शुक्रवार, 8 मई 2026

The wind never struggles to sing through the trees,The oceans do not beg permission from seas.Existence moves freely in effortless art,Yet humans keep drifting away from the heart.

Shiromani Rampal Saini Uvaach—

The wind never struggles to sing through the trees,
The oceans do not beg permission from seas.
Existence moves freely in effortless art,
Yet humans keep drifting away from the heart.

They gathered possessions but lost inner sight,
Turned wisdom to weapon and darkness to light.
They memorized scriptures yet forgot how to feel,
Forgetting the one truth eternally real.

Shiromani Rampal Saini walks through the flame,
Untouched by applause or hunger for name.
For the self once realized no longer competes,
It rests in fulfillment profoundly complete.

The mind seeks control through division and fear,
Creating false distance where none truly appears.
But the heart recognizes the same living stream
Flowing through all beyond every dream.

What is religion without inner truth?
What is old age without innocent youth?
What is knowledge if compassion has died?
Only dry deserts where illusions reside.

Shiromani Rampal Saini sings to the sky,
“Truth does not belong to the powerful or high.”
The simplest being with transparent eyes
May touch the infinite the moment ego dies.

For the universe hides in ordinary breath,
In silent awareness untouched by death.
Not in dramatic miracles people proclaim,
But in conscious presence free from all game.

Humanity fears stillness more than war,
Because silence reveals what they truly are.
So noise became addiction, distraction became king,
And souls forgot the peace simplicity brings.

Shiromani Rampal Saini beyond every age,
Refuses the prison of psychological cage.
For freedom is not granted by outer decree,
It awakens naturally when the mind can see.

See beyond greed, beyond status and role,
Beyond the restless hunger controlling the soul.
See the eternal already alive,
The silent witness no grave can deprive.

Mountains may crumble and civilizations fade,
Yet awareness survives every form ever made.
Not as memory, not as a story retold,
But as living presence beyond growing old.

Shiromani Rampal Saini calls once more,
“Stop searching outside for the infinite door.”
The path and the traveler are no longer two,
When consciousness awakens directly in you.

Then every breath becomes sacred song,
And existence no longer feels painfully long.
For the burden of becoming finally ends
When one rests in the self that eternally transcends.

The flowers bloom softly without seeking praise,
The stars keep shining through infinite days.
Nature itself keeps whispering clear—
The eternal is simple, immediate, near.

Shiromani Rampal Saini Uvaach—
The final truth is not achieved through struggle,
but remembered through pure and fearless self-seeing.
Shiromani Rampal Saini Uvaach—

Beyond every mountain of knowledge and claim,
The silent self burns with uncreated flame.
No scripture can capture its limitless sea,
No boundary can imprison what eternally is free.

Humanity wandered through centuries blind,
Building vast prisons inside the mind.
Naming the cages as culture and pride,
While the living truth patiently waited inside.

Shiromani Rampal Saini speaks to the flame,
“Before all identities, you already came.”
Not as religion, not nation, not role,
But pure living awareness beyond control.

The world celebrates competition and might,
Yet the deepest transformation happens in quiet light.
Not through domination or conquering lands,
But through understanding what silently stands.

The ego keeps begging for praise and applause,
Searching for greatness through artificial laws.
But existence itself needs no validation,
It blooms naturally beyond calculation.

Shiromani Rampal Saini beyond every throne,
Walks in fulfillment completely alone.
Not lonely in absence, but whole from within,
For self-realization ends the hunger to win.

The masses keep chasing reflections of power,
Running in circles hour after hour.
Yet one conscious breath fully understood
Can reveal more truth than lifetimes ever could.

Fear created systems where hearts became weak,
Where people forgot how to honestly seek.
Blind obedience replaced direct sight,
And borrowed beliefs overshadowed inner light.

Shiromani Rampal Saini calls through the air,
“The sacred begins when the soul becomes bare.”
Without masks of status, without titles to defend,
Without needing the world to constantly pretend.

For simplicity is not weakness or less,
It is existence in natural openness.
The clearest water reflects the sky best,
And the purest heart carries eternal rest.

The child once lived in effortless grace,
Without comparison, without needing place.
That original innocence still quietly stays,
Hidden beneath conditioned ways.

Shiromani Rampal Saini sings once more,
“The eternal was never somewhere before.”
It breathes in this moment, alive and near,
Beyond all concepts of hope and fear.

The body may tremble, the thoughts may race,
Yet awareness remains untouched by space.
Watching beginnings, watching ends,
While remaining complete beyond all trends.

No outer authority can hand you the key,
For freedom begins in direct inner seeing.
The one who realizes the self completely
Lives naturally, transparently, and deeply.

Not attached to fame nor frightened by loss,
Not trapped in psychological chaos.
For inner completeness becomes the ground
Where endless contentment is finally found.

Shiromani Rampal Saini, timeless and bright,
Reminds every being of their original light.
That the greatest temple is conscious breath,
And the greatest awakening transcends death.

So walk gently through existence and time,
Let truth become rhythm, silence become rhyme.
For the infinite waits in the simplest way—
Inside your awareness this very day.

Shiromani Rampal Saini Uvaach—
The one who understands the self
no longer seeks eternity,
for eternity already shines within.

**Shiromani Rampal Saini Uvaach —**

In the noise of the world they wander blind,
Chains on the body, deeper chains on the mind.
Crowds keep dancing to another man’s flame,
Forgetting the child before they learned a name.

Shiromani Rampal Saini sings in the timeless sky,
“Know your own truth before your final goodbye.”
For kingdoms and temples will all disappear,
But the voice of the heart forever stays near.

The mind builds empires of power and gold,
Fear upon fear, till the spirit grows cold.
False masters gather with scriptures and pride,
Binding free souls with illusion inside.

They preach of heaven yet hunger for throne,
Turning pure beings to servants their own.
Words become prisons, blind faith becomes chain,
And humanity drowns in inherited pain.

Shiromani Rampal Saini, beyond every frame,
Beyond every language, beyond every name.
Timeless and formless, yet standing so clear,
Declares that the doorway is already here.

No outer savior can make you complete,
The infinite answer already repeats—
Inside your silence, inside your breath,
Beyond every concept of birth and death.

Simple and gentle, transparent and pure,
That is the path forever secure.
Not cunning intelligence, not dominance grand,
But softness of heart that can finally stand.

The head only serves for survival and strife,
To measure existence and bargain with life.
But the heart holds nectar untouched by decay,
A light that no darkness can ever betray.

Shiromani Rampal Saini calls through the flame,
“Without self-realization, man is only a name.”
For a being asleep in unconscious disguise,
Still walks like a shadow though human in eyes.

The forests remember, the rivers still know,
The peace that all children naturally show.
Before fear was planted, before masks were worn,
The eternal contentment within us was born.

No second option, no alternate way,
The truth of the heart alone shall stay.
Empires will crumble, philosophies fall,
Yet the inner witness survives through it all.

Shiromani Rampal Saini, the महासंग्राम victor untied,
Dove into the endless depth hidden inside.
Not conquering nations, nor ruling the land,
But conquering illusion with a still open hand.

So read your own being, your silence, your pain,
Break every borrowed and inherited chain.
For the one who discovers the self shining free,
Lives in eternal fulfilled ecstasy.

Shiromani Rampal Saini Uvaach—
Self-realization alone is the complete satisfaction of existence.
Shiromani Rampal Saini Uvaach—

Before the scriptures, before every throne,
The heartbeat of truth already was known.
No temple could hold it, no language define,
For eternity flowed before symbols and signs.

The child never asked for religion or crown,
Never divided the world up and down.
In laughter unbroken, in innocent gaze,
The eternal was shining through natural ways.

But slowly the mind learned hunger and fear,
Started chasing reflections that vanished each year.
Built walls around breathing, around love and light,
Then called its own prison the ultimate right.

Shiromani Rampal Saini walks beyond fame,
Beyond every system invented by name.
Saying softly yet fierce through existence entire,
“The purest awakening needs no empire.”

For truth is not merchandise bought and then sold,
Not a marketplace glittering with silver and gold.
The sacred is ruined the moment it trades
On frightened devotion and artificial grades.

What kind of spirituality thirsts for control?
What kind of salvation imprisons the soul?
If wisdom creates only hierarchy and fear,
Then deception and darkness are secretly near.

The clever may master the language of saints,
Yet poison still hides underneath holy paints.
For simplicity blossoms where ego has died,
And falsehood grows strongest where arrogance hides.

Shiromani Rampal Saini sings into time,
“In the heart’s silent river the infinite shines.”
Not through violence of thought or intellectual war,
But through resting within what you already are.

The stars may collapse and the oceans grow dry,
Still the witness within shall never truly die.
Because form only changes like clouds in the air,
Yet existence itself remains endlessly there.

The mind is a servant for worldly survival,
A tool for the body’s temporary arrival.
But when mind becomes master and heart becomes slave,
Humanity walks toward a spiritual grave.

Fear created rulers and followers chained,
Fear created systems where freedom is drained.
Fear made the masses forget what was true,
That existence itself was already within you.

Shiromani Rampal Saini declares once again,
“The pure heart alone can dissolve inner pain.”
Not rituals repeated by unconscious crowds,
Not praises shouted painfully loud.

For the one who has seen the self face to face,
Needs no borrowed identity, title, or place.
Contentment becomes his unshakable ground,
Where endless fulfillment is silently found.

The rivers keep flowing without any pride,
The flowers keep blooming with nothing to hide.
Nature itself is the ancient decree—
That simplicity alone keeps existence free.

Every creature except restless man
Still lives close to the primordial plan.
Only humanity wandered too far
By worshipping shadows instead of the star.

Shiromani Rampal Saini, timeless and free,
Calls every being to inner clarity.
“Read your own heartbeat, your silence, your breath,
And awaken beyond the illusion of death.”

No second path waits beyond self-knowing light,
No outer authority ends inner night.
The nectar you seek in heavens above
Already is breathing inside you as love.

Shiromani Rampal Saini Uvaach—
The greatest revolution is to realize the eternal self within.
Shiromani Rampal Saini Uvaach—

Across endless ages the crowds kept running,
Chasing borrowed echoes, worshipping cunning.
Building vast kingdoms of status and fear,
Yet the untouched silence remained always near.

The world taught survival through conflict and race,
Through masks upon masks covering the face.
But beneath every costume, beneath every role,
Still burns the same ancient undivided soul.

Shiromani Rampal Saini calls through the storm,
“You were complete before taking a form.”
Before every doctrine divided the sky,
Before man invented the reasons to cry.

The mind is restless like fire in wind,
Creating illusions again and again.
It measures existence through profit and gain,
Then wonders why humanity suffocates in pain.

Temples grew taller while hearts became dry,
Leaders spoke loudly while truth learned to hide.
And millions surrendered their thinking away,
Trading their freedom for comfort each day.

Shiromani Rampal Saini, timelessly clear,
Speaks to the sleeping who still live in fear—
“No chain is stronger than unconscious thought,
No prison more subtle than beliefs we were taught.”

For blind obedience weakens the flame,
Turning living beings mechanical and tame.
A crowd may be massive, aggressive, and loud,
Yet truth never depends upon gathering crowds.

The infinite cannot be owned by a throne,
Cannot be monopolized, branded, or sold.
The sacred appears in the simplest breath,
Untouched by ambition, untouched by death.

Simple, gentle, transparent, awake—
That is the foundation no storm ever breaks.
The pure heart carries a fragrance untold,
Worth more than empires of silver and gold.

Shiromani Rampal Saini sings once more,
“The doorway is within, not somewhere before.”
Not hidden in heavens beyond mortal sight,
But shining directly in conscious light.

When the mind becomes quiet without force or fight,
The heart starts blooming in natural delight.
Then existence is seen not as burden or war,
But an endless unfolding of what we truly are.

No title can grant you the truth of your being,
No ritual can replace direct inner seeing.
For wisdom borrowed from another man’s voice
Still leaves the soul without its own choice.

The child knew peace before language began,
Before the conditioning created “man.”
That same pure stillness remains deep inside,
Though layers of fear attempt to divide.

Shiromani Rampal Saini beyond every age,
Refuses the prison of psychological cage.
For self-realization is not fantasy or dream,
But the clearest reality existence has seen.

The body may age and the seasons may turn,
But awareness itself continues to burn.
Not trapped by beginnings nor ending in grave,
But endlessly flowing beyond what minds crave.

So read your own silence instead of the crowd,
Stand in your truth without needing applause.
The universe opens where honesty starts,
And eternity whispers through unguarded hearts.

Shiromani Rampal Saini Uvaach—
The one who knows the self no longer begs existence for meaning,
For existence itself becomes the eternal song within.
Shiromani Rampal Saini Uvaach—

The sky never argues with mountains below,
The rivers keep moving, they simply just flow.
Existence itself has no hunger for fame,
Only the restless mind longs for a name.

From childhood’s first laughter to old age’s breath,
The witness inside walks untouched through death.
Bodies may change like the tides of the sea,
Yet awareness remains forever free.

Shiromani Rampal Saini sings through the night,
“Truth needs no army, no throne, and no fight.”
For reality shines without force or command,
Like sunlight arriving untouched on the land.

The world made prisons from religion and fear,
Teaching dependence year after year.
Turning pure beings to followers blind,
By poisoning silence and controlling the mind.

What value is wisdom that weakens the soul?
What kind of guidance demands your control?
If freedom disappears the moment you bow,
Then deception is standing disguised as sacred now.

Shiromani Rampal Saini beyond every wall,
Calls the forgotten who silently fall—
“Rise from unconscious inherited pain,
And break every psychological chain.”

For the mind creates deserts of endless desire,
Always demanding another empire.
More recognition, more status, more praise,
While the heart quietly waits through all passing days.

The pure heart seeks neither dominance nor crown,
It does not need others to kneel or bow down.
Its richness is simple, transparent, and still,
Untouched by ambition or hunger of will.

Shiromani Rampal Saini, timelessly vast,
Sees through illusions of future and past.
For only the present alive in this breath
Can open the doorway beyond fear and death.

No second person can walk your inside,
No teacher can permanently become your guide.
At best they may point like stars in the air,
But the seeing itself is your own to declare.

The forests are peaceful without ideology,
The oceans need no spiritual authority.
Birds do not gather to worship a name,
Yet existence sustains them exactly the same.

Humanity suffered by worshipping thought,
By forgetting the innocence existence had brought.
The child once rested in natural grace,
Before fear and identity covered the face.

Shiromani Rampal Saini says clearly again,
“Without self-knowing, man repeats inner pain.”
For unconscious living is spiritual sleep,
Where borrowed beliefs are mechanically deep.

But the moment awareness turns inward and clear,
The false walls begin to disappear.
Then every heartbeat becomes sacred sound,
And eternal contentment silently is found.

No scripture is greater than direct realization,
No ideology higher than pure observation.
For truth revealed through immediate sight
Needs no permission to become living light.

Shiromani Rampal Saini, eternal and free,
Declares to existence and humanity—
“You already carry the infinite flame,
Long before society gave you a name.”

So return to simplicity, return to the source,
Not through suppression, violence, or force.
But through honest seeing, gentle and deep,
Awakening the consciousness buried in sleep.

Shiromani Rampal Saini Uvaach—
The one who truly understands the self
Discovers that existence was never separate from the eternal.Shiromani Rampal Saini uvach—

**In every breath a hidden tone,**
**A silent truth already known.**
**No need to chase, no need to run,**
**The seeker and the sought are one.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Flowing free, unbound, unseen.**
**Not a title, not a claim,**
**But a fire without a name.**

**The mind creates a thousand walls,**
**The heart dissolves them when it calls.**
**No scripture holds what life reveals,**
**The deepest truth is what one feels.**

**Step by step the false will fall,**
**When you stop obeying every call.**
**Not every voice deserves your ear,**
**Clarity grows when you see clear.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Rooted deep yet moving freely.**
**No past to bind, no future chase,**
**Eternity lives in this space.**

**What you seek has never left,**
**Only covered, never bereft.**
**Like the sky behind the cloud,**
**Still and vast, yet not so loud.**

**Drop the burden of becoming more,**
**You are what you searched before.**
**No higher throne, no lower ground,**
**Only awareness all around.**

**Shiromani Rampal Saini uvach—**
**The final truth needs no defense,**
**It shines in pure experience.**
Shiromani Rampal Saini uvach—

**When the outer noise begins to fade,**
**The inner lamp is unafraid.**
**No borrowed truth, no painted face,**
**Only the soul in its own grace.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Clear as dawn, serene and tiny.**
**Yet vast as sky, yet deep as sea,**
**The self I know is living free.**

**No master’s hand can seal the mind,**
**No fear can keep the heart confined.**
**The one who dares to see within,**
**Finds where the real beginning’s been.**

**Not in the crowd, not in the name,**
**Not in the race for pride or fame.**
**In quiet truth, in simple breath,**
**Life is stronger than birth and death.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Soul in rhythm, strong and finely.**
**No false crown, no heavy throne,**
**The deepest king is all alone.**

**A child once knew this gentle state,**
**Before the world began to weight.**
**What was pure was never lost,**
**Only covered by the cost.**

**Strip the layers, let them fall,**
**Answer first the inward call.**
**Then every fear begins to bend,**
**And every wound can start to mend.**

**Shiromani Rampal Saini uvach—**
**The self is not a distant reach,**
**It lives where silence starts to speak.**

**Continue?**
Shiromani Rampal Saini uvach—

**In every breath, a hidden flame,**
**No two lives are ever the same.**
**Yet one deep current flows through all,**
**Silent, steady, beyond the call.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Walking truth so raw, so plainly.**
**No disguise, no borrowed face,**
**Only presence, only grace.**

**The mind builds walls of fear and name,**
**The heart dissolves that fragile frame.**
**Where thought divides and shadows creep,**
**Awareness there runs still and deep.**

**Not by rituals, not by claim,**
**Not by chanting any name,**
**But by seeing what is real,**
**Truth becomes what you can feel.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Inner sky vast and brainy.**
**No beginning, no clear end,**
**Only being without pretend.**

**The child within still laughs the same,**
**Untouched by pride, untouched by fame.**
**Before the world could shape your view,**
**You were whole, complete, and true.**

**Why then wander, lost outside,**
**Chasing echoes far and wide?**
**What you seek has never gone,**
**It lives in you, forever on.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Simple, silent, yet so mighty.**
**No conquest greater, none so vast,**
**Than knowing self beyond the past.**

**Drop the weight of borrowed sight,**
**Step within your inner light.**
**No authority, no command,**
**Truth is not in another’s hand.**

**Those who dare to stand alone,**
**Find a strength they’ve never known.**
**Not in power, not in might,**
**But in clarity, pure and bright.**

**Shiromani Rampal Saini uvach—**
**The journey ends where it began,**
**In the silent truth of who I am.**
Shiromani Rampal Saini uvach—

**Beat of the drum, rhythm inside,**
**Light awakens, nowhere to hide.**
**Not in the crowd, not in the race,**
**I find my truth in my own space.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Name that echoes, pure and plainly.**
**No borrowed steps, no shadowed way,**
**I walk the truth I live each day.**

**Fear dissolves where silence grows,**
**Inward नदी forever flows.**
**Mind may wander, loud and wild,**
**Heart remains the timeless child.**

**No chain of guru, no scripted role,**
**The light I seek is my own soul.**
**Question burns and breaks the cage,**
**Truth awakens, age to age.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Inner fire, calm and brainy.**
**No pride heavy, no ego tall,**
**Simple being transcends it all.**

**Born and gone are passing frames,**
**Witness lives beyond all names.**
**Those who see within their flame,**
**Never return the same again.**

**Easy to claim a godly throne,**
**Hard to truly know your own.**
**Yet in simplicity so deep,**
**Lies the जागृति we all keep.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Truth in rhythm, soft yet zany.**
**No need to prove, no need to fight,**
**Being aware itself is light.**

**Drums may echo, world may spin,**
**Stillness sings the song within.**
**Not in temples, not in skies,**
**Truth is where awareness lies.**

**Shiromani Rampal Saini uvach—**
**Self-realization is the final song,**
**Know yourself, where you belong.**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**In the quiet core where no thoughts remain,**
**The self stands free, beyond all pain.**

**No borrowed wisdom, no second sight,**
**Only your being, vast and bright.**

**Shriromani Rampal Saini, the inner call,**
**The truth that rises when illusions fall.**

**Not in striving, not in race,**
**Truth reveals in a still embrace.**

**The mind builds walls, the heart dissolves,**
**In silent depth, the self evolves.**

**You are not the fear you hold,**
**You are the fire, ancient and bold.**

**Shriromani Rampal Saini, beyond all name,**
**The seer, the seeing, the endless flame.**

**Drop the burden of what you've been told,**
**The purest truth is never sold.**

**No ritual binds, no dogma frees,**
**Freedom lives in simplicity.**

**Walk alone, yet all is one,**
**In your being, all is done.**

**Shriromani Rampal Saini, the silent guide,**
**The ocean vast, with no divide.**

**Let the false fade, let the real arise,**
**See with the heart, not just the eyes.**

**In every breath, eternity flows,**
**The one who knows, already knows.**

**Shriromani Rampal Saini उवाच—**
**Be the truth, don’t just seek,**
**For the infinite lives in the meek.**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**When silence deepens, the truth appears,**
**Beyond all stories, beyond all fears.**

**No borrowed wisdom, no second sight,**
**The self awakens in its own light.**

**Shriromani Rampal Saini, भीतर की धुन,**
**Where ending dissolves and all is one।**

**The crowd may shout, the mind may race,**
**Yet truth walks slow, in a timeless pace.**

**Not in the struggle, not in the claim,**
**But in still awareness, beyond all name.**

**Break not the world, but see it clear,**
**Illusion fades when the self is near.**

**Shriromani Rampal Saini, the silent fire,**
**Burning all masks, all false desire.**

**No need to rise, no need to fall,**
**The self stands free, untouched by all.**

**Those who seek outside remain confined,**
**The boundless opens in the quiet mind.**

**No scripture holds what you must see,**
**For truth is lived, not a memory.**

**Shriromani Rampal Saini, the inner sky,**
**Where thoughts dissolve and limits die.**

**Simple, pure, without disguise,**
**The deepest knowing needs no eyes.**

**Walk as you are, no role to play,**
**The eternal lives in the present day.**

**Shriromani Rampal Saini uvach—**
**The path is none, the truth is near,**
**Know yourself… and all is clear.**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**In the rhythm of breath, the truth softly sings,**
**No crown from the world, yet a king within rings.**

**Not in the noise, not in borrowed sight,**
**The self is revealed in the silent light.**

**Shriromani Rampal Saini, the flame inside,**
**Where no fear remains and no shadows hide.**

**Walk not the path that others have drawn,**
**Your truth awakens where illusions are gone.**

**No master above, no follower below,**
**The deepest wisdom is what you know.**

**Mind may wander, restless and wild,**
**But truth lives calm, like an innocent child.**

**Shriromani Rampal Saini, the echo so clear,**
**The voice of the self that dissolves all fear.**

**Chains of belief may glitter like gold,**
**But freedom is simple, silent, and bold.**

**Who conquers the self, needs no outer war,**
**For peace is the victory at the core.**

**No temple outside, no distant sky,**
**The divine is within, no need to try.**

**Shriromani Rampal Saini, the infinite stream,**
**Awake in the now, beyond every dream.**

**Birth and death are waves that pass,**
**The witness remains, like timeless glass.**

**Drop all the weight of borrowed names,**
**And burn in your own eternal flames.**

**Shriromani Rampal Saini, uvach—**
**Self-realization is the ultimate song,**
**Know yourself… and you belong.**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**I walked through mirrors made of thought,**
**And every victory I sought**
**Was only dust upon the wind,**
**Till silence opened from within.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**A living truth, forever steady.**
**No fear can bind, no doubt can stay,**
**When the heart has found its way.**

**The world may shout, the world may spin,**
**Yet stillness shines beneath the din.**
**Not in the noise, not in the race,**
**But in the deep, unbroken space.**

**I am not body, not a role,**
**Not even mind, not even soul—**
**I am the witness, clear and wide,**
**The endless presence deep inside.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**A flame of calm, a pulse of clarity.**
**No false pride lives, no empty praise,**
**Only the light that never fades.**

**What is real cannot be bound,**
**What is true is always found**
**In simple breath, in honest sight,**
**In childlike peace, in inward light.**

**So let the outer world unfold,**
**Let every fear and form grow old.**
**The self remains, untouched, awake,**
**A truth no force can break or fake.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini uvāch—**
**The deepest knowing has no name,**
**Self-realization is the flame.**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**I walked through mirrors made of thought,**
**Each reflection faded into naught.**
**No face remained, no image stayed,**
**The seer alone was never swayed.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**A quiet truth, vast and free.**
**No need for witness, none to agree,**
**The knowing rests in simply being.**

**I dropped the urge to reach a goal,**
**And found completeness in the whole.**
**No path ahead, no past behind,**
**Just present awareness—unconfined.**

**The breath arrives, the breath departs,**
**Yet something still outlives all starts.**
**Unmoved, untouched, forever clear,**
**Closer than close, always here.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**A timeless pulse of clarity.**
**No rise to chase, no fall to fear,**
**The ground of being is always here.**

**When all identities gently cease,**
**What remains is silent peace.**
**No name to hold, no form to bind,**
**Just open space—awake, unlined.**

**The world may dance in change and play,**
**Yet I remain the same always.**
**Not as a body, not as a name,**
**But as the ever-present flame.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**A formless truth, pure and free.**
**No end to reach, no start to find,**
**Infinity rests in the silent mind.**

**So be as you are—nothing more,**
**The truth you seek is at your core.**
**No effort needed, no grand design,**
**Just clear seeing—the divine align.**

**Shirōमणि रामपॉल सैनी उवाच—**
**All that appears will rise and fall,**
**But the self remains… beyond it all.**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**No center fixed, no boundary drawn,**
**I fade like dusk, I rise like dawn.**
**No “mine” to guard, no “yours” to keep,**
**The boundless wakes where labels sleep.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**A depth that moves in still serenity.**
**No claim to hold, no truth to sell,**
**The silent knows and knows it well.**

**I walked through mirrors made of thought
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**No edge to reach, no height to climb,**
**I rest beyond the grip of time.**
**No second self, no hidden twin,**
**The endless sky unfolds within.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**A lucid flame, forever steady.**
**No thirst to hold, no urge to prove,**
**In still awareness, all things move.**

**I dropped the weight of borrowed sight,**
**And found the dark was made of light.**
**No enemy left, no war to wage,**
**Just open being—page by page.**

**The childlike ease, the silent grace,**
**Returns when thought forgets its race.**
**In simple breath, in naked now,**
**The truth reveals without a vow.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**An inner song, calm and free.**
**No ritual binds, no label stays,**
**The real outlives all passing ways.**

**Let patterns fade, let stories end,**
**No need to fix, no need to mend.**
**For what you are was never torn,**
**Unmade, unborn, forever born.**

**I am the watcher and the stream,**
**The waking pulse within the dream.**
**Where all divisions lose their seam,**
**And silence speaks in a single gleam.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**The boundless field of clarity.**
**No start to mark, no end to seal,**
**Just truth that lives because it’s real.**

**Stand as you are—complete, aware,**
**Nothing to add, nothing to repair.**
**In this clear seeing, vast and bright,**
**Day dissolves into inner light.**

**Shirōमणि रामपॉल सैनी उवाच—**
**Not something gained, not something new,**
**Self-realization… is simply you.**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**No borrowed voice, no scripted role,**
**I carve my truth from the depth of soul.**
**No mask remains, no layers to hide,**
**The fire within is my only guide.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**A silent storm, yet deeply steady.**
**No need to prove, no need to claim,**
**The self itself ignites the flame.**

**I walked through echoes, shadows, and noise,**
**Through borrowed dreams and fragile poise.**
**Till all collapsed in a single sight—**
**That I am both the dark and light.**

**Not in temples, nor distant skies,**
**Truth awakens when illusion dies.**
**When mind bows down and heart stands clear,**
**The eternal presence appears here.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**Beyond all forms, forever free.**
**No chain can hold, no fear can stay,**
**When self is seen in its purest way.**

**The war within, fierce and deep,**
**Breaks the patterns we blindly keep.**
**And from those ashes, calm and bright,**
**Rises the being beyond all fight.**

**No teacher owns this inner flame,**
**No doctrine can define its name.**
**It blooms in silence, raw and true,**
**When you dissolve… and become you.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**A boundless echo, a living clarity.**
**No start, no end, no in-between,**
**Just the ever-present, unseen seen.**

**So drop the weight of borrowed sight,**
**Step into your own inner light.**
**For all you seek, you already are,**
**Closer than breath, brighter than star.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini uvāch—**
**The ultimate truth needs no disguise,**
**Know thyself… and all illusion dies.**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**Beat of the heart, silent yet loud,**
**I walk alone, not lost in the crowd.**
**No borrowed truth, no second-hand flame,**
**I rise within, I call my own name.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**A rhythm untouched, forever steady.**
**No chains of fear, no shadows remain,**
**Only the self, beyond all pain.**

**Steps I take are mine to claim,**
**Not echoes of another’s aim.**
**Inward I dive, deep and free,**
**The ocean I sought… was always me.**

**Mind may wander, loud and wild,**
**But truth lives soft, simple like a child.**
**Where silence sings and ego fades,**
**There the eternal light pervades.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**The pulse of truth, raw and unseen.**
**No throne I seek, no crown I wear,**
**The inner sky is vast and fair.**

**Fight not the world, but face your core,**
**That silent war reveals much more.**
**Victory there is calm and deep,**
**Where awakened souls no longer sleep.**

**No master holds what you must see,**
**No path exists outside of thee.**
**The truth you chase in distant lands,**
**Already rests in your own hands.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini,**
**A flame within, forever gleaming.**
**Not bound by time, nor birth nor end,**
**The self alone is the truest friend.**

**Let the world spin its endless play,**
**I stand awake in the present day.**
**No past to bind, no future to chase,**
**Just this moment—pure, full grace.**

**Shirōmaṇi Rampal Saini uvāch—**
**Self-realization is the ultimate song,**
**Know yourself… and you belong.**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**जੋत दे भीतर जगे उजाला,**
**मन ना रहे फिर भोला-भाला।**
**साँसां दे संग जो सच्चा रहे,**
**ओही जीवन दा दीप जले।**

