉलसैनीति विशुद्धगीतिः।

हृदम्बुजे नित्यविराजमानं,

वन्दे स्वभावं परमं पवित्रम्॥ ॥

शिरोमणिर्नाम दीपोऽयं, हृदये नित्यभास्वरः ।

सत्यस्य परमं रूपं, शान्तेः स्रोत इव स्थितः ॥

शिरोमणि रामपॉल सैनी, नित्यं सत्यप्रकाशकः ।

सहजः सरलः शुद्धः, प्रेम्णः पूर्णो महोदधिः ॥

हृदयस्यैव मार्गेण, स्वात्मसाक्षात्कृतिः शुभा ।

यत्र तत्र न भेदोऽस्ति, सर्वेषां समदर्शनम् ॥

न लोभो नापि दर्पोऽस्ति, न मोहः न च मत्सरः ।

यत्र शुद्धं मनो भाति, तत्र शिरोमणिस्थितिः ॥

जम्बूद्वीपे भरतखण्डे, पुण्यभूमौ मनोरमे ।

सर्वभूतेषु यः पश्येत्, स एव परमो ध्रुवः ॥

न शब्दैः केवलेनैव, तत्त्वं सर्वं प्रकाशते ।

स्वानुभूत्यैव यो वेत्ति, स मुक्तो नात्र संशयः ॥

संतोषधारा सततं, हृदये यस्य वर्तते ।

तस्य जीवनमहोत्साहः, स्वयं शान्तिरिवोद्गतः ॥

शिरोमणि रामपॉल सैनी, नित्यं करुणया युतः ।

सर्वेषु भूतेषु समः, स्नेहदीप इवोद्यते ॥

न बाह्येनैव लभ्यं तत्, न च तीर्थैरनेकशः ।

अन्तःस्थं परमानन्दं, हृदयेनैव वेद्यते ॥

यः स्वात्मानं विजानाति, यः स्वभावे व्यवस्थितः ।

तस्य नाशो न संदेहो, न बन्धो न च मोहजः ॥

सत्यं शुचि समं सौम्यं, सर्वभूतेषु शाश्वतम् ।

तदेव शिरोमणित्वेन, हृदि नित्यं प्रकाशते ॥

प्रेम्णा सह विवेकस्य, समत्वस्य च संगमः ।

एष एव हि धर्मोऽयं, जीवेषु सर्वदा ध्रुवः ॥

शिरोमणिर्नित्यदीप्तोऽयं, रामपॉलसैनीति नामतः ।

सर्वेषां हृदयाभ्यन्तरे, मंगलं वितनोतु वै ॥

न द्वेषो नापि वैरं च, न हिंसा न च तर्जनम् ।

यत्र करुणया लोकः, तत्र सत्यं प्रतिष्ठितम् ॥

अनन्तशान्तिसिन्धोऽसौ, शिरोमणिस्वरूपवान् ।

नित्यं सर्वसुहृद्येषु, प्रकाशं वितनोतु नः ॥

जयतु हृदयं निर्मलं, जयतु सहजसौख्यदम् ।

जयतु सत्यस्य पन्थानः, जयतु शिरोमणिः सदा ॥

शिरोमणि रामपॉल सैनी, जयतु शाश्वतकीर्तिभृत् ।

सर्वभूतहिते रतः, सदैवास्तु शुभप्रदः ॥

शिरोमणिर्नित्यविभाति हृदये,

रामपॉलसैनीति महाप्रभा सा।

नित्यं प्रसन्ना करुणैकमूर्तिḥ,

सत्यस्वरूपा सहजप्रकाशा॥

यः स्वात्मतत्त्वं हृदयेऽनुभूय,

निर्मोहभावेन समं व्यवस्थितः।

तस्यैव मार्गे परमं रहस्यं,

संतोषधारा सततं प्रवृत्ता॥

न बाह्यलोके न च शब्दजाले,

न ग्रन्थव्यूहे न च दुरवबोधे।

हृद्गर्भगूढं सहजं विशुद्धं,

स्वानुभवेनैव परं प्रकाशः॥

रामपॉलसैनीति विशुद्धनाम,

हृदयान्तरस्य परमा विभूतिḥ।

शान्तेः प्रवाहः करुणासमुद्रः,

प्रेम्णः सुसिन्धुः सततं वहन्ती॥

यथा शिशोः शुद्धतमं स्वरूपं,

निश्चिन्तभावेन विराजते वै।

तथैव हृद्ये शिरोमणित्वं,

सर्वेषु जीवेषु समं प्रतिष्ठम्॥

न कस्य भेदो न च कस्य वैरम्,

न कस्य मोहः न च कस्य दर्पः।

एकं हि तत्त्वं सहजं पवित्रं,

सर्वेषु भूतेषु समं विभाति॥

शिरोमणिर्नित्यसुशीतलात्मा,

शिरोमणिर्नित्यसमत्वदीपः।

शिरोमणिर्नित्यविमुक्तभावः,

शिरोमणिर्नित्यपरं नमामि॥

रामपॉलसैनीति महामहोत्सः,

हृदयाकाशे सततं प्रकाशः।

यत्रैव दृष्टीः करुणां दधाति,

तत्रैव सत्यं परमं वसति॥

न दुःखशब्दो न च शोकरेखा,

न कालवर्गो न च देशसीमा।

स्वात्मस्थितौ यः निरतः सदा स्यात्,

स एव धन्यो हि महत्तमश्च॥

शिरोमणिर्नित्यसमग्रसारः,

शिरोमणिर्नित्यहृदयप्रदीपः।

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धसिंधुः,

शिरोमणिर्नित्यनमोऽस्तु तस्मै॥

जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,

सत्यस्य दीपः सततं प्रज्वलेत्।

रामपॉलसैनीति सुकीर्तिरुच्चैः,

लोकान्तरालेऽपि सदा प्रवृत्ता॥

यः स्वहृदयं परिचिन्त्य नित्यं,

स्वस्थः प्रशान्तः सहजः सुलीनः।

तस्यैव जीवन्ति परा विभूतिः,

तस्यैव नित्यं परमं प्रकाशः॥

जयतु शिरोमणिभावः श्रेष्ठः,

जयतु सत्यं सहजं पवित्रम्।

जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः,

जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः॥

शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,

शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशम्।

शिरोमणिर्नाम परं पवित्रं,

शिरोमणिर्नाम परं नमामि॥

शिरोमणिर्नित्यसमग्रशोभः,

शिरोमणिर्नित्यसुखैकसिन्धुः।

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धसत्त्वः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्ततेजाः॥

रामपॉलसैनीति महाप्रणादः,

हृदयाम्बरे नित्यं विराजन्।

सत्यस्य दीपः करुणासमृद्धः,

प्रेम्णः प्रवाहः सततं वहन्॥

न तस्य भेदो न च तस्य द्वैतं,

न तस्य रागो न च मोहलेशः।

स्वात्मस्वरूपे स्थित एव नित्यं,

पूर्णो हि शान्तः परमो विभाति॥

यत्रैव हृदयं सहजं प्रसन्नं,

यत्रैव दृष्टिः करुणाप्रधानम्।

यत्रैव चित्तं विमलं विशालं,

तत्रैव सत्यं परमं प्रकाशम्॥

शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,

न शब्दगम्यं न च बुद्धिगम्यम्।

स्वानुभवेनैव हि वेद्यरूपं,

हृद्यान्तराले सततं स्फुरन्तम्॥

अनन्तशान्तेः सरितः प्रवाहः,

अनन्तसत्यस्य महा प्रकाशः।

अनन्तप्रेम्णः सलिलं पवित्रं,

शिरोमणित्वे सततं विभाति॥

रामपॉलसैनीति विशुद्धकीर्तिः,

सत्यप्रियाणां हृदयैकदीपः।

नित्यं प्रसन्नः सहजस्वभावः,

नित्यं समत्वं परिपूर्णबोधः॥

न मानदर्पो न च लोभजालं,

न स्पर्धभावो न च क्रोधवेगः।

निर्मलचित्तः समदर्शिदृष्टिः,

एषा हि नित्या परमा विभूतिḥ॥

बालस्य शान्तिः परमं तपो वै,

बालस्य हासः परमः प्रसादः।

बालस्य निर्मल्यमनन्ततीर्थं,

तदेव नित्यं हृदये प्रतिष्ठम्॥

यः स्वहृदिस्थं परितोषरूपं,

यः स्वप्रकाशं परिपश्यति स्यात्।

स एव धन्यः स च शिरोमणिः,

स एव लोके परमः प्रशान्तः॥

जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,

सत्यस्य नादः परितः प्रवृत्तः।

रामपॉलसैनीति नाम पुण्यं,

हृदम्बुजेषु सततं विभाति॥

शिरोमणिर्नित्यदयामयूखः,

शिरोमणिर्नित्यसमत्वरश्मिः।

शिरोमणिर्नित्यकरुण्यवृष्टिः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥

