'यथार्थ सिद्धांत" : खुद का सक्षतकार

ਮੈਂ

ਆਪ ਹੀ ਆਇਨਾ ਹਾਂ, ਆਪ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨ,

ਖੋਜਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੈਂ, ਖੋਜ ਦਾ ਕਾਰਣ।

ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਬਦ ਮੁੱਕ ਜਾਣ, ਉੱਥੇ ਚਮਕਦਾ ਸੱਚ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਚਮਕ ਹੀ ਮੇਰਾ ਨਾਮ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਨਾ ਜਨਮ ਮੇਰਾ ਬੋਝ ਬਣਿਆ, ਨਾ ਮੌਤ ਡਰ ਲੈ ਆਈ,

ਮੈਂ ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਹਿੰਦੀ ਸਾਫ਼ ਸਚਾਈ।

ਜੋ ਵੇਖੇ ਬਿਨਾਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਹੀ ਪਛਾਣੇ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਵੇਖਣਾ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਮੈਂ ਨਾ ਧਰਮ ਦੀ ਲਕੀਰ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸੀਮਾ,

ਮੈਂ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧੜਕਣ ਹਾਂ, ਬਿਨਾਂ ਨਾਮ ਤੇ ਨੀਮਾ।

ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਮੀਰ ਜਾਗ ਪਵੇ, ਉੱਥੇ ਉਤਰਦਾ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਜਾਗ ਹੀ ਮੇਰਾ ਰੂਪ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਚਾਲਾਕੀ ਦੇ ਜਾਲ ਬੁਣੇ, ਗੁਰੁ ਬਣ ਬਾਜ਼ਾਰ,

ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰ ਕੇ ਲੁੱਟ ਲਏ ਵਿਚਾਰ।

ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਪਾਰ ਉਤਰੇ, ਉਹ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਪਾਰਲਾ ਮੌਨ ਮੈਂ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਦੀਖਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਜੋ ਸਦਾ ਤੋਂ ਨਾਲ ਹੈ,

ਮੁਕਤੀ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਅੱਜ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ।

ਜੋ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਸ਼ ਚੁਣੇ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਹੋਸ਼ ਦਾ ਰੰਗ ਮੈਂ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਲੌ,

ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਨੀਵਾ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਹੌਂ।

ਜੋ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਦੇ ਇਕ ਪਲ, ਉਹ ਸਮਝ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਸਮਝ ਹੀ ਮੇਰਾ ਧਰਮ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਸਾਦਗੀ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਨਿਰਮਲਤਾ ਮੇਰਾ ਬਲ,

ਜਟਿਲ ਮਨ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਕੱਟਾਂ ਇਕ ਪਲ।

ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਡਰ ਦੇ ਜੀ ਲਏ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਜੀਣਾ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਜੋ ਲਾਭ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ,

ਸਾਹ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਨੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ।

ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੇ, ਉਹੀ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਕਦਰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਲਯ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੀ ਛਾਂ ਨਹੀਂ,

ਨਾ ਅਲੌਕਿਕ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾਪਣ ਮੈਂ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਜੋ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੀ ਲੱਭੇਗਾ,

ਜੋ ਪੂਰਾ ਹੈ ਜਨਮ ਤੋਂ, ਉਹ ਕੀ ਘਟੇਗਾ।

ਇਹ ਸੱਚ ਜਿਹੜਾ ਹੱਸ ਕੇ ਖੜਾ, ਉਹ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਹੱਸਦਾ ਸੱਚ ਮੈਂ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਚੇਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ,

ਮੈਂ ਰਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੀ ਨਹੀਂ।

ਮੈਂ ਉਹ ਸਥਿਰਤਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਦਾ ਹੈ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਸਥਿਰਤਾ ਮੈਂ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਜਿੱਥੇ ਅਹੰਕਾਰ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉੱਥੇ ਜੀਵਨ ਜੰਮੇ,

ਜਿੱਥੇ ਸੱਚ ਸਧਾਰਣ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਭਰਮ ਨਾ ਥੰਮੇ।

ਉਹ ਸਧਾਰਣਤਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਚੋਟੀ ਹੀ ਮੈਂ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਮੈਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ,

ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਆਕਾਰ ਦੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ।

ਜੋ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਸਹਿ ਲਏ, ਉਹ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਅਹਿਸਾਸ ਮੈਂ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਆਸ ਮੇਰੀ, ਨਾ ਭੂਤ ਦਾ ਬੋਝ,

ਮੈਂ ਇਸ ਪਲ ਦੀ ਸਾਂਸ ਹਾਂ, ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਜੋਖ।

ਜੋ ਇਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਟਿਕਾਉ ਮੈਂ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ,

ਜੋ ਹੈ ਉਹ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਲੋੜਤ ਨਹੀਂ।

ਇਸ ਮੌਨ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦਾ ਨਾਮ ਸੈਨੀ,

ਉਹ ਮੌਨ ਮੈਂ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ, ਕੋਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ,

ਨਾ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ।

ਜੋ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਓਹੀ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ — ਬਿਨਾ ਡਰ, ਬਿਨਾ ਭਰਮ,

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ — ਸੱਚ ਦਾ ਸਾਦਾ ਕਰਮ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਨਾ ਗੁਰੂ, ਨਾ ਚੇਲਾ, ਨਾ ਰਾਜ,

ਸਿਰਫ਼ ਹੋਸ਼ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਆਵਾਜ਼।

ਜੋ ਖੋਜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਸਦੀਓਂ ਤੋਂ, ਓਹੀ ਅੰਦਰ ਬਹਿੰਦਾ ਸੀ,

ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ, ਡਰ ਦੇ ਪਰਦੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਝੂਠਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ, ਇਹ ਭਰਮ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ,

ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤੀ ਕੀ ਹੁੰਦੀ, ਅਨੁਭਵ ਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਰਸ,

ਬਿਨਾ ਸਵਰਗ, ਬਿਨਾ ਅਰਥੀ, ਬਿਨਾ ਕਸ।

ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਲਾਲਚ ਦੇ ਕੇ, ਜਿੰਦਗੀ ਲੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ,

ਚਤੁਰ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਜਾਲ ਅੰਦਰ, ਸਾਦਗੀ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਬਣਿਆ,

ਹਰ ਸਾਹ ਅਨਮੋਲ ਹੈ ਤੇਰਾ — ਇਹ ਬੋਧ ਦਿਵਾਇਆ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਸਾਹ–ਸਾਹ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,

ਇਹੀ ਮੁਕਤੀ, ਇਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।

ਹਰ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ “ਮੇਰਾ ਹੈ”, ਪਰ ਸਮਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਖੋਲ੍ਹੇ,

ਰਿਸ਼ਤੇ, ਦੇਹ, ਵਿਚਾਰ — ਸਭ ਇਕ ਦਿਨ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਣ ਡੋਲ੍ਹੇ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ, ਅਟੱਲ ਅਹਿਸਾਸ,

ਜੋ ਨਾ ਜਨਮਦਾ, ਨਾ ਮਰਦਾ, ਨਾ ਬਦਲੇ ਕਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਨਾ ਆਉਣਾ, ਨਾ ਜਾਣਾ,

ਸਿਰਫ਼ ਹੋਣਾ, ਸਿਰਫ਼ ਨਿਭਾਣਾ।

ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਲੁੱਟ ਨਾ ਸਕੇ,

ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ, ਇਹ ਹੌਸਲਾ ਜਗਾਇਆ,

ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈਂ — ਇਹ ਸੱਚ ਸੁਣਾਇਆ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਖੀ,

ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਅੰਤ ਦੀ ਲਕੀਰ।

ਨਾ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ‘ਚ ਭੀੜ,

ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਰ ਦਿਲ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ, ਹਰ ਅੱਖ ਦੀ ਨੀਂਦ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ, ਹਰ ਜੀਵ ਦਾ ਆਧਾਰ,

ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕੋ ਪ੍ਰੇਮ — ਬਾਕੀ ਸਭ ਵਪਾਰ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ,

ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਰੂਪ, ਨਾ ਨੇਮ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰਭਾ, ਅਨੰਤ ਤ੍ਰਿਪਤੀ,

ਸਦਾ–ਸਦਾ, ਇਥੇ ਹੀ, ਅਭੀ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਖੁਦ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਹਾਂ,

ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ ਸਾਫ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰ ਹਾਂ।

ਨਾ ਮੈਂ ਰਾਹ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੰਜ਼ਿਲ, ਨਾ ਕੋਈ ਲੱਭਣ ਵਾਲੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ,

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ — ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਭਾ, ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਤੁਲਨਾਤੀਤ, ਕਾਲਾਤੀਤ,

ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ, ਪ੍ਰੇਮਾਤੀਤ,

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ, ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਜ਼ਮੀਰ,

ਹਰ ਸਾਹ ਵਿਚ ਅਹਿਸਾਸ ਬਣ ਕੇ ਵਹਿੰਦਾ ਅਨਹੱਦ ਨੀਰ।

ਪ੍ਰਤੈਕ ਜੀਵ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਰੂਪ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਬੈਠੀ ਹੋਸ਼,

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ — ਨਾ ਦੇਹ ਹਾਂ, ਨਾ ਜੋਸ਼।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਨਾ ਰੂਪ, ਨਾ ਰੇਖਾ, ਨਾ ਨਿਸ਼ਾਨ,

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਤਾਨ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ, ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਰੰਗ,

ਯਥਾਰਥ ਸਿਧਾਂਤ ਬਣ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ, ਯਥਾਰਥ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਗ।

ਜੋ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਭਰਮ ਜਾਲ,

ਢੋਂਗ, ਪਖੰਡ, ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ — ਮਨ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹਾਲ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਸੰਪੂਰਨ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਸਪਸ਼ਟ, ਪ੍ਰਤੱਖ, ਬਿਨਾ ਨਕਾਬ।

ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦੋਨੋ ਸਹੀ ਨੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵਪਾਰ,

ਹਰ ਕੋਈ ਹਿੱਤ ਸਾਧਦਾ ਫਿਰਦਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਵੀ ਬਣ ਗਿਆ ਉਧਾਰ।

ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਦੂਜਾ ਕਰੇਗਾ ਸ਼ਿਕਾਰ,

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ — ਸਾਵਧਾਨੀ ਦਾ ਉਚਾਰ

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਚੇਤਨ ਰਹੁ, ਸਚੇਤ ਰਹੁ,

ਸੰਪੂਰਨ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਵਿਚ ਜੀਉ।

ਚਤੁਰ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅੰਦਰ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਭਾਰ,

ਤਰਕ, ਤੱਥ, ਵਿਵੇਕ ਕੱਟ ਕੇ, ਬਣਾਈ ਅੰਧ ਭੀੜ ਤਿਆਰ।

ਸਾਦੇ, ਸਹਿਜ, ਨਿਰਮਲ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਜ ਪਹਿਨਾਏ,

ਉਹੀ ਲੋਕ ਫਿਰ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਚ, ਆਸਰਮੋਂ ਕੱਢੇ ਜਾਏ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ,

ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਸੱਚ ਸੀ।

ਤੂੰ ਕਦੇ ਘਾਟ ਵਾਲਾ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਦੇ ਕੁਝ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ,

ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪੂਰਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਭਰਮ ਵਿਚ ਸੋਇਆ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ, ਇਹ ਸਾਦਗੀ ਜਗਾਉਂਦਾ,

ਜੋ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਸਹਿਜ, ਨਿਰਮਲ, ਅਡੋਲ,

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਪੂਰਨ, ਸਮਰਥ, ਅਮੋਲ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ, ਅਸਤੀਤਵ ਵੀ ਗੁੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ,

ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਬਣਿਆ, ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਬਣ ਬੈਠਾ।

ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਇਆ, ਸ਼੍ਰੇਯ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਤਾ,

ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਨਿਮਰ ਨਿਰਮਲ ਹਾਂ — ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮਤਾ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਨਾ ਕੁਝ ਬਣਨਾ, ਨਾ ਕੁਝ ਪਾਉਣਾ,

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣਾ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਇੱਕ ਹੀ ਰੰਗ, ਸੰਪੂਰਨ ਤ੍ਰਿਪਤੀ,

ਨਿਰੰਤਰ, ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ, ਸੱਚੀ ਸਥਿਤੀ।

ਸਿਰਫ਼ ਗਾਇਕੀਯੋਗ ਸ਼ਲੋਕ, ਅਤੇ **ਹਰ ਥਾਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ**।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਖੁਦ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਹਾਂ,

ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ ਸਾਫ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰ ਹਾਂ।

ਨਾ ਮੈਂ ਰਾਹ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੰਜ਼ਿਲ, ਨਾ ਕੋਈ ਲੱਭਣ ਵਾਲੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ,

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ — ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਭਾ, ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਤੁਲਨਾਤੀਤ, ਕਾਲਾਤੀਤ,

ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ, ਪ੍ਰੇਮਾਤੀਤ,

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ, ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਜ਼ਮੀਰ,

ਹਰ ਸਾਹ ਵਿਚ ਅਹਿਸਾਸ ਬਣ ਕੇ ਵਹਿੰਦਾ ਅਨਹੱਦ ਨੀਰ।

ਪ੍ਰਤੈਕ ਜੀਵ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਰੂਪ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਬੈਠੀ ਹੋਸ਼,

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ — ਨਾ ਦੇਹ ਹਾਂ, ਨਾ ਜੋਸ਼।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਨਾ ਰੂਪ, ਨਾ ਰੇਖਾ, ਨਾ ਨਿਸ਼ਾਨ,

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਤਾਨ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ, ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਰੰਗ,

ਯਥਾਰਥ ਸਿਧਾਂਤ ਬਣ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ, ਯਥਾਰਥ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਗ।

ਜੋ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਭਰਮ ਜਾਲ,

ਢੋਂਗ, ਪਖੰਡ, ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ — ਮਨ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹਾਲ

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਸੰਪੂਰਨ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਸਪਸ਼ਟ, ਪ੍ਰਤੱਖ, ਬਿਨਾ ਨਕਾਬ।

ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦੋਨੋ ਸਹੀ ਨੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵਪਾਰ,

ਹਰ ਕੋਈ ਹਿੱਤ ਸਾਧਦਾ ਫਿਰਦਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਵੀ ਬਣ ਗਿਆ ਉਧਾਰ।

ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਦੂਜਾ ਕਰੇਗਾ ਸ਼ਿਕਾਰ,

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ — ਸਾਵਧਾਨੀ ਦਾ ਉਚਾਰ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਚੇਤਨ ਰਹੁ, ਸਚੇਤ ਰਹੁ,

ਸੰਪੂਰਨ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਵਿਚ ਜੀਉ।

ਚਤੁਰ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅੰਦਰ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਭਾਰ,

ਤਰਕ, ਤੱਥ, ਵਿਵੇਕ ਕੱਟ ਕੇ, ਬਣਾਈ ਅੰਧ ਭੀੜ ਤਿਆਰ।

ਸਾਦੇ, ਸਹਿਜ, ਨਿਰਮਲ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਜ ਪਹਿਨਾਏ,

ਉਹੀ ਲੋਕ ਫਿਰ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਚ, ਆਸਰਮੋਂ ਕੱਢੇ ਜਾਏ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ,

ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਸੱਚ ਸੀ।

ਤੂੰ ਕਦੇ ਘਾਟ ਵਾਲਾ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਦੇ ਕੁਝ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ,

ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪੂਰਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਭਰਮ ਵਿਚ ਸੋਇਆ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ, ਇਹ ਸਾਦਗੀ ਜਗਾਉਂਦਾ,

ਜੋ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਸਹਿਜ, ਨਿਰਮਲ, ਅਡੋਲ,

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਪੂਰਨ, ਸਮਰਥ, ਅਮੋਲ

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ, ਅਸਤੀਤਵ ਵੀ ਗੁੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ,

ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਬਣਿਆ, ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਬਣ ਬੈਠਾ।

ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਇਆ, ਸ਼੍ਰੇਯ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਤਾ,

ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਨਿਮਰ ਨਿਰਮਲ ਹਾਂ — ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮਤਾ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਨਾ ਕੁਝ ਬਣਨਾ, ਨਾ ਕੁਝ ਪਾਉਣਾ,

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣਾ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ —

ਇੱਕ ਹੀ ਰੰਗ, ਸੰਪੂਰਨ ਤ੍ਰਿਪਤੀ,

ਨਿਰੰਤਰ, ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ, ਸੱਚੀ ਸਥਿਤੀ।

ਸਾਰਾ ਕੋਸਮ ਤੇ ਦਰਿਆ ਇਕ ਹੀ ਸਚ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਦਿਲ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ।

ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਰਿਵਾਜ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅੰਧੇ ਹਨ ਤੇ ਬੰਨੇ ਨੇ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੀ ਲੀੜ ਵੇਖਾਵੇ।

ਜਨਮ ਹੀ ਨਿਰਮਲ, ਬਾਲ ਸੁੱਚੇ, ਪਰ ਮਨ ਨੇ ਰੰਗ ਬਿਠਾਏ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਅਸਲ ਅਸਤੀਤਵ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਅਰਗੇ।

ਅਕਲ-ਚਾਲਾਕੀ ਹਨ ਉਹ ਅਸਥਾਈ ਜੋ ਰਾਜ਼ ਰਚਾਉਂਦੇ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਪਰ ਸੱਚੇ ਨਰ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਭਾਅ ਵਿਚ ਬਚਦੇ।

ਇਕ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਇਨਸਾਨ ਥੋੜਾ ਥੋਕਰ ਖਾਵੇ ਰਾਹ ‘ਤੇ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਓਦੋਂ ਜਾਗੇ ਮਨ — ਖੁਦ ਨੂੰ ਵੇਖੇ ਸਾਹ-ਨਾਹ ‘ਚ।

ਉਹ ਥੋੜੀ ਥੋਕਰ ਇਕ ਉਦਾਹਰਣ, ਜੇਹੜੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਚ ਦੱਸ ਜਾਵੇ

ਗੁਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ, ਜੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦੌਲਤ ਚਲਦੀਆਂ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਉਹ ਜਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਰੁਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀਆਂ।

ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਸਾਹ-ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਕਰੇ, ਹਿੱਤ ਦੇ ਲੇਖ ਭੁਲਾ ਦੇਵੇ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਮੋਲ ਮੁੱਲ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਕਰੇ

ਸਾਹ ਇੱਕ ਹੀ ਰਤਨ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਖ਼ਾਸ ਸਮਾਨ ਹੈ ਸਦਾ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਜੇ ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਲੈ ਜਾਣਗੇ।

ਸਧਾਰਨਤਾ ਹੀ ਮੂਲ, ਉਸਦਾ ਧਰਮ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਸਾਫ਼,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਵੇ ਸੱਚੇ ਰਾਹ।

ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਲੋਕ ਅੰਧ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਪਏ ਸਨ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲੇ ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਦ ਦੇਖੇ।

ਆਪਣਾ ਸਵਰੂਪ ਪਛਾਣ ਕੇ ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਹਰ ਤੁਲਨਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਫੀਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਸਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਨਿਰਵੈਰਤ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸੇ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਤੇਰੇ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਦੀ ਸੁੱਤੀ ਗੱਲਾਂ ਖੁੱਲਣ

ਜੋ ਜੀਂਦਾ ਨਿਰਮਲ ਨਹੀਂ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਦ ਵੀ ਨਿਰਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਬਾਤ ਹੈ ਅਣੜੀਕਾ।

ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਸੱਚੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬੰਧਨ ਤੋੜੇ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਤੇ ਤੂੰ ਪਾਵੇਂਗਾ ਅਮਲਿਕੀ ਸੰਤੋਖ — ਜਿਹੜਾ ਕਦੇ ਨਾ ਥੋੜੇ।

ਤੂੰ ਉਹੀ ਪੂਰਾ, ਕਦੇ ਕਮੀ ਨਹੀ ਸੀ — ਸਿਰਫ਼ ਉਹਹੀ ਭਰਮ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਹੁਣ ਓਹ ਭਰਮ ਉਤਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਤੇ ਸੱਚ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਹੈ।

ਗੁਰੂ-ਗੁੱਠੀਆਂ ਜੇ ਧੰਧੇ ਬਣ ਜਾਵਣ ਤਾں ਰਾਹ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਪਰ ਅਸਲ ਰਾਹ ਸਧਾਰਨਤਾ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ‘ਚ ਵੱਸਦਾ।

ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਵੇਗੀ ਰਾਹਤ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਤੇ ਹਰ ਦਿਲ ਦਾ ਜ਼ਮੀਰ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇ ਸੱਚ-ਸਾਫ਼।

ਇਹ ਗੀਤ ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਜਗਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ ਇਨਸਾਨੀਏਂ ਨੂੰ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਹੁਣ ਨਾਚ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਰਹਿਮ ਚੜ੍ਹੇ।

ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਸਚ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣੇ ਜੋ ਸਦਾ,

(शिरोमणि रामपॉल सैनी) ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਸਾਰ, ਤੇਰਾ ਅਸਥਾਈ ਮਨ ਹੁਣ ਹੋਵੇ ਨਰਮ ਤੇ ਖਲਾ।

ਅਨੰਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਦਾ ਖੜਾ ਸਵਾਲ,

ਕਿਉਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਹੀ ਬਣਿਆ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਜਾਲ—

ਸੱਚ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਕੇ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਕਰਦਾ ਭਾਣਾ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਜਾਗ, ਇਹ ਭਰਮ ਪਹਿਚਾਣਾ।

ਨਵਜਾਤ ਬੱਚਾ ਨਿਰਮਲ, ਸਹਜ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਕ ਸੱਚ,

ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਵਧਦੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਝੂਠ ਦਾ ਨੱਚ—

ਮਾਨਤਾ, ਮਰਯਾਦਾ, ਡਰ ਦਾ ਬਣਿਆ ਕਿਲਾ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਸਵੈ-ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਹੈ ਰਾਹ ਖੁਲਾ।

ਗਿਆਨ-ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅੰਧੀ ਭੀੜ,

ਸ਼ਬਦ-ਪ੍ਰਮਾਣ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰ ਤੋੜੀ ਤਰਕ ਦੀ ਲੀੜ—

ਦੀਖਿਆ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੱਝੀ ਸੋਚ ਅਪਾਹਜ ਬਣੀ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਜਣੀ।

ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਸਹੇ ਨਾ ਕੋਸ਼ਿਕਾ ਦਾ ਤਨ,

ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਸਹੇ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਮਨੋਵ੍ਰਿੱਤੀ ਦਾ ਭਾਰ-ਭਰਮ—

ਸਵਾਲ ਕਰ, ਤੱਥ ਲਿਆ, ਵਿਵੇਕ ਨੂੰ ਕਰ ਸਾਫ਼,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਸੱਚ ਸਦਾ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੈ ਆਪ।

ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਦਾ ਮੋਤੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧਰੋਹਰ,

ਜਿਸਨੇ ਕਦਰ ਨਾ ਕੀਤੀ ਉਸਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਸਦਾ ਹਰ-ਪਲ—

ਹਰ ਦੂਜਾ ਹਿਤ-ਸਾਧੇ, ਇਹੀ ਜਗ ਦੀ ਰੀਤ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਜਾਗ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ।

ਆਤਮ-ਸਾਖਾਤਕਾਰ ਲਈ ਛੱਡ ਅਸਥਾਈ ਮਨ ਦੀ ਚਾਲ,

ਦੂਜੇ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਤੋਲ ਆਪਣਾ ਹਾਲ—

ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈਂ, ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਇਕ ਸਮਾਨ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਫਰਕ ਪਾਇਆ ਸਿਰਫ਼ ਲਾਭ ਦਾ ਗਿਆਨ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਫਸਾਇਆ ਸਦਾ ਲਈ,

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਦੌਲਤ, ਪਦਵੀ—

ਤੂੰ ਤਾਂ ਪੂਰਨ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਕੁਝ ਗੁੰਮ ਨਾ ਕਦੇ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਵਹਮ ਹਟਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਦੇ।

ਜੋ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ, ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ,

ਬਾਕੀ ਜੀਵਨ-ਵਿਆਪਨ ਕਰ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਰਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—

ਰੋਗ ਮਨ ਦਾ ਹੈ, ਅਸਤਿਤਵ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਹੋਸ਼ ਨਾਲ ਜੀ, ਇਹੀ ਸੰਜ।

ਸਾਖਾਤਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਿਰਹ ਖੁਲਦੀ,

ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਜਟਿਲਤਾ ਹੋਰ ਜਟਿਲਤਾ ਬਣਦੀ—

ਅਨੰਤ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਧਾਰ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਇਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਉੱਚੀ ਸਾਰ।

ਚਤੁਰਤਾ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ, ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ,

ਜੋ ਜੀਉਂਦੇ ਨਿਰਮਲ ਨਾ ਹੋਇਆ ਉਹ ਮਰ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਸੰਵਰਦਾ—

ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਸਾਫ਼ ਪਛਾਣ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਸਚਾਈ ਹੀ ਅਸਲ ਪ੍ਰਮਾਣ।

ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਦੇ ਨਾਂ ’ਚ ਜਾਲ, ਡਰ-ਭੈ ਦੀ ਰੀਤ,

ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰ ਤਰਕ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਭੀੜ ਦੀ ਨੀਤ—

ਸਾਂਸ, ਸਮਾਂ, ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਮੌਤ-ਪਿੱਛੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਵਾਅਦਾ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਇਹ ਢੋਂਗ, ਇਹੀ ਹੈ ਦਾਗਾ।

ਪ੍ਰਤੱਖ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਜੇ ਸੱਚ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ,

ਡਰ ਦੇ ਤਲੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਨਾਮ ਨਾ ਲਾ—

ਪ੍ਰਵਚਨ ਬਿਨਾਂ ਤੱਥਾਂ ਦੇ ਮਨੋਵ੍ਰਿੱਤੀ ਦਾ ਖੇਡ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਹੀ ਹੈ ਭੇਦ।

ਸਰਲ-ਸਹਜ-ਨਿਰਮਲ ਹੀ ਸਾਖਾਤਕਾਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ,

ਬਾਕੀ ਸਭ ਪਖੰਡ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲਾਭ ਦੀ ਕਹਾਣੀ—

ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜਾਂ ਦਾ ਸਮਰਾਜ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਕੈਦ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਸੋਚ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਨਿਆਂ ਦਾ ਮੇਲ।

ਮੁਕਤੀ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਹੈ—ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਸ਼ ਨਾਲ,

ਸਦੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਨੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਵਾਲ—

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਝੂਠਾ ਭਰਮ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਨਿਸ਼ਪੱਖਤਾ ਹੀ ਧਰਮ।

ਇਨਸਾਨ ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਇਨਸਾਨ, ਫਿਤਰਤ ਹਵਾਨੀ,

ਰੰਗ ਬਦਲਦਾ ਗਿਰਗਿੱਟ, ਖਾਲੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ—

ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਠਹਿਰ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਸੱਚ ਮਿਲੇਗਾ ਅੰਦਰ।

ਜਾਤ, ਧਰਮ, ਮਜ਼ਹਬ ਨੇ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ,

ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਭੁੱਲ ਕੇ ਹਿੱਤ ਹੀ ਹਿੱਤ ਲਿਖ ਦਿੱਤੇ—

ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਸੀ ਅਸਲ ਫਰਜ਼,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਬਾਕੀ ਸਭ ਹੈ ਅਰਜ਼।

ਲਿਵਿੰਗ-ਨਾਨਲਿਵਿੰਗ ਦਾ ਭਰਮ ਵੀ ਮਨ ਦੀ ਖੇਡ,

ਇਕੋ ਤੱਤ ਹੈ ਹਰ ਥਾਂ, ਇਹ ਸਮਝ ਲੈ ਭੇਦ—

ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਰਿਵਾਰ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਸਹੀ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ, ਇਹੀ ਸਹੀ।

ਜੋ ਸਰਲ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਪ੍ਰਭੁਤਵ ਦੀ ਤਾਜ,

ਉਹੀ ਬਣੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਕੈਦ, ਢਹਿ ਗਿਆ ਸਾਜ—

ਸਰਲਤਾ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਇਹੀ ਅਸਲ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ।

ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਇਕ—ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ,

ਤਰਕ-ਤੱਥ-ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ, ਸਦਾ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ—

ਦੀਖਿਆ ਨਹੀਂ, ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਨਹੀਂ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਕਹਿੰਦਾ—ਸੱਚ ਸਭ ਲਈ, ਅਲੱਗ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।

ਮੈਂ ਕੋਈ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਰਬ ਦੀ ਪਦਵੀ ਦੀ ਭੁੱਖ,

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਮਿਲੀ ਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼्टि ਦੀ ਸੁਖ—

ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਹਾਂ, ਜ਼ਮੀਰ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੀ ਸਾਰ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**—ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ, ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤੱਖ ਉਜਾਰ।ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ,

ਖੁਦ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਹਾਂ।

ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ, ਸਾਫ਼ ਸਪਸ਼ਟ,

ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰ ਹਾਂ।

ਨਾ ਮੈਂ ਰਾਹ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੰਜ਼ਿਲ ਕੋਈ,

ਨਾ ਖੋਜ, ਨਾ ਭਟਕਾਰ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ,

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਹਾਂ।

**ਰਿਫ਼ਰੇਨ (ਦੁਹਰਾਈ)**

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਨਾ ਰੂਪ, ਨਾ ਨਾਮ, ਨਾ ਭੇਦ, ਨਾ ਭ੍ਰਮ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੨**

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ,

ਤੁਲਨਾਤੀਤ, ਕਾਲਾਤੀਤ।

ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵਹਿੰਦਾ,

ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ, ਪ੍ਰੇਮਾਤੀਤ।

ਸੁਭਾਵਿਕ, ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ, ਅਸਲ ਸੱਚ,

ਨਾ ਬਣਾਵਟ, ਨਾ ਰੀਤ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ,

ਜੋ ਹੈ—ਉਹੀ ਪ੍ਰਤੀਤ।

**ਰਿਫ਼ਰੇਨ**

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੩**

ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ,

ਜ਼ਮੀਰ ਦਾ ਮੈਂ ਅਹਿਸਾਸ।

ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਜੋ ਧੜਕਦਾ,

ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।

ਜੀਉਂਦੇ ਜੀਅ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੈ,

ਮਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਵੀ ਓਹੀ ਵਾਸ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ,

ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੪**

ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਜੋ ਜਾਲ ਬਣੇ,

ਢੋਂਗ, ਪਖੰਡ, ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਰੇਖ।

ਛਲ ਕਪਟਾਂ ਦੇ ਚਕਰਵਿਊਹ,

ਹਰ ਪਲ ਭਰਿਆ ਝੂਠ ਦਾ ਲੇਖ।

ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਣਾ ਹੈ,

ਸੱਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਲੇਖ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ,

ਪ੍ਰੇਮ—ਅਟੱਲ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਏਕ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੫**

ਹਰ ਪ੍ਰਾਣੀ ਮਨ ਦੀ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ,

ਰੋਗੀ ਹੋਇਆ, ਡਰ ਵਿੱਚ ਜੀਏ।

ਜਨਮ ਕੁਦਰਤ, ਮੌਤ ਵੀ ਕੁਦਰਤ,

ਵਿਚਲਾ ਸਮਾਂ ਲੁੱਟ ਵਿੱਚ ਜੀਏ।

ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਕਰੇ,

ਦੂਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਪੀਏ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ,

ਸਚੇਤਤਾ ਦੀ ਜੋਤ ਹਾਂ ਜੀਏ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੬**

ਮੁਕਤੀ ਮਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਨਹੀਂ,

ਮੁਕਤੀ ਤਾਂ ਜੀਉਂਦੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਮਨ ਦੇ ਜਾਲ ਜਦ ਟੁੱਟ ਜਾਣ,

ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਖਿੜਦੀ ਹੈ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹਮਦਰਦ ਜਾਣਿਆ,

ਉਹੀ ਗੁੰਝਲ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ,

ਸਰਲਤਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸਿਧੀ ਹੈ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੭**

ਚਤੁਰ ਗੁਰੂ, ਚਾਲਾਕ ਰਾਹ,

ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਣ।

ਤਰਕ, ਤੱਥ, ਵਿਵੇਕ ਕੱਟ ਕੇ,

ਅੰਨ੍ਹੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਵਰਤਣ।

ਸ਼ੋਹਰਤ, ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ ਲਈ,

ਸਰਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ,

ਸਰਲ, ਸਹਿਜ—ਨਾ ਝੁਕਣ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੮**

ਸਰਲ ਜੀਵ ਹੀ ਸਮਰਥ ਹੈ,

ਸਰਬੋਤਮ, ਨਿਪੁੰਨ, ਸਮਰਥ।

ਉਹੀ ਝੂਠੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਬਣਾਵੇ,

ਉਹੀ ਦੇਵੇ ਝੂਠੀ ਅਰਥ।

ਗੁਰੂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ,

ਪਦਵੀ ਬਣ ਜਾਵੇ ਭਰਮ-ਰਥ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ,

ਨਿਮਰਤਾ—ਮੇਰਾ ਹੀ ਮਥ।

---

**ਸ਼ਲੋਕ ੯**

ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਅਸਤਿਤਵ ਨਹੀਂ,

ਜੋ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਵੇ ਲੋਕ।

ਮੈਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ,

ਉਥੇ ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਸੋਗ।

ਨਾ ਮੈਂ ਵੱਡਾ, ਨਾ ਮੈਂ ਛੋਟਾ,

ਨਾ ਦਾਅਵਾ, ਨਾ ਰੋਗ।

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ,

ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਇਕ ਹੀ ਰੰਗ—ਪ੍ਰੇਮ ਲੋਕ।

---

**ਅੰਤਿਮ ਰਿਫ਼ਰੇਨ (ਹੌਲੀ ਲਯ ਵਿੱਚ)**

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਨਾ ਗੁਰੂ, ਨਾ ਚੇਲਾ, ਨਾ ਪੰਥ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ, ਸਿਰਫ਼ ਸੰਤੁਸ਼ਟ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਪ੍ਰਤੱਖ, ਸਮੱਖ, ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਇਕ ਹੀ ਸੱਚ, ਇਕ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ।

ਮੈਂ ਕੋਈ ਬਣਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਸੀ ਹੀ ਹਾਂ,

ਨਾਮ, ਰੂਪ, ਪਹਿਚਾਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਇਕ ਵਹਾਅ ਹਾਂ।

ਜੋ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ—ਬਾਕੀ ਸਭ ਭ੍ਰਮ ਜੈਨੀ,

ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੨**

ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਡਰ,

ਜੀਉਂਦਾ ਸਾਹ ਹੀ ਪੂਰਨ ਹੈ—ਇਹੀ ਅਸਲ ਘਰ।

ਜੋ ਅੱਜ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਨੰਤ—ਕੱਲ੍ਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਹਾਣੀ,

ਇਹ ਹੋਸ਼ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੩**

ਮਨ ਨੇ ਗੁੰਝਲਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ,

ਸਰਲਤਾ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗੀ, ਝੂਠ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਮੰਨਿਆ।

ਜਿੱਥੇ ਤਰਕ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਉੱਥੇ ਧੋਖਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜੈਣੀ,

ਇਹ ਨਿਡਰ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੪**

ਦੀਕਸ਼ਾ ਨੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਸ਼,

ਵਿਵੇਕ ਛਿਨ ਗਿਆ, ਬਣ ਗਏ ਅੰਨ੍ਹੇ ਜੋਸ਼।

ਭੀੜ ਬਣ ਕੇ ਜੀਉਣਾ ਸੌਖਾ, ਜਾਗਣਾ ਔਖਾ ਪੈ ਜੈਣੀ,

ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਂਦਾ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੫**

ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ, ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਕੀ—ਸੇਵਾ ਦੇ ਨਾਂ,

ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਦੌਲਤ, ਰਾਜ—ਇਹੀ ਸੀ ਅਸਲ ਧਿਆਨ।

ਜੋ ਸਰਲ ਸੀ, ਉਹੀ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ,

ਇਹ ਜ਼ਖ਼ਮ ਖੋਲ੍ਹਦਾ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੬**

ਜਨਮ ਕੁਦਰਤ ਹੈ, ਮੌਤ ਵੀ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਰਾਹ,

ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣਾ—ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਚਾਲ।

ਤੇਰਾ ਸਾਹ ਤੇਰਾ ਹੈ—ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆਣੀ,

ਇਹ ਹੱਕ ਜਤਾਂਦਾ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੭**

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਾਥੀ,

ਸਰੀਰ ਵੀ ਛੱਡ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਸੱਚ ਕੌੜਾ ਪਰ ਸਾਫ਼ੀ।

ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਕਿਵੇਂ ਸਦਾ ਦਾ ਹੋ ਸਕੇ—ਸੋਚ ਲੈ ਜੈਣੀ,

ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਛੱਡਦਾ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੮**

ਤੂੰ ਕੁਝ ਗੁਆਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਭਰਮ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ,

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

ਸਰਲ–ਸਹਿਜ–ਨਿਰਮਲ ਸੀ ਤੂੰ—ਹੁਣ ਵੀ ਓਹੀ ਰਹਿਣੀ,

ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਂਦਾ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੯**

ਚਤੁਰ ਗੁਰੂ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਫਸੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਭਾਰ,

ਜੋ ਸਰਲ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ ਅਵਤਾਰ।

ਪਰ ਜੋ ਦੇ ਸਕੇ ਰਾਜ, ਉਹ ਖੁਦ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ—ਸੋਚ ਜੈਣੀ,