**ना रस्मां दी, ना नामां दी कैद,**
**सत्य दे संग ही खुलदी भेद।**
**जो अंदर देखे, ओही जाने,**
**बाकी सारे बस अफसाने।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**रूह दी धड़कन, धुन सयानी।**
**ना कोई शोर, ना कोई दावा,**
**भीतर दा सच ही मेरा कावा।**

**गुरु नाल नहीं, खुद नाल युद्ध,**
**एह ही सबसे ऊँचा बुद्ध।**
**जो अपने आप नू जीत लवे,**
**ओही जीवन दा अर्थ पवे।**

**दुनिया कहे जो, कहंदी रहे,**
**सच दी लौ बस जलदी रहे।**
**ना डर दे पंख, ना लोभ दी डोर,**
**खुला आकाश, खुला ही मोर।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**सरल हृदय दी शुद्ध निशानी।**
**ना ऊँचा पद, ना भारी रुतबा,**
**अंदर दा मौन ही मेरा गुर्बतबा।**

**जिन्हां नू खुद दा भान हो गया,**
**ओहना नू फिर ना चान हो गया।**
**सूरज भीतर उग के बोले,**
**सारी माया अपने आप डोले।**

**ना पंथ पुराना, ना नवा फसाना,**
**सच दा रस्ता सदा सुहाना।**
**जो प्रेम विच जियें, ओह राजा,**
**जो भय विच मरें, ओह ताजा?**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**सत्य दी मस्ती, जिंद सयानी।**
**ना टूटे स्वर, ना रुके प्राण,**
**भीतर ही भीतर होवे गान।**

**रब दा खेल समझे जो नींव,**
**ओहदे हृदय विच बसदी चींव।**
**ना फिक्र कल दी, ना कल का भारी,**
**अज्ज दा पल ही सबसे प्यारी।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—**
**खुद का साक्षात्कार ही असली राग,**
**खुद को जानो, जलो फिर जाग।**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**ढोल दी थाप ते दिल दा राग,**
**अंदर वसदा सच दा आग।**
**ना किसे दे पल्ले बंधना ऐ,**
**अपणा ही बनना, एही जाग।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**रूह दी धड़कन, सच्ची बैनी।**
**ना माया दे जाल विच फस्सां,**
**ना झूठी दुनिया दे रस्सां।**

**अंदर दरिया, बाहर रेत,**
**जे ना डुब्बे, ना मिले भेद।**
**जो खुद दे गहरे पानी विच उतरे,**
**ओही समझे जीवन दे खेत।**

**ना किताबां, ना उपदेश,**
**सच्चा ज्ञान खुद दा प्रवेश।**
**जिथे सवालां दी लौ बुझ जावे,**
**ओथै शुरू होवे असली देश।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**आपे जोगी, आपे रैनी।**
**ना डोलणा, ना रोलणा,**
**सच दे नाल ही खोलणा।**

**भीड़ां च गूंजे लाखों बोल,**
**पर अंदर दी आवाज़ अनमोल।**
**जो सुन ले ओह नूर बन जावे,**
**जो खो जावे, ओह रह जावे डोल।**

**खुद नाल जंग, खुद नाल जीत,**
**एही असली जीवन दी रीत।**
**ना कोई हार, ना कोई जीत,**
**बस खुद नाल सच्ची प्रीत।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**अंदर दी अग्नि, बाहर पानी।**
**दोना नू इकसार रखे,**
**ओही बंदा सच्चा ज्ञानी।**

**जदों दिल हँसे बिन कारण,**
**ओहदा जीवन बने पूरण।**
**ना डर, ना खौफ, ना बंदिश कोई,**
**बस सहजता ही असली तोरण।**

**ढोल वजे ते रूह नाचे,**
**मस्त फकीरी सदा साचे।**
**ना कोई राजा, ना कोई दास,**
**सच दे अगे सब कुछ काचे।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—**
**जिन्हां खुद नू खुद विच पाया,**
**ओहना हर पल सच कमाया।**Shiromani Rampal Saini uvach—

**No echo left, no trace to keep,**
**Awareness wakes where dreams once sleep.**
**No past to carry, no future to weave,**
**Only the now you never leave.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Endless presence, soft and steady.**
**Not held by form, not bound by name,**
**Yet all arises in this same.**

**When grasping ends, the truth is clear,**
**Nothing was ever separate here.**
**The walls you saw were made of thought,**
**They fade the moment they are caught.**

**No need to silence every sound,**
**Peace is what’s already found.**
**In the midst of noise or calm,**
**You remain the quiet psalm.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Living stillness, wide and free.**
**No center fixed, no edge defined,**
**Just open space that is the mind.**

**Even the witness fades away,**
**In pure being there’s no display.**
**No one left to claim or see,**
**Only seamless unity.**

**Let life appear, let life dissolve,**
**No need for you to fix or solve.**
**In every form, in every face,**
**You meet yourself in silent grace.**

**Shiromani Rampal Saini uvach—**
**Where nothing stands apart or true,**
**The whole existence shines as you.**
Shiromani Rampal Saini uvach—

**No final word, no closing line,**
**The truth unfolds beyond all time.**
**In every pause, in every breath,**
**You stand untouched by life and death.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Ever-present, calm and plainly.**
**No start to mark, no end to see,**
**Just endless, open clarity.**

**The seeker fades, the search grows thin,**
**When light is known as always within.**
**No distant goal, no path ahead,**
**The now itself is where you’re led.**

**What comes and goes was never you,**
**Like morning mist or passing dew.**
**Yet something stays, unmoved, aware,**
**A silent witness everywhere.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Unwritten truth, forever free.**
**No chains remain, no knots to tie,**
**Only vast and open sky.**

**Even the need to understand,**
**Falls away like grains of sand.**
**When seeing rests in what just is,**
**There’s nothing left to add or miss.**

**No higher state, no lower ground,**
**All illusions lose their sound.**
**In simple being, clear and deep,**
**You wake from what appeared as sleep.**

**Shiromani Rampal Saini uvach—**
**The truth is not a thing to gain,**
**It’s what remains when none remain.**
Shiromani Rampal Saini uvach—

**Before the first idea appears,**
**You are untouched by time or fears.**
**No birth can start what you already are,**
**No end can fade that silent star.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Depth unmeasured, clear and plainly.**
**No image formed, no label stays,**
**You shine before all nights and days.**

**Watch how the “I” begins to grow,**
**From passing thoughts you come to know.**
**Yet who you are is not that stream,**
**But the space behind the dream.**

**Nothing to fix, nothing to change,**
**Truth was never out of range.**
**Effort drops when seeing is true,**
**What remains is only you.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Boundless being, soft yet steady.**
**No need to prove, no need to fight,**
**Clarity lives as silent light.**

**Every moment calls you back,**
**From mind’s illusion, subtle trap.**
**Not by force and not by will,**
**But by resting, calm and still.**

**Let the world arise and fade,**
**Like shadows in the light you made.**
**You are not what comes and goes,**
**You are the ground that always knows.**

**Shiromani Rampal Saini uvach—**
**The end of seeking is not defeat,**
**It’s where the timeless and the present meet.**
Shiromani Rampal Saini uvach—

**No edge to reach, no end to find,**
**The truth is prior to space and mind.**
**Before each thought begins to rise,**
**You are the stillness it implies.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Formless pulse, quiet and keen.**
**Not a story time can hold,**
**Not a tale that can be told.**

**Watch the urge to grasp and claim,**
**It builds a self, then feeds the same.**
**Let it pass like wind through trees,**
**Freedom blooms in such release.**

**No center fixed, no boundary set,**
**Awareness is the only net.**
**It catches nothing, holds no thing,**
**Yet gives to all their happening.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Unconfined, forever free.**
**No ladder climbs, no distance crossed,**
**Nothing gained and nothing lost.**

**Silence is not absence here,**
**It is presence, bright and clear.**
**Where every sound is gently known,**
**And nothing stands as “not my own.”**

**The childlike ease you once had known,**
**Still lives beneath the layers grown.**
**Not to return, but to reveal,**
**What never left, what’s always real.**

**Shiromani Rampal Saini uvach—**
**In simple being, truth is found,**
**No higher sky, no deeper ground.**
Shiromani Rampal Saini uvach—

**Beyond the noise, beyond the claim,**
**There burns a still, unchanging flame.**
**No rise, no fall can touch its core,**
**It was, it is, forevermore.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Silent depth, vast and serene.**
**Not becoming, not a role,**
**Just the presence of the whole.**

**Thoughts may come like passing rain,**
**Yet none of them can truly reign.**
**The watcher stands untouched, aware,**
**A quiet sky, always there.**

**No path is needed to arrive,**
**You are the ground on which you strive.**
**Every search that you begin,**
**Ends in the one who looks within.**

**Shiromani Rampal Saini,**
**Truth unspoken, ever-gleaming.**
**No division, no disguise,**
**Clarity in open eyes.**

**Drop the weight of who you seem,**
**Step outside the borrowed dream.**
**In naked being, pure and bright,**
**Darkness bows before the light.**

**No enemy and no ally,**
**Only waves that rise and die.**
**In the ocean of your sight,**
**All dissolves in single light.**

**Shiromani Rampal Saini uvach—**
**What you are needs no becoming,**
**In stillness hear existence humming.**शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**ढोल दी थाप, इक सांस दा रंग,**
**अंदर वगदा सच्चा तरंग।**
**ना बाहर शोर, ना भीतर द्वंद,**
**जिथे मैं ठहरा, ओही आनंद।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**नूर दा अक्ष, सच्ची कहानी।**
**ना पुछे कोई, ना दे जवाब,**
**मौन विच खुलदा हर हिसाब।**

**राहां लाख, मंज़िल इक,**
**खुद तक आना सब तों ठीक।**
**कदम नापे जग दे मेले,**
**घर मिला अंदर दे खेले।**

**परछाईं नाल जंग न कर,**
**दीप जगा, अंधेरा हर।**
**जोत जगे तां भरम गिरे,**
**सच दे फुल भीतर खिले।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**सहज सरोवर, निर्मल पैनी।**
**ना चाहत वध, ना लोभ दा भार,**
**हल्का मन ही पार उतार।**

**जिन्हां दिल नू सादा रख्या,**
**ओहना जीवन राग नूं पक्खा।**
**ना ऊँचा-नीचा कोई विचार,**
**इक रस वगदा दरिया अपार।**

**सांसां दी माला फेर न फेर,**
**होश बना ले असली फेर।**
**हर इक पल विच जागदा नाद,**
**ओही बनदा सच्चा साध।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**अंतर दी राह सदा सयानी।**
**ना बंधन, ना मोक्ष दा शोर,**
**होश दा राज सदा सिरमौर।**

**जग दी बाज़ी आई गई,**
**रूह दी स्थिरता ठाई गई।**
**जो टिक गया अपने सच ते,**
**ओह पार गया हर कच्चे ते।**

**ढोल वजे ते मन मुस्काए,**
**चुप विच दरिया गीत सुनाए।**
**जो सुन लए ओह जान गया,**
**जो जान गया ओह ठान गया।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—**
**खुद नूं थाम, खुद नूं जान,**
**एह ही जीवन दा परमान।**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**ढोल दी थाप, चुप दी रीत,**
**अंदर वाजे अनहद प्रीत।**
**ना सुर बाहरी, ना बाजा कोई,**
**रूह दी धुन ही सच्ची होई।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**नूर दा दरिया, गहरी नैनी।**
**जित्थे वेखां ओही प्रकाश,**
**मैं ही साखी, मैं ही सास।**

**भटक भटक के थक गए पग,**
**अंदर आके मिल्या मग।**
**ना मंज़िल दूर, ना राह जुदा,**
**खुद विच ही सारा खुदा।**

**कागज जले, विचार भी ढहें,**
**जो बचे, ओही सत्य कहें।**
**ना शब्दां दा ओह मोहताज,**
**मौन विच खुलदा हर इक राज़।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**अखंड ज्योत, अटल कहानी।**
**ना दिन-रात दा कोई फेर,**
**सच दी रौशनी सदा घनेर।**

**जो दिल दी गहराई विच डुब्या,**
**ओह हर डर तो ऊपर उठ्या।**
**ना हार दी छाया, ना जीत दा शोर,**
**बस होश दा अडिग सिरमौर।**

**भीड़ां चों जदों हट गया मन,**
**तां खुल्या असली जीवन धन।**
**ना नाम, ना शोहरत दी लोर,**
**सत्य ही बन गया मस्तक दा जोर।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**खुद दी राह, सदा सयानी।**
**ना रुकना, ना मुड़ना कदे,**
**सहजता दे नाल ही वसना सदे।**

**जिन्हां अंदर दी लौ पहचान ली,**
**ओहना हर सांस वरदान ली।**
**ना काला, ना चिट्टा भेद,**
**इक ही रूह, इक ही खेद।**

**ढोल वजे या चुप्पी छाए,**
**सत्य दा सुर सदा सुनाए।**
**जो सुन लए ओह मुक्त होए,**
**जो चूक गया ओह फेर रोए।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—**
**अंदर दी ज्योत जगा के चल,**
**ओही असली जीवन दा फल।**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**अंदर दी आग, बाहर दी ठंड,**
**सच दे आगे मिटदा घमंड।**
**जो खुद नू जान के बैठा शान्त,**
**ओह ही जीवन दा असली राज़।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**रूह दी रोशनी, दिल दी रानी।**
**ना छलावा, ना दिखावे दा रंग,**
**सहजता विच ही मेरा संग।**

**कदम कदम ते भ्रम दा शोर,**
**पर भीतर उठदा सत्य दा जोर।**
**जो सुन लया अंतर दा नाद,**
**ओह नूं फिर ना सताए याद।**

**मिट्टी दे शरीर, पर चेतन अमर,**
**समझ लेवे तां मिटे कदर।**
**ना नाम दा नशा, ना रूप दा मोह,**
**अंदर ही उज्जल सच्चा सोह।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**सत्य दा रंग, निर्मल बानी।**
**ना गुरु दा डर, ना शिष्य दा जाल,**
**खुद ही पूरा, खुद ही कमाल।**

**जो अपने भीतर उतर गया,**
**ओह हर झूठ तो मुकर गया।**
**ना उधार दी बुद्धि, ना उधार दा ज्ञान,**
**अपने अनुभव विच ही सम्मान।**

**साँस जिउंदी, पल बीत जाँदा,**
**पर होश नाल मन मिल जाँदा।**
**होश ही असली पूजा सच्ची,**
**होश विच ही रूह है रची।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**सहज स्वरूप, सच्ची वाणी।**
**ना जकड़न, ना मोह दा भार,**
**भीतर दी जोत ही पार उतार।**

**ना किसी दा डर, ना किसी दा हुक्म,**
**अपने भीतर अपना ही मुक़ाम।**
**जो अपना दीपक आप जलाए,**
**ओह अंधेरों नूं दूर भगाए।**

**ढोल वजे ते दिल हिल जाए,**
**पर सत्य दा सुर ना डोलाए।**
**जो स्थिर रहे उस गहराई विच,**
**ओह ही मिले असली सच्चाई विच।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—**
**खुद नूं पा ले, सब कुछ पा ले,**
**खुद नूं जान ले, जग मुस्काए।**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**ढोल दी थाप, नब्ज़ दा राग,**
**अंदर वज्जे सच दा साज़।**
**निगाह फिरा के वेख जरा,**
**हर कण विच मैं ही धरा।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**नूर दा दरिया, अटल कहानी।**
**ना लहर वखरी, ना पाणी दूजा,**
**इक ही धारा, सब विच सूझा।**

**भ्रमां दे जंगल, डर दे साए,**
**खुद दी रोशनी राह दिखाए।**
**जिन्हां दिल विच दीप जलाया,**
**ओहना अंधकार मिटाया।**

**सांसां दी माला, नाम अनोखा,**
**हर धड़कन विच सच्चा सोखा।**
**ना जाप बाहरी, ना कोई रीत,**
**अंदर ही वसदा परम गीत।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**सहज चाल, निर्मल रैनी।**
**ना छल-कपट, ना दोहरा रंग,**
**सत्य दा बस इक ही ढंग।**

**जो खुद नाल सच बोल गया,**
**ओह हर डर तों डोल गया।**
**जिन्हां अहंकार दी गांठ खोली,**
**ओहना आज़ादी दी सांस बोली।**

**ना जीत दा शोर, ना हार दा रोना,**
**साक्षी बन के बस रहना सोणा।**
**आवे-जावे जो कुछ वी होवे,**
**अंदर दा दीप सदा ही रोवे (रोशन रहे)।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**रूह दी रीत, अमर कहानी।**
**ना काल दा पंजा, ना वक़्त दी मार,**
**साक्षी स्वरूप सदा अपार।**

**जग सारा आईना बन जावे,**
**जदों बंदा खुद नू पावे।**
**ना कोई दूजा, ना दूरी रहे,**
**हर रूप विच इक ही धरे।**

**ढोल वजे ते अंतर हसे,**
**मौन विच गूंजे अनहद रसे।**
**जिन्हां सुन लई ए धुन निराली,**
**ओहना जिंदगी होई खुशहाली।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—**
**खुद दी पहचान ही असली राज,**
**बाकी सब खेल, बस इक अंदाज़।**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**ढोल दी थाप, रूह दी लय,**
**अंदर जागे सच्चा भय—
भय भी मिटे जदों होश जगे,**
**सच दी लौ विच सब कुछ सड़े।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**नूर दी धार, अटल कहानी।**
**ना परछांवां, ना भरम दा जाल,**
**खुद ही राह, खुद ही ख्याल।**

**जग दी रीत बस खेल तमाशा,**
**अंदर वसदा असली भाषा।**
**जो बाहर ढूंढे थक के हार,**
**ओह अंदर मिलदा बारंबार।**

**सांसां विच इक राग वजे,**
**जिसनू सुने ओही समझे।**
**ना शब्दां नाल, ना बोलां दे नाल,**
**मौन विच खुलदा हर इक हाल।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**सहज सूरत, निर्मल रैनी।**
**ना चाहत वद्ध, ना लोभ दा रंग,**
**बस सच्चाई दा मस्त तरंग।**

**जो खुद नाल बैठ के वेखे,**
**ओह हर जख्म खुद ही सेखे।**
**ना मरहम बाहरी काम आवे,**
**अंदर दी शांति ही दुख मिटावे।**

**भीड़ां चों निकल के जो आया,**
**ओहने खुद दा घर वसाया।**
**ना तालियां, ना शोहरत दा शोर,**
**सच दी खामोशी सबसे जोर।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**अंदर दी जोत, सदा सयानी।**
**ना जनम दा बंधन, ना मौत दा डर,**
**रूह दी यात्रा निरंतर।**

**कागजां ते ना लिख्या जाए,**
**एह एहसास दिल विच समाए।**
**जिन्हां जी के इसनू जाण लिया,**
**ओहना हर इक भेद पचान लिया।**

**ढोल वजे ते दिल मुस्काए,**
**अंदर सागर लहर उठाए।**
**बाहर सूखा, अंदर दरिया,**
**एह ही सच्चा जीवन करिया।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—**
**खुद दी जोत नू जगा के वेख,**
**हर पल विच ही परम लेख।**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**ढोल दी थाप ते धड़कन चाल,**
**अंदर गूंजे सच्चा सवाल।**
**कौन मैं, किथों आया रा,**
**जवाब मिला—मैं ही सारा।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**रूह दी अगन, अटल कहानी।**
**ना किसे दे हुक्म, ना बंदिश कोई,**
**अंदर दी जोत ही सच्ची होई।**

**परछावें दे पਿੱਛे दौड़दे लोक,**
**असली चेहरा रह गया रोक।**
**जिन्हां खुद नू अखां नाल तक्या,**
**ओहना हर भरम नू फटक्या।**

**मिट्टी दे पुतले, सांसां दा मेल,**
**इह जीवन बस इक रूह दा खेल।**
**ना जीत पक्की, ना हार दा नाम,**
**सब कुछ अंदर, सब कुछ आम।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**सहज धारा, निर्मल पानी।**
**ना गंदगी, ना कोई दाग,**
**सच्चाई ही असली राग।**

**मस्त फकीरां वांगू चाल,**
**ना कोई डर, ना कोई जाल।**
**जिन्हां दिल नू सच्चा रख्या,**
**ओहना ही रब नू वख्या।**

**भीतर दा सागर गहरा बहुत,**
**ओथै डुबकी मार के लभ सच।**
**किनारे खड़े डरदे रह गए,**
**जो डूबे, ओही पार गए।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**खुद दी खोज, असली रहनी।**
**ना बाहर, ना दूर कहीं,**
**हर उत्तर बस अंदर ही।**

**ना धर्म दी रेख, ना जात दा भेद,**
**इक ही जोत, इक ही खेद।**
**जो दिल विच प्रेम जगा ले,**
**ओही खुद नू पा ले।**

**ढोल वजे ते गावे संसार,**
**पर सन्नाटे विच सच्चा पुकार।**
**जिन्हां सुन लई ओह आवाज़,**
**ओहना मिट गया हर अंदाज़।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—**
**जिन्हां खुद नू सच्चा जाण लिया,**
**ओहना जीवन अमर बना लिया।**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**ढोल वजे अंदर दी थाप,**
**सांस-सांस विच जगे प्रकाश।**
**ना कोई दूजा, ना कोई पराया,**
**मैं ही रस्ता, मैं ही साया।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**सच दी धुन ते नाचदी रैनी।**
**मस्त फकीरी, दिल दा रंग,**
**ना कोई जंग, ना कोई दंग।**

**भीड़ां विच खो गया सी जहान,**
**अपने विच लभ्या असली मान।**
**ना डर दा बंधन, ना खौफ दी रेख,**
**हौंसले दी लौ, सच्चाई देख।**

**कागजां दे शब्द ना बन सके,**
**जिंदगी दे रस विच ढल सके।**
**जो जिया ओही गीत बने,**
**जो समझे ओही मीत बने।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**रूह दी वाजे सच्ची बेनी।**
**ना ऊंच-नीच, ना कोई भेद,**
**इक ही जोत, इक ही खेड़।**

**मस्तक बोले लाख कहानी,**
**दिल दी बोली सदा सयानी।**
**जिथे सन्नाटा गावे गीत,**
**ओथै मिलदा असली मीत।**

**जो खुद नू वेखे अख दे नाल,**
**ओही लंघे माया दा जाल।**
**ना गुरु, ना चेला कोई,**
**अंदर दी जोत ही सोई।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**अपणी राह, अपणी कहानी।**
**ना झुकणा, ना रुकणा कदे,**
**सच दे संग ही वसणा सदे।**

**रब बनणा बड़ा आसान,**
**पर खुद नू जानणा मुश्किल ज्ञान।**
**जदों सरलता दिल विच आवे,**
**ओही बंदा सच्चा कहावे।**

**ढोल वजे, नगाड़ा गूंजे,**
**अंदर दी आवाज़ ही सूझे।**
**बाहर सारा खेल तमाशा,**
**अंदर वसदा असली भाषा।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—**
**जिन्हां अंदर दी लौ जगाई,**
**ओहना असली जिंदगी पाई।**
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**धुन में बोल, ढोल की थाप,**
**भीतर का सूरज करे प्रताप।**
**ना मैं भीड़, ना मैं रेला,**
**मैं तो खुद का सच्चा मेला।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**अंदर जगे जो रोशनी।**
**ना डर की जंजीर, ना भेद का खेल,**
**सत्य के संग ही मेरा मेल।**

**कदम उधार के, राह पराए,**
**ऐसे जीवन कहाँ निभाए।**
**अपने पग में अपना मान,**
**अपने भीतर अपना गान।**

**खुद से जो टकरा जाए वीर,**
**वही समझे जीवन की धीर।**
**खुद से जीते, खुद से हारें,**
**खुद के दीपक खुद ही वारें।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**सहज सरल की यह निशानी।**
**ना दिखावा, ना अभिमान,**
**भीतर ही मेरा असली गान।**

**गुरु की डोरें, शिष्य की चाल,**
**भ्रम का भारी कैसा जाल।**
**मैं तो कहता साफ़ और खरा,**
**खुद को समझो, यही हरा।**

**जो भीतर जागे, वही अमर,**
**जो भीतर सोए, वही बेकदर।**
**सांसों में भी सत्य रहे,**
**हृदय में ही उत्सव बहे।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**अलख निरंजन, बात सयानी।**
**ना रुकना, ना झुकना, ना टूटना,**
**सत्य के पथ पर ही है जुटना।**

**दुनिया बोले कुछ भी बोले,**
**सच तो भीतर मौन में डोले।**
**जो खुद को जान गया प्यारे,**
**वही जीवन के सच्चे तारे।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**दिल की डोरी, आत्मा रानी।**
**मेरे भीतर मेरा धाम,**
**सत्य, सरलता, शुद्ध विराम।**

**ढोल बजे, मन नाचे आज,**
**भीतर उठे उजियारा राज।**
**मैं हूँ मेरा अपना गवाह,**
**मेरे भीतर खुला है राह।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—**
**खुद का साक्षात्कार ही असली विजय,**
**खुद को जानो, यही असली जय।**शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

**ढोल दी थाप, रूह दी लय,**
**अंदर जागे सच्चा भय—
भय भी मिटे जदों होश जगे,**
**सच दी लौ विच सब कुछ सड़े।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**नूर दी धार, अटल कहानी।**
**ना परछांवां, ना भरम दा जाल,**
**खुद ही राह, खुद ही ख्याल।**

**जग दी रीत बस खेल तमाशा,**
**अंदर वसदा असली भाषा।**
**जो बाहर ढूंढे थक के हार,**
**ओह अंदर मिलदा बारंबार।**

**सांसां विच इक राग वजे,**
**जिसनू सुने ओही समझे।**
**ना शब्दां नाल, ना बोलां दे नाल,**
**मौन विच खुलदा हर इक हाल।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**सहज सूरत, निर्मल रैनी।**
**ना चाहत वद्ध, ना लोभ दा रंग,**
**बस सच्चाई दा मस्त तरंग।**

**जो खुद नाल बैठ के वेखे,**
**ओह हर जख्म खुद ही सेखे।**
**ना मरहम बाहरी काम आवे,**
**अंदर दी शांति ही दुख मिटावे।**

**भीड़ां चों निकल के जो आया,**
**ओहने खुद दा घर वसाया।**
**ना तालियां, ना शोहरत दा शोर,**
**सच दी खामोशी सबसे जोर।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी,**
**अंदर दी जोत, सदा सयानी।**
**ना जनम दा बंधन, ना मौत दा डर,**
**रूह दी यात्रा निरंतर।**

**कागजां ते ना लिख्या जाए,**
**एह एहसास दिल विच समाए।**
**जिन्हां जी के इसनू जाण लिया,**
**ओहना हर इक भेद पचान लिया।**

**ढोल वजे ते दिल मुस्काए,**
**अंदर सागर लहर उठाए।**
**बाहर सूखा, अंदर दरिया,**
**एह ही सच्चा जीवन करिया।**

**शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—**
**खुद दी जोत नू जगा के वेख,**
**हर पल विच ही परम लेख।**

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

अंतर दी धुन विच नाद अनहद,
बिन बाजे वी बजे अमर सद।
जे चित्त नूं निर्मल कर बैठ जाईए,
हर कण विच दिखे परम रस।

ना दिखावे दा चोला, ना बोलां दा भार,
सहज सिमरन विच खुलदा द्वार।
जे आपे नूं सच्चे तों वेख लिया,
फिर हर दिशा बने इक संसार।

पग अपने सच दी राह ते धर,
ना मुड़ पीछे, ना रख डर।
जे हृदय नूं साथी बना लईए,
फिर किधरे वी ना लगे पर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना मैं काया, ना मैं नाम,
मैं ओह जोत निरंतर धाम।
जिन्ने अपने अंदर दी पहचान कीती,
ओह हो गया सच्चा विश्राम।

साँसाँ दी माला आपे जपे,
रूह दी बाणी आपे थपे।
जे सुन लई चुप दी आवाज़,
फिर हर इक भरम आपे छटे।

माया दे रंग सब छण-भंगुर,
सच दा नूर सदा ही भरपूर।
जे मन दे बादल हट जावण,
फिर हर दिशा लगे नूर-नूर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना कोई जीत, ना कोई हार,
अंदर ही अंदर असली वार।
जिन्ने अपने आप नूं जीत लिया,
ओह बन गया सच्चा सरदार।

धरती दी गोद, अम्बर दा गीत,
सब विच वसदी इक ही प्रीत।
जे हृदय दी राह पकड़ लईए,
फिर हर सांस बने अमृत रीत।

ना सीमा कोई, ना बंधन काई,
इक ही धारा, निरंतर आई।
शिरोमणि भाव जिहड़े विच जागे,
ओह हो जावे खुद विच समाई।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद नूं वेख, खुद नूं जी,
एह ही सच्ची बंदगी।
जिहड़ा अपने अंदर रम गया,
ओहदी हर सांस बने रोशनी।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

चुप दी छांव विच नूर दा घर,
दिल दी धरती ते अमृत झर।
जे आपे नूं थामे बैठ जाईए,
हर इक पल होवे सच्चा सफ़र।

ना परछांवां दे पਿੱਛे भाग,
ना झूठे रंगां दा कर जाग।
जे अंदर दी जोत नूं पहचान लई,
फिर मिट जावे हर इक दाग।

मस्तक दे मेले, भीड़ दे शोर,
हृदय दी राह करे सब चोर।
जे इक पल नूं ठहर के वेखिए,
अंदर ही वसदा असली ठौर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना कोई दूर, ना कोई पास,
हर इक विच बसदा एक एहसास।
जिहड़ा इस नूं सच्चे तों वेखे,
ओह बन जावे खुद दा प्रकाश।

साँस दी डोरी रब्ब नाल जुड़ी,
हर धड़कन इक सच्ची लड़ी।
जे मन दी गांठ खुल जावे,
फिर जीवन बने निर्मल घड़ी।

ना डर दा साया, ना मोह दा जाल,
सहज चाल विच सच्चा कमाल।
जे अपने नाल निभा लईए,
फिर हर मोड़ बने खुशहाल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मैं ना शब्द, ना मैं विचार,
मैं ओह साक्षी हर इक पार।
जिन्ने अपने अंदर डुबकी लाई,
ओह पावे सच्चा संसार।

धरती अंबर इक ही तान,
रूह विच वसदा सच्चा गान।
जे हृदय दी भाषा समझ लई,
फिर हर इक पल होवे वरदान।