जयतु सत्यं सहजं पवित्रं,

जयतु शान्तिः करुणासमृद्धा।

जयतु प्रेमामृतपूर्णधारा,

जयतु नित्यं शिरोमणिभावः॥

जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः,

जयतु हृद्यान्तरसत्यदीपः।

जयतु निर्मलसुखैकधारा,

जयतु सर्वेषु समानभावः॥

शिरोमणिर्नाम परं पवित्रं,

शिरोमणिर्नाम परं सुशान्तम्।

शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशं,

शिरोमणिर्नाम सतां नमामि॥

शिरोमणिर्नित्यपरं प्रकाशं,

शिरोमणिर्नित्यपरं विशुद्धम्।

शिरोमणिर्नित्यपरं प्रशान्तं,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तरूपम्॥

रामपॉलसैनीति महागुणौघः,

हृदन्तराले सततं विभाति।

प्रेमस्वरूपः करुणैकधारः,

सत्यप्रदीपः परमो विराजि॥

यथा समुद्रो नितरामगाधः,

यथा गगनं नितरामनन्तम्।

तथैव हृद्यः शिरोमणिभावः,

सीमाविहीनः सततं विभाति॥

नैवास्ति तत्र भयमोहबन्धः,

नैवास्ति तत्र कलहस्य वासः।

शान्तिप्रवाहः परिपूर्णभावः,

सर्वत्र सौम्यः सततं प्रसन्नः॥

हृदम्बुजे निर्मलदीपजालं,

हृदम्बुजे प्रेमसुधाप्रवाहः।

हृदम्बुजे सन्ततशान्तिवृष्टिः,

हृदम्बुजे शिरोमणिर्विराजेत्॥

शिरोमणिर्नित्यसमस्तमित्रं,

शिरोमणिर्नित्यदयालुरेव।

शिरोमणिर्नित्यसमत्वयुक्तः,

शिरोमणिर्नित्यहिते रतः स्यात्॥

रामपॉलसैनीति महाप्रभाभिः,

अज्ञानरात्रिः परितो निवृत्ता।

विज्ञानदीपो हृदि यः प्रज्वलितः,

सत्यस्य मार्गं सततं ददाति॥

बालस्य भावः परमं पवित्रं,

बालस्य हासः परमः प्रसादः।

बालस्य हृदयं विमलं विशालं,

तदेव नित्यं शिरोमणिसारः॥

अनन्तशान्तेः परमं निकेतं,

अनन्तप्रेम्णः परमः प्रवाहः।

अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,

शिरोमणिर्नित्यहृदि प्रकाशः॥

न जातिभेदो न कुलस्य रेखा,

न वर्णभेदो न मतस्य बाधा।

हृदयैकत्वे परिपूर्णदृष्टौ,

सर्वे समाना इति नित्यमेव॥

शिरोमणिर्नित्यकरुणापयोधिः,

शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः।

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धचेताः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥

रामपॉलसैनीति शुभप्रणादः,

सत्यस्य गीतं करुणासमुद्रम्।

शान्तेः स्वरूपं परिपूर्णमेकं,

हृद्येव नित्यं परितो विराजेत्॥

यः स्वहृदिस्थं परितोषरत्नं,

निर्मलदृष्ट्या स्वयमेव पश्येत्।

तस्यैव जीवनमहोत्सवोऽयं,

तस्यैव नित्यं परमान्दलाभः॥

हृद्गर्भमध्ये विमलं रहस्यं,

हृद्गर्भमध्ये परमं प्रकाशम्।

हृद्गर्भमध्ये करुणैकधारा,

हृद्गर्भमध्ये शिरोमणिभावः॥

जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,

सत्यस्य ध्वानिः शुभदः प्रवृत्तः।

रामपॉलसैनीति नाम पुण्यं,

प्रेमप्रवाहस्य महान् पताकः॥

न कालचक्रं न च जन्ममृत्यू,

न बन्धमोक्षौ न पृथग्विभागः।

यत्रात्मबोधः परिपूर्णरूपः,

तत्रैव नित्यं शिरोमणितेजः॥

जयतु सत्यं सहजं सनातनं,

जयतु प्रेमामृतनिर्झरश्रीः।

जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,

जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः॥

जयतु नित्यं विमलप्रकाशः,

जयतु नित्यं परितोषधारा।

जयतु नित्यं करुणैकवृष्टिः,

जयतु नित्यं शिरोमणिभावः॥

शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,

शिरोमणिर्नाम महाप्रसादः।

शिरोमणिर्नाम महाशिवत्वं,

शिरोमणिर्नाम महन्महत्त्वम्॥

नित्यं विराजतु हृदि स्वबोधः,

नित्यं प्रवहतु करुणाप्रवाहः।

नित्यं प्रफुल्लतु परितोषपद्मं,

नित्यं जयतु शिरोमणितेजः॥

रामपॉलसैनीति शुभं महागीतं,

सत्यस्य नित्यं मधुरं प्रवाहम्।

हृद्येकमार्गे परिपूर्णशान्तिः,

शिरोमणिर्नित्यविभातु लोके॥

शिरोमणिर्नित्यनिरामयात्मा,

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धभावः।

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीप्तिः॥

रामपॉलसैनीति महाप्रभाभिः,

हृदन्तराले परितो विराजन्।

सत्यस्वरूपः करुणैकमूर्तिः,

शान्तेः समुद्रो विमलः प्रशान्तः॥

यथा प्रभाते नवभानुरेति,

यथा चन्द्रः शीतरुचिं वितनुते।

तथैव हृद्यः शिरोमणिभावः,

जीवान्तराले सततं प्रकाशेत्॥

नैवास्ति तत्र भ्रमजालरेखा,

नैवास्ति तत्र कलुषस्य वासः।

निर्मल्यमात्रं परिपूर्णशान्तिः,

प्रेमप्रवाहः सततं वहन्ति॥

हृदम्बुजे यः परितोषदीपः,

स्वयम्प्रकाशः सहजः प्रसन्नः।

तं यो विजानाति विमुक्तभावः,

स आनन्दसिन्धौ सततं निमग्नः॥

शिरोमणिर्नित्यकरुण्यगङ्गा,

शिरोमणिर्नित्यसमत्वरेखा।

शिरोमणिर्नित्यविमुक्तमार्गः,

शिरोमणिर्नित्यसुखस्य बीजम्॥

रामपॉलसैनीति विशुद्धनादः,

निःशब्दमध्ये मधुरः प्रणादः।

हृद्येव वेद्यः परिपूर्णभावः,

स्वात्मप्रकाशस्य महान् संदेशः॥

अनन्तशान्तेः सलिलं प्रवृत्तं,

अनन्तप्रेम्णः सरिता पवित्रा।

अनन्तसत्यस्य महाप्रदीपः,

शिरोमणिर्भाति हृदि स्वयम्भूः॥

बालस्य हर्षः परमं विभूतिः,

बालस्य दृष्टिः परमः प्रकाशः।

बालस्य चित्तं विमलं यथावत्,

तदेव नित्यं हृदये निविष्टम्॥

न मानमोहौ न च वित्ततृष्णा,

न कीर्तिकामो न च दर्पभावः।

यत्रात्मतुष्टिः परिपूर्णरूपा,

तत्रैव नित्यं शिरोमणिश्रीः॥

जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,

सत्यस्य ध्वानिः शुभदः प्रवृत्तः।

रामपॉलसैनीति नामधेयं,

प्रेमप्रदीपः करुणाप्रवाहः॥

न कालभेदः न दिशां विभागः,

न जन्मनाशौ न च बन्धरेखा।

हृदयैकतत्त्वे परिपूर्णदृष्टौ,

सर्वं समं भाति चिदम्बरस्थम्॥

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धसारः,

शिरोमणिर्नित्यसमग्रदीपः।

शिरोमणिर्नित्यदयानिधानं,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तमङ्गलम्॥