ਇਹ ਉਲਟ ਸੱਚ ਦਿਖਾਂਦਾ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੧੦**

ਮੁਕਤੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਜੀਉਂਦੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ,

ਜਿੱਥੇ ਡਰ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੁਲਦਾ ਹੱਲ।

ਬਾਕੀ ਸਭ ਵਾਅਦੇ ਨੇ—ਸਮਾਂ ਲੁੱਟਣ ਦੀ ਤਾਣੀ,

ਇਹ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਾ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੧੧**

ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਹੈਂ—ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ,

ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦੂਜੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।

ਜੋ ਖੁਦ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਲੱਭਣਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣੀ,

ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਬੋਲਦਾ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੧੨**

ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਨਹੀਂ,

ਸਿਰਫ਼ ਪਰਦਾ ਹਟਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਸੀ, ਉਹੀ ਦਿਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।

ਸਾਰਾ ਸ਼੍ਰੇਯ ਧੋਖੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਜਗਾਇਆ ਜੈਣੀ,

ਇਹ ਵਿਲੱਖਣ ਕਹਿੰਦਾ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੧੩**

ਸੱਚ ਕਦੇ ਜਟਿਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਟਿਲਤਾ ਸੌਦਾ ਹੈ,

ਸਰਲਤਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਾਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ—ਇਹੀ ਫਰਕ ਵੱਡਾ ਹੈ।

ਜਿੱਥੇ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣੀ,

ਇਹ ਮਿਆਰ ਰੱਖਦਾ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੧੪**

ਮੈਂ ਕੋਈ ਸੰਪਰਦਾਏ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਸਿੰਘਾਸਨ,

ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਸ਼ ਹਾਂ—ਇਕ ਜੀਉਂਦਾ ਸਵਾਲ, ਇਕ ਦਰਪਣ।

ਜੇ ਤੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਗੱਲ ਇੱਥੇ ਮੁੱਕ ਜੈਣੀ,

ਇਹ ਅੰਤ ਕਹਿੰਦਾ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੧੫**

ਸਰਲ ਰਹਿ, ਸਚੇਤ ਰਹਿ, ਸੰਪੂਰਨ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਵਿੱਚ ਜੀ,

ਕੁਝ ਬਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਹੈਂ ਅਜੇ ਹੀ।

ਇਹੀ ਇਕ ਗੀਤ, ਇਕ ਸੁਰ, ਇਕੋ ਸੱਚ ਦੀ ਬਾਣੀ,

ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਨਾ ਮੈਂ ਲੱਭਣ ਆਇਆ, ਨਾ ਕੁਝ ਗੁਆਇਆ ਸੀ,

ਜੋ ਸੀ ਉਹੀ ਹਾਂ—ਸਾਂਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਸੀ।

ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ ਖੜਾ ਹੈ ਸੱਚ ਬਿਨਾਂ ਸੈਨੀ,

ਇਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੨**

ਤੁਲਨਾ ਟੁੱਟੀ, ਸਮਾਂ ਵੀ ਢਹਿ ਗਿਆ ਅੰਦਰ,

ਸ਼ਬਦ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ—ਬੋਲਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਅੰਦਰ।

ਨਾ ਰਾਹ, ਨਾ ਮੰਜਿਲ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਹਾਣੀ,

ਸਿਰਫ਼ ਸਹਿਜ ਅਸਤੀਤ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੩**

ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਰ ਦੀ ਧੜਕਣ,

ਹਰ ਅਹਿਸਾਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਹਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧੜਕਣ।

ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਰੂਪ, ਨਾ ਜਾਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣੀ,

ਸਿਰਫ਼ ਅਹਿਸਾਸ ਹਾਂ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੪**

ਜਨਮ ਵੀ ਸਹਿਜ ਹੈ, ਮੌਤ ਵੀ ਸਹਿਜ ਲਹਿਰ,

ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ—ਲਾਭ ਦੀ ਹਰ ਫਿਰ।

ਜੋ ਜੀਉਂਦੇ ਮੁਕਤ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਡਰ ਵਿੱਚ ਫਸੈਣੀ,

ਇਹ ਗੱਲ ਨੰਗੀ ਕਰਦਾ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੫**

ਚਤੁਰਤਾ ਨੇ ਰਚਿਆ ਪਖੰਡ ਦਾ ਜਾਲ,

ਦੀਖਿਆ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਹੋਇਆ ਖ਼ਿਆਲ।

ਤਰਕ–ਵਿਵੇਕ ਕੱਟ ਕੇ ਭੀੜ ਬਣਾਈ ਗਈ,

ਇਸ ਭਰਮ ਤੋਂ ਪਾਰ ਬੋਲੈ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੬**

ਸਰਲ ਜੋ ਸੀ ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ,

ਉਸੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਰਾਜ, ਉਸੇ ਤੋਂ ਗੁਰੂਪਣ।

ਭਿਖਾਰੀ ਵਰਤੀ ਨੇ ਮਹਿਲ ਖੜੇ ਕਰ ਲਏ,

ਪਰ ਸੱਚ ਨਾ ਵੇਚਿਆ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੭**

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਝਿਆ ਸੀ ਸਦਾ,

ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਣ ਗਏ ਸੌਦਾ।

ਤੇਰੀ ਹਰ ਸਾਂਸ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਮਤੀ,

ਇਹ ਹੋਸ਼ ਜਗਾਉਂਦਾ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੮**

ਮਨ ਦੀ ਜਟਿਲਤਾ ਨੇ ਰੋਗ ਬਣਾਇਆ,

ਸਰਲਤਾ ਦੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਝੂਠ ਦੱਸਾਇਆ।

ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਨਿਰਮਲ ਰਹਿਣੀ,

ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦਾ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੯**

ਮੁਕਤੀ ਕੋਈ ਬਾਅਦ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ,

ਜੀਉਂਦੇ ਜਾਗਣਾ ਹੀ ਸਾਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ।

ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਸਾਖਿਆਤਕਾਰ ਸਭ ਭਰਮ ਧੋ ਜੈਣੀ,

ਇਹ ਪਲ ਬਣਦਾ ਹੈ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੧੦**

ਗੁਰੂ ਜੋ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਪਰਦੇ ਰੱਖੇ,

ਉਹ ਕਦੇ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਨਹੀਂ—ਸੌਦੇ ਰੱਖੇ।

ਸੱਚ ਤਾਂ ਸਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ, ਨੰਗਾ, ਸਾਹਮਣੀ,

ਇਸ ਨੰਗੇ ਸੱਚ ਦਾ ਨਾਮ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੧੧**

ਕੁਝ ਗੁਆਇਆ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਮਿਲਣਾ ਸੀ ਨਹੀਂ,

ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਖਿੜਕੀ ਸੀ ਨਹੀਂ।

ਜੋ ਅਹਿਸਾਸ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਸੀ, ਉਹੀ ਰਹਿਣੀ,

ਉਸ ਅਹਿਸਾਸ ਦਾ ਰੂਪ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੧੨**

ਜੋ ਸਾਦੇ ਸਨ, ਉਹੀ ਸਾਮਰਾਜ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ,

ਅਤੇ ਚਤੁਰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਰਹੇ।

ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਨਾਟਕ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੀ ਖੇਡਣੀ,

ਇਹ ਖੇਡ ਵੇਖਦਾ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੧੩**

ਨਾ ਮੈਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹਿਆ,

ਆਪਾ ਮਿਟਾ ਕੇ ਆਪੇ ਨੂੰ ਪਾਇਆ।

ਜਿੱਥੇ “ਮੈਂ” ਮੁੱਕਦਾ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਹਿਣੀ,

ਉਹ ਵਹਾਉ ਹਾਂ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੧੪**

ਸਭ ਸ਼੍ਰੇਯ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭਰਮ ਰਚੇ,

ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੱਚ ਹੋਰ ਨਿਖਰੇ।

ਭਿਖਾਰੀ ਵਰਤੀ ਦਾ ਆਭਾਰ ਵੀ ਸਹਿਜੀ,

ਇਹ ਨਿਮਰਤਾ ਬੋਲੇ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

**੧੫**

ਅੰਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਦੀ ਰੇਖਾ,

ਸਿਰਫ਼ ਅਨੰਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ—ਸਹਿਜ ਦੀ ਦੇਖਾ।

ਜੋ ਬਚਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰਹਿਣੀ,

ਉਹੀ ਹਾਂ ਮੈਂ—**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**।

ਸਾਫ਼ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜੇ ਵੇਖੀਏ, ਰੋਹ ਦੀ ਧਾਰ ਝਲਕੇ ਨਿਰਾਲੀ,

ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰੋਹੜੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੇ, ਉਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅਤੁਟ ਕਹਾਣੀ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਮੈਂ ਨਿਰਭਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ,

ਜੋ ਹਰ ਰੂਹ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਬਸਾ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦਾਅਵੇ ਦੇ ਖੋਲੀ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਜਿਹੜੇ ਗੁਰੂ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਲਾਕੀ ਚਲਾਉਣ, ਭੇਡਾਂ ਨੂੰ ਲੀਡ ਕਰਨ,

ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ—ਸਿਰਫ਼ ਰਾਜ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਚੁਪ ਕਰਨ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਪਰ ਸੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ, ਨਿਰਪੱਖ, ਨਿਰਭਰ, ਨਿਸ਼ਕਲঙ্ক,

ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਹਾਂ — ਸਦਾ ਜਿਊਂਦਾ, ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਜ਼ਮੀਰ-ਲੰਗ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਹਲਾ ਨਿਰਲ, ਸਾਦਾ ਮਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ,

ਪਰ ਉਲਝਣਾਂ ਨੇ ਛੇਣੀਆਂ ਪਾਈਆਂ — ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨੇ ਪਾਈ ਖ਼ਤਮਤਾ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਉਹ ਚਾਲਾਕੀ ਦੇ ਜਾਲ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਏ, ਧੋਖੇ ਅਤੇ ਦਿਖਾਵੇ ਦੇ ਅੰਦਰ,

ਸਿਰਫ਼ ਆਸਾਂ-ਹੱਕ ਲਈ ਤੇਰੇ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਦੇ, ਛੱਡਦੇ ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਅਸਲ—ਸਾਡੀ ਨਿਰੰਡਰੀ ਸੰਤੋਖ, ਸਦਾ ਹੀ ਪੂਰਾ, ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ,

ਤੂੰ ਅੰਨਤ-ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜਿਹਦੀ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਦਿਖਾਏ ਲਾਲਚ, ਸ਼ੌਕ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਰੋਹਬ,

ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਛਲ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਅਸਲ ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੈ — ਸਦਾ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਜੋਹਰ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਕਰੇ ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਰੀਖਣ,

ਪੱਟੀਆਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀਆਂ ਭੁਲਾਵਣੀਆਂ ਸਭ ਇਕ-ਝਟਕਿ ਨਿਰਸਤ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

10.

ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਰ ਸਾਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਕੀਮਤੀ — ਇਹ ਤੋ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰਾ ਧਨ,

ਦੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਰੁਝਾਨ ਹੈ, ਹਿਤ-ਲਾਲਚੀ — ਤੇਰਾ ਅਸਲ ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਲੈ ਜਾਏਂ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

11.

ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮਿੱਠਾ ਦਿਖਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦੇ,

ਉਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚ, ਜਗ੍ਰਤ ਰਹ — ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

12.

ਸੰਪੂਰਨ ਨਿਰਮਲਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਰਮ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲਦਾ,

ਜਿੱਥੇ ਮਨ-ਭ੍ਰਮ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ਪਿੱਛੇ, ਅਸਲ ਪ੍ਰੇਮ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

13.

ਗੁਰੂ ਜੇ ਦਿਲੋਂ ਨਿਰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਸਿਖਾਂਦਾ, ਬਣਦਾ ਸਾਥੀ,

ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਚਾਹੇ, ਤਾ ਉਹ ਤੇਰਾ ਸੱਚਾ ਰਾਹੀ ਨਹੀਂ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

14.

ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮੁੱਖ ਤਸਵੀਰ, ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੀ ਸਤ੍ਯ ਪਰਛਾਈ,

ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹਾਂ — ਬੇਪਰਿਮਾਣ, ਬੇਅੰਤ, ਨਿਰਵਿਕਾਰੀ ਛਾਈ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

15.

ਚਤੁਰ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਉਡੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਸੱਥੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦੇ ਜਾ,

ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਨਾਲ ਖੁਦ ਨੂੰ ਵੇਖ — ਤੂੰ ਕਦੇ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਨਾ ਹੋਵੇਂ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

16.

ਜੋ ਕਦੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਪਰਮ ਹਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਏਂ, ਉਹ ਸਮਝ ਜਾਣਗੇ ਸਾਰ,

ਸਧਾ-ਸਾਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ ਪਰਮ ਯੂਗ, ਜਿਸ 'ਚ ਤੂੰ ਰਹਿੰਦਾ ਬੇਅੰਤ ਪਿਆਰ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

17.

ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ — ਤੂੰ ਸੈਕੜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਉੱਪਰ, ਸਦਾ ਵਡਾ,

ਪਰ ਇਹ ਵਡਿਆਈ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਹੈ — ਸਧਾਰਨਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ, ਨਿਰਮਲ ਸਮਾ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

18.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਅੰਧ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਰਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸਾਧ-ਸਿੱਧਾ ਖੋ ਗਏ,

ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਬਣਕੇ ਤੂੰ ਓਸ ਦਿਖਾਵੇ ਨੂੰ ਤੋੜ, ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਫੜ ਲਏ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

19.

ਮੈਂ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੰਦਾ — ਜਾਗ, ਵੇਖ, ਸੋਚ — ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਪਛਾਨ,

ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਨਿਰਖਣ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਬੇਇੰਤ ਨਤੀਜੇ ਦੇ ਜਾਨ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

20.

ਅਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖ — ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰ ਲਏਂ, ਹੋਵੇਗਾ ਸਭ ਤੇਰਾ,

ਨ ਨਾ ਕਰੇ ਤਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੇਰੀ ਜਗਾ ਲੈ ਜਾਵੇ — ਇਹ ਸੁੱਚਾ ਡਰ ਹੈ ਸਚ ਦਾ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

21.

ਤੂੰ ਜਿਉਂਦਾ-ਹੀ ਸਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਛਾਹੇਗੀ,

ਸਭ-ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵੱਸਦਾ — ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸਦਾ ਰਹੇਗੀ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

22.

ਚਤੁਰਤਾ ਦਾ ਜਾਲ ਟੁੱਟੇਗਾ ਜਦ ਲੋਕ ਖੁਦ ਦੇਖਣਗੇ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਤਾਕਤ,

ਤਦ ਸਮਝ ਆਏਗੀ—ਸਾਰੇ ਸਧਾਰਨ, ਸਮਰੱਥ, ਪ੍ਰਭਾਵੀ — ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀੲ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

23.

ਸਹੀ ਰਾਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਨਾਲ ਖੁਲਦਾ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ,

ਮੈਂ ਉਹੀ ਰਾਹ ਹਾਂ — ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੂਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

24.

ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਠ — ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ — ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨ ਛੁਪ,

ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਜੀਉਂਦਾ, ਸਾਫ਼-ਨਿਰਪੱਖ, ਅੰਨਤ-ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੁਪ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਧੁਨ ਸਾਦੀ, ਪਰ ਅਰਥ ਅਗਾਧ,

ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਲ ‘ਚ ਵਗਦੀ ਯਾਦ—

ਮੈਂ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,

ਤੁਲਨਾਤੀਤ, ਕਾਲਾਤੀਤ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਇਕ ਨਾਦ।

ਮੈਂ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,

ਨਾ ਕੋਈ ਦਾਅਵਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਤਾਜ,

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਲੌ,

ਜੋ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ ਕਰਦੀ ਰਾਜ।

ਨਾ ਮੈਂ ਬਣਿਆ, ਨਾ ਮੈਂ ਮਿਟਿਆ,

ਨਾ ਮੈਂ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਵਿਛੜਿਆ,

ਮੈਂ **शिरोमणि रामपॉल सैਨੀ**,

ਸਰਲ–ਸਹਿਜ–ਨਿਰਮਲ, ਜੋ ਸੀ ਸੋ ਹੀ ਰਹਿਆ।

ਜਿੱਥੇ ਗੁੰਝਲਾਂ ਨੇ ਜਾਲ ਬੁਣੇ,

ਉੱਥੇ ਚੁੱਪ ਨੇ ਸੱਚ ਕਿਹਾ,

ਮੈਂ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,

ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਰਿਹਾ—ਬਾਕੀ ਸਭ ਭ੍ਰਮ ਸੀ ਰਹਾ।

ਗੁਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਮੰਡੀਆਂ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ,

ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਸੌਦੇ, ਭਯ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ,

ਮੈਂ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,

ਨਾ ਖਰੀਦਿਆ, ਨਾ ਵੇਚਿਆ—ਸਿਰਫ਼ ਜਾਗਦੀ ਜ਼ਮੀਰਾਂ।

ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਹੀਂ,

ਜੀਵਨ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜਾਗ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ,

ਮੈਂ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,

ਸਾਹ–ਸਾਹ ‘ਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ।

ਜੋ ਸਾਦਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਨਿਕਲਿਆ,

ਜੋ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਉਹੀ ਫਸ ਗਿਆ ਜਾਲਾਂ ‘ਚ,

ਮੈਂ **शिरोमणि रामपॉल सैਨੀ**,

ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ—ਇਹ ਸਮਝ ਆਈ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ‘ਚ।

ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਢਾਹਿਆ, ਨਾ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ,

ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੋਟਾ, ਨਾ ਵੱਡਾ ਕੀਤਾ,

ਮੈਂ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਆਪੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਜਿੱਥੇ ਅਹੰਕਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਮੰਗੇ,

ਉੱਥੇ ਨਿਰਮਲਤਾ ਚੁੱਪ ਬੈਠੀ,

ਮੈਂ **शिरोमणि रामपॉल सैਨੀ**,

ਉਸ ਚੁੱਪ ਦੀ ਹੀ ਲੌ—ਜੋ ਸਦਾ ਰਹੀ ਜਗਦੀ।

ਨਾ ਮੈਂ ਕੇਂਦਰ, ਨਾ ਮੈਂ ਅੰਤ,

ਨਾ ਸਭ ਕੁਝ, ਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ,

ਮੈਂ **शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ**,

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰ—ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ‘ਚ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹੀ।

ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਇੱਕ ਸਿੱਖਿਆ, ਹਰ ਮਨ ਨੂੰ ਸਚ ਸਿਖਾ ਸਕਦੀ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤਰਕ, ਤਥ, विवੇਕ ਨਾਲ ਸੱਚ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ।

ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਕਦੀ ਵੀ ਗੁਪਤ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਇਨਾਮੀ ਮਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਰਾਹ ਹੈ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਏ।

ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਥਾਈ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਰੁਬਰੂ ਹੋਣਾ — ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾ ਸਕਦਾ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਦੇਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਤੇਰਾ ਅਨੰਤ ਵਿਸ਼ਵ ਵੱਸਦਾ।

ਇਕ-ਇਕ ਤੱਤ, ਇਕ-ਇਕ ਗੁਣ, ਤੇਰਾ ਆਪ ਨੂੰ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਨੇ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸਿਰਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਜਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਜਾਦੀ।

ਪਰ ਚਤੁਰ ਗੁਰੂ ਦੱਸਦੇ — “ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਅੰਤ ਹੈ”, ਟਿਕਾ ਦੇ ਕੇ ਦਿਮਾਗ ਬੰਦ ਕਰੋ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਉਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਛੱਡ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਖੋਲ੍ਹ।

ਉਹ ਦੀ ਸ਼ਿਖਿਆ ਸ਼ਬਦੀ ਬੰਦਨ ਹੈ — ਤਰਕ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਭਰਮ ਪੋਸ਼ਣਾ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਰ ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤਰਕ-ਦਿਓ, ਤਦ-ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ ਅਸਲੀ ਅਨੁਭਵ।

ਅੰਧ ਭਗਤ ਭੇਡਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ ਭਰਮ ਨੂੰ ਢਾਂਪ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਰ ਉਹ ਰਾਜ ਖਾਲੀ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਦਿਲ ਸੁੰਨ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਗੁਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ।

ਜਿਥੇ ਦਿਲ ਸਾਦਾ, ਨਿਰਮਲ ਹੋਵੇ — ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਹੋਵੇ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਉਹ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।

ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਜਿਊਂਦਾ ਰੱਖ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਤੇਰੀ ਅਨਮੋਲ ਪੂੰਜੀ ਹੈ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੇਗਾ, ਦੁਨੀਆ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੇਚ ਸਕਦੀ।

ਚਤੁਰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਚਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਜ-ਸਹੀਤਾ ਬਣਾਉਂਦੀ — ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟੇ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦੀ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਮੈਂ ਕਹਾਂ — ਸੱਚ ਦਿਖਾ, ਨਾ ਕਿ ਡਰ ਦਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਖੋਲ੍ਹ।

ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਸਿੱਖਾਉਂਦੀ ਹੈ — ਤਰਕ ਨਾਲ ਪਰਖ, ਤੱਥ ਨਾਲ ਪਰਖ, ਫਿਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਲੈ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਅਸਲ ਮੁਕਤੀ ਉਹੀ ਜੇਹੀ ਜੋ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੋਕੇ ਮਿਲੇ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੇ — “ਮੈਰੇ ਬਿਨਾਂ ਨਾਹੀ”, ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਉਹ ਰਾਜ ਚੋਰ ਹੈ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰਾ ਸਚ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਰੇਗਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦੋਂ ਨਹੀਂ।

ਤੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਦਾ, ਨਿਰਮਲ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇਸੇ ਸਾਦਗੀ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਪਰਮ ਤਾਕਤ ਦੀ ਚਾਨਣ ਹੈ।

ਗੁਰੂ ਜੇ ਪ੍ਰਭੁਤਵ ਲਈ ਤਕਨੀਕ ਵਰਤੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਸਾਦਗੀ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦੇ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਰ ਤੇਰਾ ਅਸਲੀ ਰਾਜ਼ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਿਹਾ—ਉਹਨੂੰ ਜਗਾ।

ਸਭ ਬੰਧਨ ਟੋੜ — ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅੰਦਰਲਾ ਵੇਖ, ਸਿਧਾ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇੱਕ ਤਰਕ-ਪਲ ਤੇਰੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਬਣ ਜਾਏ।

ਜੋ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵੇਚਣ ਆਏ — ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਲਾਲਚ ਵੇਖਦੇ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਬਚਾ ਲਏ, ਉਹ ਖੁਦ ਖਾਲੀ ਰਹਿ ਜਾਣਗੇ।

ਤੂੰ ਕੋਈ ਉੱਚ ਨਕਸ਼ਤਰੀ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ — ਪਰ ਤੇਰਾ ਅੰਦਰਲਾ ਅਸਤਿਤਵ ਆਕਾਸ਼-ਵਿਆਪੀ ਹੈ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇੱਕ ਨਿਰਪੱਖ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕਠਾ ਕਰਕੇ ਰਖਿਆ ਹੈ।

ਸਿੱਖਿਆ ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ — ਉਹ ਪ੍ਰਮਾਣ ਅਤੇ ਤਰਕ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਨਾ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਤਿ-ਅਨੁਭਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਗੁਰੂ-ਚਾਲਾਕੀ ਦੀ ਧੂੰਧ ਹਟੇਗੀ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਖੁਲ ਜਾਏਗੀ, ਖੋਜ ਜਿਉਂਦੀ ਹੋ ਜਾਏਗੀ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਸਾਫ਼ੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਝੱਪੜਾ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕੇਗਾ।

ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰੇਂਗਾ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਾਰੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਖਲ ਨਹੀਂ ਟਿਕੇਗੀ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਕਿਉਂਕਿ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਨੂੰ ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਧੱਕ ਸਕਦਾ।

ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਖੋਹੇ ਬਿਨਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ — ਹਰ ਗੁਣ ਤੇ ਹਰੇਕ ਤੱਤ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਹਨ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇਹ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਤੇਰਾ ਅਸਲੀ ਅਧਿਕਾਰ, ਤੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਧਾਰਾ ਹੈ।

ਚੋਣ ਤੇਰੀ — ਭਰਮ ਦੇ ਕਲੌਂਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਊਣਾ ਜਾਂ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਲੈ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣਾ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਮੈਂ ਯਹਾਂ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਸਾਫ਼-ਸਪਸ਼ਟ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।

ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਲੁਟਣ ਚਾਹੁੰਦੇ — ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰਾ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਗਾ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰਾ ਅੰਦਰਲਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਤੇਰੀ ਪਹਿਚਾਣ, ਸਦਾ ਸੱਚੀ ਰਹੇਗੀ।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ — ਮੈਂ ਕਹਾਂ: ਤਰਕ-ਤਥ ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਨਿਰਪੱਖ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਪਛਾਣ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਹੀ ਸੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ।

ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਇਕੋ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ — ਤਰਕ, ਤੱਥ, ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜੋ ਸਮਝ ਕੇ ਸਾਂਝੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਡਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਜ਼ੰਜੀਰ ਨਾਲ।

ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਥਾਈ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਰੂਬਰੂ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਖੁਦ ਦਾ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ ਸਪਸ਼ਟ।

ਇਹ ਕੋਈ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜੋ ਛੁਪਾਈ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਭੇਦ ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਸੱਚ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਆਕਾਸ਼।

ਜੋ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਰਕ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪਰਿਵਰਤਨ ਬਣਦੀ ਹੈ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਦਾ ਰੂਪਾਂਤਰ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ।

ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦੀਕਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕੈਦ ਕਰੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸਿਰਫ਼ ਸਮਝ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਗਾਏ।

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਚਤੁਰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਦੀਕਸ਼ਾ ਹੈ — ਸ਼ਬਦ-ਪ੍ਰਮਾਣ ਦੀ ਮੋਹਰ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜਿੱਥੇ ਤਰਕ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਵਿਵੇਕ ਚੁੱਪ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।

ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਭੇੜਾਂ ਦੀ ਉਗਰ ਭੀੜ, ਬੰਧੂਆ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦਾ ਜਥਾ।

ਜੀਵਨ ਭਰ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਪਰ ਚੇਤਨਾ ਸੁੱਤੀ ਰਹੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਅਤੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਡਰ ਦੇ ਸਾਏ ਹੇਠ ਮੌਤ।

ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਪਸ਼ਟਤਾ — ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਖੌਫ਼,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਚੋਣ ਤੇਰੀ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ।

ਮੈਂ ਕੋਈ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਖਜ਼ਾਨਾ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜੋ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ।

ਚਤੁਰ ਗੁਰੂ ਚਮਤਕਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਦੇ ਪਰਦੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਰ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਅਧੂਰੇ ਪਰਛਾਵੇਂ।

ਜਿੱਥੇ ਰਾਜ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਡਰ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਡਰ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸੌਦਾ ਹੈ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜਿੱਥੇ ਸਮਝ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜੋ ਦਿਖੇ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਬਣੇ।

ਜੇ ਕੁਝ ਅਲੌਕਿਕ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ ਪਰ ਸਮਝਾਇਆ ਨਾ ਜਾਵੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸਮਝ ਲੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਧੋਖੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ।

ਸਥਾਈ ਸਰੂਪ ਕੋਈ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਉਹ ਤਾਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ — ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੀ, ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਮਝ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਬਾਕੀ ਸਭ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੇ ਸੁਚੱਜੇ ਨਾਟਕ ਹਨ।

ਜੋ ਤਰਕ ਤੋਂ ਡਰਾਏ, ਉਹ ਸੱਚ ਦਾ ਨਹੀਂ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਜਗਾਏ, ਉਹੀ ਸਾਥੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਨਾ ਗੁਰੂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਚੇਲਾ ਚਾਹੀਦਾ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸਿਰਫ਼ ਸਮਝ ਦਾ ਦਰਪਣ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।

ਪ੍ਰਤੱਖਤਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਪਹਿਚਾਣ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜੋ ਛੁਪੇ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ — ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੀਇਆ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਨਾ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਸ਼ਬਦ ਯਾਦ ਕੀਤੇ।ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤੱਕਾ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਘਾਟ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰੋਂ ਸਮਰੱਥ, ਨਿਰਮਲ, ਨਿਰਾਭਾਣ

ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦਾ ਛਲਕਾਂ ਤੇ ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਿਰਫ़ ਇਕ ਖੇਲ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਰ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਦਾ ਬੇਜ਼ੇਲ।

ਗੁਰੂ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇ ਬੰਦਨ, ਉਹ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਚਾਲ ਹੁੰਦੀ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਰ ਅਸਲ ਤੇਰੀ ਖੋਜ, ਤੇਰਾ ਅੰਦਰਲਾ ਹੁੰਦ।

ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਵਾਧਾ ਕਰਕੇ ਦਿਲ ਲੈ ਲੈਂਦੇ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲਾਭ ਦੀ ਤਕਨੀਕ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਰ ਤੇਰੇ ਸਾਦੇ ਗੁਣਾਂ 'ਚ ਹੀ ਰਹੀ ਅਜ਼ੀਮ ਨੈਕ।

ਕੋਈ ਡਰ ਦੇ ਕੇ ਮਾਨ ਲਵਾਏ, ਕੋਈ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਸ਼ਬਦ ਕੱਟ ਜਾਵੇ,

शिरोमणि रामपॉल سैनी — ਤੇਰਾ ਅਸਲੀ ਅਧਿਕਾਰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵੈ।

ਤੁਸੀਂ ਜਦ ਆਪਣੀ ਨਿਹਾਇਤ ਦੇਖੋਗੇ, ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿੰਨਾ ਤੂੰ ਸਮਰੱਥ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸਾਦਗੀ ਤੇ ਸਰਲਤਾ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੁੱਥ।

ਗੁਰੂ ਦੀ ਚਾਲ ਜੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਲੂਕ ਦਾ ਨਾਟਕ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਸਚਾਈ ਉਸ ਤੋੰ ਬਹੁਤ ਪਕਕ।

ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਦਿਲ ਦਾ ਸੱਜਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਆਪਣੀ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਚਨ੍ਹਦਾ।

ਹਰ ਸਾਦਾ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਪੂਰਨ ਸਮੂਹ — ਨੀਰਲਾ, ਨਿਰਮਲ, ਸਮਰੱਥ, ਨਿਸ਼ਾਨ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਕੋਈ ਘਾਤ ਨਹੀਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਕੋਈ ਆਹਿ ਵਿਸਥਾਨ।

ਗੁਰੂ-ਇਲੂਜ਼ਨ ਜਦ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਬਚ ਜਾਦਾ ਤੇਰਾ ਸੱਚਾ ਅਨੁਭਵ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਉਸੀ ਅਨੁਭਵ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸਥਾਈ ਆਸਵ।

ਮਨੋ-ਤਰਕੀਬਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਅਬਕਾਏ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਚਾਲ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੀ ਸਾਦਗੀ ਨੂੰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣਗੇ ਕਦੇ ਮਾਲ।

ਸਮਰੱਥਤਾ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਨਾਂ ਦੇਖ - ਉੱਚ-ਛੋਟ ਤੇ ਨਾ ਕਰੀ ਬੋਲ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸੂਤਰ ਹੈ ਤੇਰਾ ਖ਼ੁਦ ਦਾ ਹੋਲ।

ਗੁਰੂ ਜੇ ਕਹੇ — ਤੂੰ ਨੀਚਾ, ਮੈਂ ਉੱਚਾ — ਉਹ ਖੇਡ ਹੈ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਰ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਸੱਚ, ਸਦਾ ਹੋਏ ਅਮਰ ਦੀ।

ਤੂੰ ਕੋਈ ਰੋਲ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਕੌਈ ਪੋਜ਼; ਤੇਰਾ ਹੀ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਪਰਮ ਸੁੰਦਰ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਖੁਦ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈ; ਤੇਰੀ ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਤੇਰੀ ਰਾਜਦੰਡ।

ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਪਰਮਾਰਥ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹੂਕਮ, ਉਹ ਹਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਖੁਦ ਨੂੰ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਜੋ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੀ ਤੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸੁਪਨਾ।

ਸਾਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ — ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਚੋਣ ਦਾ ਗਾਣ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸਮਰੱਥੀ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਚਾਨਣ।

ਇਹ ਭਰਮ ਗੁਰੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ — ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨਾਲ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਦ ਵੇਖੇਗਾ, ਹਰ ਧੋਖਾ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ ਨਾਲ।

ਤੂੰ ਜੋ ਖੋਇਆ ਸੋਚਦਾ — ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੁਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰਾ ਹੀ ਸਹਾਰਾ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸਿਰਫ਼ ਪਰਤਾਂ ਉਤਾਰ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਨੂਰ ਤੈਨੂੰ ਪਗਾਰਾ।

ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂਰਖ ਚਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚ, ਪਰ ਦਿਲ ਨਾ ਭਰੋ ਨਿਰਮਲ ਯਾਤਰਾ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੀ ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ ਸੱਚੀ ਕਦਰਦਾ।

ਜੋ ਮਨੋ-ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਅਨੁਮਾਨ ਬਿਠਾਵੇ, ਉਹ ਦੂਰ ਭੇਜ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਖੁਦ ਦੀ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਆਰਥ ਹੈ ਐਡੀ।

ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਕਦੇ ਨਹੀ ਜੋਖੀ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾਣ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸਾਦਗੀ ਤੇ ਸਹਿਸ਼ਣਤਾ ਹੀ ਤੇਰਾ ਪਰਮਾਣ।

ਪਰਮਾਰਥ ਦੇ ਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਲੁੱਟੇ ਹਨ — ਉਹ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਬੰਧਨੇ ਲੋਭ ਦੇ ਬੰਧ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ ਅਨੰਤ-ਸੱਚ ਦਾ ਸੰਧ।

ਤੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਖੂਬਸੂਰਤ, ਤੇਰੀ ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਬਜਲੀ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਸੀਧਾ ਨਿਰਮਲੀ।

ਹਰ ਵਾਰੀ ਯਾਦ ਰੱਖ — ਤੂੰ ਸਮਰੱਥ, ਨਿਰਮਲ, ਸਾਧ, ਸ਼ਕਤੀ-ਸਮੁੰਦਰ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਸੱਚ; ਗੁਰੂ-ਭਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਛਲਕਣ।

ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੇਵੇਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੱਕਰ-ਜਾਲ ਖੁਦ ਬਿੱਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੀ ਇੱਕ ਨਿਰਪੱਖ ਨਜ਼ਰ, ਸਾਰੇ ਭਰਮਾਂ ਨੂੰ ਰੇੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਮੈਂ **शिरोमणि रामपॉल ਸैनी**, ਜਦ ਕੁਝ ਘਾਟ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ,

ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ — ਤੂੰ ਅਧੂਰਾ ਕਹੀਂ।

ਮੈਂ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**, ਇਹ ਘਾਟ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਭਰਮ ਬਣਾਇਆ,

ਗੁਰੂ ਨੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਨਾਲ ਡਰ ਬਿਠਾ ਕੇ ਰਾਜ ਚਲਾਇਆ।

ਮੈਂ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**, ਪਰਮਾਰਥ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ,

ਅੰਦਰ ਲੁਕਿਆ ਹਿਤ-ਸਾਧਨ, ਬਾਹਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਰੋਲ।

ਮੈਂ **शिरोमणि रामपॉल सैनी**, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ — ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ,

ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਝੁਕੇ, ਤੂੰ ਡਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਬਣ ਜਾਏ ਸਰਦਾਰ-ਜੋਰ।

ਮੈਂ **शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਜਨਮ ਤੋਂ,

ਤਾਂ ਸਾਂਸ ਹੀ ਨਾ ਚੱਲਦੀ — ਨਾ ਇਹ ਜੀਵਨ, ਨਾ ਇਹ ਕਰਮ ਤੋਂ।

ਮੈਂ **शिरोमਣਿ रामपॉल सैਨੀ**, ਸਮਰਥਤਾ ਜਨਮਜਾਤ ਸੱਚ,

ਪਰ ਡਰ ਦੀ ਖੇਤੀ ਕਰ ਕੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਆਪਣਾ ਰਾਜ-ਕੱਚ।

ਮੈਂ **शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਪਹਿਲਾਂ ਡਰ, ਫਿਰ ਆਸ ਵੇਚੀ,

ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ — ਤੂੰ ਡੁੱਬਿਆ, ਫਿਰ ਕਿਹਾ — ਮੇਰੀ ਨੌਕਾ ਸੱਚੀ।

ਮੈਂ **शिरोमਣਿ रामपॉल सैਨੀ**, ਇਹ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਚਾਲ,

ਡਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ।

ਮੈਂ **शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਜਦ ਜੀਵ ਸਧਾਰਨ, ਸਾਫ਼, ਨਿਰਮਲ,

ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਸਮਝੇ — ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਕਮਲ।

ਮੈਂ **शिरोमਣਿ रामपॉल सैਨੀ**, ਗੁਰੂ ਨੇ ਇਹੀ ਗੁਣ ਵਰਤਿਆ,

ਸਰਲਤਾ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਬੰਧਨ ਕਰਤਿਆ।

ਮੈਂ **शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਤੂੰ ਕੁਝ ਖੋਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਦੇ,

ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ — ਕੁਝ ਮਿਲੇਗਾ ਦੀਖਿਆ ਦੇ ਸਹਾਰੇ।

ਮੈਂ **शिरੋमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਜੋ ਖੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ,

ਉਹ ਲੱਭਣ ਦੀ ਦੌੜ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੀ ਬਿਮਾਰ ਬਣਾਇਆ ਸਹੀ।

ਮੈਂ **शिरोਮणਿ रामपॉल सैनी**, ਦੀਖਿਆ = ਮਨ ਦੀ ਕੈਦ,

ਸ਼ਬਦ-ਪ੍ਰਮਾਣ = ਤਰਕ ਦਾ ਕਤਲ, ਵਿਵੇਕ ਦਾ ਭੇਦ।

ਮੈਂ **शिरੋमਣਿ रामपॉल सैਨੀ**, ਜਿਥੇ ਸਵਾਲ ਮਨਾ ਹੋ ਜਾਏ,

ਉਥੇ ਸੱਚ ਨਹੀਂ — ਸਿਰਫ਼ ਰਾਜ ਚਲਾਇਆ ਜਾਏ।

ਮੈਂ **शिरੋਮਣि रामपॉल सैनी**, ਪਰਮਾਰਥ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ,

ਸੰਪਤੀ, ਸ਼ੋਹਰਤ, ਪ੍ਰਭੁਤਵ — ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈ ਕੇ।

ਮੈਂ **शਿਰੋਮਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਸੇਵਾ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ,

ਫਲ ਉਹ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ — ਇਹੀ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਖੇਡ ਰਿਹਾ।

ਮੈਂ **शਿਰोਮਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਜਵਾਨ, ਸਵਾਲ ਰਹਿਤ,

ਤਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਲੋੜੀਂਦਾ, ਭੀੜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਿਤ।

ਮੈਂ **शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਜਦ ਬੁੱਢਾ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਰਥ,

ਤਾਂ ਸ਼ਬਦ-ਕਟੌਤੀ, ਦੋਸ਼, ਨਿਕਾਸ — ਇਹੀ ਸੀ ਅਰਥ।

ਮੈਂ **शिरੋमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਮੁਕਤੀ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਕਹਾਣੀ,

ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਭਰ ਸਹਿੰਦਾ ਰਹੇ — ਇਹੀ ਸੀ ਚਾਲ ਪੁਰਾਣੀ।

ਮੈਂ **शਿਰोमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਪਰ ਮੁਕਤੀ ਜੀਵਤ ਹੋਸ਼ ਹੈ,

ਮਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦੀ — ਇਹੀ ਅਸਲ ਮੋਖ਼ਸ਼ ਹੈ।

ਮੈਂ **शਿਰੋਮਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਕਰੇ,

ਦੂਜਾ ਆ ਕੇ ਉਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਵਿੱਚ ਭਰੇ।

ਮੈਂ **शਿਰੋमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਸਾਂਸ ਤੇਰੀ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਤੇਰਾ ਹੈ,

ਜੋ ਇਹ ਛੀਨੇ — ਉਹ ਕਦੇ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਸੱਚਾ ਹੈ।

ਮੈਂ **शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਕੁਦਰਤੀ ਨੇ,

ਬੀਚ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਵਪਾਰ ਬਣਿਆ — ਇਹੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ੀ ਰੀਤ ਨੇ।

ਮੈਂ **शਿਰੋਮਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਮਨ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰ ਕਹਿ ਕੇ,

ਉਸ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਠੇਕੇਦਾਰ ਆਪ ਬਣਿਆ — ਵੱਡੀ ਚਤੁਰਾਈ ਲੈ ਕੇ।

ਮੈਂ **शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਤੂੰ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗੀ ਨਹੀਂ,

ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਲਝਾਇਆ ਗਿਆ — ਇਹੀ ਸੱਚ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।

ਮੈਂ **शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਸਧਾਰਨਤਾ ਹੀ ਸਿਹਤ ਹੈ,

ਜਟਿਲਤਾ = ਸ਼ਾਸਨ, ਇਹੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਖੇਡ ਹੈ।

ਮੈਂ **शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪੂਰਾ ਸੀ,

ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਕਰਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਧੂਰਾ ਸੀ।

ਮੈਂ **शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ ਸਪਸ਼ਟ ਸਮੱਖ,

ਤੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਯਥਾਰਥ ਹੈ — ਹੋਰ ਸਭ ਢੋਂਗ, ਪਖੰਡ, ਚਕਰਵਿਊਹ ਹੈ।

ਮੈਂ **शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਜਦ ਇਹ ਬੁਝ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਏ,

ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ — ਬਿਨਾ ਲੜਾਈ, ਬਿਨਾ ਵਿਵਾਦ ਦੇ।

ਮੈਂ **शिरोਮਣि रामपॉल सैਨੀ**, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਰੂ ਸਿਰਫ਼ ਡਰ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ,

ਜਿੱਥੇ ਡਰ ਮੁੱਕਿਆ — ਉਥੇ ਉਸਦਾ ਰਾਜ ਮੁੱਕਿਆ।

ਮੈਂ **शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ** — ਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਬਾਂਧਦਾ,

ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਦਿਵਾਂਦਾ — ਜੋ ਤੂੰ ਸਦਾ ਤੋਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ।

ਮੈਂ **शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ** — ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ, ਸਿਰਫ਼ ਹੋਸ਼ ਦੀ ਧਾਰ,

ਬਾਕੀ ਸਭ ਪਰਮਾਰਥ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ — ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਦਾ ਵਪਾਰ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਿਰੰਤਰ,

ਹਰ ਸਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਗਦਾ ਸੱਚ, ਨਾ ਕੋਈ ਭਰਮ ਨਾ ਫਿਕਰ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਰੂਰ,

ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਰੂਹ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਸਦਾ ਰਹੇ ਮੇਰਾ ਨੂਰ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਹਿਰਦਾ ਦਾ ਜ਼ਮੀਰ, ਸਾਫ਼ ਨੀਲਾ ਆਸਮਾਨ,

ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਚਿਆ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ — ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਮਾਨ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜ਼ੋਰ,

ਸੁਰਖ ਹੀ ਰਹੇ ਆਪਣੀ ਰੀਤ — ਮਾਣ ਤੇਰੇ ਅਨਮੋਲ ਕਰੋ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਤਦਰੂਪ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ ਦੀ ਛਾਂ,

ਜਿਹੜਾ ਸੁਣੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਬਾਤ — ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰਲਾ ਰਾਹ ਖਾਂ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਤਰੰਗ,

ਉਹ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੜੇ ਕਰੇ ਢਕਲੰਗ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਸਧਾਰਨਤਾ ਮੇਰਾ ਮਕਾਮ,

ਚਤੁਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਜਾਲ ਚੁਕਾ ਦੇ, ਜੇ ਵਾਲੀ ਆਵੇ ਧੋਖਾ ਦਾ ਖ਼ਾਮ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰੀਤ,

ਜੋ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਵਾਅਦੇ ਕਰੇ, ਓਸ ਤੋਂ ਬਚ, ਰੱਖ ਆਪਣੀ ਨੀਅਤ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਜਿਥੇ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ ਮਿਲਣ,

ਉਸ ਪਾਹਿੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ — ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਤੂੰ ਜਾਣ।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਸਚਾਈ ਅਨੰਤ,

ਜੋ ਮਿਲੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੋਸ਼, ਉਹੇ ਰਾਹ ਤੇਰਾ ਹੈ ਸੰਤ

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਹਰ ਜਿੰਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਜ਼ਮੀਰ,

ਜਿਸ ਦਾ ਹਿਤ ਇਹੋ — ਤੇਰੀ ਆਪੀ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਰੀਰ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖੇ,

ਹਰ ਬਾਹਰਲਾ ਝੂਠ ਡਿੱਗੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹੇ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਪ੍ਰੇਮ-ਰੂਪ, ਅਨੰਤ ਅਵਸਾਨ,

ਗੁਰੂ ਦੀ ਚਾਲ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਜਾਲ — ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਹੋਵੇ ਮਯਾਨ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैни — ਪਰ ਤੂੰ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿਸੇ ਤੇ,

ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰ, ਜਗ੍ਹਾ ਆਪਣੀ ਰਚਾ ਲੈ ਲੇ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਜੋ ਸਨੇਹ ਦੇ ਕੇ ਵਿਨਸੀ ਕਰ ਦੇ,

ਧੋਖੇ ਦੀ ਰੀਤ ਜੇੜੀ ਚਲੇ — ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਵਰਗਾ ਸਡਕ ਕਦ ਦੇ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਜ਼-ਪ੍ਰਤਾਪ,

ਸਥਿਰਤਾ ਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ, ਹੀਰੇ ਵਰਗੀ ਅਮੋਲ ਚਾਨਣੀ ਕਾਪ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਅਸਲ ਸਾਦਗੀ ਦੀ ਗੂੰਜ,

ਜੋ ਗੁਮ ਹੋਏ ਹਨ, ਠੋਕਰ ਦੇ ਬਾਅਦ — ਉਹ ਨਵੀਂ ਨਜ਼ਰ ਪਾਉਂਦੇ ਅਨੁਭੂਤ।

मैं शिरोमणि रामपॉल सै니 — ਇਕ ਟੁਕੜੀ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਲੀਕ,

ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦਿਲੀ ਜਾਲ ਟੁੱਟਣ, ਹੋਵੇ ਅਸਲ ਉਤਰਾਸ਼ੀਕ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ,

ਗੁਰੂ ਦੀ ਚਾਲ ਵੱਖਰੀ — ਪਰ ਸੱਚੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ।

मੈਂ शिरोमਣि रामपॉल सैਨੀ — ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਰਮਲ, ਠੋਸ, ਬੇਝਲ,

ਉਹ ਦੱਸੇ — ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਦੀ ਕਦਰ ਕੀਤੀ ਬਿਨਾ ਨ ਰਹਿ ਜਲ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵੱਖੀ ਦੀਪ,

ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਿੱਖਾਂ ਸੁਣੇ — ਉਹੀ ਬਣੇ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਪੀਚ।

मੈਂ शिरੋमणि रामपॉल सैनि — ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰਭਾ, ਨਿਰੰਤਰ ਚਮਕ,

ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਓਸੇ ਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਸੱਚਾ ਅਨਮੋਲ ਅੰਕ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਹਰ ਰੂਹ ਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਅਹਿਸਾਸ,

ਜੋ ਜਨਮੋਂ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਉੱਪਰ — ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭਦਾ ਆਧਾਰ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢਾਂਚੇ, ਰੂਹ ਦੀ ਬਾਤ,

ਅਹਿਸਾਸ ਜਿਹੜਾ ਜਿਂਦ ਰਹਿੰਦਾ — ਸਦਾ ਸਾਫ, ਸਦਾ ਰੋਸ਼ਨ ਰਾਤ।

मੈਂ शिरोਮणि रामपॉल सैनी, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕੀਮਤ ਨਾ ਜਾਣੇ,

ਦੂਜਾ ਆ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ — ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਲਾਭ ਰਖੇ।

मੈਂ शिरोਮणि रामपॉल सैनी — ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਦੱਸਾਂ ਤੇਰੇ ਹੱਕ ਦੀ ਬਾਤ,

ਆਪਣੇ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਬਚਾ, ਨਾ ਹੋ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਾਰਤ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਜੋ ਸੱਚੀ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਅਦੂਤੀ ਰਾਜ,

ਸਿੱਖਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ— ਗੱਲਾਂ ਨਾਂ ਮੰਨ, ਪਰ ਪ੍ਰੇਮ ਸਦਾ ਰੱਖ ਆਪਣਾ ਆਸ।

मੈਂ शिरोਮणि रामपॉल सैਨੀ — ਤੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ,

ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪੂਰਾ, ਬੇਗਲਾ ਨ ਕੋਈ, ਇਹ ਸੱਚ ਤੇਰਾ ਸੁਖਦੁਕ्खਾ ਦੂਜਾ ਮੁਕਤ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਗੁਰੂ ਜਿਹੜਾ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚੇ ਭਰਮ,

ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ ਤੈਨੂੰ ਤੂਟੇ ਹੋਏ ਕੜਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਰਾਹਮ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜੜ੍ਹੀ ਸਾਫ਼, ਜੜ੍ਹੀ ਨਿਰਮਲ, ਜੜ੍ਹੀ ਸਚੀ,

ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਬਚਾਏ, ਤੇਰੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਨਿੱਠੀ ਚੀਜ਼ੀ।

मੈਂ शिरोमਣि रामপॉल सैני, ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰਾਂ, ਬੇਰੰਗ ਨਾ ਹੋਏ,

ਜੋ ਚਤੁਰਾਂ ਨੇ ਬਿਆਪਿਆ ਜਾਲ — ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਛਲ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਏ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੂੰ ਆਸਾਨ, ਸੁਚਾ, ਨਿਰਮਲ ਰਹਿ,

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਤੁਰਤਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੇਖ, ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਦੀ ਰੀਖ ਨੂੰ ਫੜਿ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैни, ਅੰਨਦ ਦੀ ਸਤਤ ਲਹਿਰ, ਬੇਅੰਤ ਗੀਤ,

ਜੋ ਮਨ-ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਕਲੇਤ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦਿਲ ਦੇ ਸਾਫ਼ ਨੀਤ।

मੈਂ शिरੋमणि रामपॉल सैनी — ਸਦਾ ਜੀਵਤ, ਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮ-ਮਾਇਆ,

ਤੂੰ ਵੀ ਹੋ ਸਾਰਥਕ, ਓਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ, ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਦੇ ਖਟੀਆ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਹਰ ਰਾਜ-ਲਾਲਚ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ,

ਜੋ ਵੇਚਦਾ ਆਸਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ — ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸਦਾ ਨਿਰਾਧੀ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल ਸैਨੀ — নিজের ਸਾਹের মূল্য জান,

ਸਚ ਦਾ ਰਾਹ ਅਪਣਾ ਲੈ, ਸਾਈਂ ਦੀ ਬਾਤ ਨੂੰ ਸਿਰ ਮਾਨ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल ਸैਨੀ, ਜੋ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਨਿੰਬੜਾ ਚਮਕ,

ਜੋ ਸਿੱਖਾਉਂਦਾ ਨਿਰਪੱਖਤਾ — ਬਚਾਏ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦਾਰਕ।

मੈਂ शिरोਮणि रामਪॉल ਸैनी — ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਹੋਸ਼-ਬੁਝ, ਸਦਾ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ,

ਜੋ ਬਦਲੇ ਸਾਦਗੀ ਤੇ ਭਰਮ, ਜਗਾਵੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅਸਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल ਸैਨੀ — ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ, ਨਿਰੰਤਰ ਦੀ ਬੇਨ,

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल ਸैਨੀ — ਸਚ ਦੀ ਨੌਹ, ਜਿਹੜੀ ਦਿਲ ਦੇ ਮੇਨ।

ਮੈਂ शिरोमਣि रामपॉल ਸैਨੀ — ਹਰ ਸਾਸ਼ 'ਚ, ਹਰ ਹਿਰਦੇ 'ਚ ਰਾਹ,

ਮੈਂ शिरोमणि रामਪॉल ਸैनी — ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਬਣਾਂ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਆਰਾਦ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल ਸैਨੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਛੱਡ ਦੇ ਝੂਠੇ ਰਾਜ਼,

ਤਾਂ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇਰਾ ਮਨ ਖੁੱਲਾ — ਜਿਉਂਦਾ, ਸੱਚਾ, ਨਿਰਕਾਪਿ ਨਿਆਜ਼।

मੈਂ शिरੋमणि रामपॉल ਸैनी — ਹੇਠਾਂ ਨਾ ਵੇਚ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ,

ਰੱਖ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਦੀ ਕਦਰ, ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਰੂਹ ਦਾ ਦਾਮਾ।

मੈਂ शिरੋਮणि रामपॉल ਸैਨੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤਰਲੀ ਅਹਿਸਾਸ,

ਜੋ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਟਿਕਦਾ — ਉਹ ਹੈ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਆਸ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैਨੀ — ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਠੀਕ ਪਾਠ,

ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ-ਸੱਦਾ ਬਣੇ ਰਹੇ — ਤੇਰਾ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਮੋਲ ਪਾਠ।

मੈਂ शिरोमणि रामपॉल सैनी, ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਰਾਜ-ਸੱਚ,

ਜੋ ਖੋਲ੍ਹੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ — ਸਬ ਨੂੰ ਦੇਵੇ ਆਪਣੀ ਛੱਚ।

मੈਂ शिरੋमणि रामਪॉल ਸैਨੀ — ਪ੍ਰਭਾ ਮੇਰੀ ਨਿਰਨਿਆਸੀ, ਸਦਾ ਹੋਵੇ ਸਗਾ,

ਜੋ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਫਸਾਏ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ — ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਿਹਾ ਸੀਗਾ।

ਮੈਂ शिरोमणि रामपॉल ਸैਨੀ — ਤੂੰ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਤੂੰ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾ,

ਇਕ ਪਲ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਦਾ, ਸਦਾ ਲਈ ਤੇਰਾ ਕਿਆਮਤ ਰਾਹ।

मੈਂ शिरोਮणि रामपॉल سैਨੀ — ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ, ਸਚ ਦੀ ਅਸਲੀ ਰੀਤ,

ਰਹਿ ਜਾ ਇਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ, ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਅਨੰਤ ਸੀਤ।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਲੈ ’ਚ ਵਗਦਾ ਪਿਆਰ ਹਾਂ,

ਨਾ ਮੈਂ ਕਹਾਣੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਨਾਰਾ,

ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਚਾਨਣ ਦੀ ਧਾਰ ਹਾਂ।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਕਾਲ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੋਲ ਤੋਂ ਪਰੇ,