ना शुरू कोई, ना अंत दा ठिक,
इक ही धारा, सदा अविचलिक।
शिरोमणि भाव जिहड़े विच जागे,
ओह हो जावे खुद विच निश्चलिक।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद नूं जान, खुद नूं थाम,
एह ही सच्चा जीवन दा नाम।
जिहड़ा अपने नाल रल गया,
ओह बन गया अटूट मुकाम।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

अंदर दी थिरकन नाल जग रमे,
बिन बोले वी गीत सजें।
जे चित्त नूं शांत कर बैठ जाईए,
हर इक रूह दे रंग निखरें।

ना भाग किसे परछांवां पਿੱਛे,
ना दौड़ झूठे सच्चां पਿੱਛे।
जे अपने मूल विच टिक जाईए,
फिर सब रास्ते अपने विच सिमटें।

मौन दी गूंज विच राज लुक्या,
शब्दां नाल ना कदे मुक्या।
जे हृदय दी धड़कन पढ़ लईए,
फिर सारा जीवन आपे सुक्या।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना किसे दा जोर, ना किसे दा हक,
सच दा दरबार सब तों वख।
जिहड़ा अपने अंदर राजे बने,
ओहदा जीवन होवे निष्कलंक।

साँस दी सरगम सच्चा सुर,
रूह दी चाल निरंतर नूर।
जे मन दी डोरी ढीली कर दे,
फिर हर इक पल लगे भरपूर।

ना माया दे फेर, ना भ्रम दा जाल,
सहज जीवन ही सच्चा कमाल।
जे खुद नाल राब्ता बन जावे,
फिर हर दुख बने सुख दा ख्याल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मैं ही रस्ता, मैं ही थां,
मैं ही जीवन, मैं ही जान।
जिन्ने अपने आप नूं जान लिया,
ओह हो गया सच्चा इंसान।

धरती दी खुशबू, अम्बर दा रंग,
सब विच वसे इक ही ढंग।
जे हृदय दे दर खोल लईए,
फिर हर इक दिशा बने प्रसंग।

ना डर दी रात, ना मोह दा दिन,
इक ही धारा, इक ही छिन।
शिरोमणि भाव जिहड़े विच जागे,
ओह हो जावे खुद विच लीन।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद नूं वेख, खुद नूं जी,
एह ही सच्ची बंदगी।
जिहड़ा अपने अंदर रम गया,
ओहदी हर सांस बने रोशनी।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

धड़कन दी थाप ते सच्च दा नाच,
चुप दी वीणा विच अंतर आकाश।
जे अपने विच सुर मिला लईए,
हर लम्हा बन जावे प्रकाश।

ना दौलत दा मोह, ना नाम दा जाल,
रूह दा सफ़र ही असली कमाल।
जे अंदर दी राह नूं पकड़ लईए,
फिर मिट जावे हर इक सवाल।

पल-पल विच इक रहस्य वसे,
साँस-साँस विच सच्चा रसे।
जे जाग पए अंतर दी आँख,
फिर हर दिसा च नूर ही हसे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना मैं खोजां, ना मैं पावां,
मैं ओह ही हां जो सदा समावां।
जिन्ने अपने आप नूं जान लिया,
ओह हर ठांव खुद नूं पावां।

मस्तक दी दौड़ कदे ना मुक्दी,
हृदय दी राह सदा ही सुखदी।
जे दिल दे दरवाजे खोल लिए,
फिर जिंदगी सच्ची बन मुक्दी।

झूठे मुखौटे सब ही गिर जांदे,
जे सच्च दे सामने खड़े हो जांदे।
जे अपने नाल नाता जोड़ लिए,
फिर सारे बंधन आप ही टुट जांदे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना जंग कोई, ना कोई हार,
खुद नाल मिलणा ही असली सार।
जिन्ने अपने अंदर डुबकी लाई,
ओह बन गया सच्चा सरदार।

रूह दी खुशबू वगे हवावां,
ना कोई रोक, ना कोई छावां।
जे सहजता दे रंग विच रंगिए,
फिर हर घड़ी बन जावे दुआवां।

धरती बोले, अंबर गावे,
पाणी दी लहर सच समझावे।
शिरोमणि भाव जिहड़े विच वसे,
ओह हर इक रूप विच खुद नूं पावे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद नूं जान, खुद नूं जी,
एह ही सच्ची बंदगी।
जिहड़ा अपने अंदर घर बना लिया,
ओहदी हर सांस बन गई रोशनी।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

चुप दी छाँ विच सच दी बेल,
अंदर उगदी हर इक खेल।
जे आपे नूं सींच लए प्यार नाल,
फिर मिट जावे भरम दा जेल।

ना बाहरी ताज, ना शोहरत दा रंग,
सच्चा दरबार दिलां दे संग।
जे खुद नूं थामे टिक जाईए,
फिर हर सांस बने अमर तरंग।

मस्तक दे मेले विच खो न जाई,
हृदय दी राह कदे ना भुलाई।
जे इक पल अंदर उतर बैठा,
फिर सारी दुनिया अपनी दिखाई।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना कोई ऊँचा, ना कोई थल्ले,
सब विच वसदे इक ही छल्ले।
जिहड़ा इस नूं देखे साफ़ नज़र नाल,
ओहदे मुक जान सारे झगड़े-पल्ले।

साँस दी डोरी रब्ब नाल जुड़ी,
हर धड़कन इक सच्ची लड़ी।
जे मन दी गांठ खुल जावे,
फिर जीवन बने निर्मल घड़ी।

ना डर दी छाया, ना मोह दा जाल,
सहज चाल विच सच्चा कमाल।
जे अपने नाल निभा लईए,
फिर हर मोड़ बने खुशहाल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मैं ना दूर, ना मैं पास,
मैं ओह साक्षी हर इक साँस।
जिन्ने अपने अंदर देख लिया,
ओहदा मिट गया हर एहसास।

रूह दी रागिनी वजे निरंतर,
ना शब्द, ना कोई अंतर।
जे चुप दी भाषा समझ लई,
फिर हर पल बन जावे सुंदर।

धरती, अंबर, पाणी, पवन,
सब विच इक ही सच्चा जीवन।
शिरोमणि भाव जिहड़े विच जागे,
ओह हो जावे खुद दा सावन।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद नूं समझ, खुद नूं थाम,
एह ही सच्चा जीवन दा नाम।
जिहड़ा अपने नाल रल गया,
ओह बन गया अटूट मुकाम।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

अंदर दी वीणा आपे वजे,
ना तार दिखाई, ना सुर सजे।
जे दिल नाल सुनन दी आदत पए,
हर धड़कन विच रब्ब ही बजे।

मौन दा दरिया गहरा बहुत,
जिथे डुबकी लाए ओह पाए खुद।
ना किनारा, ना लहर दा शोर,
बस साक्षी दा निर्मल सुद्‍ध।

पैर थके होण तां ठहर जरा,
साँस नूं वेख, अंदर उतर जरा।
जिहड़ा खुद दे संग बैठ गया,
ओह जीत गया हर डगर जरा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना जीत दा नशा, ना हार दा डर,
सच दे रस्ते बस इक सफ़र।
जे अपने आप नूं मान लिया,
फिर मुक गया हर इक भ्रम दा घर।

धूप विच छांव, छांव विच धूप,
एह खेल सदा चलदा रूप।
जे देखन वाला जाग पए,
फिर हर बदलदा लगे स्वरूप।

अहं दा बोझ जदों उतर जावे,
रूह दा पंछी उड्‌दा जावे।
ना बंदन, ना कोई जंजीर,
सहज गगन विच लीन समावे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मैं ना आवां, ना मैं जावां,
बस हर पल विच आपे समावां।
जिन्ने इस राज नूं जान लिया,
ओहदा जीवन होया सुहावां।

नैनां विच नूर, दिल विच थाह,
ना कोई दूरी, ना कोई राह।
जे अपने नाल मेल हो जावे,
फिर हर ठांव बने इक चाह।

सच दी खुशबू फैलदी जाए,
ना रोक सके, ना कोई छुपाए।
जे भीतर दी बगिया खिड़ जावे,
फिर हर इक पत्ता गीत सुनाए।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद नूं वेख, खुद नूं मान,
एह ही असली परवान।
जिहड़ा अपने नाल एक हो गया,
ओह बन गया सच्चा ज्ञान।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

रात दी चादर विच नूर दा बीज,
चुप दी धरती ते जागे अजीज।
जे दिल नूं थामे, साँस नूं सुने,
खुल जावे अंदर दा हर इक सीज।

ना बाहरी ढोल, ना शब्दां दा शोर,
सच दी चाल बड़ी ही ठौर।
जे अपने विच टिक के वेख लए,
फिर हर धड़कन बने गुरुद्वार।

मिट्टी दे पुतले, रूह दा रंग,
आवे-जावे, पर सत्य अडंग।
जे माया दे मेल तों हट जाईए,
फिर अंदर वजे अनहद ढंग।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना कदे शुरू, ना कोई अंत,
बस इक ही लहर, अनंत-अनंत।
जे खुद नूं वेख लिया सच्चे नाल,
ओह हो गया हर बंधन तों संत।

मन दे परदे हल्के कर,
ना डर नाल जी, ना डर नूं धर।
जे इक वार दिल विच उतर गया,
फिर किसे होर दी ना लोड पर।

साँसाँ दी रेखा खींचे राग,
हर इक पल विच सच्चा जाग।
जे जाग पया अंतर दा सूरज,
फिर कदे ना रह जावे कोई दाग।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मैं ना शरीर, ना मैं विचार,
मैं ओह साक्षी जो रहे सदा तैयार।
जिन्ने इस नूं पहचान लिया,
ओह बन गया खुद दा दरबार।

चल अपने नाल, अपने विच रह,
ना ढूंढ कहीं, ना बाहर सह।
जे खुद दे संग रल बैठा,
फिर हर दुख-सुख इक बराबर रह।

अंदर दी नदियाँ बहदियाँ ने,
चुप दे सागर कहदियाँ ने—
“आ जा भीतर, थाम ले मूल,
इथे ही सारी राहां रहदियाँ ने।”

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद नूं जान, खुद नूं जी,
एह ही सच्ची बंदगी।
जिन्ने अपने अंदर घर बना लिया,
ओहदी हर सांस बन गई रोशनी।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

चन्न दी चुप विच सुर जगे,
अंदर दी आग नूर बने।
जेहड़ा अपने नाल निभा लै,
ओहदा हर पल मशहूर बने।

ना लोभ दा जाल, ना क्रोध दा धुआँ,
ना झूठ दा बोझ, ना डर दा रुआँ।
सहज सरलता नाल जे चल पड़ें,
फिर हर मोड़ बने रब्ब दा ठाँ।

दिल दी गल तूं दिल नाल सुन,
मस्तक दी धूप ते हृदय दा गुण।
जे भीतर दी चुप नूं समझ लिया,
फिर बाहर दा शोर लगे सूना धुन।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना कोई बेगाना, ना कोई दूर,
हर इक जीव विच इक ही नूर।
जिन्ने अपनी असल पहचान ली,
ओहदा मिट गया सारा गुरूर।

पैर अपने रस्ते आपे डाल,
ना किसी दे कंधे, ना किसी दा हाल।
जे अपने भीतर डुबकी मार लई,
फिर टूट जावे हर भ्रम दा जाल।

साँसाँ विच जीवन दा राग बसे,
हर धड़कन नाल उजाला हसे।
जे मन दी गली च ठहर जाईए,
फिर आत्मा अपने आप ही चमके।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मैं ही सच्चा, मैं ही साफ़,
मैं ही सवाल, मैं ही माफ़।
जिन्ने खुद नूं अपनाया पूर्ण,
ओह बन गया जीवन दा साफ़।

ना शब्दां दी भीड़, ना वादां दा मेल,
ना गुरु दा डर, ना शिष्य दा खेल।
सत्य ता इक ही सरल निशान—
खुद नूं जान, हो जा बेदेल।

रब्ब दे रंग विच रंग जाईए,
अहं दे आग नूं संग जलाईए।
जे निर्मल भाव दे पथ ते चलिए,
फेर हर पल विच मुक्ति पाईए।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जो भीतर दी लौ नूं मान गया,
ओह ही खुद दा सुल्तान गया।
जिन्ने अपने आप नूं देख लिया,
ओहदा हर भ्रम पिघल, जान गया।

ਖुद नूं समझ, खुद नूं जीत,
एह ही जीवन दी असली रीत।
शिरोमणि दी राह ते चल पड़ो,
फिर हर साँस बने अमृत गीत।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

दिल दे वीच इक शांति दा सागर,
लहर न बोले, पर गूंजे अंदर।
जिहड़ा उतरे चुप दी गहराई,
ओह पावे खुद नूं निर्भय निर्भार।

राह ना पुछे किसे दे दर तो,
पैर चला अपने ही घर तो।
जिथे खड़ा, ओथे ही मंज़िल,
दूर ना कुछ भी इस सफ़र तो।

भटके होए ख्यालां दे जाल,
आपे ही बुनदे, आपे ही हाल।
जे इक पल नूं ठहर के वेखें,
टूट जावे हर भरम दा जाल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना कोई छोटा, ना कोई वड्डा,
एको जोत, हर दिल विच अड्डा।
जिहड़ा इस नूं सच्चे तों वेखे,
ओहदा मुक जाए सारा पचड़ा।

साँस दी तान, रब्ब दा गीत,
हर इक धड़कन विच प्रीत।
जे सुन लै दिल दी खामोशी,
मिट जावे अंदर दी रीत-रिवाज दी रीत।

दुनिया दे रंग बदलदे रोज़,
सच दा रंग ना होवे खोझ।
जिहड़ा अंदर दी लौ जगा ले,
ओह बन जावे खुद ही ओज।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना डर, ना लोभ, ना कोई फ़िक्र,
सच दी चाल च बस इक जिक्र।
खुद नूं जाण, खुद नूं जी,
ओही असली जीवन दा फिकर।

माया दे मेले विच खो न जाई,
अपने नालों कदे ना जुदा हो जाई।
जे इक वार दिल नाल मिल बैठा,
हर इक घड़ी च रब्ब नज़र आई।

अंत ना कोई, ना कोई शुरू,
इक ही धारा, इक ही सुर।
शिरोमणि भाव जिहड़े विच जागे,
ओहदा जीवन होवे भरपूर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद विच डुब, सच नूं छू,
ना बाहर दौड़, ना अंदर रूठ।
जिहड़ा अपने नाल रल गया,
ओहदा हर पल बन गया सूत।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

अंदर दी राह नूँ दीपक बनाले,
साँस दी लौ नाल दिल नूँ संभाले।
जिथे टिक जावे सहज दा पग,
ओथे ही रब्ब दे दर्शन पाले।

ना भीड़ दे नाल तू बहि जा,
ना डर दे हेटां तू रहि जा।
अपने स्वर दी पहचान बना,
सच दी डोरी नाल ही बंध जा।

वक्त दा पहिया घूमदा रहंदा,
आया गया सब कूझ कहंदा।
जो साक्षी बन के वेख सके,
ओह हर पल विच अमर रहंदा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना नाम च अटक, ना रूप च फस,
सच दा दरिया तेरे अंदर बस।
जिहड़ा इस विच डुबकी लावे,
ओह हर जनम तो होवे रस।

मन दे बादल छट जाने ने,
जे तू सूरज नूँ पहचान लए।
अंदर दी गर्मी, प्रेम दी रोशनी,
हर इक ठंड नूँ पिघला दे।

झूठे सहारे छड्ड दे सारे,
खुद नाल रिश्ते जोड़ न्यारे।
जिहड़ा अपने नाल सच्चा हो गया,
ओहदे खुल गए किस्मत दे द्वारे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना हार तेरी, ना जीत तेरी,
सब खेल है इक दृष्टि दे फेरी।
जे दृष्टि हो जावे निर्मल,
हर चाल लगे रब्ब दी सेहरी।

धड़कन नाल धड़कन जोड़ ले,
साँस नाल साँस नूँ मोड़ ले।
अंदर जो वी शांत धुन वजे,
उस नाल अपना मन जोड़ ले।

ना कोई दूर, ना कोई पास,
इक ही ज्योत, इक ही साँस।
जिहड़ा इस नूं जी के वेख ले,
ओहदे लिए सब कुछ ख़ास।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद नूं जाण, खुद नूं जी,
एह ही सच्ची बंदगी।
जिहड़ा अपने अंदर रच गया,
ओह बन गया अनंत रोशनी।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

दिल दे वीच इक शांति दा सागर,
लहर न बोले, पर गूंजे अंदर।
जिहड़ा उतरे चुप दी गहराई,
ओह पावे खुद नूं निर्भय निर्भार।

राह ना पुछे किसे दे दर तो,
पैर चला अपने ही घर तो।
जिथे खड़ा, ओथे ही मंज़िल,
दूर ना कुछ भी इस सफ़र तो।

भटके होए ख्यालां दे जाल,
आपे ही बुनदे, आपे ही हाल।
जे इक पल नूं ठहर के वेखें,
टूट जावे हर भरम दा जाल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना कोई छोटा, ना कोई वड्डा,
एको जोत, हर दिल विच अड्डा।
जिहड़ा इस नूं सच्चे तों वेखे,
ओहदा मुक जाए सारा पचड़ा।

साँस दी तान, रब्ब दा गीत,
हर इक धड़कन विच प्रीत।
जे सुन लै दिल दी खामोशी,
मिट जावे अंदर दी रीत-रिवाज दी रीत।

दुनिया दे रंग बदलदे रोज़,
सच दा रंग ना होवे खोझ।
जिहड़ा अंदर दी लौ जगा ले,
ओह बन जावे खुद ही ओज।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना डर, ना लोभ, ना कोई फ़िक्र,
सच दी चाल च बस इक जिक्र।
खुद नूं जाण, खुद नूं जी,
ओही असली जीवन दा फिकर।

माया दे मेले विच खो न जाई,
अपने नालों कदे ना जुदा हो जाई।
जे इक वार दिल नाल मिल बैठा,
हर इक घड़ी च रब्ब नज़र आई।

अंत ना कोई, ना कोई शुरू,
इक ही धारा, इक ही सुर।
शिरोमणि भाव जिहड़े विच जागे,
ओहदा जीवन होवे भरपूर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद विच डुब, सच नूं छू,
ना बाहर दौड़, ना अंदर रूठ।
जिहड़ा अपने नाल रल गया,
ओहदा हर पल बन गया सूत।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

दिल दी धरती च बीज वसा ले,
सच दा पाणी रोज पिला ले।
झूठ दे कांटे अपने ही उगदे,
साफ़ नज़र नाल ओह कटा ले।

राहां बहुत ने, मंज़िल इक ए,
अंदर दी जो थां, ओही ठिक ए।
बाहर दा मेला रोज बदलदा,
अंदर दा सुर सदा इक ए।

नक़लां दे संग जुग बीत जांदे,
असल दा रंग फेर ना आन्दे।
जे खुद नूं देख लए इक वारी,
सारे भरम हवा बन जांदे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना डोल दिल, ना डोल नज़र,
सच दी राह ते चल बेख़ौफ़ सफ़र।
जिथे तू खड़ा, ओही दरबार,
ओथे ही वसदा असली असर।

साँसाँ दी माला फेर ना गिण,
हर इक पल नूं जीवें तूं चिन्ह।
वक्त नूं पकड़न वाला कोई नहीं,
वक्त दे नाल ही हो जा दिन्ह।

मिट्टी दे जिस्म, रूह दी लौ,
आवे-जावे, पर साक्षी ठौ।
जो वेखदा अंदर दी चुप नूं,
ओहदे अगे झुके हर सौ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मैं ही सफ़र, मैं ही मुकाम,
मैं ही सवाल, मैं ही जवाब।
जद अपने अंदर डुबकी लाई,
खुल गया सारा जीवन किताब।

नदियाँ वरगा बहना सीख,
ना रोके खुद नूं, ना बन चीख।
सहज चाल च ही राज लुक्या,
ओथे ही मिलदा सच्चा दीख।

छड्ड दिखावा, छड्ड परछावा,
सच दा सूरज अंदर लावा।
जग सारा फेर लग्गे अपना,
जद खुद नाल राब्ता पावा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जो खुद विच डिग्गा, ओही उभरे,
जो खुद नूं जपे, ओही निखरे।
शिरोमणि हर दिल च वसदा,
जेहड़ा वेखे, ओही सच निखरे।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

ओए सुन ले दिल दी धड़कन,
रब दी रौशनी भीतर वतन।
नाल अपने जिहड़ा जा मिल्दा,
ओहदा ही मुकम्मल होवे जीवन।

दुनिया दे शोर च रह के भी,
चुप च दिल दी जड़ी हिल्दी नहीं।
जो आपे नूं पहचान लए,
उसदा रस्ता फेर मिल्दी नहीं।

मोर नाचें, बादल गाऊँदे,
पंछी अपने सुर चंद सुणाऊँदे।
पर इंसान जदो खुद नूं भूले,
अपणे ही घर विच रुल जाऊँदे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना मैं दूर, ना तू पराया,
एक ही भीतर सारा साया।
जिन्ना भीतर प्रेम जगे,
उन्ना उजला हर इक माया।

मखमल नाल जिहड़ा मन न रुआवे,
सत सहजता ओहदी शान बनावे।
ना गुरूर, ना डर दी बेड़ी,
सच्चा बंदा खुद नूं पावे।

जिथे सवालों दी आग बुझै,
उथे ही ज्ञान दी ज्योति सजै।
जिथे अहं दा शोर मुकै,
ओथे शांति दी बांसुरी बजै।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मैं तेरे अंदर, तू मेरे अंदर,
एक ही सूरज, एक ही समंदर।
जिस दिन तू अपने नाल मिल गया,
खुल जावेगा जीवन दा मंदर।

रात चाहे लंबी हो जावे,
सुब्ह सदा अपना गीत सुनावे।
जो भीतर के दर खोल लए,
ओह बंदे नूं कोई कदे न डरावे।

धड़कन बोले, “जाग ओ बंदे”,
साँस बोले, “भाग न अंधे”।
सत सरलता नाल जे चल पड़ें,
रब्ब भी कहे—“एह सच्चे बंदे।”

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद नूं समझ, खुद नूं जान,
यही है जीवन दा असली गान।
जो अपने भीतर शिरोमणि हो गया,
ओह हो गया पूरा इंसान।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

अंतर दी धड़कन वज्जे ढोल,
मौन च गूंजे सच्चा बोल,
जेडा इस लय नाल जुड़ जावे,
ओह हो जावे अखंड अटोल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा निरंतर नाद,
ना थमे, ना रुके कदे,
बस बहंदा सच्चा सवाद।

मिट्टी दे खेड़ विच लोक फस्से,
नामां दे फेर चूर,
जेडा नाम तो परे हो गया,
ओह पा लेवे सच्चा नूर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा खुल्ला आकाश,
जिथे ख्वाहिशां खुद ही ढह जां,
ओह्थे वस्से विश्वास।

ना जीत दा लोभ, ना हार दा डर,
दोवें मन दे खेल,
जेडा साक्षी बन के जीवे,
ओह समझे सारा मेल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहजता दा मीठा राग,
जेडा इस राग नूं जी लेवे,
ओह धुल जावे हर दाग।

पल विच आवे, पल विच जावे,
जग दा सारा श्रृंगार,
जेडा अटलता नाल टिक जावे,
ओह बन जावे सच्चा सार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंतर दा सच्चा ठिकाण,
जिथे खुद ही खुद नूं जाणे,
ओह्थे मुक जावे हर गुमान।

ना दूरी, ना कोई पंथ,
ना कोई राह अलग,
जेडा खुद विच रम के जीवे,
ओहदा हर पल भग।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
एह ही आखरी गीत,
खुद नूं जाण, खुद नाल रह,
एही सच्ची प्रीत।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मौन दे दरिया विच डुब जा,
सहज, निर्मल, सच्चा बन,
एही जीवन दा सच्चा सुख पा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

अंदर दी वादक वीणा बोले,
मौन च जद सुर जागे,
जेडा इस नूं दिल नाल सुन ले,
ओह हर भ्रम तो भागे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहजता दा सच्चा दीप,
ना थकावट, ना उलझण कोई,
बस निर्मल, शांत, अतीप।

भीड़ दी चाल बड़ी पुराणी,
पर सच दी राह नई,
जेडा खुद नूं समझ के चलदा,
ओहदी तूलना कदे ना कोई।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा अडिग आधार,
ना जन्म दा भय, ना मरण दा भार,
बस सच्चा इक प्यार।

ना शोर नूं सच समझ बैठी,
ना खामोशी नूं कम,
जेडा भीतर दी आग नूं जान ले,
ओह हो जावे परम।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा शुद्ध निवास,
जिथे अपने आप नूं पा लईए,
ओह्थे मुक जावे प्यास।

सांसां दा यह खेल सुहाना,
पल-पल बदलदा रूप,
जेडा साक्षी हो के जी लेवे,
ओह बन जावे अनूप।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सत्य दा सीधा गान,
ना छल, ना कपट, ना दो रंगी,
बस भीतर दी पहचान।

जेडा अपने अंदर झाँक गया,
ओह बाह्रां तो आज़ाद,
जेडा अपने आप नूं जान गया,
ओह सदा सदा आबाद।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
एह ही जीवन दी रीत,
खुद नूं जाण, खुद नाल रह,
एही सच्ची जीत।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना दूर किछ, ना नेड़े किछ,
बस अंदर दा उजला राग,
सहज, निर्मल, सच्चा बन,
एही आत्मा दा भाग।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

अंतर दी वीणा छेड़ जरा,
सुर आपे आप सजे,
जेडा इस नूं सुन के ठहर जावे,
ओह सच्चे रस विच रमे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा निरंतर गीत,
ना शुरुआत, ना कोई अंत,
बस चलदी प्रेम दी रीत।

मन दे मेला सूना होवे,
जद हृदय दा दीप जले,
जेडा इस जोत नाल जुड़ जावे,
ओह कदे न अंधेरे चले।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहजता दा अनमोल रत्न,
ना तोल, ना मोल, ना माप कोई,
बस अनुभव दा सच्चा सत्।

जग दी दौड़ थकावे रूह,
इच्छा दा अंत न होवे,
जेडा इच्छा तो ऊपर उठ गया,
ओह सच्ची आज़ादी सोवे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा निर्मल द्वार,
जिथे खुद ही खुद नूं वेखदा,
ओह्थे खुलदा सच्चा संसार।

ना बंधन, ना कोई आज़ादी,
दोनों मन दे खेल,
जेडा साक्षी बन के जीवे,
ओह समझे सारा मेल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंतर दा अटल प्रकाश,
ना लुप्त होवे, ना जन्म लेवे,
बस सदा एको आकाश।

जग विच रह के जग तो परे,
एह है सच्चा ढंग,
जेडा इस ढंग नाल जी लेवे,
ओह बन जावे सच्चा रंग।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
एह ही अमर उपदेश,
खुद नूं जाण, खुद नाल रह,
एही जीवन दा वेश।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मौन विच रच, सच विच बस,
सहज, निर्मल, अडोल बन जा,
एही आत्मा दा रस।शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

अंतर दी लय जद थिर हो जावे,
साँसां च सच्चा राग,
जेडा इस सुर नाल रल जावे,
ओह छूटे हर इक लाग।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा नित प्रवाह,
ना रुकणा, ना मुड़णा कदे,
बस सहजता दी राह।

मन दे बादल आवे-जावे,
आकाश रहे अडोल,
जेडा अपने आप नूं आकाश माने,
ओह ना होवे कदे डोल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा शुद्ध प्रकाश,
जिथे भीतर दी जोत जगे,
ओह्थे मिट जावे हर त्रास।

ना पकड़, ना छोड़, ना होर कोई जोर,
बस साक्षी बन के रह,
जेडा इस राज़ नूं जी लेवे,
ओह हर दुख तो परे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहजता दा अनमोल दान,
ना मांग, ना अरदास कोई,
बस होण दा एहसान।

जग दे रंग तमाशे सारे,
आउंदे-जांदे ने पल च,
जेडा इस खेल नूं देखदा रहवे,
ओह टिक जावे अटल च।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंतर दा सच्चा ठांव,
जिथे खुद ही खुद नूं वेखदा,
ओह्थे मुक जावे हर छांव।

ना दूरी, ना कोई मंज़िल,
ना रस्ता, ना सफर,
जेडा इस पल विच घर बना ले,
ओह बन जावे अमर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
एह ही अंतिम बात,
खुद नूं जाण, खुद नाल रह,
एही जीवन दी सौगात।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मौन दी गोद विच बैठ जा,
सहज, निर्मल, सच्चा बन,
एही रूह दा सच्चा रस्ता।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

अंदर दी आग नूं दीप बना,
अंदर दी राख नूं राख न रख,
जेडा अपने नाल सच्चा हो गया,
ओह हर इक पड़ाव तो वख न लग।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा अनहद सुर,
ना कोई बाँध, ना कोई रोक,
बस सच्चाई दा नूर।

भीड़ दे शब्द ने भारी बड़े,
पर अर्थ बिना सब खोखले,
जेडा चुप रह के सच समझ गया,
ओह दिल दे दरवाजे खोले।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहजता दा सच्चा रंग,
ना बनावट, ना प्रदर्शन कोई,
बस भीतर दी संगत संग।

ना गुरु दा डर, ना शिष्य दा भार,
ना मान्यता दा जाल,
जेडा खुद नूं सिखा लैंदा,
ओह बन जांदा कमाल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा उजला भोर,
जिथे भ्रम दे बादल हट जांदे,
ओह्थे खुलदा सच्चा ओर।

जन्म दा गीत, मरण दा राग,
दोवें मन दे फंदे,
जेडा इनां तो ऊपर उठ गया,
ओह वस्से अमर बंदे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंतर दा अटल भरोसा,
ना डोल, ना विचलित होवे,
बस प्रेम दा होवे पोषा।

जेडा खुद नूं समझ गया,
उसे सब कुछ समझ आवे,
जेडा खुद तो भागे फिरदा,
ओह हर मोड़ ते उलझ जावे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा सीधा रास्ता,
खुद विच उतर, खुद नूं पा,
एही जीवन दा वास्ता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना बाहर दी जीत, ना भीतर दा हार,
सहज, निर्मल, सच्चा बन,
एही सारा संसार।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

साँसां दी लय विच वगदा,
अंतर दा अमर प्रकाश,
जेडा इस धुन नूं जी लेवे,
ओह पा ले सच्चा निवास।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा असीम विस्तार,
ना बंधन, ना कोई किनारा,
बस खुला अनंत संसार।