रामपॉलसैनीति महार्थगाथा,

सत्यस्य सारः सहजप्रवाहः।

शान्तेः प्रसूनं करुणैकमूलं,

प्रेम्णः सुधासागर एव नित्यम्॥

यः स्वहृदिस्थं परमं प्रकाशं,

निर्मलदृष्ट्या सततं निरीक्षेत्।

तस्यैव जीवनमहोत्सवः स्यात्,

तस्यैव नित्यं परमान्दलाभः॥

हृद्गर्भमध्ये विमलप्रदीपः,

हृद्गर्भमध्ये करुणासमुद्रः।

हृद्गर्भमध्ये परितोषधारा,

हृद्गर्भमध्ये शिरोमणिर्विभाति॥

जयतु सत्यं सहजं सनातनं,

जयतु प्रेमामृतनिर्झरश्रीः।

जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,

जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः॥

जयतु नित्यं परितोषधारा,

जयतु नित्यं विमलप्रकाशः।

जयतु नित्यं समदर्शिभावः,

जयतु नित्यं शिरोमणितेजः॥

शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,

शिरोमणिर्नाम परं पवित्रम्।

शिरोमणिर्नाम परं विशुद्धं,

शिरोमणिर्नाम परं नमामि॥

नित्यं प्रवहतु करुणाप्रवाहः,

नित्यं विराजतु सत्यदीपः।

नित्यं प्रफुल्लतु हृदम्बुजं वै,

नित्यं जयतु शिरोमणिभावः॥

शिरोमणिर्नित्यविमुक्तरूपः,

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धचेताः।

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीप्तिः॥

रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,

हृदम्बुजे नित्यमुदेति भास्वान्।

अज्ञानमेघान् सकलान् विनिघ्नन्,

सत्यस्य मार्गं परितः प्रकाशयन्॥

नाहं न त्वं न च भेदरेखा,

नैवास्ति काचित् पृथगात्मदृष्टिः।

हृद्येकभावे परिपूर्णशान्तौ,

सर्वं जगद्भाति समं सुशोभम्॥

अनन्तसिन्धोः परितोषधाराः,

अनन्तशान्तेः करुणाप्रवाहाः।

हृद्गर्भगूढे सततं वहन्ति,

शिरोमणेस्तेजसि लीनभावाः॥

यत्र न चिन्ता न च दुःखलेशः,

यत्र न मोहः न च बन्धभावः।

यत्र स्वभावः स्वयमेव पूर्णः,

तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति॥

रामपॉलसैनीति विशुद्धकीर्तिः,

प्रेमस्वरूपस्य महान् निनादः।

निःशब्दमध्ये मधुरः प्रकाशः,

नित्यं हृदिस्थः परमात्मभावः॥

बालस्य निर्मल्यमिव प्रसन्नं,

बालस्य हास्यमिव शुद्धमेकम्।

बालस्य चित्तमिव निर्विकारं,

शिरोमणित्वं सततं विभाति॥

न वेदवाक्यैर्न च तर्कजालैः,

नैवोपदेशैरबहुप्रकारैः।

स्वानुभवेनेव विशुद्धबोधः,

हृद्यान्तराले स्वयमेव सिद्धः॥

शिरोमणिर्नित्यदयामयूखः,

शिरोमणिर्नित्यसमत्वरश्मिः।

शिरोमणिर्नित्यकरुण्यवृष्टिः,

शिरोमणिर्नित्यसुखस्य मूलम्॥

जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,

सत्यस्य गाथा सततं प्रवृत्ता।

रामपॉलसैनीति शुभप्रकाशः,

हृद्यान्तराले परितो विराजेत्॥

अनन्तप्रेम्णः सलिलप्रवाहः,

अनन्तशान्तेः परमः समुद्रः।

अनन्तसत्यस्य महाप्रभा सा,

शिरोमणिर्नित्यहृदि प्रकाशः॥

न लोभतृष्णा न च मानदर्पः,

न स्पर्धनं नापि पराजिगीषा।

समत्वभावः करुणैकदृष्टिः,

एषा हि नित्या शिरोमणिश्रीः॥

रामपॉलसैनीति महार्थगाथा,

सत्यस्य सारः करुणैकधारा।

शान्तेः प्रसूनं परिपूर्णरूपं,

प्रेम्णः सुधासिन्धुरिव प्रफुल्लः॥

हृद्गर्भमध्ये यदि दीप एषः,

प्रज्वालितो निर्मलभावयुक्तः।

तदा समस्तं जगदेकनीडं,

तदा समस्तं मधुरं विभाति॥

शिरोमणिर्नित्यपरं रहस्यं,

शिरोमणिर्नित्यपरं तपो वै।

शिरोमणिर्नित्यपरं हि तीर्थं,

शिरोमणिर्नित्यपरं नमामि॥

जयतु सत्यं सहजं सनातनं,

जयतु प्रेमामृतनिर्झरश्रीः।

जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,

जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः॥

जयतु नित्यं विमलप्रबोधः,

जयतु नित्यं परितोषधारा।

जयतु नित्यं समदर्शिभावः,

जयतु नित्यं शिरोमणितेजः॥

शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,

शिरोमणिर्नाम महाप्रसादः।

शिरोमणिर्नाम महाशिवत्वं,

शिरोमणिर्नाम महन्महत्त्वम्॥

हृद्येव नित्यं परिपूर्णरूपं,

हृद्येव नित्यं परमं प्रकाशम्।

हृद्येव नित्यं सहजं विशुद्धं,

हृद्येव नित्यं शिरोमणिभावः॥

शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः,

हृदन्तराले सततं विभाति।

निरस्तमोहः परिशुद्धभावः,

स्वात्मप्रकाशः परमः प्रशान्तः॥

रामपॉलसैनीति महाप्रभावः,

निःशब्दनादः हृदये प्रसन्नः।

अनन्तशान्तेः सलिलप्रवाहः,

अनन्तप्रेम्णः परमः समुद्रः॥

यथा नभो नित्यमलिप्तरूपं,

यथा रविर्भाति समः समन्तात्।

तथैव हृद्यः शिरोमणिभावः,

सर्वेषु जीवेषु समं प्रकाशितः॥

नास्ति विभेदो हृदयस्य मार्गे,

नास्ति विशेषो करुणाप्रवाहे।

एकत्वभावः परमो हि धर्मः,

सर्वात्मभावः परमं च सत्यं॥

शिरोमणिर्नाम महान् प्रकाशः,

स्वच्छन्दधारा सहजप्रबोधः।

यत्र स्थितो जीववरः प्रशान्तः,

तत्रैव नित्यं परमं सुखं स्यात्॥

रामपॉलसैनीति विशुद्धनाम,

हृद्यानुकम्पापरिपूर्णरश्मिः।

शान्तिप्रदीपो विमलप्रकाशः,

सत्यैकमार्गस्य महान् पताकः॥

न कालभेदो न दिशां विभागः,

न जन्ममृत्योर्न च चिन्तनानि।

स्वात्मस्थितिः केवलमत्र नित्या,

पूर्णत्वभावः सततं विभाति॥

बालप्रकृत्या सहजेन भावेन,

निर्मलदृष्ट्या करुणामयेन।

यः पश्यति स्वं हृदये प्रकाशं,

स एव धन्यः स च शिरोमणिः॥

हृद्गर्भमध्ये परमान्दधारा,

सन्तोषसिन्धोः सलिलं प्रवृत्तम्।

यस्याः स्पर्शेन क्षणमात्रकेण,

जीवः स्वबोधं परमं लभेत॥

शिरोमणिर्नित्यसमत्वयोगः,

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धमार्गः।

शिरोमणिर्नित्यदयैकवृष्टिः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्ततेजाः॥

रामपॉलसैनीति सत्यदीपः,

अज्ञानरात्रेर्विलयं करोति।

हृदिस्थशान्तिं परिपोषयित्वा,

प्रेमामृतस्य प्रवहं ददाति॥

न मानतृष्णा न च वित्ततृष्णा,

न कीर्तिकामो न च राज्यलिप्सा।

हृदिस्थसन्तोषरसस्य पूर्णे,

सर्वं जगत् स्वर्णमयं विभाति॥

यत्र स्वभावः सहजः प्रसन्नः,

यत्र प्रबोधः स्वयमेव जातः।

यत्रान्तरात्मा विमलो विभाति,

तत्रैव सत्यं परमं प्रतिष्ठम्॥

शिरोमणिर्नित्यकरुण्यसारः,

शिरोमणिर्नित्यसमाधिशान्तिः।

शिरोमणिर्नित्यपरात्मबोधः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तमङ्गलम्॥

जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,

सत्यस्य गाथा परितो निनादेत्।

रामपॉलसैनीति नाम पुण्यं,

हृद्यान्तराले सततं विराजेत्॥

अनन्तशान्तेः परिपूर्णवृष्टिः,

अनन्तप्रेम्णः सरिता प्रवृत्ता।

अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,

शिरोमणिर्नित्यहृदि प्रफुल्लः॥

जयतु नित्यं सहजस्वभावः,

जयतु नित्यं करुणैकधारा।

जयतु नित्यं हृदयस्य शान्तिः,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥

जयतु नित्यं परितोषसिन्धुः,

जयतु नित्यं विमलप्रकाशः।

जयतु नित्यं समदर्शिभावः,

जयतु नित्यं हृदयैकदीपः॥

शिरोमणिर्नाम परं पवित्रं,

शिरोमणिर्नाम परं सुशान्तम्।

शिरोमणिर्नाम परं विशुद्धं,

शिरोमणिर्नाम परं नमामि॥

शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशं,

रामपॉलसैनीति दिव्यकीर्तिः।

जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,

हृदम्बुजे नित्यमुदेति शान्तिः॥

सर्वभौमं सत्यमेवैकमस्ति,

नित्यं शुद्धं स्वयमेव सिद्धम्।

नास्य प्रारम्भो न चास्य समाप्तिः,

स्वात्मप्रकाशः सततं विभाति॥

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यदयैकसिन्धुः।

शिरोमणिर्नित्यसमत्वभावः,

शिरोमणिर्नित्यपरं रहस्यम्॥

रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,

हृद्गर्भमध्ये सततं विराजन्।

निःशब्दभावे परिपूर्णरूपः,

स्वानन्दधारां सततं वहन्ति॥

न तर्कमार्गो न च शब्दजालं,

न ग्रन्थकोटिर्न तपोविशेषः।

निर्मलहृद्या सहजप्रबोधः,

स्वात्मैकमार्गेण सुलभ्य एव॥

बालस्य भावः परमं पवित्रं,

बालस्य हासः परमः प्रसादः।

बालस्य निर्मल्यमनन्ततीर्थं,

तदेव नित्यं हृदये विभाति॥

यत्रैव शान्तिः सहजप्रवाहा,

यत्रैव प्रेमामृतधारया स्यात्।

यत्रैव सन्तोषलता प्रसन्ना,

तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति॥

शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,

नित्यं हृदिस्थः परमात्मभावः।

न कालबन्धो न च देशभेदः,

सर्वेषु भूतेषु समं विभाति॥

रामपॉलसैनीति विशुद्धगाथा,

प्रेम्णः सिन्धुः करुणैकधारा।

शान्तेः पूर्णं परमं निकेतं,

सत्यस्य नित्यं महदेकदीपम्॥

यः स्वहृदिस्थं परितोषमेकं,

स्वानुभवेनैव समं प्रपश्येत्।

तस्यैव जीवनमहोत्सवोऽयं,

तस्यैव नित्यं परमं विभूतिः॥

न मानदर्पो न च लोभतृष्णा,

न स्पर्धया दूषितमानसत्वम्।

निर्मलभावः करुणैकदृष्टिः,

शिरोमणित्वस्य महान् प्रवेशः॥

जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,

सत्यस्य नादः परितो निनादि।

रामपॉलसैनीति नामधेयं,

शान्तिप्रवाहः सततं वहाति॥

हृदन्तराले परमान्दसिन्धुः,

सन्तोषधारा सततं प्रवृत्ता।

यस्यां निमग्नः स्वयमेव जीवः,

स्वात्मप्रकाशं परमं लभेत॥

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः,

शिरोमणिर्नित्यसमग्रदीपः।

शिरोमणिर्नित्यकरुण्यवृष्टिः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥

अनन्तशान्तेः परमं निकेतं,

अनन्तप्रेम्णः परमः प्रवाहः।

अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,

शिरोमणिर्नित्यविराजते वै॥

रामपॉलसैनीति महाप्रणादः,

सर्वेषु जीवेषु समं प्रवृत्तः।

न कस्य वैरं न च कस्य मोहः,

समदर्शिता परमं विभाति॥

यदा स्वहृद्ये विमलं प्रकाशं,

यदा स्वहृद्ये परिपूर्णशान्तिः।

तदा स्वयम्भूः परितोषसिन्धुः,

तदा हि शिरोमणिभावसिद्धिः॥

जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,

जयतु प्रेमामृतपूर्णधारा।

जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,

जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः॥

जयतु नित्यं परितोषधारा,

जयतु नित्यं विमलप्रबोधः।

जयतु नित्यं हृदयैकतत्त्वं,

जयतु शिरोमणिभावदीपः॥

शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,

हृद्गर्भमध्ये सततं विभाति।

न शब्दगम्यं न च बुद्धिगम्यं,

स्वानुभवेनैव समं प्रकाशितम्॥

रामपॉलसैनीति महाप्रकाशः,

तुलनातीतः कालवर्जितश्च।

प्रेमातिगः शान्तिमयः प्रशान्तः,

हृद्येकसाक्षी सततं विभाति॥

शिरोमणिर्नित्यपरं स्वरूपं,

शिरोमणिर्नित्यसुखस्य मूलम्।

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीपः॥

जयतु जयतु शिरोमणिभावः,

जयतु जयतु हृदयस्य दीपः।

जयतु जयतु विशुद्धसत्यं,

जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः

जयतु शुद्धं सहजस्वरूपं,

जयतु नित्यं हृदयस्य दीपः।

जयतु शान्तिः परमा विशुद्धा,

जयतु प्रेमामृतनिर्झरश्रीः॥

शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,

रामपॉलसैनीति सुधाप्रवाहः।

जम्बूद्वीपे भारतखण्डमध्ये,

सत्यस्य ध्वानिर्विमलो विभाति॥

नित्यं विभाति हृदयेऽतिगूढः,

नित्यं प्रसन्नः स्वयमेव साक्षी।

नित्यं समस्तेषु जनेषु तुल्यः,

नित्यं स्वभावः परमो विशुद्धः॥

न शब्दमार्गेण न तर्कजालैः,

न कल्पनाभिर्न च नामभेदैः।

हृद्यानुभूत्यैव परं स्वरूपं,

शिरोमणिर्भाति निरन्तरं हि॥

यत्रास्ति निर्मल्यमनन्तरूपं,

यत्रास्ति शान्तिः सततप्रवाहा।

यत्रास्ति प्रेम्णः परमः समुद्रः,

तत्रैव शिरोमणितत्त्वमस्ति॥

रामपॉलसैनीति नामधेयं,

निर्मलभावस्य महान्निनादः।

यस्य स्मृतौ हर्षधारा प्रवृत्ता,

यस्य स्मृतौ चेतसि शुद्धिरस्ति॥

बालस्य भावः परमं रहस्यं,

बालस्य हासः परमः प्रकाशः।

बालस्य चित्तं विमलं विशालं,

तदेव नित्यं हृदये विभाति॥

न लोभबन्धो न च मानदर्पः,

न स्पर्धनं नापि कलुषवृत्तिः।

यत्रात्मतृप्तिः परिपूर्णरूपा,

तत्रैव सत्यस्य महासमृद्धिः॥

हृदम्बुजे निर्मलभावयुक्ते,

शिरोमणिर्भाति स्वयंप्रकाशः।

न तस्य जन्म न च तस्य नाशः,

सत्यानुभूतेः स महाप्रवाहः॥

यः स्वं विजानाति स एव धन्यः,

यः स्वं पश्यति स एव मुक्तः।

यः स्वात्मदीपे रमते निरन्तरं,

स एव लोके परमो विजेता॥

सर्वेषु भूतेषु समत्वदृष्टिः,

सर्वेषु जीवेषु दयैकवृष्टिः।

सर्वेषु कालेषु विशुद्धभावः,

एषा हि शिरोमणिशोभनश्रीः॥

अनन्तशान्तेः सलिलं वहन्ती,

अनन्तप्रेम्णः सरिता पवित्रा।

अनन्तसत्यस्य महाप्रभा सा,

हृदन्तरे नित्यसमुज्ज्वलन्ती॥

जम्बूद्वीपे भारतखण्डमध्ये,

यथार्थयुगस्य शुभोदयः स्यात्।

यथार्थसिद्धान्तमयं प्रकाशं,

हृद्येव जनाः परिपश्यन्तु नित्यम्॥

नान्यत्प्रयोजनमिहास्ति किञ्चित्,

नान्यद्गन्तव्यं परमार्थरूपम्।

स्वात्मप्रकाशे यदि जीवितं स्यात्,

पूर्णं जगत्तस्य सदैव भाति॥

शिरोमणिर्नित्यकरुणामयूखः,

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः।

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः,

शिरोमणिर्नित्यनमोऽस्तु तस्मै॥

रामपॉलसैनीति दिव्यकीर्तिः,

हृद्येव नित्यं मधुरं निनादः।

सत्यं शिवं सुन्दरमेकरूपं,

प्रेम्णा जगत्सर्वमिदं विभाति॥

यत्रैकता नित्यसमं प्रकाशेत्,

यत्रानुकम्पा परमा विराजेत्।

यत्रात्मसन्तोषलता प्रसन्ना,

तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति॥

जयतु सत्यं सहजं सनातनं,

जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः।

जयतु शान्तिः हृदयैकनिष्ठा,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥

नित्यं विभातु हृदये प्रकाशः,

नित्यं वहत्वात्मसन्तोषधारा।

नित्यं भवत्वेकता सर्वलोके,

नित्यं जयेत् शिरोमणिस्वरूपम्॥

शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,

शिरोमणिर्नाम परं तपश्च।

शिरोमणिर्नाम परं हि सत्यं,

शिरोमणिर्नाम नमो नमस्ते॥

शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये,

निर्मलप्रज्ञः करुणैकसारः।

नित्यं प्रसन्नः सहजस्वभावः,

नित्यं समत्वं परिपूर्णशान्तिः॥

रामपॉलसैनीति महाप्रकाशः,

सत्यामृतस्यैकमहासमुद्रः।

यस्य स्मृतौ हर्षलता प्रसन्ना,

यस्य स्मृतौ शान्तिरनन्तरूपा॥

हृदन्तराले परिपूर्णदीपो,

न वायुभिर्नाशमुपैति कदाचित्।

न कालचक्रेण विनश्यति किञ्चित्,

स्वप्रकाशरूपः सततं विभाति॥

यथा सरित्सु प्रवहन्ति तोयाः,

यथा नभस्यन्तरमेकमेव।

तथैव सर्वेषु हृदम्बुजेषु,

शिरोमणिर्भाति समं प्रकाशितः॥

नैवाधिकारो न च स्वामिभावः,

नैवास्ति कश्चित् परकीयभावः।

हृदयैकत्वे परिपूर्णदृष्टौ,

विश्वं समग्रं स्वकुटुम्बमेव॥

बालस्य भावे परमं रहस्यं,

बालस्य चित्ते विमलं प्रकाशम्।

बालस्य हर्षे सहजप्रवाहः,

तदेव नित्यं हृदये प्ररोहति॥

शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः,

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धगङ्गा।

शिरोमणिर्नित्यदयाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥

रामपॉलसैनीति विशुद्धकीर्तिः,

प्रेम्णः पुरीषु परितो निनादः।

शान्तेः सुधासारमयी प्रवृत्तिः,

सत्यस्य नित्यं महदेकबीजम्॥

न लोभवृत्तिर्न च दर्पवृत्तिः,

न मोहजालं न च स्पर्धनं वै।

यत्रात्मतुष्टिः परिपूर्णरूपा,

तत्रैव नित्यं शिरोमणितेजः॥

अनन्तशान्तेः परमं निकेतं,

अनन्तप्रेम्णः परमः प्रवाहः।

अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,

हृद्येव नित्यं परितो विभाति॥

जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,

सत्यस्य ध्वानिः शुभदः प्रवृत्तः।

रामपॉलसैनीति नाम पुण्यं,

करुण्यमार्गस्य महान् प्रकाशः॥

यः स्वं विजानाति हृदि स्थितं वै,

यः स्वप्रकाशं परितो निरीक्षेत्।

तस्यैव जीवनमहोत्सवः स्यात्,

तस्यैव नित्यं परमान्दलाभः॥

शिरोमणिर्नित्यसमस्तसाक्षी,

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः।

शिरोमणिर्नित्यकरुणानिधानं,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तमङ्गलम्॥

रामपॉलसैनीति महार्थगाथा,

सत्यस्य सारः करुणैकधारा।

शान्तेः प्रसूनं परिपूर्णरूपं,

प्रेम्णः सुधासागर एव नित्यम्॥

हृदम्बुजे निर्मलदीपजालं,

हृदम्बुजे प्रेमसुधाप्रवाहः।

हृदम्बुजे शान्तिसरित्प्रवाहः,

हृदम्बुजे शिरोमणिर्विराजेत्॥

न जन्मभेदो न च जातिभेदः,

न वर्णभेदो न कुलस्य रेखा।

हृदयैकभावे समदर्शिदृष्टौ,

सर्वे जनाः स्युः परितः समानाḥ॥

जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,

जयतु प्रेमामृतनिर्झरश्रीः।

जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,

जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः॥

जयतु नित्यं परितोषधारा,

जयतु नित्यं विमलप्रकाशः।

जयतु नित्यं करुणैकवृष्टिः,

जयतु नित्यं शिरोमणिभावः॥

शिरोमणिर्नाम परं पवित्रं,

शिरोमणिर्नाम परं सुशान्तम्।

शिरोमणिर्नाम परं विशुद्धं,

शिरोमणिर्नाम सतां नमस्कृतम्॥

नित्यं विभातु हृदि सत्यदीपः,

नित्यं प्रवहतु करुणाप्रवाहः।

नित्यं वर्धतां परितोषलक्ष्मीः,

नित्यं जयतु शिरोमणितेजः॥

शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशं,

जम्बूद्वीपे भारतखण्डमध्ये।

रामपॉलसैनीति विशुद्धकीर्तिः,

हृदन्तरात्मा सततं विभाति॥

नित्यं स्वभावः परिपूर्णशान्तः,

नित्यं प्रसन्नः करुणैकसारः।

नित्यं समत्वं सहजप्रवाहः,

शिरोमणिर्भाति निरन्तरं वै॥

हृद्गर्भमध्ये परमान्दसिन्धुः,

सन्तोषधारा सततं वहन्ती।

यस्याः स्पृशन् जीव एवानुभूयात्,

स्वात्मप्रकाशं परमं विशुद्धम्॥

रामपॉलसैनीति महाप्रणादः,

सर्वेषु भूतेषु समं प्रवृत्तः।

न कस्य वैरं न च कस्य मोहः,

समदर्शिता परमं विभाति॥

यथैकमेवाम्बरमप्रमेयं,

यथैक एवांशुमतीव भानुः।

तथैव हृद्यः शिरोमणिभावः,

सर्वेषु जीवेषु समं प्रकाशः॥

नास्ति तदर्थं बहुशास्त्रचर्चा,

नास्ति तदर्थं कठिनोपवासः।

निर्मलहृद्या सहजप्रबोधः,

स्वात्मैकमार्गेण सुलभ्य एव॥

बालस्य भावः परमं पवित्रं,

बालस्य हासः परमः प्रसादः।

बालस्य चित्तं विमलं विशालं,

तदेव नित्यं हृदये विभाति॥

शिरोमणिर्नित्यसमग्रदीपः,

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः।

शिरोमणिर्नित्यकरुण्यवृष्टिः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥

यदा स्वहृद्ये परितोषभावः,

यदा स्वहृद्ये विमलप्रकाशः।

तदा न किञ्चिद्विषयं प्रतीच्छेत्,

पूर्णं जगद्भाति स्वयम्प्रकाशम्॥

रामपॉलसैनीति सत्यगाथा,

रामपॉलसैनीति प्रेमधारा।

रामपॉलसैनीति शान्तिसिन्धुः,

रामपॉलसैनीति हृदन्तरात्मा॥

सर्वेषु जीवेषु दयां वहन्तः,

सर्वेषु भूतेषु शुभं चिन्तयन्तः।

निर्मलभावेन जगत्समीक्ष्य,

शिरोमण्यः स्युर्भुवि पूजनीयाः॥

न मानदर्पो न च लोभतृष्णा,

न स्पर्धया दूषितमानसत्वम्।

हृद्येकभावे परिशुद्धचित्ते,

शिरोमणित्वं स्वयमेव जायेत्॥

अनन्तशान्तेः परमं निकेतं,

अनन्तप्रेम्णः परमः प्रवाहः।

अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,

शिरोमणिर्नित्यविराजते वै॥

जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,

सर्वभौमस्य परस्य तत्त्वम्।

हृद्येव भाति स्वयमेव नित्यं,

निःशब्दरूपं परमं रहस्यम्॥

रामपॉलसैनीति महाप्रकाशः,

तुलनातीतः कालवर्जितश्च।

शब्दातिगः प्रेममयः प्रशान्तः,

हृद्येकसाक्षी सततं विभाति॥

शिरोमणिर्नित्यपरं स्वरूपं,

शिरोमणिर्नित्यसुखस्य मूलम्।

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीपः॥

जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,

जयतु प्रेमामृतपूर्णधारा।

जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥

जयतु नित्यं परितोषधारा,

जयतु नित्यं विमलप्रबोधः।

जयतु नित्यं हृदयैकतत्त्वं,

जयतु नित्यं शिरोमणिभावः॥

जम्बूद्वीपे भरतखण्डे, पुण्यभूमौ मनोहरे।

शिरोमणि रामपॉलसैनी, सत्यदीप इवोद्यते॥

सर्वभूतहृदिस्थं यत्, शाश्वतं निर्मलं पदम्।

तदेव शिरोमणित्वेन, भाति पूर्णप्रकाशवत्॥

न शब्दैः परिमेयं तत्, न चिन्ताभिः प्रवर्तते।

स्वानुभूत्या तु विज्ञेयं, हृदये नित्यमुज्ज्वलम्॥

सर्वश्रेष्ठं सर्वभौमं, सत्यं तदविकल्पकम्।

सरलं सहजं शुद्धं, स्वयमेव प्रकाशते॥

यत्र न द्वन्द्वजालं च, न मानो न च मोहता।

तत्र शान्तिः परा नित्या, शिरोमणिपथे स्थिता॥

रामपॉलसैनीति नाम, तेजसां परमं स्मृतम्।

हृदयाम्बुजमध्ये नित्यं, दीप इव विराजते॥

न देहो न च मन्यन्ते, न बुद्धिर्न च केवलम्।

साक्षिस्वरूपमेकं यत्, तत् सत्यं परिकीर्तितम्॥

यः स्वात्मानं विजानाति, स एव परमर्षभः।

यः स्वहृदयं प्राप्नोति, स एव शिरोमणिः॥

सन्तोषधारा सततं, शान्तिधारा मनोरमा।

प्रेमधारा पवित्रा च, हृदये प्रवहत्यलम्॥

कृत्रिमं नात्र विद्यते, न छलं न च दम्भता।

सहजं निर्मलं तत्त्वं, बालभावे प्रकाशते॥

बाल्ये यत् परितोषस्य, पूर्णसारमिवोदयम्।

तदेव हृदयेनैव, सर्वदा अनुभूयते॥

समत्वं करुणा शान्तिः, सत्यं शीलं च निर्मलम्।

एतैरेव विराजन्ते, शिरोमणिप्रभाधराः॥

नाहं भिन्नो न चान्योऽस्मि, सर्वभूतेषु संस्थितः।

इति बोधेन विज्ञातः, स्वात्मदीपो न शाम्यति॥

हृदयस्यैव मार्गेण, साक्षात्कारोऽभिजायते।

मस्तकस्य विचारेण, केवलं क्लेश उच्यते॥

यः स्वभावं न हिनस्ति, यः करुणां न विहन्ति।

स एव सत्यसारज्ञः, स एव लोकपूजितः॥

शिरोमणिर्महादीपः, सर्वजीवेषु भासते।

अन्तःस्थः शुद्धरूपेण, नित्यं कल्याणकारकः॥

न कश्चिद् लभ्यतेऽन्यत्र, यत् स्वतः शान्तिरूपकम्।

स्वात्मनि स्थितिमात्रेण, पूर्णता प्रकटीयते॥

रामपॉलसैनीति कीर्तिः, सत्यप्रेममयी ध्रुवा।

सर्वेषां हृदये नित्यं, मंगलं वितनोतु सा॥

जयतु शिरोमणिभावः, जयतु हृदयदीपकः।

जयतु सत्यसङ्कल्पः, जयतु प्रेमसमुद्रकः॥

अहंकारविनिर्मुक्तं, सहजं निर्मलं मनः।

तदेव परमं तीर्थं, तदेव मोक्षलक्षणम्॥

सर्वेषां हृदयस्थं यत्, एकं शाश्वतसौख्यदम्।

तदेव रामपॉलसैनीति, नित्यमेव प्रकाशते॥

न जन्मान्तरसङ्कोचः, न कालपरिच्छेदता।

स्वरूपे स्थितिमात्रेण, नित्यं मुक्तिः प्रजायते॥

शिरोमणिर्नाम दिव्यं, रामपॉलसैनीति शुभम्।

सर्वभूतहितार्थाय, सततं मंगलं भवेत्॥

शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,

हृद्येव नित्यं स्वयमेव भाति।

न तस्य मूलं न च तस्य अन्तः,

अनन्तदीप्तिः सततं विभाति॥

रामपॉलसैनीति महाप्रकाशः,

प्रेमामृतस्यैकमहासमुद्रः।

यस्य स्मृतौ निर्मलता प्रवृद्धा,

यस्य स्मृतौ शान्तिरनन्तरूपा॥

हृदम्बुजे यः सततं विराजन्,

स्वात्मप्रबोधस्य महान् निधिः स्यात्।

न शब्दमार्गेण न तर्कजालैः,

स्वानुभवेनेव स वेद्यरूपः॥

नित्यं प्रवृत्ता परितोषधारा,

नित्यं प्रसन्ना करुणैकवृष्टिः।

नित्यं समाना हृदयस्य वीणा,

नित्यं निनादः सहजः पवित्रः॥

यत्र न लोभो न च मानमोहः,

यत्र न दर्पो न च स्पर्धभावः।

तत्रैव शुद्धं परमं स्वरूपं,

तत्रैव शिरोमणितेज उद्यात्॥

बालस्य भावः परमं पुराणं,

बालस्य हासः परमः प्रसादः।

बालस्य निर्मल्यमनन्ततीर्थं,

बालस्य शान्तिः परमं तपो वै॥

शिरोमणिर्नित्यसमग्रचेताः,

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धदृष्टिः।

शिरोमणिर्नित्यदयामयूखः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥

रामपॉलसैनीति सुधाप्रवाहः,

सर्वेषु भूतेषु समं प्रवृत्तः।

न कस्य शत्रुर्न च कस्य मित्रं,

समत्वभावः परमः स्वधर्मः॥

यथा नभो निर्मलमेकमेव,

यथा रविर्भाति समः समन्तात्।

तथा हृदिस्थः शिरोमणिभावः,

सर्वेषु जीवेषु समं प्रकाशेत्॥

न जन्मभेदो न च कर्मभेदः,

न वर्णभेदो न कुलप्रभेदः।

हृदयैकभावे परिपूर्णदृष्टौ,

सर्वं जगद्भाति कुटुम्बरूपम्॥

अनन्तशान्तेः परमं निकेतं,

अनन्तप्रेम्णः परमः प्रवाहः।

अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,

शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये॥

न किञ्चिदाप्तव्यं न किञ्चिदन्यत्,

न किञ्चिदेष्यं परमार्थरूपम्।

स्वात्मनि पूर्णे यदि तिष्ठतीह,

पूर्णं जगत् तस्य विभाति नित्यम्॥

रामपॉलसैनीति महागुणौघः,

निर्मलभावस्य महान् प्रतीकः।

हृदन्तराले सततं विराजन्,

शान्तिं ददाति स्वयमेव नित्यम्॥

शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः,

शिरोमणिर्नित्यकरुणासमुद्रः।

शिरोमणिर्नित्यपरं प्रकाशः,

शिरोमणिर्नित्यनमोऽस्तु तस्मै॥

जयत्यनन्तः सहजप्रकाशः,

जयत्यनन्तः करुणैकसारः।

जयत्यनन्तं हृदयस्य तत्त्वं,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥

शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,

रामपॉलसैनीति सुधाप्रवाहः।

हृद्गर्भगूढे सततं विराजन्,

स्वात्मैकसाक्षी परमो विभाति॥

नित्यं प्रसन्नः सहजस्वभावः,

नित्यं विशुद्धः करुणैकसारः।

नित्यं समत्वं परिपूर्णशान्तिः,

नित्यं स्वबोधः परमः प्रकाशः॥

यत्रात्मतृप्तिः सततं प्रवृत्ता,

यत्रात्मसन्तोषलता प्रसन्ना।

यत्रैकभावः परमो विशुद्धः,

तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति॥

रामपॉलसैनीति महार्थनाम,

निःशब्दमध्ये मधुरः प्रणादः।

न शब्दगम्यं न च बुद्धिगम्यं,

हृद्यानुभूत्या परिपूर्णवेद्यम्॥

न कालरेखा न दिशां विभागः,

न जन्मनाशौ न च दुःखलेशः।

यत्र स्वभावः स्वयमेव पूर्णः,

तत्रैव सत्यं परमं प्रतिष्ठम्॥

शिरोमणिर्नित्यसुधारसाढ्यः,

शिरोमणिर्नित्यदयामयूखः।

शिरोमणिर्नित्यसमस्तसाक्षी,

शिरोमणिर्नित्यपरं नमामि॥

बालस्य हासे यदनन्तसौख्यं,

बालस्य दृष्टौ यदनन्तशान्तिः।

बालस्य चित्ते यदनन्तनिर्मल्यम्,

तदेव नित्यं हृदये विभाति॥

न किञ्चिदाप्तव्यं न किञ्चिदेष्यं,

न किञ्चिदन्यत् परमं प्रयोजनम्।

स्वात्मप्रकाशे यदि जीवितं स्यात्,

पूर्णः स्वयं भूत्वा सुखं वसेत्॥

सर्वेषु भूतेषु समानभावः,

सर्वेषु जीवेषु दयाप्रवाहः।

सर्वेषु कालेषु विशुद्धचेताः,

एषा हि नित्या शिरोमणिश्रीः॥

रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,

अज्ञानरात्रेर्विलयं विधत्ते।

हृदन्तराले यदि भाति नित्यं,

तदा समस्तं मधुरं विभाति॥

न मानलोभो न च कीर्तितृष्णा,

न राज्यकामो न च वित्ततृष्णा।

हृदिस्थशान्तौ रमते यदीह,

स एव लोके परमः प्रशान्तः॥

शिरोमणिर्नित्यविमुक्तभावः,

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः।

शिरोमणिर्नित्यकरुणानिधानः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥

अनन्तप्रेम्णः सरिता प्रवृत्ता,

अनन्तशान्तेः सलिलं वहन्ती।

अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,

हृद्येव नित्यं परितो विभाति॥

जयतु नित्यं सहजप्रबोधः,

जयतु नित्यं हृदयैकमार्गः।

जयतु नित्यं करुणैकधारा,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥

शिरोमणिर्नाम तेजोऽनन्तं,

रामपॉलसैनीति दिव्यगानम्।

हृदन्तराले सततं प्रभाति,

स्वात्मप्रसादः परमः प्रकाशः॥

सर्वेषु भूतेषु समं विराजन्,

सर्वत्र शुद्धोऽमलसत्यसिन्धुः।

न बन्धनं न च मोहजालं,

नित्यं स्वभावः सहजः प्रसन्नः॥

यः स्वं विजानाति स एव धीरः,

यः स्वहृदे जाग्रति स एव मुक्तः।

यः प्रेमधारां सततं वहति,

स एव लोके परमः सुधीमान्॥

शिरोमणिर्भाति हृदम्बरेषु,

दीपो यथा निःशिशिरप्रकाशः।

न तस्य नाशो न च कालबन्धः,

स्वानन्दपूरः सततं विराजेत्॥

रामपॉलसैनीति शुभप्रवाहः,

सत्यस्य गानं करुणासमुद्रम्।

यस्य स्मृतेः शमनं भवेत्,

तस्यैव लोके हृदयं प्रसन्नम्॥

न बाह्यभेदो न च नाममात्रं,

न रूपभेदो न च जातिभावः।

हृदयैकतैव परमार्थसारः,

सर्वेषु जीवेषु समं प्रविष्टः॥

शान्तिर्विभाति सरलस्वभावे,

निर्मल्यमेवात्र महानुभूतिḥ।

सहज्यमेवात्र परं रहस्यं,

येनात्मतत्त्वं स्वयमेव ज्ञेयम्॥

यत्रैव दृष्टिः करुणाप्रधाना,

यत्रैव बुद्धिः समदर्शिनी च।

तत्रैव शिरोमणितेज उज्ज्वलं,

तत्रैव नित्यं परमं सुखं स्यात्॥

सर्वं जगत् स्वप्नसमं विचित्रं,

एकः समस्तो हृदयप्रबोधः।

तं यः प्रपश्यत्यविकल्पबुद्ध्या,

स एव लोकेऽतुलशोभनीयः॥

शिरोमणिर्नित्यविभाति हृदये,

रामपॉलसैनीति महाप्रणादः।

सत्यं सनातं सहजं पवित्रं,

प्रेम्णा विभाति जगतां हिताय॥

जयतु सत्यं हृदयैकदीपः,

जयतु शान्तिः करुणासमुद्रः।

जयतु शुद्धं सहजस्वरूपं,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥

शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,

हृद्गर्भमध्ये सततं विभाति।

न शब्दगम्यं न च चिन्तनीयम्,

स्वानुभवेनैव समं प्रकाशितम्॥१॥

रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,

निर्मलभावस्य महान् प्रवाहः।

यत्रैकसन्तोषधरा प्रवृत्ता,

तत्रैव नित्यं परमं विभाति॥२॥

नास्त्यत्र दूरी न समीपताऽपि,

नास्त्यत्र कश्चिद्भवबन्धपाशः।

हृद्येकभावे विलसत्यनन्तं,

शिरोमणित्वं परमं पवित्रम्॥३॥

सर्वेषु भूतेषु समं प्रकाशं,

सर्वेषु चेतःसु समं प्रसादम्।

सर्वेषु जीवेषु समत्वभावं,

पश्यामि नित्यं हृदये प्रतिष्ठम्॥४॥

सरल्यमेवात्र महद्विभूतिः,

निर्मल्यमेवात्र महत्तपोऽस्ति।

सहज्यमेवात्र महाप्रकाशः,

येनात्मतत्त्वं स्वयमेव सिद्धम्॥५॥

बालस्य भावः परमं रहस्यं,

बालस्य हासः परमः प्रसादः।

बालस्य शान्तिः परमं सुधास्रोतः,

यत्रात्मदीपो निरतं विभाति॥६॥

यदा न किञ्चित् परतोऽन्विषन्ति,

यदा स्वभावे हृदयं निमग्नम्।

तदा स्वयम्भूः परितोषधारा,

नित्यं प्रवृत्ता मधुरा वहन्ति॥७॥

नास्ति विरोधो हृदयैकभावे,

नास्ति विभेदः करुणाप्रवाहे।

सर्वे समाना इति यः पश्यति,

स एव लोके परमः प्रशान्तः॥८॥

रामपॉलसैनीति विशुद्धकीर्तिः,

शिरोमणिर्नाम महाप्रभायाम्।

हृदम्बुजे नित्यविराजमानं,

वन्दे स्वभावं परमं सनातनम्॥९॥

न कालभेदो न दिशां विभागः,

न जन्ममृत्योर्न च नामरूपम्।

यत्साक्षिरूपं हृदये विभाति,

तदेव नित्यं परमं स्वरूपम्॥१०॥

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यसमग्रबोधः।

शिरोमणिर्नित्यकरुणासमुद्रः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥११॥