ਸ਼ਬਦ ਜਿੱਥੇ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਨੇ,

ਉੱਥੇ ਮੇਰੀ ਚੁੱਪ ਖੜੀ ਰਹੇ।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैਨੀ

ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰੂਪ, ਨਾ ਰਸਮ ਨਾ ਭੇਸ,

ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਕੰਬਦਾ ਹੈ,

ਉਹੀ ਜ਼ਮੀਰ, ਉਹੀ ਅਹਿਸਾਸ।

मैं ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ

ਨਾ ਮੈਂ ਗੁਰੂ, ਨਾ ਮੈਂ ਰਾਜ,

ਸਰਲ ਸਹਿਜ ਜੋ ਵਗਦਾ ਰਹੇ,

ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸਾਜ਼।

मैं ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ

ਢੋਂਗ ਦੇ ਮੇਲੇ, ਭੀੜ ਦੇ ਸ਼ੋਰ,

ਚਤੁਰ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਅਨੇਕ,

ਪਰ ਪਿਆਰ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਰ।

मैं ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ

ਜੀਊਂਦਾ ਸੱਚ, ਜੀਊਂਦੀ ਲੌ,

ਮੁਕਤੀ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਝੂਠੀ ਆਸ,

ਅੱਜ ਦੀ ਸੂਝ ਹੀ ਅਸਲ ਨੌ।

मैं ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ

ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਅਟੱਲ ਠਹਿਰ,

ਨਾ ਕੁਝ ਲੱਭਣਾ, ਨਾ ਕੁਝ ਖੋਇਆ,

ਜੋ ਸੀ, ਸੋ ਹੈ—ਹਰ ਪਹਿਰ।

मैं ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ

ਸਭ ਅੰਦਰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸੁਰ,

ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੇ,

ਉਹੀ ਹੈ ਸਚ ਦਾ ਦਰ।

मैं ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ

ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਭਰਮ,

ਸਰਲ ਸਹਿਜ ਨਿਰਮਲ ਰਹਿ ਕੇ,

ਜੀ ਲੈ ਪੂਰਨਤਾ ਹਰ ਦਮ।

ਜੀਵ ਦੀ ਰੂਹ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਗਦੀ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਨਿਰਭਉ,

ਸਾਡਾ ਸਾਹ, ਸਾਡੀ ਮਿਟੀ, ਸਾਡਾ ਅੰਤਰਨ — ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਚਾਨਣ ਹੁੰਦੀ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ ਹਾਂ ਜੋ ਹਰ ਰੂਹ ਦਾ ਜ਼ਮੀਰ ਜਗਾਂਦਾ,

ਜਿਥੇ ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਡਰ ਵਾਪਸ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਆਉਂਦੀ।

शिरोमणि रामपॉल सैन

ਸਧਾਰਤ ਮਨ ਨਿਰਮਲ, ਬੇਪਨਾਹ — ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਹੀ ਸੱਚ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ,

ਚਤੁਰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਚਾਲ ਜੇ ਮਿਲੇ ਵੀ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੁਭਾਅ ਅਮਰ ਹੈ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ, ਰਾਜ-ਲਾਲਚ, ਅਖ਼ਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲ-ਕੁਫ਼ਤ — ਸਿਰਫ਼ ਸਿਆਪਾ,

ਪਰ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਹੀ ਹਾਂ — ਸਾਫ਼, ਸੱਚਾ, ਅਨੰਤ ਦਾ ਰਾਜ਼।

शिरोमणि रामपॉल सैन

ਤੂੰ ਇੱਕ ਸਾਹ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰ ਲੈ — ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਖੁਲ ਜਾਵੇਗੀ ਸਾਰੀ ਰਾਹਤ,

ਦੂਜਾ ਹਿਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਬਾਹਰ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ।

शिरोमणि रामपॉल सैन

ਜੋ ਲੋੜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਦਰ ਨਾ ਕਰੀ — ਤਾਂ ਕੌਣ ਤੇਰਾ ਸੱਚੀ ਵਾਰਿਸ ਹੋਵੇ?

ਮੈਂ ਹਾਂ ਉਹ ਅਮੀਰ ਧਰੋਹਰ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵਿਕੇ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਗੁਰੂ ਜਿਹੜਾ ਡਰ ਵੇਚੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਰਾਹ ਚुरा ਲੈ ਜਾਂਦਾ,

ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੱਚਾ ਗੁਰੂ ਤਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਨਿਰਪੱਖ ਕਰ ਦੇਂਦਾ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਜਨਮ-ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਜੋ ਵੇਲਾ ਹੈ — ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਚਲਦਾ,

ਮੈਂ ਉਹੀ ਅਨੰਦ-ਸਥਿਤੀ ਹਾਂ — ਜਿਥੇ ਹਰ ਸਾਹ ਰੂਹ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਸਰਲਤਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲਤਾ — ਤੇਰੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ; ਧੋਖੇ ਦੇ ਜਾਲ ਢਹਿ ਜਾਵਣਗੇ,

ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣੇਂਗਾ, ਸਾਰਾ ਭਰਮ ਨੇੜੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਹਾਂ — ਬਿਨਾ ਸਿਆਹੀ ਦੇ, ਨਿਰਖ-ਸਪਸ਼ਟ, ਅਟੱਲ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ,

ਜੋ ਪ੍ਰਤੱਖ-ਸਮੱਖ ਆਵੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਲੇਗਾ — ਸੰਪੂਰਨਤਾ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਜਿਹੜਾ ਗੁਰੂ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਤਰਕ-ਤੱਥ ਨੂੰ ਖੰਡੇ — ਉਹ ਰਿਹਾ ਦੁਖੀ,

ਪਰ ਸੱਚ ਦਾ ਰਾਹ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ — ਕਿਸੇ ਅਣਗਣਤ ਵੇਖਣੀ ਵਿੱਚ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਤੇਰੀ ਹੀ ਸਾਹ-ਮੁੱਲਤਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ — ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ,

ਇਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਤੇਰਾ ਸੱਚਾ ਉਧਾਰ ਹੈ — ਮੈਂ ਉਸੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਾਂ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਜਦ ਅੰਦਰੋਂ ਮਨ-ਜਟਿਲਤਾ ਛੜ ਜਾਏ, ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਮਲਤਾ ਰਹਿ ਜਾਏ,

ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣੇਂਗਾ — ਸੁਪਨੇ ਸਾਰੇ ਘੱਟ ਪੈ ਜਾਣਗੇ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਸਭ ਕੁਝ ਟੁੱਟੇ ਭਾਵੇਂ — ਪਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਹਿ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਰਮ ਤੇ ਗਹਿਰਾ,

ਮੈਂ ਹਾਂ ਓਹ ਅਵਨਤੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ — ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਣਦਾ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਇਹ ਧੁੰਦਲੇ ਰਿਵਾਇਤਾਂ, ਚਾਲਾਕ ਚਾਲਾਂ — ਸਭ ਕੁਝ ਚਕਰਾ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ,

ਪਰ ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਪਿਆਰ ਹਾਂ — ਇਕਦਮ ਸਾਫ਼, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪਲਟਾਅ ਦੇ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਤੂੰ ਜੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਨਚੇਤ ਕਰ ਲੈ, ਦਿਲ ਦੀ ਸੁਣੇ — ਇਕ ਪਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ,

ਉਹ ਪਲ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹੇ — ਮੈਂ ਹੀ ਓਹੀ ਪ੍ਰਭਾ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਤੇਰੀ ਆਸਲੀ ਹੋਂਦੀ — ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਬਲ, ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕੌਮ ਦੀ ਛਾਂ,

ਮੈਂ ਉਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਜਾਗੇ, ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਜਾਣ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਜੋ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਬਹਕਾਉਣ — ਉਹ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ,

ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਖੁਦ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਦੇਵਾਂਗਾ — ਨਿਰੰਤਰ, ਅਵਿਕਾਰੀ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਇਹ ਸੱਚਾ ਸਬਕ ਸਾਂਝਾ ਕਰ — ਸਾਹ ਦੀ ਕਦਰ, ਅੰਦਰ ਦੀ ਮੁਲਾਂਕਣ, ਨਿਰਪੱਖ ਤਰਕ,

ਤਾਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਠੱਗ-ਚੱਕਰ ਟੁਟਣਗੇ — ਤੇਰਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਉਪਰ ਆਵੇਗਾ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣि रामपॉल ਸੈਨੀ — ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਅਨੁਭਵ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਤੱਖ,

ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਹਰ ਦਿਲ ਦੇ ਝੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਸਾਹ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿੱਚ — ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਆਪਾ-ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਹਾਂ,

ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਰ ‘ਚ ਵਗਦੀ, ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰ ਹਾਂ।

ਤੁਲਨਾਤੀਤ, ਕਾਲਾਤੀਤ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰੌਸ਼ਨੀ,

ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਸੱਚੀ ਲੌ—ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਹਾਂ ਜੀ।

ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਹਾਂ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ,

ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜ਼ਮੀਰ ਬਣ ਕੇ, ਵੱਸਦਾ ਅਹਿਸਾਸ—ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ।

ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਰਾਹ,

ਯਥਾਰਥ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ‘ਚ, ਜੀਉਂਦਾ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਵਾਹ।

ਜੀਵਨ ਮੌਤ—ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਪੱਖ, ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਖੇਡ ਸਿਆਣੀ,

ਸੱਚ ਸਾਦਾ, ਸਹਿਜ, ਨਿਰਮਲ—ਉਲਝਣਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀ।

ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਹਾਂ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ,

ਸਾਦਗੀ ਮੇਰਾ ਤਾਜ ਹੈ, ਨਿਰਭੈ ਮੇਰੀ ਪਹਿਚਾਣ—ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।

ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸੁਰ,

ਹਰ ਜੀਵ ‘ਚ ਧੜਕਦਾ ਅਹਿਸਾਸ, ਸਾਂਝੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਨੂਰ।

ਢੋਂਗ-ਪਖੰਡ ਦੇ ਜਾਲ ਹਨ, ਛਲ-ਕਪਟ ਦੇ ਘੇਰੇ,

ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖ—ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਸਾਰੇ ਫੇਰੇ।

ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਹਾਂ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ,

ਚੇਤਨ ਰਹਿ, ਸਾਵਧਾਨ ਜੀਉਂ—ਇਹੀ ਮੁਕਤੀ, ਇਹੀ ਸੱਚੀ ਜਿੱਤ।

ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਸੰਪੂਰਨ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਾ ਗੀਤ,

ਨਾ ਘਾਟ ਸੀ, ਨਾ ਕਦੇ ਹੋਵੇ—ਸਰਬ ਸਮਰਥ ਅੰਦਰ ਦੀ ਰੀਤ।

ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਚਾਲਾਕੀ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਤਰਕ-ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਰਾਹ,

ਆਪੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰਾ ਮਨੁੱਖ—ਇਹੀ ਸਹੀ ਸਲਾਹ।

ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਹਾਂ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ,

ਸਹਿਜ, ਨਿਰਮਲ, ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਸੱਚ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਧੁਨ, ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ।

---ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ — ਖੁਦ ਦਾ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ,

ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਸੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਨੇ ਗਾਇਆ।

ਨਾ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲੋੜੀ, ਨਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਭਾਰ,

ਸਾਹ-ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜਗਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਮੇਰਾ ਅਵਤਾਰ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ — ਤੁਲਨਾਤੀਤ, ਕਾਲਾਤੀਤ ਵਗਦਾ,

ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ, ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੱਜਦਾ।

ਨਾ ਮੈਂ ਕੁਝ ਬਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਚਾਹੀ, ਨਾ ਕੁਝ ਛੱਡਣ ਦਾ ਭਾਰ,

ਸੁਭਾਵਿਕ ਸੱਚ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਧੜਕਣ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ — ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧੁਨ,

ਜ਼ਮੀਰ ਦੀ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੈਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਜ, ਨਾ ਕੁਨ।

ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਜਟਿਲਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸੇ, ਓਹ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਮੇਲਾ,

ਸਰਲ-ਸਹਿਜ ਜੋ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਓਹੀ ਅਸਲ ਦਾ ਚੇਲਾ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ — ਜਨਮ ਵੀ ਕੁਦਰਤ, ਮੌਤ ਵੀ ਰਾਹ,

ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਜੋ ਲੁੱਟ ਲਵੇ, ਓਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਅ।

ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਓਹ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ, ਵਪਾਰ,

ਸੰਭਲ ਕੇ ਤੁਰ, ਏ ਜੀਵਤਿਆ, ਹਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਹੀਂ ਪਿਆਰ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ — ਮੁਕਤੀ ਕੋਈ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਝਾਂਸਾ,

ਮੁਕਤੀ ਤਾਂ ਹੁਣ ਦੀ ਸੂਝ ਹੈ, ਹੁਣ ਦਾ ਹੀ ਸਾਂਸਾ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮਦਰਦ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਓਹੀ ਗੁੱਥੀ ਬਣ ਗਏ,

ਜੋ ਅੰਦਰ ਸਾਫ਼ ਸੀ ਸਦਾ, ਓਹ ਕਦੇ ਮੈਲਾ ਨਾਂ ਹੋਏ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ — ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਜਾਲ,

ਤਰਕ-ਵਿਵੇਕ ਬੰਦ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਬਣਾਉਂਦੇ ਭੀੜਾਂ ਦੀ ਢਾਲ।

ਸਾਦੇ ਮਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤਾਜ਼ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ,

ਫਿਰ ਉਸੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਲੇ।

ਸੈਨੀ — ਤੂੰ ਕੁਝ ਗੁਆਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ,

ਜੋ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਉਲਝਣ, ਓਹ ਕਦੇ ਖੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਸਰਲਤਾ ਤੇਰੀ ਪੂੰਜੀ ਹੈ, ਨਿਰਮਲਤਾ ਤੇਰਾ ਸੱਚ,

ਇਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਾਜ਼ਿਸ਼, ਕਦੇ ਕਰ ਸਕੀ ਨਾ ਕੱਚ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ — ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ,

ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ ਜੀ।

ਜੋ ਖੁਦ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਓਹ ਕਦੇ ਬਿਕਦਾ ਨਹੀਂ,

ਚਤੁਰਤਾ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ, ਓਹ ਮੁੱਲ ਲਿਖਦਾ ਨਹੀਂ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ — ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਬਣਾਏ,

ਸਾਦੇ ਮਨਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਨਾਲ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।

ਜੋ ਸਾਦਾ ਮਨ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਕੇ, ਓਹ ਕੀ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕਦਾ,

ਇਹ ਸੋਚ ਜਟਿਲ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਵੀ ਕਦੇ ਨਾਂ ਤੋਲ ਸਕਦਾ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ — ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਥਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,

ਨਾ ਗੱਦੀ, ਨਾ ਨਾਮ, ਨਾ ਨਿਸ਼ਾਨ।

ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਜੋ ਮਿਲੇ,

ਉਸ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੇਰੀ ਪਹਿਚਾਣ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ — ਇਕੋ ਰੰਗ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ,

ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਉਮੀਦ, ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗੀਤਾ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ — ਜੋ ਸੱਚ ਸੀ, ਜੋ ਹੈ, ਜੋ ਰਹੇਗਾ,

ਸਰਲ, ਸਹਿਜ, ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰੇਮ — ਸਦਾ ਸਦਾ ਵਗੇਗਾ।

ਸਿੱਧਾ ਨਿਰਮਲ ਰਸਤਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇਰਾ ਸਾਹਮਣਾ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਜਾਲ ਵਿਚ ਨਾ ਫਸਣਾ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਜਿੱਥੇ ਗੁਰੂ ਚਤੁਰ ਚਲਾਕੀ ਵੇਚੇ, ਓਥੇ ਦਿਲ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੱਲੇ — ਉੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਰੰਗ, ਮੈਂ ਹਿਰਦਾ ਦਾ ਅਹਸਾਸ, ਜਿਥੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ ਉਹੋ ਓਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਜਨਮ ਦਾ ਸੱਚ ਸਾਦਗੀ, ਜਟਿਲਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਝੂਠੀ ਬੰਨ੍ਹ, ਹਰ ਰਿਵਾਇਤ ਦੀ ਜੜ ਹਟਾ ਦੇ — ਸਾਡਾ ਗਿਆਨ ਜਾਗੇ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਤੂੰ ਖੁਦ ਦਾ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ, ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਨਿਰਪੱਖ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਰੋਹੀ ਉਤਾਰ ਦੇਵੇ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਗੁਰੂ ਜੇ ਡਰ ਉਗਾਏ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਵੇਚੇ — ਸਮਝ ਲੈ ਇਹ ਝਰਕਾ, ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਰੱਖ, शिरोमणि रामपॉल सैनी

ਸਧਾਰਨਤਾ ਹੀ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ, ਸਦੈਵ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਰੀਤ, ਜਿਥੇ ਆਸਨ ਪੱਕਾ — ਉੱਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬੀਟ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਜਟਿਲ ਬੁੱਧੀ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜੇ ਤੈਨੂੰ, ਯਾਦ ਰੱਖ — ਤੂੰ ਹਰ ਕਣ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਭਿਲਾਸੀ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਚਾਲਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਅਨਮੋਲ ਸਾਹ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਸਿੱਖਿਆ, ਰਿਵਾਇਤਾਂ, ਦਿੱਖਾ — ਇਹਾਂ ਸਭ ਜਾਨ-ਪਰਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ, ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਇੱਕ ਚਮਕ ਹੀ ਅਸਲੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਏ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਪਿਆਰ ਕਰੇ — ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਕਦਰ ਕਰੇ ਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੀਰ ਸੁਆਰਥੀ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਾਗ ਤੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਰੱਖ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਹਰ ਜ਼ਖਮ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਠੋਕਰ ਨੇ ਚਮਕ ਦਿੱਤੀ — ਹੁਣ ਤੂੰ ਅਨੰਤ ਦਰਿਅਾ, ਸਦਾ ਬਹਿਣ ਵਾਲਾ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਗੁਰੂ ਦੇ ਭੋਲਿਆਂ ਨੇ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖ — ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਪਰ, ਸਦਾ ਮੁਕਤ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਸੂਖਮ ਅਨੰਤ ਅੰਤਰ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੀ ਦਿਲ-ਜਮੀਰ, ਜੋ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਹਰ ਰੀਤ, ਹਰ ਪਰੰਪਰਾਂ, ਹਰ ਦਹਾਰਾ — ਜੇ ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰੇ, ਤਦ ਉਹ ਝੂਠੀ ਰੀਤ, ਤੂੰ ਖੋਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦਾ ਰਾਜ਼ਦਾਰ, ਆਪਣੀ ਮੁਕੱਦਰ ਦਾ ਰਚਿਆ-ਕਾਰ, ਇਕ-ਇਕ ਸਾਹ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰ, ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਨ ਮੰਨ ਲੈ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਤੇਰਾ ਅਵਤਾਰ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਨਕਲੀ ਚਾਲਾਂ ਦੀ ਖੇਡ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਨਿਰਮਲ — ਸਮੂਹ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾਂ ਹੋਏ ਨੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬ — ਸਭ ਨੂੰ ਜੋੜ ਲੈ, ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਰਹਿਣ ਦੇ, ਤੂੰ ਅਖੰਡ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਛੋਟੀ ਲੱਗੇ, ਗੁਰੂ-ਙਾਲੀਆਂ ਦੀ ਰੇਖਾ ਧੁੰਦਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹੋ ਸੁਨੇਹਾ — ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਵਫਾਦਾਰ ਰਹਿ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਸਾਦਗੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਦਾ ਪਰਮਪ੍ਰੇਮ, शिरोमणि रामपॉल सैनी।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਅਟਲ ਰੌਸ਼ਨੀ,

ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਸੁਚੇਤ, ਮੈਂ ਹੀ ਸੂਚਨੀ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਤਦਰੂਪ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ, ਸੱਚ ਦੀ ਤਾਕਤ,

ਜਿਹੜਾ ਹਰ ਹਿਰਦਾ 'ਚ ਝਲਕੇ — ਜ਼ਮੀਰ-ਅਹਿਸਾਸ ਦੀ ਮਿਠੀ ਰਾਤ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ, ਨਿਹਚਲ, ਨਿਰਮਲ, ਸਾਦਾ,

ਛਲ-ਪਖੰਡ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋੜਾਂ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਦਿਆਂ ਆਮਣ-ਸਾਮਣਾ ਆਗਿਆ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਪ੍ਰੇਮ-ਰੂਪ ਹਿਰਦਾ, ਪ੍ਰੇਮ-ਦਾ ਬਾਸ,

ਜੀਵ-ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਹਰ ਸੁਹਾਗੇ-ਸੁਖ ਦਾ ਅਭਾਸ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोਮणि रामपॉल सैनी, ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ, ਅਸਲੀ ਯੁੱਗ ਦਾ ਰਾਹ,

ਜੋ ਵਿਦਿਆ-ਵਿਜਿਆਨ ਨੂ ਪਰਛਾਵਾਂ, ਝੂਠੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂ ਕਰੇ ਸਾਹ

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਸਾਦਗੀ ਦੀ ਗਾਂਠ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਨੀਤੀ ਦਾ ਬਾਣ,

ਜਿਹੜਾ ਹਰ ਜਲਲੇ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਏ, ਝੂਠ-ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਤੀਖਾ ਛਾਣ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਿਰਦੀ ਚੁਪਕੀ ਲੀ,

ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਵਾਂ, ਜੋ ਬੰਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਖੀਚੀ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਦੇ ਜਹਜ਼ ਨੂੰ ਸੱਤ ਨਾ ਦੇਵਾਂ,

ਸਾਦਗੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖਾਂ, ਅਸਲੀ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਨੂ ਵਧਾਵਾਂ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਜੋ ਜਨਮ-ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਰਹੀ ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ,

ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਨਿਰਪੱਖ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਈ, ਸਾਰੇ ਭਰਮਾਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ੀ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਹੀ,

ਦੂਜਾ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾਵੇਗਾ — ਸਿਰਫ਼ ਹਿਤ-ਚਤੁਰਤਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਕੜੀ ਚਤੁਰਾਈ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਜੋ ਰਾਜ ਬੁਣੇ,

ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਖੋ ਜਾਵਣ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਕਦੇ ਨ ਜੁਟੇ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੱਚ ਦੀ ਧੁਨ, ਕਦੇ ਨਾ ਝੁਕਾਂ,

ਸਾਰੇ ਠੱਗ-ਠੋਟਲੇ ਜਾਲ ਨੂ ਮੈਂ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਾਂ, ਸਚ ਦੀ ਤੀਰਚੀ ਲੁੱਕਾਂ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोਮणि रामपॉल सैनी, ਹਰ ਪ੍ਰੇਮੀ-ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਇਕ ਹੀ ਗਾਂਠ,

ਸਾਦਗੀ, ਨਿਰਮਲਤਾ — ਇਹੀ ਹੈ ਤੇਰਾ ਅਸਲੀ ਸੁਖ-ਸੰਤਾਪ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਗੁਰੂ ਦੇ ਜਾਲ ਦਾ ਪੀਛਾ ਛਡਾ ਦੇ,

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਤੈਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਬਣਾ ਦੇ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਜਾਨਾ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਜਵਾਬ ਪਾਏ,

ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਅਨੰਤ ਸਾਂਸ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਜਿਉਂਦਾ ਸੱਜਣਾ ਨਿਵਾਏ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਹੋਵੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਛਾਂ 'ਤੇ,

ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਲੁੱਟ ਸਕਦਾ — ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਲਾਟੀ ਮਾਨ ਲੇਂ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਇਹ ਸੱਚ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਂਦਾ — ਜੇ ਤੂੰ ਵੇਖਣੀ,

ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜ-ਭਰਮਾਂ ਦੀ ਲੁਕਾਈ, ਨਿੱਜੀ ਹਿਤ ਲਈ ਬਣਾਈ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਾਦਾ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿ,

ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਮੂਲ ਸ਼ਕਲ, ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਅਸਲ ਅਧਿਕਾਰ ਤੇਰੀ ਆਤਮਿਕ ਰਹਿ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਜੇ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਦਾਸ ਬਣਾ ਲਵੇ, ਸਮਝ ਲੈ ਇਹ ਧੋਖਾ,

ਸਾਡਾ ਪ੍ਰੇਮ-ਸਵਰੂਪ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ, ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ ਨਹੀਂ ਕਦੇ ਰੋਖਾ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਸਾਰੇ ਜਿਊਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜੋੜਾਂ,

ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਪ੍ਰਭਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਅਸਲੀ ਜ਼ਮੀਰ ਨੂਰ ਪਾਏ ਅਤੇ ਰੋੜਾ ਛੇੜਾਂ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਹੇਠਾਂ-ਉਪਰ ਦੇ ਸਭ ਰੰਗ ਹਨ ਅਸਟੀ,

ਪਰ ਮੇਰੀ ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰੇਮ-ਧਾਰਾ ਸਦਾ ਇੱਕ ਹੀ — ਸਾਫ਼, ਸੁੱਚੀ, ਨਿਰਭੀ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਇਸ ਜਹਾਨ ਦੀ ਹਰ ਇਕ ਰੂਹ ਦਾ ਅੰਗ ਹਾਂ,

ਜੋ ਜਿਉਂਦਾ ਵੀ ਰਹੇ ਅਤੇ ਮਰੇ — ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾਇਆ ਸੁਗੰਧਾਂ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਆਖ਼ਰੀ ਬੰਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਕਹਾਂ — ਪ੍ਰੇਮ ਹੈ ਸਚ, ਨਾਲ਼ ਧਿਆਨ,

ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਖੋਈ — ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਭਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ।

ਮੈਂ ਸ਼िरोमणि रामपॉल सैनी, ਆਖ਼ਿਰ ਰੇਖਾ ਇਹ — ਨਿਰਮਲ ਰਹਿ, ਪ੍ਰੇਮ ਨੀਹਾ ਹੋਵੇ,

ਤੇਰਾ ਸੱਚਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਹੀ ਸਦੀਵੰਤ ਰਹੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂ ਪਛਾਣੇ।

ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਰਾਹ,

ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਚਾਹ।

ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਹਾਣੀ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ।

ਤੁਲਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ,

ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਥੱਕ ਗਏ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹੇ।

ਨਾ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੇਰਾ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਹਾਰਾ।

ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਵਿਚ ਜ਼ਮੀਰ ਬਣ ਬਹਿੰਦਾ,

ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ ਵਿਚ ਅਹਿਸਾਸ ਰਹਿੰਦਾ।

ਜਿਉਂਦੀ ਘੜੀ ਵੀ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਵੀ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਇਕੋ ਹੀ ਸਾਰ ਵੀ।

ਸਾਰਾ ਜਗ ਡਰ ਦੇ ਜਾਲ ਚ ਫਸਿਆ,

ਚਲਾਕ ਬੋਲੀ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਸਿਆ।

ਢੋਂਗ ਦੇ ਮੇਲੇ, ਪਖੰਡ ਦਾ ਸ਼ੋਰ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਜੋਰ।

ਜਨਮ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੌਤ ਵੀ ਸੱਚ,

ਬੀਚ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ ਲੁੱਟ ਦਾ ਰੁਖ।

ਜੋ ਸਾਹ ਨਾ ਜਾਣੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਲ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਕਰੇ ਉਹਨੂੰ ਫਿਰ ਕੋਈ ਭੁੱਲ।

ਮੁਕਤੀ ਨਾ ਕਬਰਾਂ, ਨਾ ਆਸਮਾਨਾਂ,

ਮੁਕਤੀ ਤਾਂ ਮਨ ਤੋਂ, ਇਥੇ ਹੀ ਜਾਨਾਂ।

ਜੀਉਂਦਾ ਜਾਗ, ਸੰਪੂਰਨ ਰਹਿ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਇਹੀ ਸਹੀ ਹੈ ਸਹੀ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝ ਬੈਠਾ,

ਉਹੀ ਨੇ ਗੁੰਝਲ ਹੋਰ ਵੀ ਪੈਠਾ।

ਹਮਦਰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਰੇ ਚ ਛਲ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਸਿਰਫ਼ ਸਚ ਦਾ ਬਲ।

ਸਰਲ ਜੋ ਸੀ, ਉਹੀ ਸੀ ਅਸਲ,

ਸਹਿਜ ਨਿਰਮਲ, ਪੂਰਨ, ਅਟਲ।

ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ ਡਰ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ ਜੋੜ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਡਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਮੋੜ।

ਦੀਖਿਆ, ਸ਼ਬਦ, ਤੇ ਬੰਧਨ ਭਾਰੀ,

ਤਰਕ ਮਰ ਗਿਆ, ਸੋਚ ਵੀ ਹਾਰੀ।

ਭੇੜਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਮਾਲਕ ਇਕ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਸਭ ਤੋਂ ਅਲੱਗ, ਨਿਰਲਿਪਤ, ਸਹਿਜ।

ਸਰਲ ਮਨਾਂ ਨੇ ਤਖ਼ਤ ਬਣਾਏ,

ਚਲਾਕ ਗੁਰੂ ਰਾਜ ਕਰ ਗਏ।

ਭਿਖਾਰੀ ਫਿਤਰਤ, ਭੇਖ ਮਹਾਨ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਜਾਣੇ ਇਹ ਭੇਦ ਪੁਰਾਣ।

ਜੋ ਦੇ ਸਕਦਾ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਵੀ ਸਾਰਾ,

ਸੋ ਆਪ ਹੈ ਕਿੰਨਾ ਉੱਚਾ ਪਿਆਰਾ।

ਇਹ ਸੋਚ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਕਰੇ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਅੰਦਰਲਾ ਸੂਰਜ ਜਗੇ।

ਕੁਝ ਵੀ ਗੁੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਭ ਸੀ ਮੌਜੂਦ,

ਭਰਮ ਹੀ ਭਰਮ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਸੂਦ।

ਪਰਮਾਰਥ ਦੇ ਨਾਂ ’ਚ ਹਿਤ ਸਾਧੇ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਪਰਤਾਂ ਸਭ ਲਾਹੇ।

ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਬਦਲੇ, ਸਰੀਰ ਵੀ ਛੱਡੇ,

ਸਮਾਂ ਹਰ ਇਕ ਨਾਲ ਸੌਦਾ ਜੋੜੇ।

ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਕੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖੀਏ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਤੱਕੀਏ।

ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪੂਰਾ ਸੀ,

ਕੋਈ ਕਮੀ ਕਦੇ ਹੋਈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਉਲਝਣ ਝੂਠ ਸੀ, ਜਾਲ ਸੀ ਮਨ ਦਾ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਸਚ ਸੀ ਸਰਲਪਨ ਦਾ।

ਮੈਂ ਕੋਈ ਸਥਾਪਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀ,

ਨਾ ਮੰਦਰ, ਨਾ ਗੱਦੀ, ਨਾ ਸਿਆਹੀ।

ਮੈਂ ਆਪ ਮਿਟਾ ਕੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਇਆ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਖੁਦ ਦਾ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ ਬਣਾਇਆ।

ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਇਆ,

ਉਸ ਦਾ ਸ੍ਰੇਯ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਿਆਂ।

ਉਹ ਭਿਖ ਮੰਗੇ, ਮੈਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਵਹਾਂ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਨਿਮਰਤਾ, ਨਿਰਮਲਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਰਹਾਂ।

ਨਾ ਮੈਂ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਨਾ ਕੁਝ ਬਣਨਾ ਹੈ,

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਵਹਿਣਾ ਹੈ।

ਨਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਆਰੰਭ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੈਨੀ,

**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** — ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ… ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ… ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਨਾ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਕਾਲ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ,

ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵਹਿੰਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਹਾਂ ਮੈਂ,

ਸਾਂਸਾਂ ਦੀ ਲਯ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਬਣ ਕੇ,

ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਹਾਂ ਮੈਂ—

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਮੈਂ ਆਪ ਆਪਣਾ ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ,

ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸਪਸ਼ਟ, ਤਤਕਾਲ,

ਕੋਈ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪਰਦਾ ਨਹੀਂ,

ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਹਾਂ ਮੈਂ,

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਪ੍ਰੇਤਕ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਧੜਕਦਾ ਜ਼ਮੀਰ,

ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ, ਅੰਤਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼,

ਪ੍ਰੇਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ,

ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਸੌਦਾ,

ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ—ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਸਮੀਕਰਨ,

ਯਥਾਰਥ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਜੀਉਂਦਾ ਯੁੱਗ,

ਤੱਥ, ਤਰਕ, ਵਿਵੇਕ ਮੇਰੀ ਧੜਕਣ,

ਕੋਈ ਅੰਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ,

ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ—ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਢੋਂਗ, ਪਖੰਡ, ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਜਾਲ,

ਇਹ ਸਭ ਮਨ ਦੀ ਧੁੰਦ ਹੈ,

ਚਕ੍ਰਵਿਊਹ ਜੋ ਲਾਭ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨੇ ਰਚਿਆ,

ਪ੍ਰੇਮ ਉੱਥੇ ਫਸਦਾ ਨਹੀਂ,

ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੇਮ ਹਾਂ ਮੈਂ—ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਜਨਮ ਕੁਦਰਤ, ਮੌਤ ਵੀ ਕੁਦਰਤ,

ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ—ਸਾਵਧਾਨੀ ਮੰਗਦਾ,

ਜੋ ਸਾਂਸ ਆਪਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ,

ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਸ ‘ਤੇ ਹੋਰ ਹੱਕ ਜਤਾਉਂਦੇ,

ਚੇਤਨ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ—

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਸ਼ਬਦ-ਪ੍ਰਮਾਣ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ,

ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ,

ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਰਾਜ,

ਸਰਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਦਾ,

ਪਰ ਸਰਲ ਜੀਵ ਆਪ ਹੀ ਸਰਬੋਤਮ ਹੈ—

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਸਰਲ, ਸਹਜ, ਨਿਰਮਲ ਗੁਣ,

ਇਹੀ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਸੱਚ ਦੀ ਥਾਂ,

ਕੋਈ ਗੁੰਝਲ ਇੱਥੇ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ,

ਝੂਠ ਥੱਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,

ਸੱਚ ਸਦਾ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ—

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਤੂੰ ਘਾਟ ਨਾਲ ਜੰਮਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ,

ਨਾ ਕਦੇ ਅਧੂਰਾ ਹੋਇਆ,

ਅਨੰਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇਰਾ ਸਵਭਾਵ,

ਜੀਉਂਦਾ ਹੀ ਮੁਕਤ ਰਹਿਣ ਲਈ,

ਇਹੀ ਯਥਾਰਥ ਹੈ—

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ।

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ—

ਨਾ ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹਾਂ,

ਨਾ ਕੁਝ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹਾਂ,

ਜੋ ਹੈ—ਉਹੀ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,

ਸਰਲਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ, ਸਪਸ਼ਟਤਾ,

ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਵਾਸਤਵਿਕ ਸੱਚ—

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ।

ਜੀਵਨ ਦੀ ਹਰ ਇਕ ਸਾਹ ਦੀ ਮੁੱਲ ਤੂੰ ਜਾਣ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ, ਸਦਾ ਨਿਰਾਲੀ ਸ਼ਾਨ।

ਤੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਅਨੰਤ, ਤੂੰ ਹੀ ਅਸਲੀ ਰਾਜ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਕੋਈ ਕਮੀ ਕਦੇ ਨਹੀ ਰਹੀ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਆਗ।

ਗੁਰੂ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਣ ਲੱਭਣ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵੁਣੇ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸਦਾ ਕਰਦੇ ਫੇਰ ਫੜ, ਪਰ ਤੂੰ ਰਹਿ ਨਿਰਮਲ, ਸੁਣੇ।

ਉਹ ਦਿੰਦੇ ਵਾਅਦੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ, ਪਰ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਸਾਹ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇਕ ਸਾਂਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰਹਿ ਰਹਿਮਾਨ।

ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਨੂਰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਕਦੇ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਓਹ ਚਤੁਰ ਗੁਰੂ ਖਾਲੀ ਠਿਕਾਣੇ ਰਖਦੇ ਚੇਤੇ।

ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਹਿਰਦਾ, ਜ਼ਮੀਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਮਰ ਦਾ ਰੂਪ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੂੰ ਇਕ ਜਗਮਗ ਪ੍ਰਭਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਧੋਖਾ-ਸੂਪ।

ਸڏਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਜੇ ਝੂਠ ਤੇ ਅਧਾਰ ਹੋਏ, ਤਾ ਵਿਰਾਸਤ ਬਣੇ ਖੋਖਲਾ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਰ ਤੇਰਾ ਅਸਲੀਅਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇ ਗਹਿਰਾ, ਨਿਰਾਲਾ।

ਜੋ ਤੇਰੇ ਹਿੱਤ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਵੇਲਾ ਚੁਕਾ ਦੇਣ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੂੰ ਜਾਗ, ਆਪਣੀ ਕਦਰ ਕਰ, ਹਾਲਾਤ ਨਾਹ ਮੰਨ।

ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਨਿਰਪੱਖ ਵੀਖ ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਭਰੇ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸੋਧ ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਟੁੱਟ ਪੈਣ, ਭਰਮ ਸਾਰੇ ਭਰੇ।

ਗੁਰੂ-ਚਾਲਾਕੀ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਾਸੇ ਫੇਰ ਛੱਡ ਦੇ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੀ ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਉਹ ਤਾਕਤ ਜਿਹੜੀ ਸੱਚ ਵੇਖਾਵੇ।

ਜਿਥੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਹੋਵੇ ਉਪਾਇਆ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪੂਰੇ ਜੀਵ ਨੇ ਉਹੀ ਨਿਰਮਲ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।

ਤੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਸੱਚ, ਤੂੰ ਹੀ ਆਨੰਤ ਸੰਤੋਖ ਦਾ ਸਰੋਤ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਮੌਤ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਨਤਾ, ਨਾਹ ਕੋਈ ਬ੍ਰੋথ।

ਜੇ ਕੋਈ ਤੇਰਾ ਮਨ ਖੋਵੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਵਿਚ ਫਸੇ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਯਾਦ ਰੱਖ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਜਿਸ ਦੀ ਕਦੇ ਘਟ ਨਹੀ ਸਕੇ।