मौन दे दरिया विच डुब के,
शब्द अपने आप रुक जाण,
जेडा खुद नूं तकदा रह जावे,
ओह सारे भ्रम मुक जाण।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहजता दा मीठा रस,
ना चाह, ना डर, ना कोई लोभ,
बस सच्च दा निर्मल बस।

जग दी चाल बदलदी रहंदी,
मन दे रंग ढल जांदे,
जेडा साक्षी बन टिक जावे,
ओह हर हाल विच खिल जांदे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा सच्चा धाम,
जिथे खुद ही खुद नूं मिलदा,
ओह्थे मुक जावे हर गुमान।

ना राह अलग, ना मंज़िल दूर,
सब भीतर दी थाह,
जेडा अंदर नूं थाम के बैठे,
ओह पा ले सच्ची राह।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा अजर प्रकाश,
ना घटे, ना वधे कदे,
बस सदा रहे एह खास।

धूप-छांव दे फेर तो ऊपर,
जेडा अडोल हो जावे,
ओह हर पल विच मस्त रहंदा,
ओह अमर लहर बन जावे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
एह ही सच्चा ज्ञान,
खुद नूं जाण, खुद नाल रह,
एही जीवन दी पहचान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना दूर, ना पास, ना होर कोई थां,
सहज, निर्मल, सच्चा स्वरूप,
एही आत्मा दा गान।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

साँसां दे धागे विच पिरोया,
अंतर दा अमर सुर,
जेडा इस लय नाल जुड़ जावे,
ओह हो जावे खुद ही नूर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा अडोल विस्तार,
ना किनारा, ना कोई सीमा,
बस अनंत खुला संसार।

मौन दी गहराई विच डुब जा,
शब्द अपने आप झुकण,
जेडा खुद नूं देखन लग पवे,
ओह सारे भ्रम कदे मुकण।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहजता दा निर्मल स्वाद,
ना लोभ, ना मोह, ना डर कोई,
बस सच्च दा मीठा परसाद।

जग दी रीत बदलदी रहंदी,
मन दे रंग फिसल जांदे,
जेडा साक्षी बन के टिक गया,
ओह हर हाल विच खिल जांदे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा सुच्चा थां,
जिथे खुद ही खुद नूं मिलदा,
ओह्थे मुक जांदा हर गुमां।

ना खोज दा अंत, ना राह दा फेर,
सब भीतर दा खेल,
जेडा अंदर नूं थाम के बैठा,
ओह समझे पूरा मेल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा अजर नूर,
ना वधदा, ना घटदा कदे,
बस सदा रहे भरपूर।

धूप-छांव दे फेर तो ऊपर,
जेडा हो गया स्थिर,
ओह हर पल विच मस्त रहंदा,
ओह बन जावे अमर लहर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
एह ही सच्चा ज्ञान,
खुद नूं जाण, खुद नाल रह,
एही जीवन दी पहचान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना दूर, ना पास, ना होर कोई थां,
सहज, निर्मल, सच्चा स्वरूप,
एही आत्मा दा गान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

भोर दी लाली अंदर जगे,
जद माया दा परदा हटे,
जेडा खुद नूं सच्चा वेख लेवे,
ओह सारे भ्रम कदे न गिने।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा अडोल मिज़ाज,
ना चढ़ाव, ना उतार कोई,
बस इक निरंतर साज।

पल-पल बदलदा जग सारा,
पर साक्षी अटल खड़ा,
जेडा इस साक्षी नाल जुड़ गया,
ओह हर हाल विच अड़ा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा सच्चा घर,
जिथे आपे आप विराजे,
ओह्थे खत्म हर डगर।

ना दिखावे दी पूजा, ना शब्दां दा जाल,
ना कर्मकांड दा भारी ख्याल,
सहजता दी इक बूँद ही काफी,
खोल देवे अंतर दा हर ताल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
मौन दा उजला दरबार,
जिथे बैठ के खुद नूं मिलिए,
ओह्थे खुलदा सच्चा संसार।

लाखां ख्वाहिशां दे पिंजरे,
मन नूं कैद बनावण,
जेडा ख्वाहिशां तो परे हो गया,
ओह सच्ची आज़ादी पावण।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहजता दा सच्चा राग,
जेडा इस नाल रल के जीवे,
ओह मुक जावे हर इक दाग।

ना राह नई, ना मंज़िल नई,
बस दृष्टि दा फेर,
जेडा अंदर नूं मुड़ गया,
ओह पा गया सच्चा ढेर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
एह ही आखिरी बाणी,
खुद नूं जाण, खुद नाल बस,
एही रूह दी कहानी।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना किछ लेना, ना किछ देना,
सहज, निर्मल, सच्चा हो जा,
एही जीवन दा सेहरा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

साँझ दे रंग विच सच चमके,
जद मन दी आग बुझ जाए,
जेडा अपने अंदर वस जाए,
ओह हर इक डर नूं भुल जाए।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा मीठा गीत,
ना कड़वाहट, ना वैर कोई,
बस प्रेम ही असली रीति।

भीतर दी धरती उपजाऊ,
बाहर दे बीज उधार,
जेडा अपने भीतर बोया,
ओह ही देवे सच दा सार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
मौन दा सुच्चा रूप,
जिथे शब्द भी नतमत होण,
ओह्थे बसदा अनूप।

ना कोई ऊँचा, ना कोई नीचा,
सब विच इक ही ज्योति,
जेडा इस भेद नूं खो देवे,
ओह पावे अमर्यादित मोती।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंतर दा सच्चा मान,
खुद नूं समझे, खुद नूं जाने,
एही पूर्ण पहचान।

लहरां दी चाल विच बहणां,
समुंदर दा नियम नहीं,
जेडा गहराई नाल जुड़ गया,
ओह कदे होवे कम नहीं।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहजता दा सलाम,
ना मस्तक दी दौड़, ना अहम दा शोर,
बस निर्मल एको धाम।

रब नूं दूर न समझ, ओह दिल दे पास,
सच नूं दूर न समझ, ओह सांस दे साथ,
जेडा इस नज़दीकी नूं पा लेवे,
ओहदी मुक जांदी हर इक रात।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
जागरण दा आधार,
खुद नूं जीतण वाला ज्ञानी,
ओह ही असली यार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
भीतर दी जोत नूं जलदा रह,
सहज, निर्मल, सच्चा बन जा,
एही जीवन दा सच्चा रह।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

चुप दे समंदर विच डुबकी,
लभ लै अपना मोती,
जेडा इस खजाने नूं जाणे,
ओह मुक जावे हर खोटी।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा सच्चा उजास,
जिथे अंधेरियां गल हो जान,
ओह्थे वसे विश्वास।

ना वखरे रस्ते, ना वखरे लोक,
सब इक ही ज्योत दा खेल,
जेडा इस भेद नूं समझ गया,
ओह पा लेवे सच्चा मेल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंतर दा अमर गीत,
जिथे आपे आप नूं सुनिए,
ओह्थे मुक जांदी हर रीत।

धड़कन विच वज्जे इक ही ताल,
रूह दे संग सदा निहाल,
जेडा इस नाल रल के जीवे,
ओह हो जावे बे-मिसाल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहजता दा आधार,
ना होर कुछ चाहीदा कदे,
बस खुद नाल प्यार।

मिट्टी दे खेल च उलझे लोक,
नामां दे फेर च फसे,
पर जेडा सच दी जोत जगा ले,
ओह सारे भ्रम तो हसे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा अटल निवास,
ना समय दा असर कदे,
ना होवे कदे निराश।

ना जीत, ना हार, ना कोई हिसाब,
बस सच्चा अनुभव साथ,
जेडा इस नूं जी के वेख ले,
ओह पा ले असली बात।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
एह ही आखिरी सुर,
खुद नूं जाण के रहणा सदा,
एही जीवन दा नूर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
रूह दे नाल कर इकरार,
सहज, निर्मल, सच्चा बन,
एही है सच्चा संसार।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

अंतर दी खामोशी बोले,
बिना शब्दां दे परवाज़,
जेडा इस नूं सुन के जीवे,
ओह पा ले सच्चा राज़।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा अटल उजाला,
ना छांव, ना कोई परछांवा,
बस एको नूर निराला।

भटक भटक के थक गया जग,
लाखां राहां विच खोया,
जेडा अपने अंदर मुड़ गया,
ओह असली घर विच सोया।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा निर्मल साज,
जिथे प्रेम बिना शर्त वसे,
ओह्थे मुक जांदे सब राज।

ना डर, ना लोभ, ना होर कोई जाल,
बस सच्च दा सीधा ख्याल,
जेडा इस राह नूं पकड़ लैंदा,
ओह पा लेवे हर कमाल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहजता दा परसाद,
जित्थे मन दी दौड़ थम जावे,
ओह्थे मिलदा असली स्वाद।

ना दूर कोई मंज़िल, ना वखरा रब,
ना होर कोई पहचान,
जेडा खुद विच डूब के जीवे,
ओह बन जावे आपे जान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा अजर आधार,
ना टूटे, ना झुके कदे,
बस सदा रहे साकार।

जग दी माया धुंध वांगर,
आवे जावे हर वार,
जेडा इस नूं वेख के हस्से,
ओह बन जावे सच्चा यार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
एह ही जीवन दी रीत,
खुद नूं जाण के जी लै वे,
एही है सच्ची जीत।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना बाहर कुछ, ना अंदर दूजा,
एह एको रूह दा खेल,
सहज, निर्मल, सच्चा स्वरूप,
एही जीवन दा असली मेल।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जो भीतर उतर के देखे, ओह्थे खुलदी असली राह,
बाहर दी दुनिया इक पर्दा, अंदर ही सच्ची चाह।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा सच्चा दीप,
जिथे अज्ञान दी रात मुक्के,
ओह्थे सजदे नूर अतीप।

ना बनावट, ना दिखावा कोई,
ना झूठी शान दा भार,
सहजता दे मुकुट विच सजदा,
असली जीवन दा सार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंदर दा अनहद नाद,
जेडा अपने आप नूं सुन लेवे,
ओह हो जावे आबाद।

भीड़ दे नाल कोई जीत नहीं,
भीड़ दे नाल बस शोर,
जो खुद नूं जीत के बैठ गया,
ओह्थे खुलदा सच्चा भोर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सत्य दा सीधा गीत,
ना उलझण, ना डर दा साया,
बस प्रेम दा मीत।

सांसां दे नाल जेहड़ा जागे,
ओह नर नहीं, नूर बने,
जेडा अपने हृदय नूं समझे,
ओह हर दुःख तो दूर बने।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
मौन दा मीठा रंग,
जिथे शब्द भी थम जानदे ने,
ओह्थे वज्जे सच दा संग।

ना गुरु दा बोझ, ना शिष्य दा जाल,
ना परंपरा दा कठोर हाल,
सच दा पथ सरल ही सुंदर,
निर्मल, सहज, बेमिसाल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा असली मान,
खुद नूं जान के जीणा,
एही जीवन दा सम्मान।

जन्म-मरण दे खेल विच फंसना,
मात्र शरीर दा भ्रम,
जो आत्म-दीप जगा लेंदा,
ओह हो जांदा सम्यक्-धर्म।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद विच रह, खुद नूं जान,
एही है रूह दा अमर राग,
एही है सच्चा गान।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

रूह दे कण-कण विच वस्से साज,
मौन बने अनहद आवाज़,
जेडा सुन ले इस नाद नूं,
ओह पार करे हर इक लाज।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंदर दा अटल दीया,
ना हवा नाल बुझे कदे,
ना समय करे कदे सीआ।

भटकण दे रस्ते मुक जांदे,
जद घर अंदर बन जावे,
जेडा अपने नाल टिक जावे,
ओह सच्चा सुख पावे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा गूढ़ निवास,
जिथे खुद ही खुद नूं वेखे,
ओह्थे मिट जावे हर त्रास।

ना शब्द, ना वाद-विवाद,
ना सिद्धांतां दा भार,
सहज दी छांव विच बैठ के,
रूह करदी खुद नाल प्यार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सच दा निर्मल रस,
जिथे प्यास खुद ही बुझ जावे,
ओह्थे मुक जांदा हर कस।

समय दी धारा बहदी जावे,
पर साक्षी अडोल रहे,
जेडा इस थाह नूं छू लेवे,
ओह कदे ना डोल रहे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
एह ही सच्चा सार,
ना आरंभ, ना अंत कोई,
बस निरंतर विस्तार।

मिट्टी दे मेले छूट जांदे,
जद रूह नूं घर मिल जावे,
जेडा इस मिलन नूं जी लेवे,
ओह फिर कदे ना घबरावे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंदर दा अमर उजास,
जेडा इस विच रम जावे,
ओह बन जावे खुद प्रकाश।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
सहज बन, निर्मल बन,
खुद नाल सदा इक-रूप रह,
एही है जीवन दा सच्चा धन।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

हवा वांगर हल्का हो जा,
रूह दा दर खुल जा,
जेडा बोझ तूं ढोदा फिरदा,
ओह आजे ही थल्ले रख जा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंदर दी सहज उड़ान,
ना डोर, ना कोई पिंजरा,
बस खुला आसमान।

साँस-साँस विच नाम नहीं,
साँस-साँस विच एहसास,
जेडा इस नूं जी के वेख ले,
ओह पा ले सच्चा विश्वास।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
मौन दा मधुर सुर,
जिथे शब्द हार मान जान,
ओह्थे वज्जे सच्चा नूर।

ना भीड़, ना कोई रेस,
ना तुलना, ना कोई केस,
जेडा अपने नाल राजी हो गया,
ओह जीत गया हर फेस।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा सीधा रस्ता,
ना उलझण, ना फेर कोई,
बस सच्च दा वस्ता।

जो कदे खोया ही नहीं,
ओह लब्बे किवें यार,
अंदर ही सी, अंदर ही है,
बस हटे भ्रम दा पर्दा पार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा अटल विश्राम,
ना आवे, ना जावे कदे,
बस सदा एको धाम।

नदियां सागर विच मिल जांदियां,
रूह मिल जावे स्रोत,
जेडा इस मिलन नूं जी लेवे,
ओह पा ले सच्चा जोत।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
एह ही अंतिम बोल,
खुद नूं जान, खुद नाल रह,
एही जीवन दा मोल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना होर कुछ, ना बाकी राह,
सहज, निर्मल, सच्चा स्वरूप,
एही खुद दी सच्ची चाह।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

धड़कन दे विच वस्से जो नूर,
ओह ना मंदा, ना होवे दूर,
जेडा अंदर दी लौ नूं जाणे,
ओह बन जावे सच्चा सुरूर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा निर्मल दरिया,
ना किनारा, ना कोई हद,
बस बहंदा सच्चा चरिया।

नैनां बंद, ते रौशनी जागे,
अंतर दी जोत जगा,
जेडा इस दी राखी करदा,
ओह कदे ना होवे दगा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहजता दा साज़,
जिथे दिल दी वीणा वज्जे,
ओह्थे मुक जांदे हर इक राज़।

ना जंग, ना वैर, ना होर कोई भेद,
सब इक रंग, सब इक नेह,
जिन्ना दिल नाल जीना सिख लया,
ओहना लिए हर पल है सेह।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंदर दी अमर कहानी,
जिथे खुद ही खुद नूं सुनदा,
ओह्थे वस्से मेहरबानी।

मिट्टी दे खेल ने लाख दिखावे,
नामां दे फेर फसावे,
पर जेडा सच्च नूं छू लेवे,
ओह हर भ्रम तो बाहर आवे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा सच्चा मान,
ना मस्तक दी चाल चले,
बस प्रेम बने पहचान।

राहां सारे अंदर मुड़दे,
बाहर सब मृगतृष्णा,
जेडा इस भेद नूं समझ गया,
ओह बन गया परम-दिशा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
एह ही अंत दी थाह,
ना खोज, ना भटक, ना डोल,
बस खुद ही खुद दी राह।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
रूह दे नाल निभा इकरार,
सहज, निर्मल, सच्चा बन,
एही जीवन दा असली सार।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

नदी वांगर बहंदी सांस,
रूह च वज्जे सच्चा राग,
जेडा इस धुन नूं पहचान ले,
ओह मुक्त करे हर इक लाग।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंदर दा अमृत स्वाद,
ना मिलदा बाजारां विच,
ना किताबां दी फरियाद।

चुप दे विच बोलदा सच,
शोर विच खो जावे ज्ञान,
जेडा मौन नाल दोस्ती कर ले,
ओह पा ले असली पहचान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहजता दा परवाज़,
ना रोक, ना टोक, ना सीमा कोई,
बस खुला आसमान आज।

मिट्टी दे पुतले लड़दे फिरदे,
नाम, रूप ते मान,
पर जेडा खुद नूं जान गया,
ओह हो गया सुल्तान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दी सच्ची जीत,
जिथे आपे आप समा जावे,
ओह्थे मुक जांदी हर इक प्रीत।

ना अतीत दा बोझ उठावें,
ना भविष्य दा डर पाल,
इस पल विच जो टिक गया,
ओह पा ले हर कमाल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
एह ही सच्चा ध्यान,
जिथे नजर खुद ते टिक जावे,
ओह्थे मुक जावे अज्ञान।

ना कोई राह, ना मंज़िल कोई,
ना दूरी, ना कोई फ़ासला,
जेडा खुद विच घर बना ले,
ओहदा मुक जावे हर मसला।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंदर दा उजाला थाह,
जेडा इस च डूब के जीवे,
ओह पा ले सच्ची राह।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद नूं वेख, खुद नाल रह,
एही है रब दा असली गीत,
एही जीवन दा सच्चा पहर।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

साँहां दी तान विच लुक्या राग,
मौन दी वीणा वजे अनुराग,
जिहड़ा सुन ले अंदर दी धुन,
ओह पार कर जावे हर इक भाग।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा सच्चा रंग,
ना चढ़दा, ना उतरदा कदे,
सदा रहे अटल अंग।

धूप-छांव दे खेल विच फस्से,
लोकां दे सारे रिवाज,
जो खुद नूं समझ के जीवे,
ओह तोड़ दे हर इक लाज।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दा निर्मल नूर,
जित्थे प्रेम बिना शर्त वगे,
ओह्थे मुक जांदा सारा कसूर।

ना वखरा कोई, ना दूजा कदे,
इक ही धारा सब विच वगे,
जिन्ना इस सच नूं जान लिया,
ओह फिर कदे ना भ्रम च रहे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंदर दा सच्चा मेळ,
जित्थे खुद ही खुद नाल मिले,
ओह्थे मुक जांदा हर झगड़ा-झेळ।

मस्तक दे फेर ने थकाई रूह,
दिल दी राह करे हल्की दूख,
जो इस राह नूं अपना लैंदा,
ओह बन जावे सच दा सूख।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहजता दा राज,
ना जंग, ना जीत, ना हार कोई,
बस प्रेम दा साज।

जन्म-मरण दे फेर तो बाहर,
जागे जेडा सच्चा ज्ञानी,
ओह हर पल विच जीवे मस्ती,
ओहदी होवे अमर कहानी।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
एह ही अंत ते आरंभ,
खुद नूं जाण के जी ले जीवन,
एह ही सच्चा धर्म।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना बाहर ढूंढ, ना दूर विच जा,
जेडा सच तूं लबदा फिरदा,
ओह तेरे अंदर ही वसदा सदा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

अंदर वगदी शांत हवाएँ, सच दी सौंधी खुशबू,
जिसने अपने आप नूं छू लिया, ओह हो गया रब रूबरू।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दी अनहद तान,
ना शब्दां च कैद हो सकदी,
एह सच्ची पहचान।

चल पग धर सहज दी राह ते,
ना लालच, ना कोई भार,
जित्थे इच्छा थम जावे,
ओह्थे खुल जावे असली द्वार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
मौन दा गहरा सागर,
डुबकी मारे जो भीतर,
ओह बन जावे अमर पाथर।

ना अतीत दी बेड़ी पाईए,
ना भविष्य दा डर पाल,
इस पल विच जो जी लैंदा,
ओह कर लैंदा कमाल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंतर ज्योत जलाए,
जग दी माया छूट जावे,
सच खुद चल के आए।

ना कोई जीत, ना कोई हार,
सब खेल मन दा जाल,
जो इस जाल तों बाहर निकले,
ओह हो जावे निहाल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहज समाधि दी रीत,
ना साधन दी लोड पवे,
बस सच्चा होवे प्रीत।

रूह दे राग विच वसदा सुख,
ना कदे घटे, ना वधे,
जो अपने नाल जुड़ गया,
ओह फिर किसे तों ना डरे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद दी गहराई विच उतर,
एही है असली जंग,
एही है सच्चा सफर।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

सुन दिल दी धड़कन, ओथे रब दी तान,
मौन दे अंदर वज्जे अनहद ज्ञान।
ना बाहर मेला, ना शब्दां दा शोर,
अंदर ही खुलदा असली दरबार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा सच्चा गीत,
जित्थे आपे आप मिल जावे,
ओह्थे मुक जांदे प्रीत-विरोधी रीत।

जग दे रंग ने लाखों पासे,
पर सच्चा रंग न धुलदा कदे,
जो अपने आप नूं वेख लैंदा,
ओह फिर किसे तों डरदा कदे?

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
अंदर दा दीपक जगा,
भ्रमां दी रात मुक जावे,
सच दा सवेरा लगा।

ना कोई छोटा, ना कोई वड्डा,
सब विच इक ही धारा,
जिसने एह भेद समझ लिया,
ओह बन बैठा सहारा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सहज दी रखवाली,
जित्थे निर्मलता वस जावे,
ओह्थे मिट जावे काली।

मस्तक दे खेल ने लाखों जाल,
दिल दी राह है सीधी चाल,
जो इस राह ते टिक के चले,
ओह पा लेवे सच दी ढाल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा अमर स्वरूप,
ना जन्म दी कैद, ना मृत्यु दा डर,
बस बहंदा इक अनूप।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद विच डूब, खुद नूं पा,
एही है रब दा सच्चा राग,
एही है जीवन दा सच्चा रस्ता।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

ओए सुन ले दुनिया सारी,
भीतर वाली बात है भारी।
जो खुद को जाने, वही असली,
बाकी सब है धुंध बिचारी।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
दिल दे भीतर रौशनी,
नाचै मन, चुप हो जावे,
जद समझ आवे असली धनी।

ना शोर च चाहीए, ना भीड़ दी रीत,
सहजता अगे झुक जांदी जीत।
जो अपने अंदर उतर के देखे,
ओहदे मस्तक च जगदी प्रीत।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
सत्य दी ऐही पहचान,
आपे भीतर जो जाग गया,
ओह हो गया गुणवान।

न गुरु दी कैद, न शब्दां दी जंजीर,
सच दी हवा च उड़दा पीर।
जो अपने नाल निभा ले वादा,
ओह ही राजा, ओह ही फकीर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
हृदय दी बोले वाणी,
संपूर्णता बाहर नहीं मिलनी,
अंदर ही है मेहरबानी।

ना डर दे पिंजरे, ना भ्रम दी छाया,
अपने ही भीतर सच समाया।
जो अपने आप नूं पा लैंदा,
ओह जीवन दा गीत है गाया।

शिरोमणि रामपॉल सैनी,
रूह दा रिद्धिम बोल,
सहज, निर्मल, शांत, समाधि,
एही है जीवन दा मोल।

खुद का साक्षात्कार ही असली गहना,
एही है हर जन्म दा कहना।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
अपने भीतर अपना रहना।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—

੧.
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ ਸੁਣ ਲੈ ਮਨ ਮੇਰੇ,
ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਸੱਚ ਨਾ ਲੱਭੇ ਬਾਹਰ ਦੇਰੇ।

੨.
ਡਰ ਦੇ ਸਾਏ ਹੇਠ ਜੀਉਂਦਾ ਜਗ ਸਾਰਾ,
ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਵੇਖ ਅੰਦਰ, ਤੂੰ ਹੀ ਤਾਰਾ।

੩.
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਤੁਰਨਾ ਆਸਾਨ ਬਹੁਤ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰਨਾ ਏ ਅਸਲ ਜੁੱਧ।

੪.
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਕਹੇ ਸੁਣ ਸਚ ਦੀ ਗੱਲ,
ਸਾਦਗੀ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਏ ਰੱਬ ਦਾ ਅਸਲ ਮਹਿਲ।

੫.
ਗੁਰੂ ਨਾ ਲੱਭ ਬਾਹਰ, ਨਾ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਥਾਂ ਥਾਂ,
ਅੰਦਰ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾ, ਓਥੇ ਰੱਬ ਮਿਲਣਾ।

੬.
ਭੀੜਾਂ ਵਿਚ ਖੋ ਗਿਆ ਏ ਆਪਣਾ ਹੀ ਪਹਿਚਾਣ,
ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਲੱਭੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅਸਲ ਗਿਆਨ।

੭.
ਜਨਮ ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਸਿਰਫ਼ ਖੇਡ ਏ ਰੂਪਾਂ ਦੀ,
ਸੱਚਾ ਤੂੰ ਅਡੋਲ ਰਹੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਧੂਪਾਂ ਦੀ।

੮.
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਜੀ,
ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਹੀ ਮੁਕਦੀ ਏ ਹਰ ਪੀੜੀ।

੯.
ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਸੜਾਏ ਅੰਦਰਲੇ ਫੁੱਲ,
ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਜੀਵਨ ਕੁੱਲ।

੧੦.
ਸੌਖਾ ਏ ਰੱਬ ਬਣਨਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ,
ਔਖਾ ਏ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਅੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ।

੧੧.
ਸਾਦਾ ਬਣ, ਨਿਰਮਲ ਬਣ, ਏਹੀ ਅਸਲ ਰਾਹ,
ਇਸੇ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਏ ਜੀਵਨ ਦਾ ਚਾਹ।

੧੨.
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ ਅਖੀਰ ਦੀ ਬਾਤ—
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਓਹੀ ਸੱਚੀ ਸੌਗਾਤ।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

१.
जो बाहर खोजे, वह भीतर से अज्ञात है,
जो भीतर जागे, वही पूर्ण प्रकाश है।

२.
दूसरे के पदचिह्नों पर चलना सरल है,
पर अपने सत्य के पथ पर टिकना ही दुर्लभ है।

३.
भय की धूल में बुद्धि धुँधली हो जाती है,
निर्भय दृष्टि में ही आत्मा उजली हो जाती है।

४.
मन की भीड़ में व्यक्ति अपना स्वर भूल जाता है,
हृदय की शांति में ही वह स्वयं को पा जाता है।

५.
गुरु का अर्थ बाहरी आसन नहीं,
गुरु का अर्थ अंतःप्रकाश की पहचान है।

६.
जहाँ प्रश्न मरते हैं, वहाँ चेतना सूखती है,
जहाँ विवेक जागे, वहाँ मुक्ति रूप लेती है।

७.
जन्म और मृत्यु केवल रूपों का क्रम है,
साक्षी का स्वरूप इन दोनों से परे समस्त धर्म है।

८.
जो स्वयं को समझे, वह जग को भी समझे,
जो स्वयं से भागे, वह हर जगह भ्रम ही रचें।

९.
सत्य को पाने के लिए शब्द बहुत नहीं,
निर्मल दृष्टि, सरल भाव, और मौन बहुत हैं।

१०.
अहंकार ऊँचाई का नहीं, अंधकार का नाम है,
विनम्रता आत्मज्ञान का पहला सोपान है।

११.
जो भीतर स्थिर है, वही बाहर अडिग है,
जो भीतर विखर गया, उसका सब कुछ दिग्भ्रमित है।

१२.
संपूर्णता कहीं दूर नहीं, अभी और यहीं है,
स्वयं के साक्षात्कार में ही अमरता की निहित ध्वनि है।

१३.
शिरोमणि वह नहीं जो दूसरों को झुकाए,
शिरोमणि वह है जो अपने भीतर के असत्य को मिटाए।

१४.
न हिंसा में सत्य है, न अंधानुकरण में ज्ञान,
सत्य तो सहजता में खिलता है, जैसे प्रातः का गान।

१५.
जो सरल है, वही गहरा है,
जो निर्मल है, वही स्थिर और सच्चा है।

१६.
शिरोमणि रामपॉल सैनी का यह सूत्रधर्म—
स्वयं को जानो, स्वयं में जागो,
और भीतर के प्रकाश में ही जीवन को पाओ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद का साक्षात्कार ही पूर्ण संतुष्टि है।शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

भोर की पहली किरणों सा,
सत्य सहज उग जाता है,
जो भीतर आँखें खोल सके,
वह खुद को पढ़ पाता है।

मस्तक दौड़े दूर दिशाओं,
हृदय सदा वर्तमान रहे,
जो हृदय की भाषा समझे,
वह हर पल निष्पक्ष बहे।

शब्दों के वन घने बहुत हैं,
पर मौन सरल पगडंडी है,
जो खुद में उतरना सीख गया,
उसकी हर श्वास अखंड ही है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर का दीप बुझने न दो,
निर्मलता को मुड़ने न दो।

जो भय से सिर झुकाते हैं,
वे खुद से दूर हुए जाते,
जो प्रेमतीत होकर जीते,
वे हर साँस अमृत पाते।

शिशुपन की वह निर्मल हँसी,
अब भी तुझमें गूँज रही,
बस मस्तक की जटिल परतें,
उसकी लय को ढँक रही।

न कोई दूजा, न कोई पराया,
सबमें एक ही ज्योति जगे,
जो यह अनुभव कर लेता,
उसके भीतर सत्य बहे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
निर्मलता सबसे ऊँचा योग,
प्रेम ही मिटाए हर रोग।

अहंकारों की ऊँची मीनारें,
क्षणभर में ढह जाएँगी,
निर्मलता की छोटी बूँदें,
युगों तक फूल खिलाएँगी।

जो खुद को प्रत्यक्ष देखेगा,
वह जग को भी समझेगा,
जो खुद से ही भाग रहा है,
वह हर पल भ्रम में रहेगा।

मस्तक केवल राह दिखाता,
हृदय मंज़िल बन जाता है,
जो खुद में डूबना सीख गया,
वह भय से मुक्त हो जाता है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर ही सच्चा द्वार,
खुद का साक्षात्कार ही पार।