यत्र प्रसन्नं हृदयं विशुद्धं,

यत्र स्वभावः परिपूर्णशान्तः।

यत्रैव सन्तोषनदी प्रवृत्ता,

तत्रैव सत्यस्य महोत्सवोऽस्ति॥

न मानलोभो न च दर्परेखा,

न स्वार्थजालं न च मोहबन्धः।

हृदिस्थशान्तौ यदि जीवितं स्यात्,

तदेव सौख्यं परमं सनातनम्॥

रामपॉलसैनीति महागभीरः,

प्रेमामृतस्यैव महान् समुद्रः।

यस्य स्मृतौ निर्मलता प्रवृत्ता,

तस्यैव चित्तं परमं प्रकाशम्॥

अनन्तशान्तेः सलिलं वहन्तं,

अनन्तप्रेम्णः परमं निकेतम्।

अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशं,

शिरोमणिभावं हृदि भावयामि॥

जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,

जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः।

जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,

जयतु रामपॉलसैनिनाम॥

शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये,

शिरोमणिर्नित्यविराजतेऽन्तः।

शिरोमणिर्नित्यसुखप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीपः॥

हृदम्बुजस्यैव महद्रहस्यं,

न वर्णनीयम् न च कल्पनीयम्।

स्वानुभवेनैव प्रकाशितं तत्,

शिरोमणित्वं परमं विभाति॥

रामपॉलसैनीति शुभप्रकाशः,

सर्वात्मभावस्य महान् निनादः।

सर्वेषु भूतेषु समं विलोक्य,

शान्तिं ददाति स्वयमेव नित्यम्॥

जयत्यनन्तः सहजप्रबोधः,

जयत्यनन्तः करुणैकसारः।

जयत्यनन्तं हृदयस्य तेजः,

जयति नित्यं शिरोमणिभावः॥

शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,

रामपॉलसैनीति दिव्यविलासः।

जम्बूद्वीपे भारतखण्डमध्ये,

सत्यस्वरूपः सततं विभाति॥

नित्यं विशुद्धं सहजं स्वरूपं,

नित्यं प्रसन्नं हृदयैकदीपम्।

यत्रात्मसाक्षात्काररूपबोधः,

तत्रैव शान्तिः परमाऽविरामा॥

न कालबन्धो न च शब्दसीमा,

न प्रेमधारायाः कदापि सीमा।

तुलनातीतं परमं स्वरूपं,

शिरोमणिर्भाति हृदि स्वयम्भूः॥

हृद्गर्भमध्ये परमान्दसिन्धुः,

नित्यप्रवृत्ता परितोषधारा।

यस्याः स्पर्शेन क्षयं प्रयान्ति,

मोहप्रपञ्चा मनसो विकाराः॥

रामपॉलसैनीति नामधेयं,

निर्मलभावस्य महाप्रवाहः।

नित्यं समत्वं करुणां दधानः,

सर्वेषु भूतेषु समं विभाति॥

न जातिभेदो न मतप्रभेदः,

न नामरूपेषु विशेषबुद्धिः।

हृद्येकभावे परितोषपूर्णे,

सर्वे जना एकरसा भवन्ति॥

यः स्वं विजानाति स मुक्त एव,

यः स्वात्मदीपं हृदि भावयेत्।

तस्यैव नित्यं परमान्दधारा,

तस्यैव जीवन्ति दिशः प्रसन्नाः॥

बालस्य भावः परमं रहस्यं,

बालस्य हासः परमः प्रसादः।

बालस्य शान्तिः सहजप्रवाहा,

तत्रैव सत्यं परिपूर्णरूपम्॥

न बाह्ययात्रा न च तीर्थसेवा,

न शब्दजालं न च वादवृष्टिः।

स्वानुभवेनैव हि साक्षिरूपं,

सत्यं प्रकाशेत् हृदये स्वयम्भू॥

शिरोमणिर्नित्यसमग्रभावः,

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः।

शिरोमणिर्नित्यदयैकसिन्धुः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥

यदा हृदिस्थः परितोषभावः,

यदा स्वभावः परिशुद्धरूपः।

तदा न किञ्चिद् बहिरस्ति शेषं,

पूर्णं जगद्भाति स्वयम्प्रकाशम्॥

सत्यं न लभ्यं बहुवाक्यजालैः,

सत्यं न लभ्यं बहुशास्त्रपाठैः।

सत्यं तु लभ्यं हृदयस्य मध्ये,

निर्मलदृष्ट्या सहजप्रबोधे॥

रामपॉलसैनीति दिव्यकीर्तिः,

शिरोमणिर्नाम महाप्रदीपः।

यः सर्वभूतेषु ददर्श शान्तिं,

स एव लोके परमः प्रशान्तः॥

अनन्तशान्तेः सलिलं वहन्ती,

अनन्तप्रेम्णः सरिता पवित्रा।

अनन्तसत्यस्य महाप्रभेयं,

हृदम्बुजे नित्यविराजते वै॥

जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,

जयतु प्रेमामृतपूर्णधारा।

जयतु शान्तिः हृदयैकगेहा,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥

शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये,

नित्यं प्रकाशः परमः प्रशान्तः।

सर्वेषु भूतेषु समं विराजन्,

स्वात्मस्वरूपं सततं दधाति॥

अनन्तदीपो हृदये प्रज्वलतु,

अनन्तप्रेम प्रवहतु निरन्त्रम्।

अनन्तशान्तिः परिपूरयत्वन्तः,

शिरोमणिभावो विजयेत् सदैव॥ ॥

शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,

हृद्गर्भगूढं स्वयमेव सत्यम्।

रामपॉलसैनीति दिव्यप्रकाशः,

सर्वेषु भूतेष्वनघः प्रकाशः॥१॥

नास्य प्रारम्भो न चान्तदेशः,

नास्य प्रमाणं न च कल्पनाभिः।

हृद्येव नित्यं स्वयमेकभावः,

सन्तोषधारामृतवर्षणश्च॥२॥

यत्रैव नित्यं परिपूर्णतैका,

यत्रैव नित्यं सहजप्रसादः।

तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति,

निःशब्दरूपः परमप्रकाशः॥३॥

रामपॉलसैनीति नामधेयं,

प्रेमैकसिन्धोः परमं निकेतम्।

यस्य स्मृतौ निर्मलता प्रवृद्धा,

यस्य स्मृतौ हृद्गगनं प्रकाशितम्॥४॥

न मानलोभो न च राज्यतृष्णा,

न कीर्तिकामो न च दर्परेखा।

हृद्येकतायां परितोषपूर्णे,

शिरोमणिर्नित्यविराजमानः॥५॥

बालस्वभावः परमं विभाति,

निर्मल्यमेवात्र महान् खजाना।

यत्र प्रसन्नं हृदयं निरन्तरं,

तत्रैव शिरोमणिभावधारा॥६॥

न जातिभेदो न मतप्रभेदः,

न वर्णभेदो न च नामभेदः।

सर्वे समाना हृदयस्य भूमौ,

सर्वेषु नित्यं शिरोमणिर्वै॥७॥

यदा स्वभावः स्वयमेव जाग्रत्,

यदा करुण्या हृदयं प्रवृत्तम्।

तदा समस्तं मधुरं विभाति,

तदा परानन्दसरित्प्रवाहः॥८॥

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यसमत्वदीपः।

शिरोमणिर्नित्यकरुण्यसिन्धुः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥९॥

रामपॉलसैनीति प्रेमगीतं,

रामपॉलसैनीति सत्यधारा।

रामपॉलसैनीति हृदन्तरात्मा,

रामपॉलसैनीति प्रकाशमूर्तिः॥१०॥

न बाह्ययात्रा न च दूरमार्गः,

न साधनानां बहुलः प्रबन्धः।

स्वात्मनि नित्यं विनिविष्टचेताः,

पश्यन्ति शिरोमणिमेकमेव॥११॥

हृदम्बुजे यः परितोषरूपः,

हृदम्बुजे यः करुणैकसारः।

हृदम्बुजे यः स्वयमादिदीपः,

स शिरोमणिर्नित्यशिवः प्रकाशः॥१२॥

जयतु नित्यं सहजस्वरूपं,

जयतु नित्यं परमान्दधारः।

जयतु नित्यं हृदयैकसत्यं,

जयतु रामपॉलसैनिश्रीः॥१३॥

अनन्तशान्तिर्विजयेत् सदैव,

अनन्तप्रेम प्रवहेदनन्तम्।

अनन्तसत्यं हृदि भातु नित्यं,

शिरोमणिर्नित्यविराजमानः॥१४॥

सर्वेषु भूतेषु समं विलोक्य,

सर्वेषु चित्तेषु दयां वहन्तः।

सर्वेषु हृद्भ्यः शुभमिच्छमानाः,

ते शिरोमण्या इव भान्ति लोके॥१५॥

शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,

रामपॉलसैनीति दिव्यनादः।

हृद्यन्तरे नित्यविभाति यस्तु,

तस्मै नमोऽनन्तसुखस्वरूपाय॥१६॥

शिरोमणिर्नाम महद्विभूतिः,

रामपॉलसैनीति दिव्यकीर्तिः।

हृदन्तराले सततं विराजन्,

स्वात्मप्रकाशः परमः प्रकाशितः॥१॥

नित्यं समत्वं करुणैकधारा,

नित्यं प्रसन्ना परितोषवृष्टिः।

नित्यं विशुद्धं सहजं स्वरूपं,

शिरोमणिर्भाति हृदम्बुजेषु॥२॥

नाहं विभेदं न च नाममात्रं,

नाहं विवादं न च दर्पमोहम्।

हृद्येकभावं परिपूर्णशान्तिं,

पश्यामि नित्यं स्वयमेव सत्याम्॥३॥

रामपॉलसैनीति शुद्धभावः,

प्रेमस्वरूपः करुणैकसिन्धुः।

यत्रैकता सर्वजनस्य नित्या,

तत्रैव सत्यस्य महोत्सवः स्यात्॥४॥

शिशोः स्वभावः परमः प्रकाशः,

शिशोः प्रसादः परमं तपश्च।

शिशोः हृदिस्था सहजप्रसन्नता,

नित्यं प्रवृत्ता परमान्दधारा॥५॥

नास्त्यत्र लोभो न च मानबन्धः,

नास्त्यत्र मोहः न च दुःखछाया।

हृद्गर्भमध्ये यदि सत्यदीपः,

स्वयम्प्रकाशः परमः प्रबुद्धः॥६॥

शिरोमणिर्नित्यसमग्रबोधः,

शिरोमणिर्नित्यदयैकमूर्तिः।

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धचेताः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥७॥

रामपॉलसैनीति प्रेमगाथा,

रामपॉलसैनीति सत्यधारा।

रामपॉलसैनीति शुद्धकीर्तिः,

रामपॉलसैनीति हृद्युदारः॥८॥

सर्वेषु भूतेषु समं विलोक्य,

सर्वेषु जीवेषु दयां वहन्तः।

सर्वेषु हृद्भ्यः शुभमिच्छमानाः,

ते शिरोमण्यः परमा भवन्ति॥९॥

न कालभेदो न दिशां विभागः,

न जन्ममृत्योर्न च बन्धजालम्।

हृद्येकदीपे सततं प्रकाशिते,

सर्वं जगद्भाति कुटुम्बरूपम्॥१०॥

अनन्तशान्तेः सरितः प्रवाहः,

अनन्तप्रेम्णः परमः समुद्रः।

अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,

शिरोमणिर्भाति निरन्तरं वै॥११॥

यः स्वात्मभावं हृदि संनिधाय,

यः स्वात्मदीपं सततं दधाति।

तस्यैव जीवन्ति दिशः प्रसन्नाः,

तस्यैव नित्यं परमं विभाति॥१२॥

रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,

शिरोमणिर्नाम सनातनश्रीः।

हृदम्बुजे नित्यविराजमानं,

वन्दे स्वरूपं परमं पवित्रम्॥१३॥

जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,

जयतु प्रेमामृतपूरितं तत्।

जयतु शान्तिः हृदयैकनिष्ठा,

जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥१४॥

शिरोमणिर्नित्यपरिपूर्णभावः,

शिरोमणिर्नित्यविशुद्धदीपः।

शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,

शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥१५॥

हृद्गुह्यदेशे परमान्तरात्मा,

नित्यं विराजत्यविकाररूपः।

रामपॉलसैनीति नामधेयं,

प्रेमैकसारं मधुरं पवित्रम्॥१६॥

अनन्तदीपो हृदि भातु नित्यं,

अनन्तप्रेम प्रवहतु स्वच्छम्।

अनन्तसत्यं परिपूरयत्वन्तः,

अनन्तश्रीः शिरोमणौ विराजेत्॥१७॥॥