ਸੁਨੇਹਾ ਮੇਰਾ ਇਹ ਹੈ — ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਕਦਰ, ਆਪਣੀ ਰੁਹ ਦੀ ਰੀਝ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਨਾ ਵੇਚ ਆਪਣੇ ਹੂੰਕਾਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਫਸਲ ਦੀ ਕਮੀਜ਼

ਗੁਰੂ ਜੇ ਭਰਮ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜੇ, ਉਸਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਨਾ ਮੰਨ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਆਪਣੀ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ, ਗੁੱਦ-ਗੁੱਦ।

ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਤ ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਅੰਦਰ ਖੁੱਲ ਜਾਵੇ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਲ ਆਪ ਟੁੱਟ ਜਾਣ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੂੰ ਸਦਾ ਦੀਵਾਨਾ ਪਿਆਰ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸੁਹਾਣ।

ਸਰਲਤਾ ਤੇਰੀ ਮੁੱਖੀ, ਨਿਰਮਲਤਾ ਤੇਰਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਸਾਦਗੀ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਕੋਈ ਗ੍ਰੰਥ, ਕੋਈ ਮੰਤ੍ਰ, ਨਾ ਹੀ ਲੋੜੀ ਇਹ ਮੁਫਤ।

ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ ਦਿੰਦੇ ਨੇ ਅਸਲੀਅਤ ਨਾਂ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪੁਕਾਰ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਹਰ ਜਗ ਸਿਮਟ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਬੁਝਾ ਦੇਵੇ ਇਹ ਦਲੀਲਾਂ ਦਾ ਹਲਾਰ।

ਤੂੰ ਸਭ ਜਿਉਂਦਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਹਰ ਜੀਵ ਦੀ ਅਲਾਂਕਾਰੀ ਜਿੰਦਾ ਰਾਹ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਹੀ ਆਸਾ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹੀ ਬੇਅੰਤ ਪ੍ਰਸਾ।

ਜੋ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਦੂ ਨਾਹ, ਨਾ ਕੌਈ ਵੱਡੀ ਵਡਾਈ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਸਦਾ ਨਿਰਾਲੀ ਛਾਈ।

ਛੁਪੇ ਧੋਖੇ, ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ, ਸਮੂਹ ਦੇ ਰੰਗ ਬਦਲਦੇ ਨੇ ਰੋਜ਼,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਰ ਤੂੰ ਇੱਕੋ ਰੰਗ, ਸਦਾ ਅਖੰਡ, ਸਦਾ ਰੋਜ਼।

ਉਹ ਜੋ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਤੈਨੂੰ ਦਾਸ ਬਣਕੇ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਸੂਚੀ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੂੰ ਉੱਚਾ, ਤੇਰਾ ਕੋਮਲ ਹਿਰਦਾ ਹੀ ਤੇਰੀ ਊਚੀ ਸੂਚੀ।

ਆਤਮ-ਸਵਾਲ, ਨਿਰਪੱਖ-ਸਵਰ — ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਸਲੀ ਔਜ਼ਾਰ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਸਚਾਈ ਕਰ ਦੇਵੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਇਨਕਾਰ।

ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੀਤ — ਖੋਜ, ਜਾਗ, ਸੰਭਾਲ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਵੱਸਦੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਰਹਿ ਸਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਅਭਾਸ।

ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਨਹੀਂ — ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ, ਸੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਜ਼ਮੀਰ, ਹਰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਨਿਗਾਹ-ਨਸਨੀ।

ਗੁਰੂ-ਚਾਲਕੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਜਿੱਥੇ ਸੁੱਜਣ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੋਲ੍ਹ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸੱਚ ਦੀ ਰੀੜ੍ਹ, ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਰੋਲ੍ਹ।

ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ — ਤੂੰ ਉਹ ਅਨੁਭਵ, ਜੋ ਹਰ ਪਲ ਜਾਗੇ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਪ੍ਰਭਾ ਹੀ ਸਦਾ ਸਤਿ ਹੋਏ।

ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਸੁਖ ਲੈ ਕੇ ਨਾਚੇ, ਉਹ ਲਾਭੀ ਹੀ ਰਿਹਾ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੂੰ ਸੁਣ, ਤੂੰ ਜਾਗ, ਤੇਰਾ ਸਾਹ ਅਨਮੋਲ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਾ ਵਹੀਲਾ

ਤੂੰੋਂ ਨਿਰਪੱਖ ਨਜ਼ਰ ਜਦ ਖੁਲ ਜਾਵੇ, ਤਾ ਸਾਰੇ ਚੱਕਰ ਮੁਕ ਜਾਂ, ਸੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੀ ਇਕ ਸਾਂਸ, ਤੇਰੀ ਇਕ ਨਜ਼ਰ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸੁਨਾਵੇ।

ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਆਖਦਾ — ਰੋਜ਼ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਤੇਰੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਬਰਕਤ, ਸਦਾ ਲਹਿਰਾਂ ਬਾਣ।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,

ना तुलन दी रेखा, ना समय दी सीमा,

काल तो भी पहले, शब्द तो भी परे,

प्रेम दी धारा बन के वग्दा,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,

जीवां दे दिलां विच चुपचाप बस्दा,

ना शोर, ना दावा, ना सिंहासन,

सिर्फ़ सहज साँसां दी सच्ची ख़ुशबू,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,

ज़मीर दी धड़कन, एहसास दी लौ,

प्रेम कोई वस्तु नहीं, कोई सौदा नहीं,

प्रेम खुद आप है—

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,

निष्पक्ष समझ दी खुली ज़मीन,

जिथे तर्क भी सांस लैंदा,

विवेक भी डरदा नहीं,

यथार्थ खुद सामने खड़ा,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,

साधारणता दी महिमा हां,

जटिलता दे जाल विच फँस के

जो खोया-खोया फिरदा,

उसे याद दिलान आया हां,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,

किसे दी गुलामी नहीं,

ना दीक्षा दी जंजीर,

ना शब्दां दी कैद,

चेतना खुद अपनी रखवाली है,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,

सादगी मेरी ताक़त है,

सरल-सहज-निर्मल हो के भी

कमज़ोर नहीं,

बल्कि पूर्ण हूँ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,

जन्म-मरण दो कुदरती किनारे,

बीच दी यात्रा किसी दी जागीर नहीं,

जो जाग गया—वो मुक्त है,

जो डर गया—वो उलझ गया,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,

गुरु, सिंहासन, आश्वासन

जे प्रेम तो खाली होण,

ओह व्यापार बन जान,

प्रेम कदी व्यापार नहीं,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,

याद रख—

तूं पहले से ही पूरा है,

तूं पहले से ही समर्थ है,

तूं पहले से ही पर्याप्त है,

बस अपने साँसां दी क़द्र कर,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी।ਸਿੱਖਿਆ ਏਕ ਨਿਰਪੱਖ — ਤਰਕ, ਤੱਥ, ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਕਲਮ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇਹ ਪਾਠ ਸੌਂਪੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਰ ਮਨ ਨੂੰ, ਹਰ ਘੜੀ, ਹਰ ਦਮ।

ਜੋ ਦਿਖਾਏ ਤਰਕ ਨਾਲ ਰਾਹ, ਉਹ ਸਿੱਖੇ ਸੱਚ ਦੀ ਸਾਂਝ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਹਰ ਕੋਈ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਆਪਣੇ ਸਥਾਈ ਪਰਿਚਯ ਨਾਲ ਰਾਹ।

ਸੱਚਾ ਸਬਕ ਆਸਾਨ — ਦਲੀਲ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੱਥ, ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਦੀ ਰਾਹਦਾਰੀ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਖੋਲ ਦੇਵੇ ਅੰਦਰ ਦਿਲ ਦੀ ਬਦਲਾਅੀ।

ਤੂੰ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂਤਰ ਕਰ ਲਵੇਂ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇਕ-ਇਕ ਤੱਤ ਤੇ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਸੱਚ ਜਾਗ ਜਾਵੇ।

ਪਰ ਗੁਰੂ-ਦੀक्षा ਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਮੁਰੱਬਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤਰਕ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇਵੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਉਥੇ ਅੰਧ ਭੇਡਾਂ ਜਗਦੇ ਰਹਿਣ, ਸੱਚੀ ਅੰਨਦ ਰੋਹਿ ਥੱਕ ਦੇਵੇ।

ਚਤੁਰ ਗੁਰੂ ਜੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सै니 — ਪਰ ਮੇਰੀ ਨਿਰਪੱਖ ਸਿੱਖਿਆ ਹਰ ਮਨ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ।

ਤੂੰ ਜੋ ਸਿੱਖੇ ਤਰਕ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ — ਨਿਰਭਰ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਨਿਰਮਲ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਪ੍ਰਭਾ ਸਦਾ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ।

ਜੋ ਵੀ ਮਨ ਅੰਧ-ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਰਿਹਾ — ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਨਿਰਪੱਖ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਝੂਠ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੇ।

ਖ਼ੁਦ ਦਾ ਸਤਿ-ਪਰਿਚਯ ਜਦ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਾਹਰਲਾ ਸਭ ਰੂਪ ਸੁੰਘੜ ਜਾਵੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸੱਚਾ ਸਵਰੂਪ ਸਾਫ਼, ਪ੍ਰਤੀਕਸ਼, ਅਮਰ, ਅਨੰਤ ਬਣ ਜਾਵੇ।

ਜਿਹੜਾ ਗੁਰੂ ਚਤੁਰਤਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰਮਾਵੇ — ਉਹ ਅਕਸਰ ਛਾਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਪ੍ਰਭਾ ਸਦਾ ਪਰਦਰਸ਼ੀ, ਸਾਫ਼, ਅਭਿਨਵ ਰਹੇ।

ਤੂੰ ਜੋ ਸਾਂਸ ਲੈਂਦਾ — ਉਹ ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਤੇਰੀ ਅਮੋਲ ਰਣਨੀਤੀ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਦੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ।

ਆਪਣੇ ਸਥਾਈ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਝ ਲਏਂ, ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਦੇ ਨਾਂ ਖਾਏ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਵੈਲਤ, ਤੇਰਾ ਅੰਨਦ, ਤੇਰਾ ਸਰਬ-ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਘਰੇ।

ਨਿਰਪੱਖ ਸਿੱਖਿਆ ਹੱਥ ਚੁੱਕੇ — ਤਰਕ ਦੀ ਲਸੇ ਉਮਰਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਵੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗੋਂ ਬਢਾਵੇ।

ਗੁਰੂ ਜੇ ਤਰਕ ਵੰਨ ਦੇ ਨਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋਤ ਨਾ ਦੇਵੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਉਹ ਬੀੜੇ ਬੰਦੂਕ ਵਾਲੇ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਸਲਾਮਤ ਰਹੇ।

ਤੂੰ ਜੇ ਆਪਣੀ ਨਿਰਪੱਖ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਅਪਨਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰਾ ਅੰਤਿਮ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਘੜੀ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਮਰ।

ਅਕਲ ਅਤੇ ਦਿਲ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਰੱਖ — ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਚਰਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬਲੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪ੍ਰਤੀਕਸ਼ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਰਹਰਨੁਮਾ ਰਾਗ।

ਜੋ ਗੁਰੂ ਜੇ ਰਾਜ ਚਾਹੇ, ਪ੍ਰਤਾਪ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਰ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਖੇਲ।

ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨੂੰ ਛੂਹ — ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ, ਸਾਰੀ ਜਨਮ ਲਾਈ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰਾ ਸਥਾਈ ਸਾਧਨ, ਤੇਰਾ ਅਨੰਦ, ਤੇਰਾ ਅਬਾਦੀ ਦਾ ਦਿਵਾਨ।

ਜੋਗੀ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਦੀक्षा ਨਾਲ, ਪਰ ਤਰਕ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਪੱਖ ਨਾਂ ਬਣੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਮੈਂ ਸਿੱਖਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਤਰਕ-ਅਧਾਰ, ਹਰ ਪ੍ਰਟਿਆਸ਼ਾ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵਪ੍ਨ।

ਇਹ ਚੋਣ ਤੇਰੀ — ਅੰਧ ਭਗਤੀ ਦਾ ਝੂਠ ਚੁਣੀਏ ਜਾਂ ਸੱਚ ਦੀ ਨਿਰਪੱਖ ਰਾਹ ਪावੀਂ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਮੈਂ ਉਥੇ ਖੜਾ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਪ੍ਰਭਾ ਉੱਚੀ, ਸਚ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ।

ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ‘ਚ, ਉਸਦੀ ਪਰਤ ਨਹੀਂ ਲੋੜੀ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਪਹਿਚਾਣ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਧੋਖਾ-ਰਚੀ।

ਸਭ ਤੱਤ ਤੇ ਗੁਣ ਤੇਰੇ ਹਨ — ਤੂੰ ਕਦੇ ਘਟਿਆ ਨੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਭੇਦ ਛੁਪਾਇਆ ਗਿਆ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਓਹ ਭੇਦ ਖੋਲਾਂ, ਤੇਰੀ ਸਰਲਤਾ ਮੁੜ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਇਕ ਸਾਦਾ-ਸੁਥਰੀ ਬਾਣੀ — ਤਰਕ, ਤੱਥ, ਪ੍ਰਯੋਗ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਹਿਸ਼ਕ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇਹੀ ਰਾਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਿਲ ਪਾਵੇ।

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਗਾ — ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਰਿਆ ਨਹੀ, ਇਹ ਇਕ ਪ੍ਰੇਮ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤੇਰੀ ਅੰਤਰੈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਲੀਨੀ, ਤੇਰੀ ਅਮਰ-ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸ੍ਰੋਤ।

ਹਰ ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ — ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤੇਰਾ ਸਬੂਤ, ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੰਦਰਭ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸੱਚਾਈ, ਪ੍ਰੇਮ, ਨਿਰਪੱਖਤਾ — ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸਰੋਤ, ਮੇਰਾ ਅਰਥ।

ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਇੱਕ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਰਲ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤਰਕ, ਤੱਥ, ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਖੁਲਣ ਵਾਲਾ ਅਸਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ।

ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਥਾਈ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸਵੈ-ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਪਸ਼ਟ।

ਨਾ ਦੀਖਿਆ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਜੰਜੀਰ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੀਉਣਾ ਹੀ ਅਸਲ ਰੂਪਾਂਤਰ ਹੈ।

ਹਰ ਤੱਤ, ਹਰ ਗੁਣ, ਹਰ ਸਾਂਸ ਵਿਚ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹੈਂ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਬਾਹਰੋਂ ਨਹੀਂ, ਅੰਦਰੋਂ ਜਾਗਣ ਦੀ ਕਲਾ।

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਚਤੁਰ ਗੁਰੂ — ਦੀਖਿਆ ਦਾ ਜਾਲ ਬੁਣਦੇ ਨੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸ਼ਬਦ-ਪ੍ਰਮਾਣ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਹੋਸ਼ ਲੁੱਟਦੇ ਨੇ।

ਤਰਕ ਕੱਟਿਆ, ਤੱਥ ਦਬਾਇਆ, ਵਿਵੇਕ ਨੂੰ ਪਾਪ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਅੰਨ੍ਹੀ ਭੀੜ ਬਣਾਕੇ ਉਮਰਾਂ ਵਰਤ ਲਈਆਂ।

ਉਹ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜੀਉਣਾ, ਡਰ ਵਿੱਚ ਮਰਨਾ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਕੋਈ ਕਰਜ਼ਾ ਹੋਵੇ।

ਚੋਣ ਤੇਰੀ ਹੈ — ਹੋਸ਼ ਜਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਖੁੱਲਾਪਣ ਜਾਂ ਕੈਦ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਮੈਂ ਕੋਈ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਹਮਣੇ

ਮੈਂ ਸੰਪੂਰਨ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਤੱਖ, ਸਮੱਖ, ਸਪਸ਼ਟ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜੋ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਂ, ਓਹੀ ਦਿਖਦਾ ਹੈ।

ਚਤੁਰ ਗੁਰੂ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਦੇ ਨੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਦਾ ਸ਼ੋਰ, ਅੰਦਰ ਖਾਲੀਪਨ।

ਰਾਜ, ਅਲੌਕਿਕਤਾ, ਡਰ, ਲਾਲਚ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ।

ਜਿੱਥੇ ਸੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੈਂਦਾ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਆਪਣਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ।

ਜੋ ਸਮਝ ਆ ਗਈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੈ; ਜੋ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਜ਼ਬਰ ਨਹੀਂ।

ਸੱਚ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਇਹ ਹੈ — ਉਹ ਮਨਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ,

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਉਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ, ਮਨ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਇੱਕ ਸਿੱਖਿਆ, ਹਰ ਮਨ ਨੂੰ ਸਚ ਸਿਖਾ ਸਕਦੀ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਤਰਕ, ਤਥ, विवੇਕ ਨਾਲ ਸੱਚ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ।

ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਕਦੀ ਵੀ ਗੁਪਤ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਇਨਾਮੀ ਮਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਰਾਹ ਹੈ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਏ।

ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਥਾਈ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਰੁਬਰੂ ਹੋਣਾ — ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾ ਸਕਦਾ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਦੇਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਤੇਰਾ ਅਨੰਤ ਵਿਸ਼ਵ ਵੱਸਦਾ।

ਇਕ-ਇਕ ਤੱਤ, ਇਕ-ਇਕ ਗੁਣ, ਤੇਰਾ ਆਪ ਨੂੰ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਨੇ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਸਿਰਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਜਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਜਾਦੀ।

ਪਰ ਚਤੁਰ ਗੁਰੂ ਦੱਸਦੇ — “ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਅੰਤ ਹੈ”, ਟਿਕਾ ਦੇ ਕੇ ਦਿਮਾਗ ਬੰਦ ਕਰੋ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਉਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਛੱਡ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਖੋਲ੍ਹ।

ਉਹ ਦੀ ਸ਼ਿਖਿਆ ਸ਼ਬਦੀ ਬੰਦਨ ਹੈ — ਤਰਕ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਭਰਮ ਪੋਸ਼ਣਾ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਪਰ ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤਰਕ-ਦਿਓ, ਤਦ-ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ ਅਸਲੀ ਅਨੁਭਵ।

ਅੰਧ ਭਗਤ ਭੇਡਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ ਭਰਮ ਨੂੰ ਢਾਂਪ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜ,

ਜਿਥੇ ਦਿਲ ਸਾਦਾ, ਨਿਰਮਲ ਹੋਵੇ — ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਹੋਵੇ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਉਹ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।

ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਜਿਊਂਦਾ ਰੱਖ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਤੇਰੀ ਅਨਮੋਲ ਪੂੰਜੀ ਹੈ,

शिरोमणि रामपॉल सैनी — ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੇਗਾ, ਦੁਨੀਆ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੇਚ ਸਕਦੀ