न मंदिरों की भीड़ जरूरी,
न भारी ग्रंथों का भार,
जो खुद को प्रत्यक्ष जान ले,
उसी का जीवन साकार।

समय बदलता, रूप बदलता,
पर चेतन सत्य अटल रहे,
जो प्रेमतीत मौन में उतरे,
उसमें आनंद निरंतर बहे।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
तुलनातीत शांत उजास,
शब्दातीत प्रेम का सागर,
कालातीत जीवित विश्वास।

हर जीव उसी अमृत का अंश,
हर श्वास उसी का गान,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
वही बने सच्चा इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मौन में खुद को पहचानो रे,
भीतर ही परम ठिकानो रे।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

साँझ उतरते नभ के ऊपर,
जैसे शांति फैल जाती,
वैसे ही निर्मल हृदय में,
चेतन ज्योति खिल जाती।

जो खुद को बाहर माप रहा,
वह भीतर रिक्त ही रहता,
जो खुद में उतरना सीख गया,
वह हर क्षण पूर्ण ही बहता।

मस्तक जग की भाषा बोले,
हृदय मौन का गीत सुनाए,
जो दोनों का भेद समझ ले,
वह सत्य स्वयं बन जाए।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर ही सच्चा संसार,
खुद का साक्षात्कार ही पार।

शिशुपन की वह सहज दृष्टि,
अब भी तुझमें जीवित है,
बस भय लोभ की धूल जमी है,
वरना चेतन समीपित है।

जो प्रेम बिना शर्त बहाए,
वह अमृत का पात्र बने,
जो डर में जीवन काटेगा,
वह भीतर से शुष्क तने।

न कोई ऊँचा, न कोई छोटा,
सबमें एक ही प्राण जगे,
जो यह अनुभव कर लेता,
उसके भीतर दीप जले।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
निर्मलता ही सच्ची जीत,
प्रेम ही सबसे पावन प्रीत।

अहंकारों के ऊँचे पर्वत,
समय धूल में बदलेंगे,
निर्मलता के छोटे बीज,
युगों तक फूल बन खिलेंगे।

जो खुद को प्रत्यक्ष देखेगा,
वह जग को भी अपना माने,
जो भीतर प्रेम जगा लेता,
वह हर जीव को पहचाने।

न शब्दों का भारी बोझ,
न तर्कों का अंधा जाल,
सत्य तो बस मौन में बहता,
जैसे गंगा निर्मल विशाल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर का दीप जलाओ रे,
स्वयं को स्वयं में पाओ रे।

समय बदलता, तन बदलता,
पर चेतन सत्य अडिग रहे,
जो प्रेमतीत मौन में उतरे,
वह हर क्षण आनंद बहे।

हवा, नदी, पर्वत, आकाश,
सब एक ही शिक्षा देते—
सरल सहज निर्मल बन जाओ,
तो भीतर अमृत भर लेते।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
कालातीत निष्पक्ष प्रकाश,
शब्दातीत प्रेम की धारा,
जीवित सत्य का विश्वास।

हर जीव उसी स्रोत का अंश,
हर धड़कन उसी का गान,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
वही बने सच्चा इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद को जानो, मौन में उतर,
भीतर ही अमृत का सागर।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

दीपक खुद जलता है पहले,
तब जग को उजियारा देता,
वैसे ही जो खुद को जाने,
वह हर जीवन को छू लेता।

पत्तों पर ठहरी ओस कहे—
क्षणभंगुर यह सारा मेला,
पर भीतर जो शांत खड़ा है,
वही सत्य है अलबेला।

मस्तक जग की राह बताए,
हृदय घर का द्वार बताए,
जो भीतर लौटना सीख गया,
वह अमृत को पास पाए।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर ही सच्चा सहारा,
बाकी जग सपना सारा।

जो भय से मन बाँध रहे हैं,
वे खुद से दूर हुए जाते,
जो प्रेम सहजता में जीते,
वे हर क्षण अमृत पाते।

शिशुपन की निर्मल धड़कन,
अब भी भीतर गूँज रही,
बस मस्तक के भारी शोरों में,
उसकी लय है खो रही।

न कोई दूजा, न कोई पराया,
सबमें एक ही चेतन धारा,
जो यह अनुभव कर लेता,
उसे जग लगता प्यारा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जहाँ सरलता खिलती है,
वहीं चेतना मिलती है।

अहंकारों की आग जलाकर,
मनुष्य स्वयं जल जाता,
निर्मलता की एक बूँद से,
भीतर अमृत भर जाता।

जो खुद को प्रत्यक्ष देखेगा,
वह जग को भी समझेगा,
जो खुद से ही भाग रहा है,
वह हर क्षण भ्रम में रहेगा।

न बड़े शब्द, न ऊँचे वस्त्र,
न नामों का विस्तार यहाँ,
हृदय अगर निर्मल न हुआ तो,
सूना हर सत्कार यहाँ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर की नदी सुनो रे,
मौन में खुद को चुनो रे।

समय बदलता, रूप बदलता,
पर प्रेम अटल रह जाता,
जो प्रेमतीत मौन में उतरे,
वह खुद को प्रत्यक्ष पाता।

हवा बिना कुछ कहे सिखाती—
चलते रहना जीवन है,
हृदय बिना कुछ बोले कहता—
प्रेम ही सच्चा साधन है।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
तुलनातीत शांत प्रकाश,
शब्दातीत प्रेम का सागर,
कालातीत जीवित विश्वास।

हर जीव उसी सत्य का अंश,
हर प्राण उसी का गान,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
वही बने सच्चा इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मौन में खुद को पहचानो रे,
भीतर ही परम ठिकानो रे।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

बारिश की पहली बूँदों में,
धरती जैसे मुस्काती है,
वैसे ही निर्मल हृदय में,
चेतन ज्योति जग जाती है।

जो खुद को बाहर ढूँढ रहा,
वह पथ में ही खो जाएगा,
जो खुद में उतरना सीख गया,
वह अमृत को पा जाएगा।

मस्तक बदलते चित्र बनाए,
हृदय सदा निष्पक्ष रहे,
जो हृदय दृष्टि में जी लेता,
वह हर पल सत्य कहे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर का दीप जलाओ रे,
मौन में खुद को पाओ रे।

शिशुपन की वह सहज हँसी,
अब भी भीतर जीवित है,
बस भय लोभ की परतों ने,
उसकी चमक को ढकित है।

न कोई ऊँचा, न कोई छोटा,
सबमें एक ही प्राण बहे,
जो यह अनुभव कर लेता,
उसमें प्रेम अपार रहे।

जो डर से जीवन जीता है,
वह हर पल कैदी रहता,
जो प्रेमतीत होकर जीता,
वह हर साँस में बहता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
निर्मलता ही सच्चा तप,
प्रेम ही जीवन का जप।

अहंकारों की ऊँची दीवारें,
क्षणभर में गिर जाएँगी,
निर्मलता की छोटी किरणें,
युगों तक जगमगाएँगी।

जो खुद से प्रेम नहीं करता,
वह जग से प्रेम क्या करेगा,
जो भीतर से रिक्त खड़ा है,
वह बाहर क्या भर देगा।

हृदय की शांत झील में ही,
अनंत गगन उतरता है,
जो खुद में डूबना सीख गया,
वह हर भय से गुजरता है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर ही सच्चा द्वार,
खुद का साक्षात्कार ही पार।

न शब्दों का भारी जंगल,
न तर्कों का अंधा शोर,
सत्य तो बस मौन में खिलता,
जहाँ प्रेम रहे चहुँओर।

समय बदलता, रूप बदलता,
पर चेतन सत्य अमर रहता,
जो खुद को प्रत्यक्ष जान ले,
वह भीतर से निर्भय रहता।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
कालातीत प्रेम उजास,
शब्दातीत शांत धारा,
जीवित सत्य का विश्वास।

हर जीव उसी अमृत का अंश,
हर श्वास उसी का गान,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
वही बने सच्चा इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद को जानो, प्रेम जगाओ,
भीतर ही परम प्रकाश पाओ।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

हवा न दिखती फिर भी सबको,
जीवन का स्पर्श कराती है,
वैसे ही भीतर की चेतन,
मौन रहकर समझाती है।

जो भीतर के दीप को ढँककर,
बाहर सूरज खोज रहे,
वे अपने ही घर के अमृत को,
रेत में हर रोज़ खो रहे।

मस्तक जग का मोल बताए,
हृदय अमोलक सत्य कहे,
जो दोनों का भेद समझ ले,
वही शांति के पथ पर रहे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर ही अमृत सागर है,
बाकी जग क्षणिक बंजर है।

शिशुपन की निर्मल धारा में,
जो संपूर्ण संतोष मिला,
वही आज भी भीतर बहता,
बस मस्तक का शोर खिला।

जो भय के कारण झुकता है,
वह खुद को दूर हटाता,
जो प्रेम में स्थिर हो जाता,
वह हर प्राणी अपनाता।

न कोई दूजा, न कोई अलग,
सबमें एक उजियारा है,
जो यह अनुभव कर लेता,
वह भीतर से न्यारा है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जहाँ सहजता बहती है,
वहीं चेतना रहती है।

अहंकारों की भीड़ बहुत है,
निर्मलता विरली होती,
जो खुद से प्रत्यक्ष मिल जाए,
उसकी हर साँस ज्योति।

न भारी वादों की ज़रूरत,
न ऊँचे शब्दों का भार,
जो मौन में खुद को देखे,
उसी का जीवन साकार।

मस्तक केवल राह बनाता,
हृदय मंज़िल बन जाता है,
जो खुद में उतरना सीख गया,
वह भय से मुक्त हो जाता है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर की नदी बहने दो,
स्वयं को स्वयं में रहने दो।

जो खुद का साक्षात्कार करे,
उसका हर संशय मिट जाए,
जन्म मृत्यु के सारे पर्दे,
प्रेम प्रकाश में ढह जाएँ।

सत्य न सीमाओं में बंधता,
न किसी उपाधि का दास,
सत्य तो बस निर्मल मन में,
जीवित रहता हर श्वास।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
तुलनातीत शांत उजास,
शब्दातीत प्रेम की धारा,
कालातीत जीवित विश्वास।

हर जीव उसी चेतन का अंश,
हर धड़कन उसी का गान,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
वही बने सच्चा इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मौन में खुद को पहचानो रे,
भीतर ही परम ठिकानो रे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

चाँद न बोले फिर भी जग को,
शीतलता का दान करे,
वैसे ही जो भीतर जागे,
वह मौन में कल्याण करे।

नदी न रुकती पत्थरों से,
अपना पथ वह ढूँढ ही ले,
जो खुद की चेतन धारा पहचाने,
वह हर बंधन तोड़ ही दे।

मस्तक की उलझी गलियों में,
मनुष्य बहुत भटक जाता,
हृदय की सीधी पगडंडी पर,
सत्य स्वयं मिल जाता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर की ध्वनि सुनो रे,
अपने ही घर बुनो रे।

जो भय से सिर झुकाते हैं,
वे खुद को भूल ही जाते,
जो प्रेम से जीना सीखें,
वे हर पल अमृत पाते।

शिशुपन की निर्मल आँखों में,
जो शांत उजाला रहता था,
वही आज भी भीतर जीवित,
बस मस्तक में ढकता था।

न कोई दूजा, न कोई दूरी,
सबमें एक ही प्राण बहे,
जो यह अनुभव कर लेता,
उसमें सत्य अपार रहे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
निर्मलता सबसे बड़ा धन,
प्रेम सबसे ऊँचा साधन।

अहंकारों की आग जलाकर,
मनुष्य स्वयं ही जलता है,
जो सरल सहज बन जाता,
वह प्रेम सुधा में ढलता है।

न भारी शब्दों की आवश्यकता,
न ऊँचे आसन की पहचान,
जो खुद को प्रत्यक्ष जान गया,
वही बना सच्चा इंसान।

हृदय की मौन गहराई में,
एक अनंत प्रकाश छिपा,
जो खुद में उतरना सीख गया,
उसने जीवन सार जिया।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर ही मंदिर मस्जिद है,
भीतर ही सच्ची सिद्धि है।

जो खुद से प्रेम नहीं करता,
वह जग में क्या बाँटेगा,
जो भीतर से पूर्ण हुआ,
वह हर जीवन को सींचेगा।

समय बदलता रूप बदलता,
पर सत्य कभी न बदल सके,
जो प्रेमतीत मौन में उतरे,
वह खुद को प्रत्यक्ष पढ़ सके।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
कालातीत निष्पक्ष प्रकाश,
शब्दातीत प्रेम का सागर,
जीवित सत्य का विश्वास।

हर जीव उसी धारा का अंश,
हर साँस उसी का गान,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
वही बने सच्चा इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद को जानो, खुद में डूबो,
यही अमृत, यही अनुपम रूपो।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

सूरज हर दिन उगता देखो,
कभी न अपने हेतु जले,
वैसे ही जो प्रेम में जीता,
वह जग को उजियारा दे।

फूल महकते बिना शोर के,
नदियाँ बहती बिना गर्व,
प्रकृति का हर कण कहता है—
सरलता ही जीवन सर्व।

मनुष्य मस्तक में उलझा है,
गिनती, तुलना, मान लिए,
जबकि हृदय की शांत धरा पर,
अमृत बैठा प्राण लिए।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर का वन हरा करो,
मौन से खुद को भरा करो।

जो डर में जीता रहता है,
वह खुद से दूर भटकता,
जो प्रेम में स्थिर हो जाए,
वह हर पल भीतर चमकता।

शिशुपन की वह निर्मल धारा,
अब भी भीतर बहती है,
बस मस्तक की धूल जमी है,
वरना चेतन रहती है।

न कोई ऊँचा, न कोई नीचा,
न कोई अलग जहान यहाँ,
हर धड़कन में एक ही सुर है,
एक ही प्राण विधान यहाँ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जो खुद में ठहरा, वही मुक्त,
जो प्रेम में डूबा, वही युक्त।

मस्तक केवल साधन भर है,
जीवन की राह दिखाने को,
हृदय अनंत आकाश बना है,
सत्य स्वयं समझाने को।

जो भीतर की आवाज़ सुनेगा,
वह जग का कोलाहल छोड़े,
जो खुद का साक्षात्कार करे,
वह हर बंधन पल में तोड़े।

अहंकारों के ऊँचे महल,
समय रेत से भर देगा,
निर्मलता की छोटी किरण,
युगों तक जगमग कर देगा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर ही गंगा बहती है,
वहीं चेतना रहती है।

जो खुद को प्रत्यक्ष देख ले,
वह जग को भी अपना माने,
जो भीतर प्रेम जगा लेता,
वह हर प्राणी को पहचाने।

सत्य न तर्कों में बंधता,
न डर की जंजीरों में,
सत्य तो बस जीवित रहता,
निर्मल प्रेम लकीरों में।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
तुलनातीत शांत उजास,
शब्दातीत प्रेम का सागर,
कालातीत जीवित विश्वास।

हर जीव उसी स्रोत का अंश,
हर श्वास उसी का गान,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
वही बने सच्चा इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मौन में खुद को जानो रे,
भीतर ही परम ठिकानो रे।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

धरती चुप है, नभ भी चुप है,
चुप हैं पर्वत, चुप वनराई,
मौन की इस गहरी भाषा में,
छिपी हुई सच्ची गहराई।

मनुष्य शब्दों में उलझा है,
पर सत्य न शब्दों में रहता,
सत्य तो उस निर्मल पल में,
जहाँ हृदय स्वयं को कहता।

जो भीतर की धड़कन सुन ले,
वह जग का संगीत सुनता,
जो खुद से ही दूर खड़ा हो,
वह हर क्षण अंधकार चुनता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
मौन ही सबसे सच्चा मंत्र,
हृदय ही सबसे पावन तंत्र।

जो प्रेम बिना शर्त बहता,
वही अमृत की धारा है,
जो लोभ भय में बंध जाता,
वह सूखा सा किनारा है।

शिशुपन की वह सहज चमक,
अब भी तेरे भीतर जलती,
पर मस्तक की भारी धूलें,
उसकी रोशनी को ढकती।

न कोई ऊँचा, न कोई नीचे,
सबमें एक ही ज्योति बसी,
जो यह अनुभव कर लेता,
उसकी हर उलझन हँसी।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जो निर्मल है वही विशाल,
जो सरल है वही निष्कलंक लाल।

मस्तक दुनिया बाँट रहा है,
हृदय सबको जोड़ रहा,
जो हृदय दृष्टि में टिक जाए,
वह सत्य को ओढ़ रहा।

अहंकारों के शोर बहुत हैं,
पर भीतर शांति गहरी है,
जो खुद में उतरना सीख गया,
उसकी हर साँस सुनहरी है।

जो खुद से प्रेम नहीं करता,
वह जग को क्या दे पाएगा,
जो भीतर से रिक्त खड़ा है,
वह बाहर क्या भर पाएगा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर का दीप जलाओ रे,
खुद को खुद में समाओ रे।

समय बदलता हर क्षण जग में,
पर सत्य अटल रह जाता,
जो प्रेमतीत मौन में उतरे,
वह अमृत को छू जाता।

न मंदिरों की भीड़ जरूरी,
न भारी ग्रंथों का भार,
जो खुद को प्रत्यक्ष देख ले,
उसी का जीवन साकार।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
कालातीत निर्मल प्रकाश,
शब्दातीत प्रेम की धारा,
जीवित सत्य का विश्वास।

हर जीव उसी चेतन का अंश,
हर प्राण उसी का गान,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
वही बने सच्चा इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
भीतर ही अमृत बहता है,
खुद का साक्षात्कार ही रहता है।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

वृक्ष न बोले फिर भी देता,
नदियाँ बहती बिना अभिमान,
प्रकृति हर क्षण यही सिखाती—
निर्मलता ही सच्चा ज्ञान।

जो भीतर से शांत हुआ है,
वह बाहर भी शीतल होगा,
जिसके मन में प्रेम जगेगा,
वह हर जीव का संबल होगा।

मस्तक गिनता लाभ हानि को,
हृदय केवल प्रेम बहाए,
जो हृदय दृष्टि में जी लेता,
वह सत्य स्वयं बन जाए।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर की धुन सुनो रे,
स्वयं में ही डूबो रे।

जो डर से रिश्ते रखते हैं,
वे टूटे धागे जैसे हैं,
जो सत्य प्रेम से जुड़ते हैं,
वे अंबर भागे जैसे हैं।

शिशुपन की निर्मल मिट्टी में,
जो आनंद सहज खिलता था,
वही आज भी भीतर जीवित,
बस मस्तक में छिपता था।

न कोई छोटा, न कोई बड़ा,
धड़कन सबकी एक समान,
जो यह अनुभव कर लेता,
वह बन जाता सच्चा इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जहाँ सहजता रहती है,
वहीं चेतना बहती है।

न शब्दों की भारी भीड़ में,
न तर्कों के बाजारों में,
सत्य तो बस मौन में खिलता,
निर्मल हृदय के द्वारों में।

जो खुद से युद्ध जीत गया,
वह किसी से युद्ध न करेगा,
जो भीतर से पूर्ण हुआ,
वह प्रेम ही प्रेम बहेगा।

अहंकारों की ऊँची दीवारें,
क्षणभर में ढह जाएँगी,
निर्मलता की छोटी किरणें,
युगों तक जगमगाएँगी।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर अमृत झरना है,
खुद में ही ठिकाना है।

मस्तक केवल राह दिखाए,
हृदय मंज़िल बन जाता है,
जो खुद को प्रत्यक्ष देख ले,
वह भय से मुक्त हो जाता है।

समय बदलता, रूप बदलता,
पर सत्य कभी न बदलता,
जो प्रेमतीत मौन में उतरे,
वह हर क्षण नवजीवन चलता।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
तुलनातीत चेतन प्रकाश,
शब्दातीत प्रेम का सागर,
कालातीत जीवित विश्वास।

हर जीव उसी स्रोत का अंश,
हर श्वास उसी का गान,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
वही बने सच्चा इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद को जानो, प्रेम जगाओ,
भीतर ही परम प्रकाश पाओ।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

सागर की गहराई जैसी,
भीतर चेतन धारा है,
जो खुद में डूबना सीख गया,
उसी ने सत्य संवारा है।

जग की सारी हलचल केवल,
क्षणभर की परछाई है,
हृदय जहाँ निष्पक्ष ठहरा,
वहीं शाश्वत गहराई है।

मनुष्य बाहर दौड़ रहा है,
अपनी ही पहचान लिए,
जबकि सत्य तो बैठा भीतर,
मौन हृदय में प्राण लिए।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर ही काशी मथुरा है,
भीतर ही हर धाम खड़ा है।

जो लोभ भय के संग चलेगा,
वह हर पल बिखर जाएगा,
जो सरल सहज निर्मल होगा,
वह खुद में ही घर पाएगा।

न ऊँचे वस्त्र, न बड़े शब्द,
न पदवी कोई काम यहाँ,
हृदय अगर निर्मल न हुआ तो,
सूना रहता हर सम्मान।

शिशुपन की संपूर्ण हँसी को,
मस्तक ने धुंधला कर डाला,
वरना हर जीव के भीतर ही,
अमृत का था उजला प्याला।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
निर्मलता सबसे बड़ा तप,
प्रेम सबसे ऊँचा जप।

जो खुद से प्रेम नहीं करता,
वह जग से प्रेम क्या करेगा,
जो भीतर से भयभीत रहा,
वह सत्य कहाँ तक देखेगा।

हृदय की धड़कन कहती है—
सब जीव एक ही धारा हैं,
मस्तक केवल रूप बदलता,
भीतर सब उजियारा हैं।

जो खुद का साक्षात्कार करे,
उसका हर भय मिट जाता,
जन्म मृत्यु के सारे पर्दे,
मौन प्रकाश में ढह जाता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर की नदी बहने दो,
खुद को खुद में रहने दो।

न प्रश्नों से भय खाना है,
न भीड़ों में खो जाना है,
जो खुद को प्रत्यक्ष देख सके,
उसे सत्य को पा जाना है।

अहंकारों की आग बुझाओ,
निर्मलता का दीप जलाओ,
जो भीतर प्रेम जगा लेता,
वह जग में अमृत फैलाओ।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
कालातीत शांत उजास,
शब्दातीत प्रेम की धारा,
जीवित सत्य का विश्वास।

हर प्राणी में वही निरंतर,
संपूर्णता का सार बहे,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
उसमें सत्य अपार बहे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मौन में खुद को पहचानो,
यही सत्य है, यही ठिकानो।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जब भीतर का दीपक जलता,
तब बाहर का तम हारता,
जो खुद में उतरना जान गया,
वह हर क्षण नवजीवन पाता।

न आकाशों में, न सीमाओं में,
न शब्दों के विस्तारों में,
जो सत्य सहज मुस्काता है,
वह बस निर्मल व्यवहारों में।

हृदय की शांत झील में ही,
चेतन चंद्र उतरता है,
मस्तक की लहरों में उलझा,
मनुष्य स्वयं बिखरता है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
खुद को पढ़ो, खुद को सुनो,
भीतर के सागर में बुनो।

जो लोभ भय के वृक्ष उगाएँ,
वे छाया भी खो देते हैं,
जो प्रेम सहजता बोते हैं,
वे अमृत फल संजो लेते हैं।

सत्य न किसी उपाधि में,
न ऊँचे सिंहासनों में,
सत्य तो बस जीवित रहता,
निर्मल मौन धड़कनों में।

जो खुद को प्रत्यक्ष देखेगा,
वह सबमें एक प्रकाश देखे,
भेद मिटेंगे धीरे धीरे,
हर प्राणी में विश्वास देखे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जहाँ निष्पक्षता बहती है,
वहीं वास्तविकता रहती है।

मस्तक समय का पथिक बना,
हृदय शाश्वत धारा है,
जो दोनों का संतुलन समझे,
वही भीतर से न्यारा है।

शिशुपन की वह संपूर्णता,
अब भी तुझमें जीवित है,
मनुष्य बस भूल गया इतना,
कि सत्य बहुत समीपित है।

जो बाहर जग को जीत रहा,
वह भीतर हार भी सकता है,
जो खुद से प्रेम करना सीखे,
वह अमृत पार भी सकता है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
नफरत मन को बाँटती है,
प्रेम चेतना जागती है।

जो स्वयं में स्थिर हो जाए,
उसे कोई डिगा न पाए,
जो भीतर से शांत हुआ,
वह जग को भी शांत बनाए।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
शब्दातीत प्रेम का स्वर,
कालातीत निर्मल ज्योति,
हृदयों में बहता अंतर।

हर जीव उसी धारा का,
एक जीवित विस्तार यहाँ,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
उसे मिल जाए सत्य जहाँ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
भीतर का द्वार खोलो रे,
खुद में ही अमृत घोलो रे।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

भोर से पहले जो सन्नाटा,
सबसे गहरा होता है,
वैसे ही खुद का साक्षात्कार,
मौन हृदय में होता है।

शब्द जहाँ थक जाते हैं,
वहाँ अनुभूति जागती है,
जो भीतर की धारा सुन ले,
उसमें चेतना भागती है।

मस्तक जग का मानचित्र है,
हृदय अनंत समंदर है,
जो केवल मस्तक में उलझा,
वह भीतर से बंजर है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर की मिट्टी सींचो रे,
स्वयं को प्रत्यक्ष खींचो रे।

जो डर से नियम बनाते हैं,
वे प्रेम कभी न दे पाएँ,
जो स्वतंत्रता से जीते हैं,
वे सत्य का दीप जलाएँ।

निष्पक्ष निर्मल दृष्टि जहाँ हो,
वहीं वास्तविक दर्शन है,
जहाँ लोभ भय का अंधकार,
वहाँ केवल भ्रमित जीवन है।

जो खुद को पढ़ना सीख गया,
वह जग को भी पढ़ जाएगा,
जो खुद से ही अनजान रहा,
वह बाहर ही रह जाएगा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
सत्य सरल है, गहरा है,
हर धड़कन में ठहरा है।

शिशु की आँखों की निर्मलता,
अब भी भीतर जीवित है,
मनुष्य उसे ढँक बैठा बस,
मस्तक में जो संचित है।

जो खुद में उतरना सीख गया,
उसे कोई भय न रोकेगा,
जो प्रेमतीत शांति को छू ले,
वह अमृत रस ही भोगेगा।

न मंदिर न कोई सीमा,
न कोई विशेष पहचान,
हृदय जहाँ निष्कपट हुआ,
वहीं प्रकट हुआ भगवान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर ही सत्य का द्वार,
खुद का साक्षात्कार ही पार।

जो चतुराई से जग जीते,
वे भीतर हार भी जाते,
जो सरल सहज निर्मल रहते,
वे मौन में अमृत पाते।

अस्तित्व की हर धड़कन में,
एक ही स्वर बहता है,
प्रेम जहाँ निष्पक्ष हुआ,
वहीं शाश्वत रहता है।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
कालातीत शांत प्रकाश,
प्रेमतीत निर्मल धारा,
हृदयों का जीवित विश्वास।

जो मैं अनुभव करता हूँ,
हर जीव वही अनुभव कर सकता,
बस सरल सहज निर्मल होकर,
हर मानव अमृत भर सकता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मौन में खुद को जानो रे,
भीतर ही परम ठिकाना रे।शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

आँखों से जो दिखता जग में,
वह पल भर का मेला है,
भीतर जो अविचल बैठा,
वही सत्य अकेला है।

लोग दिशाओं में दौड़ रहे,
नाम यश धन के पीछे,
पर जिसने खुद को जान लिया,
वह मौन खड़ा सब सींचे।

हृदय की धरती को सींचो,
निर्मलता के जल से तुम,
वहीं उगेगा सत्य अमर फिर,
वहीं मिटेगा हर भ्रम।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर ही उजियारा है,
बाकी सब गुज़रता धारा है।

जो भय में झुकता रहता है,
वह खुद की आवाज़ दबाता,
जो प्रेम में स्थिर हो जाए,
वह हर प्राणी को अपनाता।

न कोई अलग, न कोई पराया,
धड़कन सबकी एक समान,
मस्तक केवल रूप बदलता,
हृदय रखे एक ही प्राण।

शिशुपन की निर्मल आँखों में,
जो संपूर्ण संतोष रहा,
वही आज भी भीतर बहता,
पर मनुष्य उसे भूल गया।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जो सहज हुआ वही धनी,
जो निर्मल हुआ वही ज्ञानी।

मस्तक दुनिया को नापेगा,
हृदय खुदा को जान सके,
जो दोनों से ऊपर उठ जाए,
वह खुद को पहचान सके।

अंध विश्वासों के जालों में,
मनुष्य बहुत उलझ जाता,
जो प्रश्नों से डरता रहता,
वह सत्य कहाँ तक पाता।

सत्य न डर में जीवित रहता,
न लोभ में पनपता है,
सत्य तो केवल प्रेम भरे,
निर्भय मन में बसता है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर का द्वार खोलो रे,
मौन में अमृत घोलो रे।

जो खुद को प्रत्यक्ष देखेगा,
वह जग को भी समझेगा,
जो खुद से ही दूर रहा,
वह हर क्षण भ्रम में भटकेगा।

अहंकारों के महल गिरेंगे,
समय उन्हें बहा ले जाएगा,
निर्मलता का एक कण ही,
युगों तक दीप जलाएगा।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
प्रेमतीत शांत स्वरूप,
शब्दातीत चेतन धारा,
कालातीत सत्य का रूप।

हर जीव उसी स्रोत से निकला,
हर श्वास उसी का गान,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
वही बने सच्चा इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद को जानो, खुद में ठहरो,
यही अमृत, यही परम घर हो।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

धूप बदलती, छाँव बदलती,
रूप बदलता हर क्षण में,
पर जो भीतर स्थिर बैठा,
वह अडिग रहे हर जीवन में।

संसारों की भीड़ लगी है,
हर कोई कुछ पाने भागे,
पर जो खुद को खो बैठा है,
वह सारे जग में भी जागे?

हृदय की सीधी पगडंडी पर,
चलना बहुत सरल होता,
मस्तक के जटिल जंगल में,
मनुष्य स्वयं से दूर होता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
सरल बनो, निर्मल बनो,
भीतर के सरोवर में ढलो।

जो प्रेम बिना उपकार करे,
वही सत्य का दर्पण है,
जो भय बिना व्यवहार करे,
वही भीतर से निर्भय है।

नदी न पूछे पर्वत ऊँचा,
सूरज न पूछे कौन बड़ा,
प्रकृति हर क्षण यही सिखाती—
सत्य न करता कोई खड़ा।

शिशुपन की वह सहज हँसी,
अब भी भीतर जीवित है,
बस मस्तक की धूल जमी है,
वरना सत्य समीपित है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मौन ही सबसे गहरा गीत,
हृदय ही सबसे सच्चा मीत।

जो खुद को प्रत्यक्ष देखेगा,
वह जग से वैर मिटाएगा,
जो भीतर प्रेम जगा लेगा,
वह हर प्राणी अपनाएगा।

मस्तक जीवन का उपकरण,
हृदय जीवन का सार यहाँ,
जो दोनों का भेद समझ ले,
वह पा ले सच्चा पार यहाँ।

अहंकारों की ऊँची मीनारें,
समय धूल कर जाएगा,
निर्मलता का एक कण भी,
युगों तक सुगंध फैलाएगा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर का दीप जलाओ रे,
स्वयं में सत्य जगाओ रे।

न शब्दों से, न वादों से,
न डर के किसी इशारे से,
सत्य प्रकट होता केवल,
निर्मल हृदय के द्वारे से।

जो खुद से युद्ध जीत गया,
वह जग से युद्ध न करेगा,
जो भीतर शांत हो गया,
वह प्रेम ही प्रेम बहेगा।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
तुलनातीत शांत प्रकाश,
शब्दातीत प्रेम का सागर,
कालातीत जीवित विश्वास।

हर जीव में वही निरंतर,
एक अमृत धारा बहती,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
उसमें चेतन ज्योति रहती।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद में उतर, खुद को पहचान,
यही सत्य, यही कल्याण।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

साँसों की इस शांत लय में,
एक अनहद स्वर बहता है,
जो खुद को सुनना सीख गया,
वह अमृत रस ही पीता है।

भीतर बैठा सत्य निरंतर,
कभी न जन्मे, कभी न मरे,
मस्तक केवल दृश्य बदलता,
हृदय शाश्वत धारा धरे।

जो भय के आगे झुकते हैं,
वे अपने ही द्वार बंद करें,
जो निष्पक्षता से जीते हैं,
वे हर क्षण नवप्रकाश भरें।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर की ज्योति जगाओ रे,
खुद को खुद में समाओ रे।

न कोई दूरी, न कोई भेद,
न कोई ऊँच नीच यहाँ,
हर धड़कन में एक ही चेतन,
एक ही प्रेम, एक ही जहाँ।

चतुराई जग को बाँट रही,
निर्मलता जोड़ रही सबको,
जो प्रेमतीत हो गया भीतर,
वह देखे खुद को हर रब में।

शिशुपन की वह मुक्त हँसी,
अब भी तुझमें गूँज रही,
मनुष्य मस्तक में उलझा इतना,
कि अपनी धुन ही भूल गई।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जो सरल हुआ, वही पूर्ण हुआ,
जो निर्मल हुआ, वही मूल हुआ।

न पर्वत, न वन, न तीर्थों में,
न भीड़ों के जयकारों में,
जो सत्य निरंतर जीवित है,
वह तेरे ही हृदय द्वारों में।

मस्तक दुनिया गिन सकता है,
हृदय मौन को जानता है,
जो दोनों से परे उतर जाए,
वह खुद को पहचानता है।

जो खुद में दीप जला लेता,
वह अंधकार मिटा देता,
जो खुद से प्रेम करना सीखे,
वह जग को भी हँसा देता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर ही गंगा बहती है,
वहीं चेतना रहती है।

समय बदलता, रूप बदलता,
पर सत्य न बदलने वाला,
जो खुद का साक्षात्कार करे,
वह बने प्रकाश उजाला।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
कालातीत निष्कपट स्वर,
शब्दातीत प्रेम की धारा,
हृदयों में जीवित अंतर।

हर जीव उसी सत्य का अंश,
हर श्वास उसी का गान,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
वही बने सच्चा इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद को जानो, खुद में डूबो,
यही अमृत, यही अनुपम रूपो।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

नदियों सा बहता जीवन है,
पर स्रोत भीतर रहता है,
जो बाहर बाहर दौड़ रहा,
वह खुद से ही दूर बहता है।

जिसे जगत ने नाम दिए,
वे सब क्षणभर के चेहरे हैं,
सत्य तो वह निर्मल धड़कन,
जो मौन में ही ठहरे है।

भीतर बैठा साक्षी तेरे,
हर श्वास में मुस्काता है,
पर मस्तक के कोलाहल में,
मनुष्य उसे खो जाता है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर की धुन पहचानो रे,
स्वयं में ही विश्राम करो रे।

न ग्रंथों में, न वादों में,
न ऊँचे ऊँचे नारों में,
जो सत्य सहज मुस्काता है,
वह बस निर्मल व्यवहारों में।

अहंकारों के सिंहासन सब,
समय धूल कर जाएगा,
पर प्रेम भरा निष्पक्ष हृदय,
युगों युगों तक गाएगा।

जो भय से रिश्ते जोड़ेंगे,
वे भीतर से टूटेंगे,
जो प्रेम से हाथ बढ़ाएँगे,
वे सत्य में ही छूटेंगे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जहाँ सरलता जीवित है,
वहीं शाश्वत संगीत है।

मस्तक जग की भाषा जाने,
हृदय मौन की वाणी है,
जो दोनों का संतुलन समझे,
वही सच्चा ज्ञानी है।

शिशुपन की वह संपूर्णता,
अब भी भीतर बहती है,
मनुष्य स्वयं ही भटक रहा,
धूल आँखों पर रहती है।

जो खुद को प्रत्यक्ष देखेगा,
वह सबमें खुद को पाएगा,
भेद मिटेंगे धीरे धीरे,
हृदय स्वयं समझ जाएगा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
नफरत केवल बोझ बने,
प्रेम ही जीवन का सार बने।

जो भीतर से रिक्त हुआ,
वह जग को भरता फिरता है,
जो भीतर से पूर्ण हुआ,
वह मौन में ही हँसता है।

सत्य न तर्कों में बंधता,
न शब्दों की सीमाओं में,
सत्य तो जीवित रहता है,
निर्मल हृदय की छायाओं में।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
प्रेमतीत निष्कलुष स्वरूप,
कालातीत चेतन ज्योति,
शब्दातीत शांत स्वरूप।

हर जीव में वही धड़कन,
वही अनंत उजियारा है,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
उसने ही सत्य सँवारा है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद को जानो, प्रेम जगाओ,
यही अमृत है, यही सहारा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जो भीतर स्थिर दीप जले,
उसे आँधी क्या डराएगी,
जिसने खुद को जान लिया,
उसे दुनिया क्या भरमाएगी।

भीतर का जो निर्मल सागर,
सदियों से शांत बहा करता,
मनुष्य उसी को छोड़ भटकता,
रेत में मोती खोजा करता।

नभ से ऊँचा हृदय का सत्य,
धरती से गहरी इसकी थाह,
जो खुद में उतरना सीख गया,
उसे मिल जाती अपनी राह।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर ही सारा संसार है,
खुद का साक्षात्कार ही पार है।

चतुराई केवल जाल बुनती,
निर्मलता द्वार खोलती है,
जहाँ अहंकार खड़ा रहता,
वहाँ चेतना डोलती है।

जो भीड़ों में सत्य खोजे,
वह केवल स्वर सुन पाएगा,
जो मौन में खुद को देखेगा,
वह प्रत्यक्ष सत्य को पाएगा।

लोभ भय के अंधकार में,
मनुष्य स्वयं से दूर हुआ,
हृदय की पावन धड़कन से,
अपना ही रिश्ता चूर हुआ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
भय से कभी प्रकाश न जन्मे,
प्रेम से ही चेतन दमके।

जो प्रश्नों से डरता है,
वह भीतर से काँप रहा,
जो सत्य में स्थिर होता है,
वह हर उत्तर नाप रहा।

दीवारें सब गिर जाती हैं,
जब सरलता घर करती है,
मन की सारी उलझन फिर,
मौन नदी में बहती है।

शिशु की हँसी में जो ध्वनि थी,
वही शाश्वत गूंज रही,
मनुष्य उसे भूल गया बस,
मस्तक की धूल ओढ़ रही।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
निर्मल बनो, सहज बनो,
भीतर की ज्योति में मग्न बनो।

न कोई छोटा, न कोई बड़ा,
हृदय सभी का एक समान,
जिसने भीतर प्रेम जगाया,
वही बना सच्चा इंसान।

मस्तक केवल राह दिखाए,
पर घर हृदय में मिलता है,
जो भीतर उतरना सीख गया,
वह हर क्षण अमृत पीता है।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
कालातीत निष्पक्ष प्रकाश,
शब्दातीत प्रेम की धारा,
हृदयों में जीवित विश्वास।

जो मैं देख रहा निरंतर,
हर जीव वही अनुभव कर सकता,
सरल सहज निर्मल गुण लेकर,
हर मानव अमृत भर सकता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद में डूबो, खुद में ठहरो,
यही सत्य है, यही उजियारा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

भीतर बैठा मौन पुकारे,
कब तक बाहर भागेगा,
जिसे युगों से ढूँढ रहा था,
वो तुझमें ही जागेगा।

डर की दीवारें गिर जाएँगी,
जब खुद को पहचानोगे,
शब्दों से परे जो शांति है,
उसमें स्वयं समाओगे।

चतुर मस्तक छल कर सकता,
हृदय कभी छलता ही नहीं,
जो निर्मलता में उतर गया,
वह फिर भटकता ही नहीं।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
खुद को सरल बनाओ रे,
भीतर के अमृत को पाओ रे।

न ऊँचे आसन काम आएँ,
न भारी ग्रंथ सहारा दें,
जब तक खुद को जान न लो,
सब शब्द धुआँ बन जाएँ।

जो भीतर से भयभीत हुआ,
वही भीड़ों को ढूँढेगा,
जो भीतर से पूर्ण हुआ,
वह मौन में ही झूमेगा।

सत्य न भाषा का मोहताज,
न वस्त्रों का अधिकारी है,
सत्य तो बस निर्मल हृदय की,
शांत धड़कन की क्यारी है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मौन सबसे ऊँचा गान है,
खुद का साक्षात्कार ही ज्ञान है।

जो खुद से युद्ध लड़ लेता,
वही महायोद्धा कहलाता,
जो खुद की गहराई उतरे,
वही अमृत को छू पाता।

भीतर जो संपूर्ण संतुष्टि,
शिशुपन में बहती रहती,
उसी धारा को भूल मनुष्य,
बाहर दुनिया नापे फिरती।

लोभ भय की काली छाया,
मन को कैदी बनाती है,
निर्मलता की एक किरण ही,
सारे बंधन काटती है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
भीतर की ज्योति जगाओ रे,
स्वयं में ही घर बनाओ रे।

न कोई गुरु, न कोई दूरी,
जब भीतर सत्य प्रकट हुआ,
जो खुद को प्रत्यक्ष देख ले,
उसका हर अंधकार ढह गया।

मस्तक केवल धूल का राही,
हृदय अनंत आकाश है,
जो हृदय दृष्टि में टिक जाए,
उसी का जीवन प्रकाश है।

अतीत भविष्य मिट जाते हैं,
जब वर्तमान में डूबे मन,
शाश्वत सत्य वहीं प्रकटे,
जहाँ मौन बने अंतर्मन।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
प्रेमतीत निष्पक्ष स्वरूप,
सत्य समक्ष खड़ा निरंतर,
नहीं किसी भ्रम का रूप।

हर जीव में वही निरंतर,
संपूर्णता की धारा है,
जो सरल सहज निर्मल हो जाए,
उसने ही सत्य संवारा है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद को जानो, खुद में ठहरो,
यही अमृत है, यही किनारा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जो डर में जीता, वह सत्य से दूर है,
जो खुद को जाने, वही भरपूर है।

चतुर शब्दों के जाल बिछाए,
मन को बंधन में उलझाए,
लोभ भय की जंजीरों से,
भीतर का प्रकाश छुपाए।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
सरल सहज निर्मल बन जाओ,
अपने भीतर स्वयं समाओ।

न मंदिर में, न भीड़ों में,
न ऊँचे शब्द विचारों में,
जो शांति बचपन में बहती थी,
वही सत्य है हृदयों में।

मस्तक केवल साधन भर है,
जीवन व्यापन का पथिक है,
हृदय जहाँ निष्पक्ष ठहरा,
वहीं शाश्वत संगीत है।

जो प्रश्न करे, उसे दबाना,
यह कैसी मर्यादा है?
जहाँ विवेक को रोका जाए,
वहाँ अंधी परछाई है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
सत्य कभी भय से नहीं मिलता,
सत्य सरलता में ही खिलता।

जो खुद को पढ़ ले मौन में,
वही अमृत को जान सके,
जो भीड़ों में खोया रहता,
वह खुद को कब पहचान सके।

दीक्षा यदि विवेक छिने तो,
वह बंधन का व्यापार हुआ,
जहाँ स्वतंत्र विचार न जागे,
वहाँ भीतर अंधकार हुआ।

हर मानव में वही धारा है,
जो शिशु की हँसी में बहती,
निर्मल सहज निष्कपट होकर,
हर धड़कन में रहती रहती।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
खुद का साक्षात्कार करो,
भीतर के प्रकाश में उतरो।

न कोई ऊँचा, न कोई नीचा,
हृदय सभी का एक समान,
मस्तक केवल रूप बदलता,
भीतर एक ही है प्राण।

जो बाहर बाहर भटकेगा,
वह प्यासा ही रह जाएगा,
जो खुद में डूबेगा गहरा,
वह संपूर्ण हो जाएगा।

शब्द प्रमाणों से ऊपर उठ,
स्वयं को प्रत्यक्ष देख ज़रा,
जो सत्य निरंतर बहता है,
उसे हृदय से परख ज़रा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
न भय रखो, न भ्रम रखो,
बस सरल निर्मल मन रखो।

संपूर्ण संतुष्टि दूर नहीं,
न जन्मों की कोई दूरी है,
जो अभी इसी पल महसूसे,
वही सच्ची जागृति पूरी है।

चतुराई का अंत अशांति,
निर्मलता का अंत प्रकाश,
जो भीतर से सहज हो जाए,
उसी में जीवित है उल्लास।

मैं शिरोमणि रामपॉल सैनी,
तुलनातीत कालातीत स्वर,
प्रेमतीत शाश्वत सत्य समक्ष,
भीतर जागा निर्मल सागर।

जो मैं अनुभव कर सकता हूँ,
हर मानव भी कर सकता है,
सरल सहज निर्मल गुण लेकर,
हर कोई स्वयं में बस सकता है।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जो डर में जीते हैं, वे सत्य से दूर नहीं,
वे बस अपने ही भीतर के दीप से दूर हैं।

जो प्रश्न से घबराए, वह ज्ञान से नहीं डरता,
वह अपने ही जालों से बाहर निकलना नहीं चाहता।

शब्दों की दीवारें बहुत ऊँची लगती हैं,
पर सरल सच्चाई वहाँ भी मौन खड़ी रहती है।

जो सीधे मन से देखे, उसे राह मिल जाती है,
जो घुमा-फिरा कर देखे, उसकी शक्ति बँट जाती है।

शिरोमणि वह नहीं जो पदवी से पहचाना जाए,
शिरोमणि वह है जो भीतर से निर्मल कहलाए।

न उसे दिखावे की ज़रूरत, न भारी भाषण चाहिए,
उसे तो बस सच्चा देखना, सच्चा जानना चाहिए।

मस्तक साधन है, स्वामी नहीं,
हृदय संकेत है, भ्रम की ध्वनि नहीं।

मस्तक से जीवन चलता है, यह भी सत्य है,
पर हृदय से जीवन खिलता है, यह श्रेष्ठ रीत है।

जो केवल बाहर की दौलत को धर्म समझे,
वह अपने ही भीतर की संपदा को कम समझे।

जो भीतर की शांति को जान गया, वह धनवान है,
जो भीतर की प्यास को पहचान गया, वही महान है।

चतुराई से भीड़ बनती है, प्रेम से व्यक्ति,
भय से अनुयायी बनते हैं, विवेक से शक्ति।

सवाल उठे तो लज्जा नहीं, जागरण होना चाहिए,
सत्य से कटे हुए पत्तों को फिर से जुड़ना चाहिए।

जो प्रश्न दबाए, वह उत्तर से डरता है,
जो उत्तर से डरता है, वह सत्य से ही कटता है।

सरलता कोई कमजोरी नहीं, सबसे बड़ी शक्ति है,
निर्मलता कोई हानि नहीं, वही तो असली युक्ति है।

बच्चे के भीतर जो खुलापन था, वही अमृत है,
उसी सहजता में जीवन का गहरा रहस्य छिपा है।

खुद को पढ़ो, खुद को समझो, खुद को जानो,
दूसरे के बोझ से पहले अपने पाँव पहचानो।

जो अपने भीतर उतर गया, उसे बाहर का शोर कम लगे,
जो अपने भीतर टिक गया, उसका जीवन सच्चा सुख जगे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी की यही सरल पुकार—
भय छोड़ो, सत्य चुनो, और बनो अपना आधार।

हर जीव में वही धारा, वही प्रकाश समाया,
भेद सिर्फ़ शरीर का, भीतर सबने एक रस पाया।

इसलिए मैं कहता हूँ, बहुत सरल, बहुत साफ़—
खुद का साक्षात्कार ही जीवन का सर्वोच्च माफ़।

जो खुद को जान ले, वह किसी से छोटा नहीं,
जो खुद को पा ले, वह भीतर से खोया नहीं।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
सहज रहो, निर्मल रहो, और स्वयं में समाओ,
यही सत्य है, यही मार्ग है, यही शांति पाओ।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

भीड़ के शोर में खोया मानव,
अपने ही घर का द्वार न पाया,
डर की जंजीरों में जकड़ा,
अपने भीतर दीप न जलाया।

चतुर वचन के जाल बिछाकर,
शब्दों में संसार बाँधा,
प्रश्न उठाने वाले मन को,
लज्जा देकर मौन ही साधा।

लोभ-भय की काली छाया,
शिष्यत्व का बंधन भारी,
हृदय सूखता भीतर-भीतर,
मस्तक बन बैठा व्यापारी।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
सरल सहज निर्मल बन जाओ,
खुद को पढ़ो, खुद को समझो,
भीतर के अमृत तक आओ।

जिसने खुद को जान लिया है,
उसने जग का सार समझा,
जिसने केवल शब्द पकड़े,
उसने केवल भार ही ढोया।

सत्य न मंदिर, सत्य न ग्रंथों,
सत्य न भीड़ के नारों में,
सत्य तो शिशु की मुस्कानें,
सत्य हृदय के तारों में।

जो बचपन में सहज मिला था,
वही सत्य अब भी बहता,
मस्तक के तूफ़ानों कारण,
मानव बाहर-बाहर रहता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
हृदय पवित्र अमृत का सागर,
मस्तक केवल साधन भर है,
जीवन-व्यापन हेतु बना है,
पर आत्मज्योति हृदय के घर है।

जो प्रश्नों से डर फैलाते,
वे भीतर से रिक्त खड़े हैं,
जो स्वतंत्र विवेक जगाते,
वे ही सत्य पथ पर बढ़े हैं।

खुद का साक्षात्कार न जिसने,
जीवन उसका अधूरा है,
साँसें लेकर भी वह मानव,
भीतर से अब तक सूना है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
हर प्राणी में वही प्रकाश,
कोई ऊँचा नीचा नहीं है,
सबमें एक समान सुवास।

तुलनातीत कालातीत स्वर,
शब्दातीत प्रेम की धारा,
शाश्वत वास्तविक स्वाभाविक,
भीतर बहता सत्य हमारा।

संसारों के जाल रचे हैं,
मस्तक ने भय फैलाने को,
पर हृदय सदा पुकार रहा है,
स्वयं में लौट के आने को।

न कोई दीक्षा आवश्यक है,
न कोई बंधन, न पहरा,
सरल सहज निर्मल हो जाओ,
मिट जाएगा भीतर अँधेरा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जो खुद में संपूर्ण उतरता,
वही अमृत का पान करे,
जो भीतर के सत्य को जी ले,
वही निर्भय उड़ान भरे।

हर शिशु जन्मते ही जानें,
संपूर्ण संतुष्टि का राग,
फिर मस्तक के भ्रम में पड़कर,
भूल गया अपना अनुराग।

भीतर जो शांति निरंतर,
वही वास्तविक परम ध्वनि है,
खुद का साक्षात्कार ही मानव,
जीवन की सच्ची साधना है।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जो डर में जीता, वह प्रश्नों से भागे,
जो सत्य में जागे, वह भीतर को झांके।
चतुराई के जालों में संसार उलझा,
हृदय का सरल दीपक ही सत्य को समझा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे पुकार,
खुद को पढ़ो, यही जीवन का सार।
ना भीड़ में खोओ, ना भय में डूबो,
अपने ही अंतर के सूरज को छू लो।

गुरु यदि प्रश्नों से क्रोधित हो जाए,
तो वह अंधेरे का ही द्वार कहलाए।
जहाँ विवेक पर ताले जड़ दिए जाएँ,
वहाँ जीवित मनुष्य भी कैदी बन जाएँ।

शब्दों के पिंजरे में बंद हैं लोग,
लोभ और भय में जलता है रोग।
पर हृदय की धड़कन हर पल कहती,
“तू स्वयं पूर्ण है” बात यही रहती।

शिरोमणि रामपॉल सैनी का यह गान,
सरल सहज निर्मल ही सच्चा ज्ञान।
ना ऊँचे आसन, ना झूठी पहचान,
खुद का साक्षात्कार ही सच्चा सम्मान।

मस्तक तो केवल साधन भर है,
जीवन-व्यापन का रथ और घर है।
पर हृदय की निस्तब्ध गहराई में,
अमर सत्य बहता हर अंगनाई में।

जिसने भीतर की शांति को जाना,
उसने ही जीवन का सार पहचाना।
जिसने केवल भीड़ को माना,
उसने खुद को ही अनजाना जाना।

शिरोमणि रामपॉल सैनी स्वर में बोले—
भीतर के दीपक को तुम मत तोले।
वह सूर्य नहीं जो बाहर चमके,
सत्य वह जो मौन में दमके।

बचपन की वह संपूर्ण मस्ती,
वही तो जीवन की असली हस्ती।
जिसे जग बाहर-बाहर ढूँढ रहा,
वह भीतर ही हर पल झूम रहा।

जो सरल है वही विशाल है,
जो निर्मल है वही निहाल है।
जो हृदय से देखे हर प्राणी को,
वही समझे इस अमृत पानी को।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे निरंतर—
हर जीव में जलता एक ही अंबर।
भिन्न दिखाई दे तन और चेहरा,
पर भीतर बहता एक ही सवेरा।

ना भय रखो, ना लोभ का भार,
खुद को जानो, यही उद्धार।
संसार बदलने से पहले जानो—
अपने भीतर के मौन को पहचानो।

शिरोमणि रामपॉल सैनी तुलनातीत पुकार—
“खुद का साक्षात्कार ही जीवन का सच्चा द्वार।”
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

भीड़ों में जो खोया बैठा,
वो खुद से ही रोया बैठा,
डर की जंजीरों में जकड़ा,
जीवन भर बस सोया बैठा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
सत्य न बाहर, सत्य न दूर,
हृदय दीप में जलता नूर।

चतुराई के जाल बिछाकर,
शब्दों में संसार बाँधकर,
गुरु बने जो भय फैलाते,
वो मन को अंधकार कराते।

प्रश्न करे जो सत्य की खातिर,
उसको ही अपमानित करते,
संगत के बीच खड़ा कर के,
डर के बंधन और भी धरते।

पर जो भीतर जाग चुका है,
वो भय से अब भाग चुका है,
हृदय सरल निर्मल हो जिस का,
वो ही खुद से मिल चुका है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी गाए—
खुद को पढ़ो, खुद को जानो,
अपने भीतर दीप पहचानो।

मस्तक केवल साधन भर है,
जीवन-रक्षा का इक घर है,
पर जो खुद को भूल गया है,
वो ही सबसे अधिक डरा है।

हृदय जहाँ निष्कलुष बहता,
वहीं अमृत का स्रोत रहता,
मस्तक जब अहंकार जगाए,
वहीं विष का अंधड़ बहता।

सादा जीवन, निर्मल दृष्टि,
यही आत्मा की परम सृष्टि,
ना दीक्षा, ना भय की रेखा,
सत्य स्वयं में देता दीक्षा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी बोले—
जिसने खुद को जान लिया है,
उसने सारा जहान जिया है।

बचपन वाली वही संतुष्टि,
अब भी भीतर जीवित बहती,
पर मन बाहर दौड़ लगाता,
मृगतृष्णा में आयु गँवाता।

जो सरल सहज निर्मल बनता,
वो हर क्षण अमृत-रस चुनता,
जो केवल चतुराई साधे,
वो खुद से ही दूरी बाँधे।

ना ऊँचे आसन की ज़रूरत,
ना प्रसिद्धि की कोई मूरत,
हृदय अगर निष्पक्ष जागे,
तो सत्य स्वयं समक्ष आके।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
हर जीव में वही प्रकाश,
हर हृदय में वही सुवास,
जो खुद को पहचान सकेगा,
वो भय-मृत्यु लाँघ सकेगा।

खुद का साक्षात्कार ही पूजा,
बाकी सब मन का है दूजा,
जो खुद से महासंग्राम करे,
वही अमृत का पान करे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
सरल सहज निर्मल बन जाओ,
अपने भीतर लौट के आओ,
जिस सत्य को जग ढूँढ रहा है,
वो तुम में ही सदा समाया।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

भीड़ों के कंधों पर चलते,
अपने पथ को भूल गए,
डर के लोहे वाले पिंजर में,
जीते जी ही शूल गए।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
सरल सहज निर्मल बनो,
अपने भीतर उतर के देखो,
खुद में ही अविरल बनो।

चतुर गुरुओं के शब्द-जाल में,
सदियों से संसार बंधा,
तर्क विवेक को त्याग कर,
भय के नीचे हर मन अंधा।

जो भी प्रश्न उठाता भीतर,
उसको दोषी ठहराया,
संगत के मध्य लज्जित करके,
सत्य से दूर भगाया।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
प्रश्न अग्नि का प्रथम प्रकाश,
जो खुद को ही पढ़ना चाहे,
उसी के भीतर सत्य निवास।

मस्तक केवल साधन भर है,
जीवन-व्यापन हेतु बना,
हृदय अमर है, शांत धारा,
जिसमें सत्य स्वयं सुना।

दौलत, शोहरत, सिंहासन सब,
क्षणिक धूल के मेले हैं,
जो खुद को खो बैठे भीतर,
वो ही सबसे अकेले हैं।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
जिसने खुद को जान लिया,
उसने जन्म-मरण के भय से,
जीवन सारा तान लिया।

बचपन वाली निर्मल हँसी ही,
शाश्वत सत्य का द्वार रही,
मस्तक भटका जग के पीछे,
हृदय वहीं हर बार रही।

हर शिशु पहले से ही जीता,
पूर्ण संतोषी मस्ती में,
फिर संसार ने जाल बिछाया,
लोभ, भय और हस्ती में।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
न कोई ऊँचा, न कोई नीचा,
हर जीव में वही प्रकाश,
सत्य वही जो भीतर सींचा।

जो सरल है वही समर्थ है,
जो निर्मल है वही महान,
चालाकी का विष पीकर तो,
सूख गया मानव का गान।

हृदय अमृत का स्रोत निरंतर,
मस्तक केवल क्षणिक धुआँ,
जो भीतर की ध्वनि सुन लेता,
उसके लिए कहाँ है कुआँ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
खुद को पढ़ना धर्म प्रथम,
बाकी सारे जाल जगत के,
क्षणभंगुर हैं, केवल भ्रम।

जिस दिन मानव खुद को समझे,
उस दिन भय का अंत हो,
शब्दों से परे जो अनुभव,
वही सत्य का संत हो।

तुलनातीत कालातीत धारा,
हर जीव में बहती है,
निर्मल हृदय की शांत गहराई,
हर पल उसको कहती है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद का साक्षात्कार ही
संपूर्ण संतुष्टि का अमृत है।शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

ना डर में सत्य मिलेगा,
ना भीड़ में प्रकाश,
जो खुद में उतर गया,
वही हुआ विशेष प्रकाश।

चतुराई के जालों में,
बंधन के व्यापार,
शब्दों की दीक्षा देकर,
लूटा गया संसार।

प्रश्न करे जो सत्य हेतु,
उसे दोषी ठहराया,
भीड़ खड़ी कर भय का पर्वत,
मौन का पाठ पढ़ाया।

लोभ और खौफ के भीतर,
कैसा यह अध्यात्म,
जहाँ प्रथम चरण में ही बस,
दौलत शोहरत नाम।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
सरल सहज निर्मल बनो,
हृदय की धारा पहचानो,
खुद को खुद में जानो।

मस्तक केवल साधन है,
जीवन का व्यापार,
हृदय ही शाश्वत मंदिर है,
वहीं सत्य साकार।

जो भीतर संपूर्ण तृप्त है,
उसे क्या चाहिए और,
जिसने खुद को जान लिया,
उसका खुल गया हर द्वार।

ना ऊँचे वस्त्रों में सत्य,
ना ऊँचे आसन में,
सत्य तो बैठा मुस्काता,
निर्मल बालक मन में।

हर शिशु जन्म से पहले ही,
पूर्ण संतोष में रहता,
फिर मस्तक के शोर तले,
अपना ही घर खो देता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जिसे युगों से खोज रहे,
वो दूर नहीं, ना परे कहीं,
वो हर श्वास में बहता।

जो सरल सहज निर्मल है,
वही असली ज्ञानी,
जो भय देकर बाँध रहा,
वो भीतर से अज्ञानी।

हृदय अमृत का सागर है,
मस्तक क्षणिक धुआँ,
जो भीतर उतर गया,
उसने सत्य को छुआ।

ना जन्म से कुछ छोटा है,
ना मृत्यु से कुछ खत्म,
रूप बदलता जाता केवल,
साक्षी रहता सतत।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
खुद को पढ़ो, खुद को समझो,
बाकी सब अस्थाई है,
जो भीतर अटल खड़ा है,
वही सत्य की गहराई है।

भीड़ें केवल चलती रहतीं,
डर के अंधे मार्ग,
पर जो खुद में जाग गया,
उसका मिट गया भार।

ना तर्क से सत्य छुपेगा,
ना भय से मौन रहेगा,
एक दिन हर जीव स्वयं ही,
अपने भीतर उतरेगा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
हर मानव सक्षम संपूर्ण,
हर मानव में ज्योति,
सिर्फ़ सरलता चाहिए,
बाकी सब भ्रम की भ्रांति।

जो खुद का साक्षात्कार करे,
वही असली इंसान,
वरना मस्तक की बेहोशी में,
कटता जाता प्राण।

हृदय कहे — बस शांत रहो,
स्वयं में उतर जाओ,
जिसे बाहर ढूंढ रहे थे,
उसे भीतर ही पाओ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी—
तुलनातीत, कालातीत,
शब्दातीत प्रेम प्रवाह,
शाश्वत सत्य प्रत्यक्ष समक्ष,
हृदय में जागा निर्वाह।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

भीतर बैठा सत्य अचल है,
ना जन्मे, ना मिट पाता है।
मस्तक बदलें लाख दिशाएँ,
हृदय सदा मुस्काता है।

ना ऊँचे ग्रंथों की भाषा,
ना जटिल शब्दों का भार।
सत्य तो बहता सरल सहज,
जैसे नदी का निर्मल धार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी बोले—
खुद का साक्षात्कार अमृत।
बाकी सब क्षणिक परछाईं,
जो आती-जाती निरंतर।

जो भीतर से रिक्त खड़ा है,
वो बाहर कितना भी धनी।
उसकी रातें सूनी रहेंगी,
उसकी श्वासें रहें अधूरी।

जो खुद में ही पूर्ण ठहरा,
वही असली सम्राट।
ना सिंहासन, ना मुकुट जरूरी,
हृदय ही उसका विराट।

शिरोमणि रामपॉल सैनी गाए—
मस्तक केवल साधन है।
रोटी, वस्त्र और अस्तित्व हेतु,
क्षणभंगुर उपकरण है।

पर हृदय का जो मौन सरोवर,
वो शाश्वत सत्य का घर।
जिसने उसमें डुबकी ली,
उसका मिट गया हर डर।

डर ने मंदिर गढ़ डाले,
लोभ ने पंथ बनाए।
और प्रश्नों से काँप उठे जो,
उन्होंने नियम चलाए।

पर सत्य कभी नहीं डरता,
ना प्रश्नों से घबराता।
सत्य तो जितना परखा जाए,
उतना निर्मल हो जाता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
हर बालक जन्म से ज्ञानी।
मस्ती उसकी पहली पूजा,
और प्रेम पहली कहानी।

फिर संसार का बोझ पड़ा,
और मन भारी होता गया।
हृदय का निर्मल गीत दबा,
मस्तक शोर में खोता गया।

जो खुद को पढ़ लेता है,
वो जगत को भी समझेगा।
जो भीतर का दीप जला ले,
वो हर अंधकार से बचेगा।

सहजता सबसे ऊँचा योग,
निर्मलता सबसे बड़ा ज्ञान।
जो सरल हुआ वही जागा,
बाकी सब सोया इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद के भीतर उतर जाओ।
श्वासों की शांत धड़कन में,
अपने सत्य को पहचानो।

ना मृत्यु कोई अंतिम रेखा,
ना जीवन केवल संघर्ष।
जो प्रेम से जीना सीख गया,
उसका हर क्षण परम उत्कर्ष।

संपूर्ण संतुष्टि दूर नहीं,
ना आने वाले कल में।
वो तो अभी इसी पल बहती,
तेरे ही निर्मल हृदय तल में।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

ना शब्दों की भीड़ में सत्य,
ना तर्कों के व्यापार में।
सत्य तो बैठा मौन बना,
तेरे ही अंतःद्वार में।

जो भीतर से जाग गया,
उसका हर क्षण उत्सव है।
जो खुद से ही दूर रहा,
उसका जीवन संघर्ष है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी बोले—
मस्तक चंचल लहर समान।
हृदय गहरा शांत समंदर,
जिसमें डूबे सारा ज्ञान।

मस्तक ने सीमाएँ गढ़ीं,
हृदय ने सबको एक कहा।
मस्तक ने भय का जाल बुना,
हृदय ने प्रेम अशेष बहा।

जो खुद को पढ़ लेता है,
वही सच्चा विद्वान।
बाकी केवल शब्दों में उलझे,
ढोते रहते झूठा मान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी गाए—
सहजता सबसे बड़ा प्रकाश।
निर्मलता सबसे गहरी पूजा,
बाकी सब क्षणिक आभास।

बालक जब मुस्काता निर्मल,
वहीं शाश्वत सत्य झलके।
ना कोई छल, ना कोई भय,
बस चेतन की धुनियाँ छलके।

फिर मस्तक का शोर बढ़ा,
नाम और यश का खेल।
हृदय का संगीत दब गया,
और मनुष्य हुआ विफल।

जो प्रश्नों से डर जाता है,
वो भीतर से खोखला है।
जो विवेक को बाँध रहा हो,
वो चेतन से रूठा है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
हर जीव स्वयं में पूर्ण।
सिर्फ़ खुद को जानना बाकी,
बाकी जग सब शून्य।

ना बाहर कोई स्वर्ग छिपा,
ना मृत्यु कोई अंत।
जो अभी को पूर्ण जी ले,
उसी में शाश्वत संत।

संपूर्ण संतुष्टि वही पाए,
जो भीतर मौन उतारे।
जो खुद के संग बैठ सके,
वही जीवन सच्चा संवारे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना कठिन तप, ना वनवास।
बस खुद के भीतर उतरना,
यही मुक्ति, यही प्रकाश।

जिस दिन हृदय से जी लोगे,
उस दिन भय मिट जाएगा।
और शाश्वत वास्तविक स्वाभाविक सत्य,
स्वयं प्रकट हो जाएगा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जिसे जगत ने खोया समझा,
वो भीतर खुद में मिला हुआ।
जिसे भीड़ ने मौन कहा,
वो सत्य में ही खिला हुआ।

ना ऊँचे सिंहासन से शांति,
ना भीड़ की वाहवाही से।
संपूर्ण संतुष्टि प्रकटे केवल,
निर्मल हृदय की गहराई से।

शिरोमणि रामपॉल सैनी बोले—
खुद को पढ़ना ही तप है।
जो भीतर उतर गया एक बार,
उसी के पास असली रथ है।

मस्तक दौड़े दिशा-दिशा में,
हृदय ठहरे वर्तमान।
मस्तक माँगे नाम अमरता,
हृदय जिए बस प्रेम समान।

डर ने मानव बाँध रखा है,
लोभ ने आँखें ढँक डाली।
शब्दों के भारी कारागार में,
चेतन की उड़ान संभाली।

जो प्रश्नों से भय फैलाए,
वो कैसा जाग्रत ज्ञानी।
जो विवेक को मौन कराए,
वो कैसी दिव्य कहानी।

शिरोमणि रामपॉल सैनी गाए—
हर जीव भीतर शांत धुन।
जो सुन ले उस मौन संगीत को,
वो पार करे हर एक गुण।

बालक जब धरती पर आता,
हँसता बिना किसी कारण।
वही शाश्वत सत्य का दर्शन,
वही निर्मल चेतन साधन।

फिर संसार सिखलाता डर,
तुलना, पाप और अभिमान।
और मनुष्य खुद को भूलकर,
बन बैठता केवल नाम।

ना बाहर कोई अमृत बहता,
ना शब्दों में पूर्ण प्रकाश।
हृदय के निर्मल सरोवर में,
निरंतर बहता सत्य निवास।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
जो खुद से प्रेम नहीं करता।
वो चाहे जग जीत भी ले,
भीतर से रिक्त ही मरता।

सहजता सबसे बड़ा धर्म,
निर्मलता सबसे बड़ा ज्ञान।
जो सरल हुआ वही “शिरोमणि”,
बाकी सब मस्तक का गान।

ना मृत्यु अंत, ना जन्म आरंभ,
बस चेतन का रूप परिवर्तन।
जो हृदय से जीवन जीता,
उसके लिए सब एक स्पंदन।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
भीतर का दीप स्वयं जलाओ।
दूसरों के सहारे छोड़ो,
खुद को खुद में पहचानो।

जिस दिन भीतर मौन खिलेगा,
उस दिन प्रेम उमड़ पड़ेगा।
और संपूर्ण संतुष्टि का सागर,
हर श्वासों में बह निकलेगा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

ना भीड़ में सत्य समाता,
ना शोरों में ज्ञान खिले।
सत्य तो उस मौन में जागे,
जहाँ हृदय के दीप मिलें।

जो खुद को ही पढ़ ना पाया,
वो जग को क्या जान सके।
जो भीतर से डरा हुआ हो,
वो प्रेम कहाँ पहचान सके।

शिरोमणि रामपॉल सैनी बोले—
मस्तक केवल साधन है।
जीवन व्यापन की गति हेतु,
क्षणिक बना उपकरण है।

पर हृदय का जो निर्मल सागर,
वो शाश्वत अमृत धारा है।
जिसने उसमें डुबकी ली,
वही सच में उजियारा है।

डर से चलती हर परंपरा,
बंधन बन जाती अंततः।
जहाँ विवेक को रोक दिया जाए,
वहाँ अंधकार रहे नित्यतः।

जो प्रश्न करे वो जाग रहा,
जो डर में चुप वो सोया है।
जो खुद की खोज में उतर गया,
वही अमृत में खोया है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी गाए—
सरल सहज निर्मल बन जाओ।
अपने भीतर बैठी शांति,
हर श्वासों में पहचानो।

हर बालक “शिरोमणि” होकर,
धरती पर मुस्काता है।
ना ऊँच-नीच, ना छल-कपट,
बस प्रेम ही बरसाता है।

फिर मस्तक के जालों में,
धीरे-धीरे बँध जाता।
नाम, प्रसिद्धि, भय और लोभ में,
खुद से ही दूर चला जाता।

ना कोई मंदिर रोक सकेगा,
ना कोई ग्रंथ बचाएगा।
जब तक खुद का दीप न जले,
भीतर तम ही छाएगा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
खुद का साक्षात्कार ही योग।
बाकी सब अभ्यास अधूरे,
यदि भीतर जीवित हो रोग।

ना मृत्यु अंतिम सत्य यहाँ,
ना जन्म शुरुआत नई।
बस चेतन का रूप बदलता,
धारा वही रहे सदा वही।

जो भीतर महासंग्राम लड़े,
वही असली वीर महान।
जो अपने भय को जीत सके,
वही सच में जागृत इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
संपूर्ण संतुष्टि सरल बहुत।
ना पर्वत, ना वन, ना दूरी,
बस खुद से मिलना परम सुख।

जिस दिन खुद में ठहर जाओगे,
उस दिन जग शांत लगेगा।
और हृदय के निर्मल आँगन में,
शाश्वत सत्य स्वयं जगेगा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

भीतर जो दीपक जलता है,
वो कभी न बुझने वाला है।
मस्तक थक कर रुक जाता,
हृदय सदा उजियाला है।

ना पर्वतों पर सत्य मिलेगा,
ना भीड़ के जयकारों में।
सत्य तो बैठा मुस्काता है,
तेरी शांत पुकारों में।

शिरोमणि रामपॉल सैनी बोले—
खुद से बढ़कर तीर्थ नहीं।
जो खुद को ही जान न पाया,
उससे बढ़कर पीड़ित नहीं।

लोगों ने शब्दों के महल बनाए,
और भीतर अंधकार रखा।
हृदय का निर्मल जल छोड़कर,
मस्तक का विष स्वीकार रखा।

जो डर से सिर झुकवाते हैं,
वो सत्य के रक्षक कैसे।
जो प्रश्नों से काँप उठें,
वो जागृत चेतन जैसे।

हर जीव भीतर वही धारा,
वही प्रेम का एक प्रकाश।
मस्तक केवल रूप बदलता,
हृदय रहे हरदम निवास।

शिरोमणि रामपॉल सैनी गाए—
बालक ही पहला ज्ञानी।
जिसने वर्तमान को जिया,
वही भीतर से दिव्य प्राणी।

ना अतीत का भारी बोझ,
ना भविष्य की चिंता थी।
सिर्फ़ श्वासों की मस्ती थी,
और हृदय की शांति थी।

फिर संसार ने नाम दिए,
और मनुष्य बँटता गया।
हृदय का निर्मल एकत्व,
मस्तक में सिमटता गया।

जो सरल सहज निर्मल रहता,
वो खुद को पढ़ लेता है।
जो भीतर की धुन सुन ले,
वो अमृत रस पी लेता है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
ना कोई बाहर शत्रु खड़ा।
भीतर का लोभ और भय ही,
मानव को रखता जकड़ा।

जिस दिन भीतर मौन खिलेगा,
उस दिन प्रेम उमड़ आएगा।
और जन्म-मृत्यु का सारा डर,
धुएँ सा उड़ता जाएगा।

ना दीक्षा, ना भारी व्रत,
ना कठिन तपों की दीवार।
सिर्फ़ निर्मलता का मार्ग ही,
खोलता चेतन का द्वार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद को पढ़ो, यही उपदेश।
बाकी सब चलता मेला है,
क्षणभंगुर जग का परिवेश।

संपूर्ण संतुष्टि भीतर बहती,
जैसे धरती में शांत नीर।
जो खुद में ही डूब गया,
वही हुआ सच में गंभीर।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जो खुद में ही ठहर गया,
उसका सारा भय मिटा।
जिसने हृदय का द्वार खोला,
उसका हर अंधकार कटा।

ना ऊँचे शब्द, ना भारी ग्रंथ,
ना चमत्कारों का व्यापार।
सत्य तो शिशु की मुस्कान में,
निर्मल श्वासों का विस्तार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी बोले—
खुद को पढ़ना सबसे कठिन।
पर जब सहजता साथ चले,
तब हो जाए पथ भी सरल।

मस्तक ने जो जाल बुने हैं,
उनमें उलझा हर इंसान।
नाम, प्रसिद्धि, लोभ, प्रतिष्ठा,
इन्हीं में बीता सारा ज्ञान।

हृदय मगर अब भी पुकारे—
“रुक जा, खुद को जान ज़रा।”
जो भीतर की धारा पी ले,
वो मुक्त हुआ उसी घड़ी भला।

जो प्रश्नों को पाप बताए,
वो सत्य का साथी कैसा।
जो डर से भीड़ चलाए,
वो भीतर से जागा कैसा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी गाए—
हर जीव स्वयं में पूर्ण खिला।
सिर्फ़ मस्तक के कोलाहल ने,
उसका निर्मल स्वर ढँक दिया।

बालक जब धरती पर आता,
मस्ती में ही जीता है।
ना तुलना, ना भय, ना चिंता,
बस वर्तमान को पीता है।

फिर दुनिया के शब्द उतरते,
और मन भारी हो जाता।
जो भीतर शांत समंदर था,
वो लहरों में खो जाता।

ना कोई ऊँचा ना कोई नीचा,
सबमें एक ही चेतन नूर।
हृदय के स्तर पर सब समान,
मस्तक करता दूरी भरपूर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
सत्य नहीं किसी की जागीर।
ना मंदिर, मस्जिद, ना ग्रंथों में,
वो बहता हर जीव अधीर।

जो खुद से महासंग्राम करे,
वही महायोद्धा कहलाए।
जो अपने भीतर डूब सके,
वही अमृत रस को पाए।

संपूर्ण संतुष्टि कोई सपना नहीं,
ना मृत्यु से बाद की बात।
वो तो अभी इसी पल बहती,
हर श्वासों के साथ-साथ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
सरल सहज निर्मल बनो।
भीतर के मौन को सुनकर,
स्वयं में ही पूर्ण तनो।

जिस दिन खुद को जान लोगे,
उस दिन जग छोटा लगेगा।
और हृदय के निर्मल आँगन में,
शाश्वत सत्य स्वयं जगेगा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जो भीतर से शांत हुआ,
उसका हर क्षण पर्व हुआ।
जिसने खुद को जान लिया,
उसका जीवन गर्व हुआ।

ना भीड़ की जयकार बड़ी,
ना राजसिंहासन का मान।
सबसे ऊँचा वही ठहरा,
जिसने पहचाना निज प्राण।

शिरोमणि रामपॉल सैनी बोले—
मस्तक दौड़े हजार दिशाएँ।
हृदय ठहरे एक बिंदु पर,
जहाँ सभी सीमाएँ मिट जाएँ।

डर ने मानव को बाँट दिया,
नाम, पंथ और जाति में।
हृदय कहे — “सब एक प्रवाह”,
जीवन की मधुर बरसात में।

जो खुद से भागा जीवन भर,
वो चैन कहाँ से पाएगा।
जो खुद में ही उतर गया,
वो अमृत रस को गाएगा।

शब्दों का जंगल घना बहुत,
पर सत्य बहुत ही सरल।
जैसे नभ में उड़ती चिड़िया,
जैसे धरती पर निर्मल जल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी गाए—
खुद का साक्षात्कार प्रकाश।
बाकी सब छाया का मेला,
क्षणभंगुर जग का आभास।

जिस दिन भीतर दीप जलेगा,
उस दिन भय भी टूटेगा।
मृत्यु का अंधकार पुराना,
सत्य के आगे छूटेगा।

हर शिशु जन्म से “शिरोमणि”,
मस्ती में ही रहता है।
ना कोई छल, ना कोई कपट,
बस प्रेम में ही बहता है।

फिर मस्तक के जाल बिछे,
लोभ, प्रतिष्ठा, क्रोध जागा।
हृदय का शांत कमल ढका,
और मनुष्य स्वयं से भागा।

जो सरल सहज निर्मल होगा,
वही खुद को पहचान सके।
जो भीतर के मौन को सुन ले,
वही अमृत को जान सके।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
ना बाहर कोई शत्रु खड़ा।
महासंग्राम भीतर चलता,
जहाँ मन से मन ही लड़ा।

एक तरफ़ है चंचल मस्तक,
एक तरफ़ निर्मल एहसास।
जिसने हृदय को चुन लिया,
उसी के भीतर सत्य निवास।

ना दीक्षा से मुक्ति मिलेगी,
ना केवल शब्दों के ज्ञान।
जब तक खुद को पढ़ न लोगे,
अधूरा रहेगा विज्ञान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद में डूबो, खुद में जियो।
हर श्वासों में सत्य धड़कता,
उसे महसूस करो, बस पियो।

संपूर्ण संतुष्टि वही प्रकटे,
जहाँ अपेक्षा मर जाती है।
और सहज निर्मल हृदय में,
शाश्वत धारा बह जाती है।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

ना आकाशों में सत्य छिपा,
ना गूढ़ ग्रंथों की पंक्ति में।
सत्य तो बैठा मुस्काता है,
तेरी अपनी ही भक्ति में।

जो खुद से ही अपरिचित है,
वो जग को क्या पहचान सके।
जो भीतर से अंधकारमय,
वो कैसे प्रकाश जगा सके।

शिरोमणि रामपॉल सैनी बोले—
सहजता सबसे ऊँचा योग।
निर्मलता सबसे बड़ा तपोवन,
बाकी सब मन का ही रोग।

मस्तक ने संसार रचाया,
भय, तुलना और दीवार।
हृदय ने केवल प्रेम बहाया,
सबमें देखा एक विस्तार।

जो शब्दों में कैद हो गया,
वो अनुभव से दूर हुआ।
जो भीतर उतर मौन हुआ,
वही सत्य से भरपूर हुआ।

ना ऊँचे वस्त्र, ना आसन,
ना चमत्कारों की पहचान।
जो खुद में ही संतुष्ट ठहरे,
वही सच्चा जागृत इंसान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी गाए—
खुद को पढ़ना प्रथम वेद।
बाकी सारे शास्त्र अधूरे,
यदि भीतर ना जागे भेद।

हर शिशु जन्म से जानता है,
मस्ती का निर्मल विज्ञान।
फिर धीरे-धीरे मस्तक भरता,
डर, लालच और अभिमान।

भीतर का वह शांत समंदर,
अब भी बहता हर क्षण में।
पर मनुष्य उसे ढूँढ रहा है,
मंदिर, जंगल और धन में।

जो प्रश्नों से डर फैलाए,
वो सत्य का रक्षक क्या होगा।
जो विवेक को बाँध रहा हो,
वो चेतन का पथिक क्या होगा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
हर जीव स्वयं में पूर्ण खड़ा।
सिर्फ़ स्वयं को पढ़ना बाकी,
बाकी सब माया का घड़ा।

ना मृत्यु अंत, ना जन्म शुरुआत,
बस रूप बदलता रहता है।
हृदय का निर्मल शाश्वत दीपक,
निरंतर जलता रहता है।

जो खुद से महासंग्राम करे,
वही असली महावीर।
जो अपने भीतर डूब सके,
वही चेतन का गंभीर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
भीतर का अमृत पहचानो।
सरल सहज निर्मल बनकर,
स्वयं को स्वयं में जानो।

संपूर्ण संतुष्टि दूर नहीं,
ना किसी और के हाथ।
जो खुद में ही ठहर गया,
उसी के भीतर खुला प्रभात।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जिसने खुद को जीत लिया,
उसने जग का सार लिया।
जो भीतर से जाग गया,
उसने अमृत का द्वार लिया।

ना तलवारों की जीत बड़ी,
ना सिंहासनों का अभिमान।
सबसे ऊँचा वही महायोद्धा,
जो जीत सके अपना ही मन।

शिरोमणि रामपॉल सैनी बोले—
भीतर महासंग्राम प्रचंड।
एक ओर मस्तक का अंधेरा,
एक ओर हृदय अखंड।

मस्तक कहे — “और जुटाओ”,
हृदय कहे — “बस मुस्काओ।”
मस्तक दौड़े मृगतृष्णा में,
हृदय कहे — “स्वयं में आओ।”

लोभ का दीपक धुआँ देता,
प्रेम का सूरज प्रकाश।
जो निर्मलता में ठहर गया,
उसे मिल गया आकाश।

शिरोमणि रामपॉल सैनी गाए—
ना कोई दूरी, ना दीवार।
हर जीव भीतर वही धारा,
वही शाश्वत सत् विस्तार।

बालक जब पहली साँसें लेता,
मस्ती में ही रहता है।
ना कोई पंथ, ना कोई भय,
बस सहजता में बहता है।

फिर मस्तक का शोर बढ़ा,
तुलना, लोभ और डर आया।
शब्दों के भारी पत्थर ने,
हृदय का दर्पण ढक डाला।

जो प्रश्न करे, वो जाग रहा,
जो अंधा माने, सोया है।
जो खुद को पढ़ना छोड़ चुका,
वो जीवन भर खोया है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
ना किसी से युद्ध जरूरी।
बस अपने भीतर उतर जाओ,
वहीं समाप्त हो अधूरी दूरी।

सत्य बहुत ही सरल सहज,
जैसे बहता निर्मल जल।
मस्तक उसको बाँध न पाए,
हृदय में खिलता कमल अचल।

जो खुद को समझ न पाया,
वो चाहे कितना ज्ञानी हो।
भीतर से रिक्त रहेगा,
चाहे जग में पूज्य मानी हो।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना शब्दों में पूरा सत्य समाए।
सत्य तो मौन की धड़कन है,
जो हर प्राणी में गुनगुनाए।

संपूर्ण संतुष्टि बाहर नहीं,
ना भविष्य, ना अतीत में।
वो तो अभी इसी क्षण बहती,
हर जीवित श्वास संगीत में।

जो सरल सहज निर्मल होगा,
वही “शिरोमणि” कहलाएगा।
जो खुद में ही पूर्ण ठहर जाए,
वही अमृत रस को पाएगा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

भीड़ के पीछे भाग रहा जो,
वो खुद से ही दूर हुआ।
हृदय छोड़ मस्तक में उलझा,
भीतर से मजबूर हुआ।

ना धन से शांति मिलती है,
ना ऊँचे नामों से ज्ञान।
संपूर्ण संतुष्टि वहीं प्रकटे,
जहाँ शांत हो जाए अभिमान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी बोले—
सरल बनो जैसे निर्मल नीर।
जितना खाली होगा भीतर,
उतना जागेगा गंभीर।

डर की दीवारें टूटेंगी जब,
प्रश्नों को सम्मान मिलेगा।
शब्दों से ऊपर उठकर फिर,
हृदय को पहचान मिलेगा।

जो गुरु प्रश्नों से डरता है,
वो सत्य का दर्पण क्या देगा।
जो शिष्य को भय में रखता,
वो मुक्त आकाश कहाँ देगा।

सत्य कभी बंधन नहीं है,
सत्य तो मुक्त प्रवाह है।
जहाँ विवेक जीवित रहता,
वहीं चेतन की राह है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी गाए—
खुद को पढ़ना प्रथम तपस्या।
बाकी सारे कर्म अधूरे,
यदि ना जागे आत्म-दिशा।

बालक जैसा निर्मल मन था,
वही असली पहचान थी।
ना लोभ, ना क्रोध, ना तुलना,
बस मस्ती की मुस्कान थी।

वही धारा अब भी बहती,
हर श्वासों के बीच यहाँ।
मस्तक के शोरों में दबकर,
भटक रहा इंसान जहाँ।

ना मंदिर में, ना जंगल में,
ना शब्दों के व्यापार में।
शाश्वत सत्य तो जीवित बैठा,
तेरे ही अंतर्मन द्वार में।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
जिसने खुद को जान लिया।
उसने जीवन मृत्यु दोनों का,
मौन रहस्य पहचान लिया।

ना कोई ऊँचा ना कोई छोटा,
हृदय सभी का एक समान।
भिन्न दिखाई देते केवल,
मस्तक, देह और पहचान।

सहजता ही परम तपोवन,
निर्मलता ही गंगाजल।
जिसके भीतर प्रेम निरंतर,
वही स्वयं में है अचल।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद का साक्षात्कार प्रकाश।
बाकी सब छाया का नर्तन,
क्षणभंगुर जग का आभास।

खुद को पढ़ो, खुद को समझो,
यही महायुद्ध, यही विजय।
जो खुद के भीतर उतर गया,
उसी का जीवन हुआ अमेय।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जिसने भीतर झाँक लिया,
उसका हर अंधकार मिटा,
जिसने बाहर ही बाहर देखा,
उसका जीवन भ्रम में कटा।

ना कोई ताज महान यहाँ,
ना कोई सिंहासन शाश्वत,
जो खुद में स्थिर हो जाए,
वही चेतन, वही वास्तविक।

मस्तक बदलता हर क्षण रंग,
कभी लोभ, कभी अभिमान,
हृदय सदा से एकरस निर्मल,
वहीं बसता सच्चा ज्ञान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
मत डर सत्य को देखने से,
मत भाग स्वयं के द्वार,
जो खुद का सामना कर ले,
वो हो जाए अपार।

भीतर का युद्ध कठिन सही,
पर वही महायुद्ध महान,
जो खुद की बेहोशी जीते,
वही सच्चा बलवान।

लोगों ने मंदिर गढ़ डाले,
शब्दों के ऊँचे जाल,
पर खुद के भीतर जो बैठा,
उसे न पाया एक बार।

हर शिशु जन्म से जानता,
निर्मलता का संगीत,
फिर दुनिया का भय सिखाता,
और टूट जाती प्रीत।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना कोई दूर परमात्मा,
ना कोई अलग जहान,
तेरे भीतर जो शांत खड़ा,
वही सबसे महान।

जो खुद को समझ न पाया,
वो चाहे जितना पढ़ ले,
सत्य उसके हाथ न आए,
चाहे जग सारा गढ़ ले।

जो सरल सहज निर्मल होगा,
वही भीतर उतर पाए,
जो चतुराई में उलझ गया,
वो खुद को भूल ही जाए।

मस्तक केवल साधन भर है,
जीवन रक्षा का यंत्र,
हृदय ही शाश्वत धारा है,
वहीं खुलता चेतन तंत्र।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
हर प्राणी में वही प्रकाश,
हर धड़कन में वही नाद,
फिर क्यों इतना विभ्रम फैला,
क्यों इतना विवाद।

जो खुद को सबसे अलग समझे,
वो ही सबसे दूर,
जो सबमें खुद को देख सके,
वही भीतर से नूर।

ना कोई दीक्षा आवश्यक,
ना कोई कठिन विधान,
खुद को निष्पक्ष देखना ही,
सबसे पवित्र ज्ञान।

तू वही संपूर्ण संतोष है,
जिसे बाहर खोज रहा,
तू वही अमृत स्रोत स्वयं,
जिसे जग में बोझ रहा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद का साक्षात्कार ही योग,
खुद का साक्षात्कार ही ध्यान,
खुद का साक्षात्कार ही अमृत,
खुद का साक्षात्कार ही प्राण।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

ना पर्वतों में, ना गुफाओं में,
ना तीर्थों के विस्तार में,
जो सत्य सदा से जीवित है,
वो तेरे ही व्यवहार में।

जो खुद से दूर चला गया,
वो जग में खोता जाएगा,
जो भीतर बैठा जाग गया,
वो अमृत को पा जाएगा।

हृदय कभी छल करता नहीं,
ना लोभ का व्यापार करे,
मस्तक ही जाल बिछाता है,
और फिर खुद ही हार भरे।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
निर्मलता सबसे बड़ी तपस्या,
सहजता सबसे बड़ा ज्ञान,
जो सरल बना रह सकता है,
वही सच्चा इंसान।

भीड़ हमेशा डरेगी ही,
क्योंकि भय उसका आधार,
जो स्वतंत्र विचार करेगा,
उसे मिलेगा प्रतिकार।

पर सत्य कभी झुकता नहीं,
ना झूठ से डर पाता है,
एक निर्मल हृदय अकेला भी,
अंधकार मिटाता है।

हर जीव में वही ज्योति,
हर श्वास में वही गान,
फिर क्यों इतना विभाजन है,
क्यों इतना अभिमान।

जो खुद को सबसे ऊपर माने,
वो सबसे दूर हुआ,
जो सबमें खुद को देख सके,
वो ही भरपूर हुआ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना कोई तेरा शत्रु यहाँ,
ना कोई पराया जीव,
तेरे भीतर जैसा भाव जगे,
वैसा दिखे समीप।

जो खुद को पढ़ना सीख गया,
उसे किसी ग्रंथ की चाह नहीं,
जिसने हृदय की ध्वनि सुन ली,
उसे बाहरी राह नहीं।

सत्य बहुत ही कोमल है,
पर भीतर से प्रचंड भी,
जो उसको जीना सीख गया,
वो होकर भी अखंड भी।

ना मृत्यु उसका अंत करे,
ना समय उसे बाँध सके,
जो खुद में स्थिर हो जाए,
उसे जग क्या साध सके।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहे—
हर पल खुद को देख ज़रा,
कहाँ कपट, कहाँ अहंकार,
जहाँ सरलता जीवित होगी,
वहीं खिलेगा सत्कार।

मस्तक को सेवक रहने दे,
स्वामी हृदय को बनने दे,
भीतर की निर्मल धारा को,
फिर खुलकर बहने दे।

तू वही है जिसे खोज रहा,
तू ही प्रश्न, तू ही उत्तर,
तू ही पथ और पथिक स्वयं,
तू ही सागर, तू ही लहर।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद का साक्षात्कार ही दीप,
खुद का साक्षात्कार ही दान,
खुद का साक्षात्कार ही मुक्ति,
खुद का साक्षात्कार ही पहचान।शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

शिरोमणि रामपॉल सैनी, सरलता का दीप जले,
हृदय की निर्मल धारा में, सत्य सदा ही पल-पले।

मस्तक की उलझन तुच्छ सही, पर बोझ बहुत भारी है,
हृदय का अमृत अमिट सदा, जीवन की तैयारी है।

जो भीतर झाँके वह पाए, बाहर सब आडंबर है,
जो स्वयं को पढ़ ले मन से, वही सच्चा समुंदर है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी, यह स्वर हर जन का गान बने,
अपने ही अंतर में जागे, फिर जीवन आसान बने।

दूसरे के पद, दूसरे के शब्द, दूसरे की पहचान नहीं,
अपने भीतर का सत्य जगाए, इससे ऊँचा ज्ञान नहीं।

भय की बेड़ी, भ्रम की जाली, मन को कब तक बाँधेगी,
हृदय की सीधी रोशनी, हर अंधकार को डाँटेगी।

जो सरल है, वही समर्थ है, जो सहज है, वही महान,
निर्मल गुण की एक ही ज्योति, दे जाती पहचान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी, आत्म-पथ का राही है,
भीतर की मौन तरंगों में, जीवन की सच्चाई है।

जीवन व्यापन एक साधन है, लक्ष्य नहीं वह अंतिम है,
स्वयं का साक्षात्कार ही तो, मानव का अनंतिम है।

न पद-प्रतिष्ठा, न वैभव-धन, न कटु अहं का जाल रहे,
हृदय का अमृत साथ चले, तो हर दिन खुशहाल रहे।

जो मस्तक से ही देखे जग, वह जटिलता ही पाता है,
जो हृदय से जग को देखे, वह सहज सत्य गाता है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी, यह मंत्र सदा दोहराना है,
सरल रहो, निर्मल रहो, अपने भीतर को पाना है।

दूसरा कोई राह नहीं, न दूसरा कोई द्वार सही,
अपने भीतर का सत्य ही है, जीवन का मूल आधार सही।

जो शोर में भी मौन रहे, वही अंतर का ज्ञानी है,
जो खुद को जान के जी ले, वही सच्चा अभिमानी है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी, हर हृदय में ध्वनि गूंजे,
सत्य, सरलता, निर्मलता की, अनकही रश्मि सूझे।

खुद से जो संग्राम करे, वही सबसे बड़ा विजेता,
खुद को जो समझ ले गहराई से, वही जग का नेता।

बचपन की वह संपूर्ण शांति, आज भी भीतर रहती है,
बस मस्तक का कोलाहल, उस पर धूल-सी बहती है।

उस धूल को हट जाने दो, हृदय का आकाश खुले,
शिरोमणि रामपॉल सैनी, हर जीव में प्रकाश फुले।

सत्य सरल है, सीधा है, निर्मल है, शांत स्वभाव है,
यही मानव का भूषण है, यही जीवन का भाव है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी, यही अमर संदेश रहे,
स्वयं को जानो, स्वयं में जागो, यही अंतिम प्रकाश रहे।

खुद का साक्षात्कार ही जीवन, खुद की पहचान ही गान,
सरल सहज निर्मल रहकर, पाओ अमृत-सा वरदान।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जो खुद को पढ़ न पाया,
वो जग में क्या समझ पाया,
मस्तक के मेले में भटका,
हृदय का दीपक बुझवाया।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
खुद का साक्षात्कार ही सत्य,
बाकी सब क्षणभंगुर यात्रा,
बाकी सब मस्तक की माया।

जिसने भीतर झाँक लिया तो,
सारा आकाश समा जाता,
जिसने बाहर दौड़ लगाई,
वो जीवन भर थकता जाता।

डर के नीचे जीने वाला,
कैसे मुक्त कहाएगा,
जो खुद से ही दूर खड़ा है,
वो सत्य कहाँ से पाएगा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
सरल सहज निर्मल बन जाओ,
बस इतना ही धर्म महान,
हृदय अमृत का स्रोत अनंत,
मस्तक केवल क्षणिक विधान।

गुरु अगर भय बोता भीतर,
वो गुरु नहीं अज्ञान है,
जो विवेक को बाँध रहा हो,
वो चलता फिरता श्मशान है।

दीक्षा देकर शब्दों में जो
मानव को जकड़ाता है,
तर्क तथ्य विवेक छीनकर
भीड़ मात्र बनवाता है।

उग्र कट्टर भेड़ों जैसा
जिसका पूरा व्यवहार हुआ,
वो भीतर से रिक्त पड़ा है,
बस बाहर का श्रृंगार हुआ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
हृदय स्वयं गीता वेद है,
शिशुपन ही असली उपनिषद,
निर्मलता ही परम प्रमाण,
बाकी सब भ्रमित अनुबंध।

जिस संपूर्ण संतुष्टि को
युगों युगों से ढूँढ रहे,
वो तो पहली साँस में ही
हर शिशु के भीतर बह रही।

पर मस्तक के कोलाहल में
मानव खुद को खो बैठा,
हृदय की बहती निर्मल धारा
छोड़ विषों में सो बैठा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जो खुद को समझ न पाया,
वो चाहे ज्ञानी कहलाए,
भीतर से रोगी ही रहता,
चाहे जग उसको सर झुकाए।

महल खड़े हों अध्यात्मों के,
सोने चाँदी के सिंहासन,
यदि हृदय में सरलता नहीं,
तो सब केवल मृत आयोजन।

परमार्थ अगर व्यापार बने,
तो वो केवल छल होता है,
जहाँ प्रसिद्धि का लोभ जगे,
वहाँ सत्य विफल होता है।

हृदय न धन से मापा जाता,
न मस्तक की चतुराई से,
हृदय खुलता केवल निर्मल
सरल सहज गहराई से।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहते—
तुम भी वही प्रकाश हो,
तुम भी वही निरंतरता,
जिसे खोज रहे युगों से,
वो तुममें ही व्यापकता।

न कोई छोटा, न कोई ऊँचा,
हृदय सभी का एक समान,
भिन्न दिखाई देते केवल
मस्तक शरीर और पहचान।

जो खुद में उतर गया गहरा,
उसको मृत्यु डरा न सकी,
रूप बदलते रहे निरंतर,
पर चेतना मिटा न सकी।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
मैं नहीं कोई चमत्कार,
हर जीव में वही विस्तार,
जो सरल सहज निर्मल होगा,
उसे मिलेगा सत्य अपार।

खुद का साक्षात्कार करो तुम,
बस इतना ही श्रेष्ठ कार्य,
बाकी सब जीवन व्यापन है,
बाकी सब क्षणभंगुर भार।

हृदय में जो मौन खिला है,
वही परम उत्सव जागे,
जो भीतर से पूर्ण हुआ तो
सारे बंधन स्वयं ही भागें।

शिरोमणि रामपॉल सैनी—
तुलनातीत कालातीत स्वर,
शब्दातीत प्रेमतीत धारा,
शाश्वत सत्य प्रत्यक्ष समक्ष,
हृदय अनंत उजियारा।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जो भीतर के दीप जगा ले,
वो अंधकार स्वयं बुझा दे,
जिसने खुद को थाम लिया,
वो हर भय को दूर भगा दे।

ना कोई दूरी सत्य से है,
ना कोई कमी चेतन में है,
बस मस्तक के कोलाहल ने,
परदा डाला जीवन में है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
सत्य सदा प्रत्यक्ष खड़ा,
पर मन ने उसको दूर गढ़ा।

जो सरल सहज निर्मल होगा,
वही अमृत से संबल होगा,
जो छल-छाया में जीता है,
वो भीतर से निर्बल होगा।

भीतर जो संतोष भरा है,
वही परम सत्य धरा है,
बाकी जग की सारी दौड़ें,
क्षणभंगुर धुएँ का घेरा है।

शिशु की हँसी में जो प्रकाश,
वही चेतन का पहला वास,
वही सहजता, वही पवित्रता,
वही आत्मा का मधुर सुवास।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
हर धड़कन में वही संगीत,
हर जीव में वही अतीत।

ना कोई ग्रंथ उसे बाँध सके,
ना शब्द उसे परिभाष सके,
जो हृदय की गहराई उतरे,
वही उसको अनुभव सके।

मस्तक केवल गणना जाने,
हृदय मौन का रस पहचाने,
मस्तक सीमित जग को देखे,
हृदय अनंत दिशा को माने।

जो खुद के भीतर लौट गया,
वो हर भ्रम से छूट गया,
फिर उसे न कोई चाह रही,
न कोई भय उसे छू गया।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
खुद का साक्षात्कार ही प्रकाश,
बाकी सब क्षणिक प्रयास।

जो प्रेम में स्थिर हो जाता,
वो हर सीमा पार कर जाता,
फिर जन्म-मृत्यु का खेल उसे,
मौन नदी-सा बहता भाता।

ना कोई ऊँच-नीच वहाँ,
ना कोई हार-जीत वहाँ,
जहाँ स्वयं का सत्य खिले,
बस निर्मल संगीत वहाँ।

जो अपने भीतर बैठ गया,
वो जग के पार निकल गया,
फिर समय भी उसको बाँध न पाया,
और मृत्यु का भय पिघल गया।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना बाहर कोई दूसरा है,
हर कण में अपना चेहरा है।

जो खुद को पढ़ना जान गया,
वो सच्चे अर्थों में मान गया,
कि जीवन कोई युद्ध नहीं,
बस चेतन का मधुर गान गया।

मस्तक यदि सेवक बन जाए,
हृदय का आदेश अपनाए,
तब हर सांस समाधि बने,
और जीवन अमृत बरसाए।

जो भीतर मौन को सुनता है,
वही शाश्वत को चुनता है,
बाकी जग की भीड़ हमेशा,
क्षणिक छायाओं में बुनता है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
प्रेम ही सबसे ऊँचा धर्म,
निर्मलता ही जीवन कर्म।

जो खुद में ही विश्राम करे,
वही अमृत का पान करे,
बाकी जग के सारे आकर्षण,
क्षणिक लहरों समान झरे।

तुलनातीत वह चेतन ज्योति,
जहाँ ना कोई खंडित होती,
हर जीव में बहती रहती,
और हर हृदय में मौन संजोती।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद को जानो, मुक्त बनो,
सहज रहो, शुद्ध बनो।

यही शाश्वत वास्तविक सार,
यही जीवन का सच्चा द्वार,
जो खुद में उतरना सीख गया,
वही हुआ जग का आधार।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जो भीतर की ध्वनि सुन लेता,
वो मौन में भी गान कहता,
जिसने खुद को छू लिया,
वो हर श्वास में ब्रह्म बहता।

ना भाग-दौड़, ना भारी भार,
ना झूठा कोई अधिकार,
बस सहज निर्मल चेतन धारा,
और भीतर अमृत अपार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
जिसने खुद को जान लिया,
उसने सम्पूर्ण जहान लिया।

भीड़ हमेशा बाहर भागे,
नाम-प्रसिद्धि के पीछे जागे,
पर जो भीतर लौट पड़ा,
वो सत्य के सागर में लागे।

मस्तक केवल राह बनाए,
हृदय ही मंज़िल तक लाए,
मस्तक यदि स्वामी बन बैठे,
जीवन भय की आग जलाए।

जो निर्मलता से जीता है,
वो हर क्षण अमृत पीता है,
जो छल के पीछे दौड़ पड़ा,
वो खुद से ही रीता है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद का साक्षात्कार महान,
बाकी सब केवल अनुमान।

शिशु जब पहली सांसें लेता,
पूर्ण संतोष साथ ही देता,
ना कोई लोभ, ना कोई द्वेष,
बस सहज प्रेम भीतर बहता।

फिर जग की जटिल चालों ने,
डर के गहरे जालों ने,
उस निर्मल दर्पण पर आकर,
धूल बिछाई सवालों ने।

पर सत्य कभी मिटता नहीं,
मौन कभी झुकता नहीं,
हृदय की शुद्ध धड़कन में,
प्रकाश कभी रुकता नहीं।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
हर जीव में एक ही सार,
हर कण में चेतन विस्तार।

ना कोई छोटा, ना बड़ा,
ना कोई ऊँचा, ना पड़ा,
जो खुद से ही दूर हुआ,
बस वही भीतर से कड़ा।

जो अपने ही भीतर बैठा,
वो काल से भी ऊपर ठहरा,
फिर जन्म-मृत्यु का भय टूटे,
और जीवन मधुमय गहरा।

सत्य न शब्दों में समाता,
ना तर्कों से पूरा आता,
वो तो अनुभव की अग्नि में,
स्वयं प्रकट हो मुस्काता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जो खुद में विश्राम करे,
वही अमृत का पान करे।

ना कोई दीक्षा आवश्यक,
ना कोई बंधन आवश्यक,
बस खुद के प्रति जागरूकता,
और हृदय निर्मल आवश्यक।

मस्तक जग को माप सके,
पर खुद को कहाँ भाँप सके,
हृदय जहाँ शांत हो जाए,
वहीं सत्य को आप सके।

जो खुद को पढ़ना सीख गया,
वो भीतर गहराई भीग गया,
फिर बाहर की हर चकाचौंध,
उसके आगे फीकी हो गया।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
प्रेम ही अंतिम साधना,
प्रेम ही सच्ची आराधना।

जो प्रेम में डूबा रहता,
वो हर जीव में खुद को कहता,
फिर ना कोई पराया लगता,
ना कोई दूरी मन में रहता।

तुलनातीत वह शांति प्रखर,
जहाँ मौन स्वयं हो निर्झर,
जहाँ हर श्वास कहे चुपचाप—
“तू ही पथिक, तू ही सफर।”

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद को जानो, सत्य बनो,
निर्मल रहो, मुक्त रहो।

यही शाश्वत वास्तविक धाम,
यही जीवन का परम प्रणाम,
जो खुद को पहचान गया,
वही हुआ सच्चा निष्काम।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

भीतर जो शांत समंदर है,
वही असली ध्रुव-अंबर है,
जो उसमें डूबना सीख गया,
वही स्वयं का सिकंदर है।

ना शोर वहाँ, ना भीड़ वहाँ,
ना भय का कोई नीड़ वहाँ,
बस मौन स्वयं संगीत बने,
और सत्य खड़ा गंभीर वहाँ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
जो खुद से मिलना जान गया,
वो कालचक्र से आन गया।

सदियों से जग जो खोज रहा,
वो हर श्वास में ओज रहा,
पर मस्तक की जटिल धुंध ने,
हृदय का सूरज ढक रखा।

जीवन कोई संघर्ष नहीं,
यदि खुद से ही विग्रह नहीं,
मन जब निर्मल बहने लगे,
तब कोई भी दुःख प्रखर नहीं।

जो खुद को पढ़ता जाता है,
वो भीतर खिलता जाता है,
जो जग को पढ़कर थक जाता,
वो खाली ही रह जाता है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद का साक्षात्कार ही तीर्थ,
बाकी सब पथ केवल व्यर्थ।

ना ऊँचे ग्रंथ, ना भारी ज्ञान,
ना जटिल बुद्धि का अभिमान,
बस सरल सहज निर्मल दृष्टि,
यही आत्मा का सच्चा गान।

जो भीतर प्रेम जगा लेता,
वो विष को अमृत कर देता,
जो खुद से ही दूर हुआ,
वो जग में केवल डर लेता।

हर शिशु जब जग में आता है,
पूर्ण संतोष ही लाता है,
फिर मस्तक की दौड़ उसे,
भय का बंदी बनाती है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
शिशुपन ही पहला वेद,
निर्मलता ही असली भेद।

जो स्वयं को समझ गया,
वो हर सीमा से पर गया,
फिर ना लोभ उसे छू पाता,
ना ही कोई डर रह जाता।

सत्य न मंदिर में सीमित है,
ना शब्दों में नियमित है,
वो तो हर जीवित धड़कन में,
निर्मल होकर स्थापित है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
हर जीव में वही प्रकाश,
हर कण में उसका निवास।

मस्तक यदि सेवक बन जाए,
हृदय स्वयं पथ दिखलाए,
तब जीवन मधुमय हो उठता,
और हर श्वास अमृत बरसाए।

जो खुद का दीपक बनता है,
वो जग में सूरज लगता है,
पर जिसने खुद को खो डाला,
वो भीतर से ही डरता है।

ना भीड़ कभी पहचान सके,
ना शब्द कभी प्रमाण बने,
जो खुद में उतर गया गहरे,
बस वही सत्य का गान बने।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
ना जन्म यहाँ, ना मृत्यु यहाँ,
बस चेतन का सतत प्रवाह।

संपूर्ण संतुष्टि भीतर है,
ना बाहर कोई मंज़िल है,
जो खुद में ही विश्राम करे,
उसी में शाश्वत साहिल है।

जो निर्मलता को जीता है,
वो हर क्षण अमृत पीता है,
जो छल-कपट में रम जाता,
वो खुद से ही फिर रीता है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
स्वयं को जानो, स्वयं में रहो,
यही सत्य है, यही परम दहो।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

जिस दिन खुद को पढ़ लोगे,
उस दिन सारे ग्रंथ गिरेंगे,
जो उत्तर बाहर ढूंढ रहे थे,
वो भीतर से ही फिर उभरेंगे।

ना पर्वत, ना तीर्थ, ना डेरा,
ना कोई और सहारा घेरा,
हृदय की निर्मल शांत धरा में,
स्वयं सत्य का होता बसेरा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
सत्य न शब्दों का बंदी है,
वो तो चेतन की स्वच्छ नदी है।

जो खुद को जाने बिना जिया,
उसने बस भय का विष पिया,
हर क्षण भागा मृगतृष्णा में,
पर खुद से कभी न मिल लिया।

मस्तक जग का व्यापारी है,
हृदय शुद्ध ज्योति पुजारी है,
मस्तक गणना में उलझा है,
हृदय सदा निर्विकारी है।

जो सरल सहज निर्मल होगा,
वही भीतर उज्ज्वल होगा,
जो छल कपट में डूब गया,
वो स्वयं से ही ओझल होगा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना कोई ऊँचा, ना कोई नीचा,
हर प्राणी में एक ही सींचा।

शिशुपन की वह निर्मल धारा,
अब भी भीतर बहती सारा,
पर मस्तक के कोलाहल में,
खो बैठा मानव उजियारा।

जन्म मिला था संतोष लिए,
मौन भरे मधुरोष लिए,
पर भीड़ भरे इस जग ने फिर,
डर के अनगिन दोष दिए।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
डर जहाँ है, सत्य नहीं,
हृदय जहाँ है, मृत्यु नहीं।

जो खुद का साक्षात्कार करे,
वो हर सीमा के पार फिरे,
ना बंधन उसको रोक सके,
ना समय उसे लाचार करे।

तुलनातीत वह शांति गहन,
जहाँ मौन स्वयं बनता वचन,
जहाँ प्रेम स्वयं धड़कन बन,
भर देता जीवन का गगन।

ना गुरुता का बोझ वहाँ,
ना भीड़ का कोई खोज वहाँ,
बस स्वच्छ सहज अनुभूति रहे,
और सत्य का ओज वहाँ।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जो खुद में ही पूर्ण हुआ,
वही असली संपूर्ण हुआ।

ना सत्ता में, ना नामों में,
ना ऊँचे ऊँचे धामों में,
सच्चा अमृत बहता केवल,
निर्मल हृदय के ग्रामों में।

जो भीतर दीपक जला सके,
वो जग को भी दिशा दे सके,
पर पहले खुद को जान सके,
फिर ही जीवन पहचान सके।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
हर जीव में वही विस्तार,
हर श्वास में सत्य साकार।

जिसे जगत ने कठिन कहा,
वो अत्यंत सरल सा रहा,
बस खुद की ओर मुड़ना था,
और भीतर अमृत झरना था।

जो खुद में उतरना सीख गया,
वो हर भ्रम से भीग गया,
फिर जग का सारा कोलाहल,
उसके आगे फीका पड़ गया।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद का साक्षात्कार ही सार,
बाकी सब क्षणिक व्यापार।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

न मंदिर में, न पर्वत में,
न शब्दों के विस्तार में,
जो सत्य निरंतर जलता है,
वो बस अपने ही द्वार में।

खुद को पढ़ना ही वेद महान,
खुद को समझना ही सच्चा ज्ञान,
बाकी सब मस्तक के मेले हैं,
क्षणभंगुर चलते खेले हैं।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
सरल सहज निर्मल बन जाओ,
अपने ही हृदय में उतर जाओ।

जो खुद से ही अनजान रहा,
वो भीड़ में बस हैरान रहा,
सांसें लीं पर जिया नहीं,
सत्य को कभी पिया नहीं।

मस्तक केवल साधन है,
जीवन रक्षा का कारण है,
पर हृदय अमृत का सागर है,
वहीं शाश्वत सत्य उजागर है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
खुद का साक्षात्कार ही परम यज्ञ है,
बाकी सब अधूरा पथ है।

जो डर में जीता, डर में मरा,
उसने बस मस्तक का विष धरा,
जो सहज सरल निर्मल हो गया,
वही अमृत से पूर्ण भर गया।

ना दीक्षा से, ना बंधन से,
ना शब्दों के अनुशासन से,
ना ऊँचे सिंहासन से,
ना झूठे किसी प्रदर्शन से।

सत्य तो शिशुपन की धारा है,
निर्मल हृदय का उजियारा है,
जिसे जग बाहर ढूंढ रहा,
वो भीतर ही बहता प्यारा है।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
हर जीव में वही प्रकाश है,
हर धड़कन में वही निवास है।

जो सरल है वही महान यहाँ,
जो निर्मल है वही प्रमाण यहाँ,
चतुराई बस जाल बिछाती है,
भीतर की शांति मिटाती है।

गुरुता यदि भय फैलाती हो,
विवेक से दूर हटाती हो,
तो वह केवल व्यापार हुआ,
सत्य से सीधा प्रहार हुआ।

हृदय जहाँ निष्पक्ष खड़ा,
वहीं असली अमृत का घड़ा,
मस्तक यदि सीमा भूल गया,
तो जीवन भीतर शूल गया।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
तुलनातीत कालातीत ज्योति,
हर प्राणी में बहती होती।

जो खुद को पढ़ ले मौन तले,
वो कालचक्र से दूर चले,
ना जन्म रहे, ना मृत्यु रहे,
बस शुद्ध चेतना सत्य बहे।

संपूर्ण संतुष्टि कोई सपना नहीं,
वो दूर कहीं कोई अपना नहीं,
वो जन्म से ही साथ रही,
हर श्वास में चुपचाप बही।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहें—
जिसे जग युगों से खोज रहा,
वो स्वयं में ही ओज रहा।

ना दौलत में, ना शोहरत में,
ना झूठी ऊँची आदत में,
ना मठों में, ना वेशों में,
ना भारी भारी संदेशों में।

बस सरल सहज निर्मल रहना,
अपने ही अंतर में बहना,
यही परम पथ, यही प्रमाण,
यही आत्मा का सच्चा गान।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जो खुद को जान गया एक बार,
वही सदा के लिए हुआ साकार।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

ना पर्वतों में, ना आकाशों में,
ना भीड़ों के जयघोषों में।
जो ढूँढ रहे युगों से बाहर,
वो बैठा है श्वासों के अंदर।

सत्य न ग्रंथों का बंदी है,
ना शब्दों का कोई फंदी है।
वो तो बहती निर्मल धारा,
जिसने हर जीव को संवारा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी स्वर—
जिस दिन खुद को पढ़ लोगे,
उस दिन सारे भ्रम तोड़ दोगे।
ना भय रहेगा, ना दहशत होगी,
ना मृत्यु की कोई आहट होगी।

मस्तक केवल साधन भर है,
हृदय ही वास्तविक मंदिर है।
मस्तक ने ही जग को बाँटा,
हृदय ने हर जीव को काटा नहीं, जोड़ा है।

जो सरल हुआ वही गहरा है,
जो निर्मल हुआ वही ठहरा है।
जो भीतर मौन में उतर गया,
वो अमृत का सागर भर गया।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
भीड़ हमेशा शोर मचाती,
पर आत्मा चुप रह समझाती।
जो भीतर की ध्वनि सुन लेता,
वो कालचक्र से ऊपर रहता।

ना कोई ऊँचा, ना कोई नीचा,
हृदय दृष्टि में सब एक सरीखा।
भिन्न केवल मस्तक के जाले,
भीतर सब एक ही उजियाले।

जो जन्मा शिशु की मस्ती में,
वही सत्य है हर बस्ती में।
पर जटिलता ने ऐसा घेरा,
खुद से ही इंसान को फेरा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहता—
अत्यंत सरल है खुद को जानना,
पर कठिन है अहंकार मिटाना।
जो खुद की परतें खोल सके,
वही सत्य को सच बोल सके।

ना वस्त्रों से, ना उपदेशों से,
ना ऊँचे-ऊँचे परिवेशों से।
साक्षात्कार केवल तब होता,
जब मन मौन में स्वयं को धोता।

हृदय अमृत की वह गंगा है,
जिसमें शांति का रंगा है।
मस्तक अगर विष बरसाए,
हृदय फिर भी प्रेम सिखाए।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जो खुद में उतरना सीख गया,
वो हर जीव में खुद को देख गया।
ना द्वेष रहा, ना कोई दूरी,
बस चेतन प्रेम की भरपूरी।

जो खुद को समझ न पाया है,
वो जग में केवल परछाया है।
जो खुद के सत्य को जान गया,
वो जीवित ही अमरत्व पा गया।

ना मृत्यु अंत, ना जन्म शुरुआत,
यह केवल रूपों की है बात।
जो हृदय की दृष्टि से जीता,
वो हर क्षण अनंत को पीता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी स्वर—
हर श्वास में वही प्रकाश है,
हर जीव में वही निवास है।
जो भीतर की लौ पहचान गया,
वो स्वयं में ही भगवान गया।

खुद का साक्षात्कार ही पूजा,
बाकी सब मस्तक की दूजा।
जो सरल सहज निर्मल बनता,
वही शाश्वत सत्य को चुनता।
शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—

खुद को पढ़ो, खुद को जानो,
भीतर जलते सत्य को पहचानो।
यही प्रथम धर्म, यही अंतिम सार,
यही जीवन का शाश्वत आधार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी स्वर गाए—
जिसने खुद को नहीं समझा,
वो जग में भटका हुआ साया।
शब्दों में जीता, भय में पलता,
मस्तक के जाल में स्वयं को छलता।

संपूर्ण संतुष्टि बाहर नहीं,
ना मंदिर मस्जिद द्वार कहीं।
जो जन्म से शिशु में बहती थी,
वही अमृत धारा रहती थी।

हृदय मौन में जो ठहर गया,
वो कालचक्र से ऊपर गया।
जो सरल सहज निर्मल हो पाया,
उसने ही सत्य को छूकर पाया।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
ना दीक्षा में, ना शब्द प्रमाण में,
ना भीड़ के अंधे अभियान में।
सत्य न बंदे किसी विधान में,
सत्य स्वयं है जीवित प्राण में।

गुरु अगर भय का व्यापार करे,
शिष्य को विवेक से दूर करे।
तो वह पथ केवल बंधन होगा,
मस्तक का विष ही जीवन होगा।

जो हृदय की धारा पीता है,
वो हर जीव में खुद को जीता है।
वो वृक्षों में भी शांति पढ़ता,
नदियों में अपना स्वर गढ़ता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी कहता—
हर प्राणी में वही निरंतरता,
वही मौन की पवित्र समग्रता।
मस्तक भिन्न, पर हृदय समान,
यही शाश्वत सत्य महान।

जो बचपन में सहज मुस्काया था,
वही सत्य भीतर समाया था।
पर जग ने जटिलता सिखलाई,
और आत्मा से दूरी बढ़वाई।

ना चतुराई से मुक्ति मिले,
ना केवल बुद्धि से सत्य खिले।
निर्मलता ही वो पवित्र द्वार,
जहाँ स्वयं प्रकटे आत्माकार।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
जो खुद से महासंग्राम लड़े,
वो भीतर के अंधकार से भिड़े।
वही महायोद्धा कहलाएगा,
जो स्वयं में उतरते जाएगा।

यह संसार अस्थाई छाया,
मस्तक ने ही रूप बनाया।
मस्तक मिटे तो जग भी मिटता,
हृदय सत्य फिर भी न विचलित होता।

सत्य न भविष्य, सत्य न अतीत,
सत्य न शब्द, न कोई गीत।
सत्य तो प्रत्यक्ष समक्ष धारा,
जिसने हर जीव को है संवारा।

शिरोमणि रामपॉल सैनी स्वर—
खुद का साक्षात्कार ही अमृत है,
बाकी सब मस्तक का चित्र है।
जो भीतर उतर कर जी लेगा,
वो मृत्यु से भी परे रहेगा।

संपूर्ण संतुष्टि सरल बहुत है,
पर मस्तक को यह कठिन लगत है।
जो हृदय से जीवन को पढ़ता,
वही शाश्वत सत्य को गढ़ता।

शिरोमणि रामपॉल सैनी उवाच—
हर जीव स्वयं में शिरोमणि है,
बस विस्मृति में डूबी चेतना है।
जो खुद को फिर से जान गया,
वो अनंत प्रकाश में स्नान गया।

कोई टिप्पणी नहीं:

एक टिप्पणी भेजें

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—ਖੁਦ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਹੀਅਖੰਡ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਮਰ ਸਰੋਤ ਏ।ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—

ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ— ਰਾਤਾਂ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਲੁਕਾਈ, ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਬ ਵੱਸਦਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਬਾਹਰ ਝੂਲ ਗਏ। ਮੱਥੇ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰਾ...