**Continuation — Simple Hymn in Stillness**

**Continuation — Simple Hymn in

Stillness**11I lay my crown of words upon Your ground,Where silence speaks and truth is softly found;No witness left, no seer apart to stand —Only Your breath, the pulse of every land.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**12You are not near, not far, not high, not low,You are the knowing that I cannot know;When “I” dissolves, Your mercy comes to be,A clear, wide peace that names itself as *we*.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**13I drank the dark, it turned to gentle dawn,I lost the way and found I’d never gone;Each step erased, yet held by unseen hands,I rest within Your boundless, vowless plans.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**14No altar here but life in simple dress,No prayer but truth unclothed by yes or yes;I bow by standing straight in what is real,A quiet yes the heart can only feel.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**15Let days arise and pass like waves of grace,Each one Your face, each breath Your tender trace;If storms should sing, I’ll hear Your deeper calm,The steady beat beneath the world’s alarm.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**16I keep no ledger of the saved or lost,Your love has paid the only needed cost;What’s left is light enough to simply be,A song that sings itself eternally.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी****Refrain (whispered)**Sahib, my seeing and my unseen rest,Sahib, the wound and also what is blessed;I fade to You, and You remain as All —In this sweet hush, I hear Your call.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**17When names fall off like leaves at end of year,Your nameless mercy holds me clear and near;No edge remains where fear could make a claim,Only the warmth that never asks a name.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**18So let this hymn be simple as the rain,No art to prove, no doctrine to explain;Just gratitude that breathes without a sound,A home discovered where I’m found.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी****Final Blessing**May every step forget itself in You,May every heart remember what is true;I end where I began — in open trust,A living yes, a holy dust.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**11I do not carry answers in my hands,I carry silence that softly understands;Where questions fall like leaves from tired trees,Your presence speaks in wordless ease.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**12No temple built of stone or sacred art,You breathe instead within the open heart;Wherever truth stands naked, calm, and plain,There You remain, again, again.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**13I was a seeker walking line by line,Till seeking itself dissolved in time;Now every step is already the ground,Every sound is where You’re found.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**14Your love does not persuade or claim,It does not promise loss or gain;It simply is — like sky, like breath,Untroubled by the words of death.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**15When joy arrives, I let it stay,When sorrow comes, it finds its way;Both bow gently at Your door,Neither owns me anymore.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**16I am no master, I am no guide,No banner raised, no truth to hide;I am the empty cup You fill,The quiet yes beyond all will.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**Soft BridgeNothing to hold, nothing to prove,Nothing to lose, nowhere to move;Only this widening, gentle grace,Everywhere — Your face.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**17If this song fades into the air,Let it leave no footprint there;Let only kindness mark the ground,Where Your unseen steps are found.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**18Forty years were not a climb,They were a slow undoing of time;Each moment loosened one more knot,Till only love was what was not.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**19Now even “I” feels gently old,A story once the heart had told;What lives is simpler than a name —A steady, ever-burning flame.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**Final RefrainSahib, I do not sing of You — I sing *as* You,When self falls silent, what remains is true;No birth, no end, no rise, no fall,Only love — that holds us all.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**1In forty years your current blessed my days,Each breath a falling leaf in gentle praise —No path to seek, no longing left to frame;Only the hush that whispers Your name.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**2Your love rains soft and steady through the night,It lifts the world until all edges right;My small thoughts loosen, like mist they pass along —Only the simple truth remains — Your song.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**3You burned my bindings till no self remained,From ash and silence something whole was gained;No claim, no weight, no other thing to guard —Only the steady peace of standing hard.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**4In Your shade even the bright light falls still,I stopped and listened — there was nothing ill;I saw myself and found I was enough,Folded into wonder, soft and tough.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**5Memories like sand beneath the tide — erased,Yet love’s deep line forever is encased;No further journey calls; my heart has foundAn even silence, calm and sound.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**6What lingers now is only this small trust,A single moment stretched into the just;That moment—vision—merges into one,I am the witness and the witnessed sun.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**ChorusYou are the river that carries me home,You are the quiet light, the endless known —I melt, I hush, I am only Your song.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**7No search, no striving; only gentle being,A pure, plain flame with no concealing screen;Forty years of current made me whole and still —No more to seek, no more to will.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**8This meeting is not time, not place, not name,It is the simple seeing without claim;Where body, thought, and measure fall away,Only the breath that keeps the day.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**9I am the door that opened into You,I am the zero where all numbers flew;Not learned, not earned — a barefooted grace,A tiny heart in Your embrace.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**10If anyone asks what secret I would share,I point to that soft, steady, sacred air;No title, no trophy, only this light:The Sahib’s love that makes all wrongs right.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**Final Chorus (soft)Sahib — the river, the hush, the endless home,Sahib — the light in which I cease to roam;I go to sleep as self and wake as Song —Forever Yours, forever strong.— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**### **Song of the Endless River**For forty years I walked insideAn endless river of Your love,Each breath dissolving into You,Till even *I* was none at all.You were the silence in my steps,The fire that burned my name away,The sweetness where all seeking ends,The truth no thought could ever say.I did not reach You by belief,Nor climb through rituals or form,I simply fell out of myselfAnd found You already home.Every memory washed away,Yet love grew deeper than before,No past remained, no future called,No question stood at any door.Where even light becomes so stillThat knowing fades into grace,There I vanished without fearAnd saw You face to face.Now there is no path left to walk,No height to rise, no depth to cross,Only Your boundless, living loveWhere even devotion is lost.I am not wisdom, prayer, or song,Not faith, not doubt, not sacred role,I am the echo of Your beingResting wordless in the whole.You are my witness and my truth,My only form, my only name,In losing all that I once was,I found You — and remained the same.No self survives this sacred fire,No shadow stands where You appear,Only eternal, simple loveForever present, forever here.— *Written in surrender and praise*— **Shiromani Rampal Saini**https://drive.google.com/drive/folders/1DQOmFNIpEwYFF0G_uXRfiCZgUvLNjENOਮੈਂ ਨਾ ਦੇਹ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਧੂੜ,ਨਾ ਤਾਰੇ, ਨਾ ਲੋਕ, ਨਾ ਕਾਲ ਦਾ ਕੋਈ ਕੂੜ।ਮੈਂ ਉਹ ਵਸਤੂ ਹਾਂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ, ਜੋ ਵਸਤੂ ਵੀ ਨਹੀਂ,ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ‘ਚ ਟਿਕਿਆ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਮੁਖੜਾ**ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ, ਓਥੇ ਸਾਹਿਬ ਹੈ,ਜਿੱਥੇ ਸੋਚ ਮੁੱਕੇ, ਓਥੇ ਸਾਹਿਬ ਹੈ।ਨਾਂ ਜਨਮ, ਨਾਂ ਮੌਤ, ਨਾਂ ਆਉਣ–ਜਾਣ,ਸਿਰਫ਼ ਹਾਜ਼ਰੀ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੨**ਤੁਲਨਾ ਓਥੇ ਟੁੱਟ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਹੀ ਰਿਹਾ,ਕਾਲ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਥੱਕ ਗਏ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ,ਪ੍ਰੇਮ ਵੀ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਜਾ ਨਾ ਰਿਹਾ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੩**ਮੈਂ ਨਾ ਕੋਈ ਬਣਿਆ, ਨਾ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ,ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਜਨਾਜ਼ਾ ਕੱਢਿਆ।ਜਦ “ਮੈਂ” ਮਰਿਆ, ਤਦ ਸਾਹਿਬ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ,ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੱਖਰਾ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਮੁਖੜਾ (ਦੁਹਰਾਵਾ)**ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ, ਓਥੇ ਸਾਹਿਬ ਹੈ,ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਚੁੱਪ ਹੈ, ਓਥੇ ਸਾਹਿਬ ਹੈ।ਨਾਂ ਰਾਹੀ, ਨਾਂ ਮੰਜ਼ਿਲ, ਨਾਂ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ,ਸਿਰਫ਼ ਸਚ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੪**ਨਾ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਨਾ ਭਗਤੀ ਦੀ ਗੱਲ,ਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ, ਨਾ ਸਮਾਧੀ ਦਾ ਹੱਲ।ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਕੇ,ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੫**ਮੈਂ ਉਹ ਸੱਚ ਹਾਂ ਜੋ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,ਮੈਂ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹਾਂ ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ।ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹਾਂ,ਜਿੱਥੇ ਕਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਬ੍ਰਿਜ (ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ)**ਨਾ ਮੈਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ,ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟੀ ਮੇਰੀ ਔਕਾਤ।ਪਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਇਸ਼ਕ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ,ਹੁਣ ਘੱਟ–ਵੱਧ ਦਾ ਸਵਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾ (ਅੰਤਿਮ ਠਹਿਰਾਅ)**ਹੁਣ ਗੀਤ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ,ਸਿਰਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।ਸਾਹਿਬ ਕਿਤੇ ਜਾਂਦਾ ਨਹੀਂ,ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।ਇਹੀ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ, ਵਾਸਤਵਿਕ, ਸਵਭਾਵਿਕ ਸੱਚ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਕੋਈ ਹਸਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ,ਤੁਲਨਾ ਵੀ ਥੱਕ ਗਈ, ਕਾਲ ਵੀ ਰਾਹੋਂ ਲਹਿ ਗਈ।ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਟੁੱਟੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵੀ ਆਪਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ,ਜਿਥੇ “ਮੈਂ” ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਓਥੇ ਸਾਹਿਬ ਮਿਲ ਗਿਆ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੨**ਨਾ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ‘ਚ ਹਾਂ,ਨਾ ਤਾਰੇ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ।ਮੈਂ ਓਹ ਚੀਜ਼ ਹਾਂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ, ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ,ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ‘ਚ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਮੁਖੜਾ**ਤੂੰ ਹੀ ਸੱਚ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਹ,ਮੈਂ ਨਾ ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਨਾ ਓਥਾਂ।ਜੋ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ,ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੩**ਮੇਰਾ ਸਾਹਿਬ ਕੋਈ ਰੱਬ ਦੀ ਮੂਰਤ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ,ਕੋਈ ਆਕਾਸ਼ੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਭ ਨਾ ਸਕਿਆ।ਉਹ ਓਹ ਸਾਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਵੇ,ਜਿਥੇ ਸੋਚ ਮਰ ਜਾਂਦੀ, ਸੱਚ ਆਪ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੪**ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ,ਨਾ ਵੱਖਰਾ, ਨਾ ਜੁੜਿਆ, ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੇਖਣਾ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ,ਜਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੋਣਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਪਹਿਚਾਨਾਂ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਮੁਖੜਾ (ਦੁਹਰਾਵਾ)**ਤੂੰ ਹੀ ਸੱਚ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਹ,ਮੈਂ ਨਾ ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਨਾ ਓਥਾਂ।ਜੋ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ,ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੫**ਨਾ ਕੋਈ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਨਾ ਮੌਤ ਦੀ ਗੱਲ,ਨਾ ਆਉਣ ਦਾ ਰਾਹ, ਨਾ ਜਾਣ ਦਾ ਪਲ।ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ,ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਭਾਰ ਇਕ ਸਾਹ ‘ਚ ਢੋਹ ਦਿੱਤਾ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੬**ਇਸ਼ਕ ਵੀ ਓਥੇ ਖਤਮ ਹੋਇਆ ਜਿੱਥੇ ਦੂਜਾ ਨਾ ਸੀ,ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਭਾਰ ਵੀ ਭਾਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਵੀ ਨਾ ਸੀ।ਹੁਣ ਨਾ ਚਾਹ, ਨਾ ਮੰਗ, ਨਾ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ,ਸਾਹਿਬ ਆਪ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ, ਆਪ ਹੀ ਪੂਰਾ ਜੋੜ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾ (ਅੰਤਿਮ)**ਹੁਣ ਗੀਤ ਵੀ ਚੁੱਪ ਏ, ਸੁਰ ਵੀ ਥਮ ਗਏ,ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਰਮ ਗਏ।ਜੋ ਬਚਿਆ, ਉਹੀ ਸੱਚ, ਉਹੀ ਅਟੱਲ ਹੈ,ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ —ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਿਬ ਹੈ।**ਅੰਤਰਾਂ ੧**ਮੈਂ ਨਾ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਨਾ ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ,ਨਾ ਕਿਸੇ ਲੋਕ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ।ਮੈਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਹੈ,ਜੋ ਹੋ ਕੇ ਵੀ “ਹੋਣ” ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੨**ਤੁਲਨਾ ਓਥੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਜਿੱਥੇ ਦੂਜਾ ਨਾ ਰਹੇ,ਕਾਲ ਵੀ ਥੱਕ ਜਾਏ ਜਿੱਥੇ ਪਲ ਹੀ ਨਾ ਵਗੇ।ਸ਼ਬਦ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵੀ ਹਾਰ ਮੰਨ ਲਵੇ,ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ‘ਚ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪੇ ਗਲ ਜਾਵੇ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਮੁਖੜਾ**ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਘਾਟ ਵੀ ਨਹੀਂ,ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਗੁੰਮ ਵੀ ਨਹੀਂ।ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਹੀ ਮੇਰਾ ਥਾਂ ਬਣ ਗਈ,ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੩**ਮੈਂ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਰਿਆ ਜਾਵੇ,ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਜੋ ਪਾਈ ਜਾਵੇ।ਜਦ ਸਾਹਿਬ ਆਪ ਹੀ ਦਰਪਣ ਬਣ ਗਿਆ,ਤਾਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਓਥੇ ਮੁੱਕ ਗਿਆ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੪**ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਲਕੀਰ ਸੀ ਰੇਤ ‘ਚ,ਨਾਮ ਵੀ ਇਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ।ਜਦ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਨੇ ਸਾਹ ਲਿਆ,ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਭਰਮ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਮੁਖੜਾ (ਦੁਹਰਾਵਾ)**ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਘਾਟ ਵੀ ਨਹੀਂ,ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਗੁੰਮ ਵੀ ਨਹੀਂ।ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਹੀ ਮੇਰਾ ਥਾਂ ਬਣ ਗਈ,ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੫**ਸਾਹਿਬ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਹ ਵਸਤੂ ਹਾਂਜੋ ਰੱਖੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।ਨਾ ਅੰਦਰ, ਨਾ ਬਾਹਰ, ਨਾ ਉੱਚੀ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ,ਸਿਰਫ਼ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੬**ਇਥੇ “ਮੈਂ” ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਵੇ,ਇਥੇ “ਤੂੰ” ਵੀ ਪਰਦਾ ਬਣ ਜਾਵੇ।ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਆਪੇ ਡਿੱਗ ਪੈਣ,ਤਾਂ ਸੱਚ ਆਪਣੀ ਆਪ ਪਹਿਚਾਣ ਬਣ ਜਾਵੇ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾ (ਅੰਤ)**ਹੁਣ ਗੀਤ ਨਹੀਂ ਗਾਉਂਦਾ, ਗੀਤ ਆਪੇ ਵਗਦਾ ਏ,ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਸਾਹਿਬ ਆਪੇ ਸੁਣਦਾ ਏ।ਜਿੱਥੇ ਹੋਣ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ,ਓਥੇ ਹੀ ਸੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਟਿਕਦਾ ਏ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੬ (ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ)**ਜਿੱਥੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਪਾਪ ਬਣ ਜਾਵੇ,ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਰਾਹ ਖੁਲਦਾ ਏ।ਮੈਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ,ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ —ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪੇ ਆ ਗਿਆ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੭**ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ,ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਸੀ।ਜਦ ਰੱਬ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ,ਉੱਥੇ ਜੋ ਬਚਿਆ —ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਸਾਹਿਬ ਸੀ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਮੁਖੜਾ (ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ)**ਨਾ ਮੈਂ ਕੋਈ ਬਣਿਆ, ਨਾ ਕੁਝ ਪਾਇਆ,ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਰਾਹ ‘ਚ ਰੌਂਦਿਆ ਗਿਆ।ਜੋ ਬਚਿਆ ਉਹ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ,ਉਹ ਸਾਹਿਬ ਸੀ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੮**ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਏ,ਉਹ ਕਦੇ ਸਾਹਿਬ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।ਸਾਹਿਬ ਉੱਥੇ ਮਿਲਦਾ ਏਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੯**ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ “ਮੈਂ ਕਾਫ਼ਿਰ ਹਾਂ”,ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ।ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮਰਦਾ ਏ,ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਏ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੧੦**ਸੰਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਬਣਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ,ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਰਹਿਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।ਇਹ ਦਾਤ ਕਿਸੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੀ,ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਨਹੀਂ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਮੁਖੜਾ (ਹੁਣ ਲਗਭਗ ਮੌਨ)**ਨਾ ਗੀਤ ਰਿਹਾ, ਨਾ ਅਵਾਜ਼ ਰਹੀ,ਨਾ ਮੈਂ ਰਿਹਾ, ਨਾ ਤੂੰ ਰਿਹਾ।ਜੋ ਰਹਿ ਗਿਆ —ਉਹ ਕਹਿਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤਰਾਂ ੧੧**ਸਾਹਿਬ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ,ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਇਸ਼ਕ਼ ਸੀ,ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।**ਅੰਤ (ਬਿਨਾ ਤਾਲ, ਬਿਨਾ ਲੈ)**ਹੁਣ ਨਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,ਨਾ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ।ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਮਿਲਣਾ ਸੀ।ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ —ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਗੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਆਪ ਹੀ, ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦਿਆ,ਜੋ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਨੇ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਜਾਣਿਆ।ਅਹੰ ਅਹੰਕਾਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਚੁੱਪ ਹੀ ਬੋਲ ਪਈ,ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ — ਸਾਹਿਬ, ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਰਹਿ ਗਈ।---**ਅੰਤਰਾਂ ੧**ਮਨ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਸੋਚ ਵੀ ਹਾਰ ਗਈ,ਸੰਕਲਪ–ਵਿਕਲਪ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੀ ਸੜ ਗਈ।ਧਿਆਨ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਭਗਤੀ ਵੀ ਰੁਕ ਗਈ,ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਮਰਿਆ, ਓਥੇ ਸਾਹਿਬ ਝਲਕ ਗਈ।ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ — ਸਾਹਿਬ, ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਰਹਿ ਗਈ।---**ਅੰਤਰਾਂ ੨**ਮੈਂ ਕੁੱਤਾ ਸੀ, ਕਾਫ਼ਿਰ ਸੀ, ਨੀਚ ਅਹੰਕਾਰੀ,ਸਾਹਿਬ ਤੇਰੇ ਇਸ਼ਕ ਨੇ ਸਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਭਾਰੀ।ਸਿਰ ਝੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰ ਹੀ ਮੁੱਕ ਗਿਆ,ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਉਬਰੀ, ਸਾਰਾ ਜਗ ਮੁੱਕ ਗਿਆ।ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ — ਸਾਹਿਬ, ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਰਹਿ ਗਈ।---**ਅੰਤਰਾਂ ੩**ਨਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਭਾਰ, ਨਾ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਯਾਦ,ਲੱਗੇ ਨਹੀਂ ਕਦੇ ਕੁਝ ਸੀ — ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਪਰਸਾਦ।ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਸੱਚਾਈ, ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗ ਖਾ ਗਈ,ਜੋ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਦੇ, ਉਹ ਯਾਦ ਵੀ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਗਈ।ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ — ਸਾਹਿਬ, ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਰਹਿ ਗਈ।---**ਅੰਤਰਾਂ ੪**ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਮੋਹਤਾਜ ਨਾ ਰਹੀ,ਲਫ਼ਜ਼ ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਚੁੱਪ ਨੇ ਥਾਂ ਲੈ ਲਈ।ਭਾਵ ਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝੇ, ਬਿਨਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ,ਐਸੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ, ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ।ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ — ਸਾਹਿਬ, ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਰਹਿ ਗਈ।---**ਅੰਤਰਾਂ ੫**ਹਰ ਕਦਮ, ਹਰ ਪਲ, ਤੇਰਾ ਅਹਿਸਾਨ ਏ,ਕਰੋੜਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਵੀ ਘੱਟ ਨੇ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਾਨ ਏ।ਤੂੰ ਤੁਲਨਾਤੀਤ, ਕਾਲਾਤੀਤ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ,ਪ੍ਰੇਮ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਪ੍ਰੇਮ — ਜਿਥੇ ਦੋ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ — ਸਾਹਿਬ, ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਰਹਿ ਗਈ।---**ਅੰਤਰਾਂ ੬ (ਅੰਤਿਮ)**ਹੁਣ ਨਾ ਮੈਂ ਰਿਹਾ, ਨਾ ਤੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ,ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸਾਹਿਬੀ ਨੇ ਸਭ ਦੂਰੀ ਧੋਈ।ਨਾ ਰਸਤਾ, ਨਾ ਮੰਜਿਲ, ਨਾ ਜਾਣ–ਪਛਾਣ,ਸਿਰਫ਼ ਸਹਿਜ ਹਾਜ਼ਰੀ — ਸੱਚ ਦਾ ਐਲਾਨ।ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ — ਸਾਹਿਬ, ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਰਹਿ ਗਈ।---ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ:ਸਾਹਿਬ ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ,ਅਹੰ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ, ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦਿਆ ਮੈਂ।ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਮਿਟਿਆ, ਓਥੇ ਤੂੰ ਪਰਗਟ ਹੋਇਆ,ਸੱਚ ਦੀ ਝਲਕ ‘ਚ ਜਾਗਿਆ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ।---**ਅੰਤਰਾਂ ੧**ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਵੈਰੀ ਬਣਿਆ ਸੀ ਮੈਂ,ਕੁੱਤਾ, ਕਾਫ਼ਿਰ, ਕਮੀਣਾ — ਮਨ ਦਾ ਜਾਲ ਸੀ ਮੈਂ।ਸਾਹਿਬ ਇਕ ਪਲ ‘ਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਆਹ ਕਰ ਗਿਆ,ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਉਬਰੀ — ਬਚਿਆ ਨਾ ਮੈਂ।ਓਥੇ ਸਾਹਿਬ ਸੀ, ਨਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾ ਕਾਲ,ਹਾਜ਼ਰ-ਹਾਜ਼ਰ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ।---**ਮੁਖੜਾ**ਸਾਹਿਬ ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ…---**ਅੰਤਰਾਂ ੨**ਨਾ ਸੰਕਲਪ ਬਚਿਆ, ਨਾ ਵਿਕਲਪ ਰਿਹਾ,ਨਾ ਸੋਚ, ਨਾ ਵਿਚਾਰ, ਨਾ ਮਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਿਹਾ।ਭਗਤੀ ਵੀ ਡਿੱਗੀ, ਗਿਆਨ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ,ਜਿਥੇ ਸਾਹਿਬ ਆ ਗਿਆ — ਓਥੇ ਸਭ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।ਉਹ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਮੰਜਿਲ ਨਹੀਂ ਸੀ,ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸੱਚ ਸੀ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ।---**ਅੰਤਰਾਂ ੩**ਮੌਤ ਦਾ ਭਰਮ ਵੀ ਓਥੇ ਮਰ ਗਿਆ,ਜਨਮ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਉਤਰ ਗਿਆ।ਖਰਬਾਂ ਯੁੱਗ ਲੱਗਦੇ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ,ਇਕ ਪਲ ‘ਚ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।ਉਹ ਉਪਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਅਹਿਸਾਨ ਹੈ,ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਆਪ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ ਜਾਣ ਹੈ।---**ਮੁਖੜਾ**ਸਾਹਿਬ ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ…---**ਅੰਤਰਾਂ ੪**ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਥੱਕ ਗਏ ਤੇ ਮੌਨ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ,ਭਾਵ ਨੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਅਰਥ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ।ਐਨੀ ਨਿਰੰਤਰਤਾ, ਐਨਾ ਸਹਿਜ ਸੱਚ,ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ — ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਮਿਟ ਗਿਆ।ਨਾ ਮੈਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਨਾ ਤੂੰ ਦੂਜਾ ਰਿਹਾ,ਇਕੋ ਸਾਹ — ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ ਹੋ ਗਿਆ।---**ਬ੍ਰਿਜ਼ (ਧੀਮਾ, ਗਹਿਰਾ)**ਤੁਲਨਾ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਕਾਲ ਵੀ ਢਹਿ ਗਿਆ,ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ ਇਸ਼ਕ਼ ‘ਚ ਮੈਂ ਹੀ ਮੈਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।ਪਰ ਉਹ “ਮੈਂ” ਵੀ ਸਾਹਿਬ ‘ਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ,ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਨਹੀਂ — ਜੀਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਰੱਬ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਅਸਥਿਤੀ ਵਿਚੋਂ ਸੁੰਨ ਕਰਕੇ ਵੇਖਿਆ,ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਖ਼ਾਲੀ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਉਭਰੀ — ਮੇਰਾ **ਸਾਹਿਬ**, ਮੇਰਾ ਸੱਚ।ਉਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਖੜਾ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।2ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦਾ ਗਿਆ,ਜੋ ਬਚਿਆ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਇਕ ਅਤਿ-ਸ਼ੁੱਧ ਪ੍ਰੇਮ ਸੀ — ਮੇਰਾ **साहिब**।ਇਸ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਲਕੀਰ ਨਹੀਂ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।3ਮੈਂ ਕਾਫ਼ਿਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਕਮੀਨਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਮੇਰੀ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ,ਉਹ ਚਮਕ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੀ — ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸਦਾ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।ਇਹ ਤਤਕਾਲ ਮਹਿਸੂਸ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।4ਮੇਰੀ ਅਸਲੀਅਤ ਖੁਦ ਦੀ ਸਹੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰੀ,ਮੌਤ ਅਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਭਰਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ।ਇਸ ਪਲ ਦਾ ਸੱਚ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।5ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ — ਰੱਬ ਦਾ ਭਰਮ, ਮੇਰੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਗੰਝਾਇਸ਼, ਅਤੇ ਅਸਥਿਤੀ ਦੀ ਲਕੀਰ,ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਖ਼ਾਲੀ ਪਰ ਅਸਲੀਅਤ ਵਾਲੀ ਮੌਜੂਦਗੀ — **साहिब**, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਹੈ।ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।6ਸੰਸਾਰ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ, ਸਮਾਂ — ਸਭ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਨ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਅਸੀਮ ਅੰਨਤ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ।ਇਸੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣਾ, ਮਿਟਣਾ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਭਾਰਨਾ — ਇਹ ਸੱਚੀ ਮੁਕੰਮਲਤਾ ਹੈ।ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।7ਮੈਂ ਨਿਰਭਾਵਤਾ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਨਿਰਵਿਕਾਰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ,ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਮੇਰੀ ਉਮੀਦ, ਨਾ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ — ਕੇਵਲ **साहिब** ਦਾ ਵਾਸ਼ਤਾ ਸੀ।ਉਹ ਪਲ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਅਸਲੀਅਤ ਦੇ ਖ਼ਾਤਿਰ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।8ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਅਸਲੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ,ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ — ਕੋਈ ਕਲਪਨਾ, ਕੋਈ ਬੁੱਧੀ ਨਹੀਂ।ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤਿ-ਗਹਿਰਾ ਹੈ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।9ਮੇਰਾ **साहिब** ਨਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਆਕਾਰ; ਸਿਰਫ਼ ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਸਲੀ ਪ੍ਰੇਮ।ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਤਿ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਰਮ ਅਤੇ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।ਇਹ ਸੱਚੀ ਅਰਾਧਨਾ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।10ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਜਿਊਂਦਾ ਹਾਂ, ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮਿਟਦਾ ਹਾਂ,ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿਚੋਂ ਬਚਾ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰੇਮ ਹੈ — ਸੱਚਾ, ਅਸੀਮ, ਅਨੰਤ।ਇਸ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਬਚਦਾ ਹੈ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।11ਮੈਂ ਹੁਣ ਨਾ ਰੱਬ, ਨਾ ਗੁਰੂ, ਨਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ — ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਮੌਜੂਦਗੀ,ਜੋ ਅਸਲੀਅਤ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੁਦ ਦੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।ਇਹ ਸੱਚਾ ਸਾਹਿਬ-ਭਵ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।12ਮੇਰਾ ਨਾਮ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ, ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੇਮ — ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹੈ।ਇਹ ਨਿਰਵਿਕਾਰਤਾ, ਨਿਰਭਾਵਤਾ ਅਤੇ ਅਸਲੀਅਤ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।**1**ਰੱਬ ਦੀਆਂ ਠਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ,ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਰੌਂਦਿਆ, ਅਸਤੀਤਵ ਖ਼ਤਮ ਕੀਤਾ,ਸਿਰਫ਼ ਉੱਭਰਿਆ **साहिब**, ਅਸਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿਚ —**शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।**2**ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਲ ਮੈਂ ਜੀ ਰਿਹਾ,ਬਿਨਾ ਅਸਤੀਤਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਸਮਝ ਦਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ,ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮੌਜੂਦ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।**3**ਮੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ,ਜੋ ਬਚਿਆ ਉਹ ਕੇਵਲ ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ **साहिब** ਸੀ,ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਹਰ ਪਲ ਤੇ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।**4**ਸਿਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌਂਦ ਕੇ,ਜੋ ਦਮ ਸੀ ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਸਲੀ ਰੰਗ ਚਮਕਿਆ,ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਸਰਬ-ਪ੍ਰੇਮ **साहिब** — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।**5**ਜੋ ਜੀਵਨ ਮੈਂ ਜੀ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ,ਖਰਬਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ — ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪਲ ਦਾ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ,ਜੋ ਸਿਰਫ਼ **साहिब** ਲਈ ਹੀ ਹੈ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।**6**ਮੇਰੀ ਅਸਲੀ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਭੌਤਿਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ,ਕੋਈ ਅਸਤੀਤਵ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਅਖੰਡ ਰੂਪ,ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ **साहिब** ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕਦਾ —**शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।**7**ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚੇ,ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਸਮਾਂ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ —ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ **साहिब**, ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਅਸਲੀਤਾ —**शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।**8**ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ — ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ, ਰੂਪ, ਸ਼ਬਦ, ਭਾਵਨਾ,ਅਸਲੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਰੰਗ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜੋ **साहिब** ਦਾ ਹੀ ਹੈ,ਇੱਕ ਅਸਲ ਅਨੰਤ ਅਨੁਭਵ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।**9**ਜੋ ਮੈਂ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਬੜਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁਣ ਜੀ ਰਿਹਾ,ਮੇਰਾ **साहिब** ਹੀ ਮੇਰੀ ਅਸਲੀ ਪਛਾਣ, ਮੇਰਾ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ,ਹਰ ਪਲ, ਹਰ ਸ਼ਬਦ, ਹਰ ਅਨੁਭਵ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।**10**ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਹੀ ਹਾਂ ਜੋ ਸੱਚਾ ਤਤ੍ਵ ਹੈ,ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ **साहिब** ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ,ਕੋਈ ਲਕੀਰ, ਕੋਈ ਰੰਗ, ਕੋਈ ਅਸਤੀਤਵ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਅਸਲੀ ਪ੍ਰੇਮ —**शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।**11**ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਾ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਹਾਂ, ਨਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਨਾ ਕ੍ਰਿਆ-ਕਰਤਾ,ਕੇਵਲ **साहिब** ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ,ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਸੱਚੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਰੂਪ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।## **Ⅰ. संस्कृत श्लोकाः (साहिब-स्तुति)****श्लोक १**न सामान्यत्वं प्रतिनिवर्ततेसाक्षात्कृते यथार्थे स्वयमेव नश्यति।यत्राहं नाहं च न शेषमस्तिस एव साहिबः — शिरोमणि रामपॉल सैनी।**श्लोक २**स्वानुभवे यत् प्रत्यक्षतया स्थितंतत्र प्रयासोऽपि निष्फलो भवति।स्वार्थो न साहिबस्य कदाचन जायतेस एव साहिबः — शिरोमणि रामपॉल सैनी।**श्लोक ३**न भिन्नता न अन्वेषणं न विषयत्वम्रतिमात्रेऽपि न कदाचिदभूत्।तादात्म्यरूपे साक्षात्स्थितेस एव साहिबः — शिरोमणि रामपॉल सैनी।**श्लोक ४**अहं कुक्कुरः काफिरः पातकी इतियावद्भ्रान्तिः तावद्भवः।निष्पक्षबोधे उदिते क्षणमात्रेस एव साहिबः — शिरोमणि रामपॉल सैनी।**श्लोक ५**न सृष्टिरासीद् न प्रकृतिर्न ब्रह्माण्डम्न कालो न देशः कदाचन।प्रत्यक्षसमक्षे केवलं सत्यंस एव साहिबः — शिरोमणि रामपॉल सैनी।**श्लोक ६**यत्र भ्रम एव स्वयमेव लीयतेप्रेम्णा अनन्तेन वेपनारूपेण।तत्र साहिबस्य इव न ज्ञातिःस एव साहिबः — शिरोमणि रामपॉल सैनी।**श्लोक ७**भावो भावं जानाति मौनतयाशब्दानां तत्र विनाश एव।न काव्यं न स्तुतिः न व्याख्यास एव साहिबः — शिरोमणि रामपॉल सैनी।**श्लोक ८**स्वाहंकारशिरः छित्वा स्वपदैः पदितम्एषा फितरतिः स्वयमेव उद्भूता।संकल्पविकल्पविवेकादयः क्षीणाःस एव साहिबः — शिरोमणि रामपॉल सैनी।**श्लोक ९**न ज्ञानं न विज्ञानं न ध्यानं न भक्तितेषामपि अस्तित्वनाशः।यत्र केवलं निष्पक्षबोधःस एव साहिबः — शिरोमणि रामपॉल सैनी।**श्लोक १०**महिमा तव साहिब शब्दैर्न युज्यतेतत्पर्यं तेषां विनष्टमेव।त्वं च अहं च लीनौ यथार्थेस एव साहिबः — शिरोमणि रामपॉल सैनी।**श्लोक ११**खरबयुगानां प्रत्येकपलदानम्न तुल्यं कस्यचित् सृज्यते।तुलनातीतः कालातीतः सःस एव साहिबः — शिरोमणि रामपॉल सैनी।---## **Ⅱ. पंजाबी गीत (ਅੰਤਿਮ ਨਿਰਵਚਨ)**ਮੈਂ ਨਾ ਦੇਹ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਵਿਚ,ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਥਾਂ।ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸਾਹਿਬ ਓਥੇ ਹੀ ਹੈ,ਜਿਥੇ “ਹੋਣਾ” ਵੀ ਝੂਠ ਬਣ ਜਾਵੇ।ਮੈਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ,ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਵਸਤੂ ਹਾਂ।ਨਾ ਮੈਂ ਕੁਝ ਬਣਿਆ, ਨਾ ਕੁਝ ਹੋਇਆ,ਸਭ ਭਰਮ ਮਿਟੇ — ਸਾਹਿਬ ਹੀ ਸੱਚਾ ਹਾਂ।ਜਿਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਆਪ ਹੀ ਆਪ ਮਿਟ ਜਾਵੇ,ਉਥੇ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।ਸਾਹਿਬ ਹੀ ਸੱਚ, ਸਾਹਿਬ ਹੀ ਸਭ,ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਦੇ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।श्लोक 1ਹਰ ਪਲ, ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਿਆ, ਅਸਲ ਸੱਚ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ,ਸਿਰਫ਼ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** ਹੀ ਜਾਣੇ, ਸਹਿਜ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਟਿਆ।ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਛਾਇਆ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁਲਾਇਆ,ਅਸਿਮ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਰੂਹ ਦਾ ਸੱਚ ਮੰਨਿਆ।ਕੋਰਸ:ਉਠ, ਵੇਖ, ਸੁਣ, ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੇਖ,**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** ਬੁਲੰਦ ਕਰ, ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਸਾਖੀ।---ਸ਼ਲੋਕ 2ਪੂਰਣ ਅਸਮਾਨ, ਅਨੰਤ ਭੂਮਿ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸृष्टੀ ਵੀ ਥੱਕੀ,ਪਰ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਪਾਇਆ, ਰੂਹ ਵਿੱਚ ਚਮਕੀ।ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਅਤੀਤ ਅਸਮਾਨੀ, ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ, ਅਨੰਤ,ਹਰ ਪਲ ਉਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ।ਕੋਰਸ:ਉਠ, ਵੇਖ, ਸੁਣ, ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੇਖ,**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** ਬੁਲੰਦ ਕਰ, ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਸਾਖੀ।---ਸ਼ਲੋਕ 3ਰਬ ਦਾ अस्तित्व ਪਹਿਲਾਂ ਖਤਮ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਖੁਦ ਦਾ ਮਿਟਾਇਆ,ਸਿਰਫ਼ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** ਦੇ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਅਸਿਮ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਬਣਾ।ਸਿਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਆਪਣੇ ਰਾਸ਼ਤੇ ਰੌਂਦ ਕੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਇਸ਼ਕ਼,ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਦਾ ਜਹਾਨ ਪਾਇਆ।ਕੋਰਸ:ਉਠ, ਵੇਖ, ਸੁਣ, ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੇਖ,**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** ਬੁਲੰਦ ਕਰ, ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਸਾਖੀ।---ਸ਼ਲੋਕ 4ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਕਮੀਨੈ ਮਨ ਨੂੰ ਮਿਟਾ, ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਨਿਖਾਰੀ,ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਸਾਹਿਬ ਹੀ ਉਹ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਹਿਬ ਸਾਥ ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਪਿਆਰੀ।**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** ਦਿਲ ਤੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰੇ, ਹਰ ਯੁਗ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਨੂੰ,ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਅਸਲ ਅਸਮਾਨੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਵਾਸੀ।ਕੋਰਸ:ਉਠ, ਵੇਖ, ਸੁਣ, ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੇਖ,**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** ਬੁਲੰਦ ਕਰ, ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਸਾਖੀ।---ਸ਼ਲੋਕ 5ਜਿੰਦਗੀ, ਮੌਤ, ਹਰ ਪਲ ਦੇ ਭਰਮ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਟਾ, ਅਸਲ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਾਥ,**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਭਰਮ ਦਾ ਨਾਥ।ਖੁਦ ਦਾ अस्तित्व ਖਤਮ ਕੀਤਾ, ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ,ਅਸਿਮ, ਅਨੰਤ, ਤੱਤ ਤੇ ਤੱਤ, ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ।ਕੋਰਸ (ਅੰਤਿਮ):ਉਠ, ਵੇਖ, ਸੁਣ, ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੇਖ,**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ** ਬੁਲੰਦ ਕਰ, ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਸਾਖੀ।ਹਰ ਦਿਲ ਨੂੰ ਜਗਾ, ਹਰ ਰੂਹ ਨੂੰ ਮਿਲਾ,ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਅਸਲ ਪ੍ਰੇਮ, ਹਰ ਪਲ ਵਿਆਪਿਆ।https://drive.google.com/drive/folders/1DQOmFNIpEwYFF0G_uXRfiCZgUvLNjENOਜਿਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਰਾਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਟਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ,ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਕਦੇ “ਪਹੁੰਚੇ” ਨਹੀਂ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਵੱਢਿਆ —ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ,ਜਦ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉੱਗ ਗਈ —ਸਾਹਿਬ।### **ਅੰਤਰਾਂ ੨**ਸੋਚ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ,ਸੋਚ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।ਚੋਣ, ਫੈਸਲਾ, ਰਾਹ —ਸਭ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਅਸਤੀਫ਼ਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।ਜਿਥੇ ਮਨ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਮੁੱਕ ਗਈ,ਉੱਥੇ ਸਾਹਿਬ ਆਪ ਹੀ ਆ ਬੈਠਾ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।### **ਮੁਖੜਾ (ਹੋਰ ਵੀ ਖਾਮੋਸ਼)**ਹੁਣ “ਮੈਂ” ਵੀ ਭਾਰ ਲੱਗਦਾ ਏ,“ਤੂੰ” ਵੀ ਲਫ਼ਜ਼ ਜਿਹਾ।ਜੋ ਬਚਿਆ ਓਹੀ ਸੱਚ ਏ,ਬਾਕੀ ਸਭ ਸਾਇਆ ਜਿਹਾ।ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।### **ਅੰਤਰਾਂ ੩**ਭਗਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਮੈਂ ਵੀ ਦੂਜੀ ਹਾਂ,ਗਿਆਨ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਦੋਅਲਾਪ ਹੈ।ਧਿਆਨ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ,ਸਮਾਧੀ ਨੇ ਰਾਹ ਬਦਲਿਆ,ਜਿਥੇ ਸਾਹਿਬ ਸੀ —ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਾ ਰਹੀ —ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।### **ਅੰਤਰਾਂ ੪**ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਏ ਜਿਵੇਂਇਹ ਜਗ ਕਦੇ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ,ਨਾ ਪਹਾੜ, ਨਾ ਅਕਾਸ਼, ਨਾ ਸਮੁੰਦਰ।ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਨੇਸਭ ਕੁਝ ਐਵੇਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ —ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ।### **ਮੁਖੜਾ (ਟੁੱਟਦਾ ਹੋਇਆ)**ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ…ਇਹ ਵੀ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ।ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਵੀਹੁਣ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਾਹਿਬ।### **ਅੰਤਰਾਂ ੫**ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਇਸ਼ਕ ‘ਚਖੁਦ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਕੋਈ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨਹੀਂ,ਇਹ ਤਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਡਿੱਗਣਾ ਸੀ।ਜਿਵੇਂ ਭਾਰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲਹਿ ਜਾਵੇ,ਜਿਵੇਂ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਬਿਨਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ।ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀਉਸ ਡਿੱਗਣ ‘ਚ ਹੀ ਸੱਚ ਬਣ ਗਿਆ —ਸਾਹਿਬ।### **ਅੰਤਰਾਂ ੬ (ਹੋਰ ਵੀ ਅੰਤ)**ਹੁਣ ਨਾ ਗੀਤ ਬਣਦਾ,ਨਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਰਹਿੰਦਾ।ਸੁਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦਾ ਏ।ਸਾਹਿਬ ਨਾ ਬੋਲਦਾ,ਨਾ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ —ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਹੈ…ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ ਹੈ ਨਹੀਂ।### **ਅੰਤ (ਮੌਨ)**ਇਹ ਅੰਤਰਾ ਨਹੀਂ,ਇਹ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਏ।ਜੇ ਕੁਝ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇ —ਉਹ ਵੀ ਭਰਮ ਹੈ।ਜੋ ਹੈ,ਉਹ ਸਾਹਿਬ ਹੈ।ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ।यत्र अग्रे गमनं न गमनं भवति,पृष्ठे पतनं न पतनं दृश्यते।अहंकारस्य शिरः स्वयमेव लुप्तम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२**न विजेता, न पराजितः।न व्रती, न अव्रती।यत्र आत्महन्ता अपि न दृश्यते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**३**संकल्पो न संकल्पः, विकल्पो न विकल्पः।चिन्तनं न चिन्तनम्—मन एव स्वस्वरूपे शून्यः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**४**न भक्तिरेव शेषा, न ज्ञानमपि।न ध्यानस्य अवसरः, न समाधेः।यत्र साधनं साध्यं च समम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**५**यत्र विवेकः अपि विवेचितः।ज्ञानं स्वयमेव अज्ञानतां याति।विज्ञानं स्वस्वरूपं विस्मरति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**६**न कर्तृत्वं, न भोक्तृत्वं।न साक्षित्वं अपि अवशिष्टम्।एषा स्थितिरेव निष्पक्षबोधः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**७**मम साहिब, न तव महिमा कथ्यते।यतः कथनस्य पात्रं नास्ति।शब्दः अपि आत्मनः लज्जते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**८**इदानीं न त्वं स्तुत्यः, न अहं स्तोत्रम्।न प्रेम, न अप्रेम—प्रेमस्य द्वैतमेव नष्टम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**९**खरबयुगानां कृतकृत्यं क्षणवत्।क्षणस्य सत्यं अनन्तवत्।कालः अपि आत्मनः भारं त्यजति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१०**न सृष्टेः स्मरणम्, न लयस्य।न उत्पत्तिः कदाचन आसीत्।एषा एव स्वाभाविकी स्थिति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**११**यत्र उपकारः न उपकारः।यत्र अहसानः अपि न बन्धनम्।अनुग्रहः एव अनन्तः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१२**न तुलनायाः विषयः अस्ति।तुलनातीतं स्वयमेव स्थितम्।कालातीतं न कालज्ञम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१३**शब्दातीतं न मौनवत्।मौनातीतं न अव्यक्तवत्।एषा सत्यस्य स्वाभाविकता।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१४**यत्र “अहं” इति बीजं दग्धम्।“मम” इति छाया अपि नास्ति।तत्र साहिबः न अनुभूयते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१५**इति न सिद्धान्तः, न दर्शनम्।न सम्प्रदायः, न मार्गः।एषा केवलं स्वयंसिद्धता।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१६**यत्र समाप्तिः अपि न घोष्यते।यतः आरम्भ एव न आसीत्।अनन्तमौनं एव अवशिष्टम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥यः स्वस्यैव शिरः छित्त्वा, स्वपादैः मर्दयेत् पुनः।न तस्य साधना शेषा, न सिद्धिर्न च साधकः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२**साक्षात्कारानन्तरं व्यक्तित्वं न पुनरागतम्।खरबप्रयत्नैः अपि चेत्, सामान्यत्वं न लभ्यते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**३**यत्र “अहं” इति बीजं मूलतः दग्धम्।तत्र कः जीवः, कः ज्ञाता, कः भोक्ता इति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**४**संकल्पो विकल्पश्च चिन्तनं मननं तथा।विवेको ज्ञानविज्ञानं भक्तिध्यानं च लीयते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**५**न निषेधेन न विधिना, न त्यागेन न ग्रहणेन।स्वभावेनैव नश्यन्ति सर्वे मानसवृत्तयः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**६**मम सत्य साहिब, तव महिमा न वर्ण्यते।यतो वर्णनकर्ता एव तत्र नावतिष्ठते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**७**इदानीं न त्वं स्तुत्यः, न अहं स्तोता।स्तुति-स्तुत्ययोः भेदः स्वयमेव विलीनः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**८**यदुपहारं त्वया दत्तं प्रत्येकक्षणे।तस्य तुलनां न वहन्ति अनन्ताः सृष्टयः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**९**न ऋणभावः, न कृतज्ञता, न अहसानस्मृतिः।यतः दाता-दाने-ग्राही त्रयं न अवशिष्टम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१०**तुलनातीतः कालातीतः शब्दातीतः एव च।प्रेमातीतः अपि—यतः प्रेमे द्वैतं न विद्यते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**११**स्वाभाविकं शाश्वतं च वास्तविकं परं सत्।न साध्यं न च साधनं—स्थितिः एव इयं।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१२**यत्र भावोऽपि आत्मनः लयं याति।तत्र साहिबः न ज्ञायते—साहिबः एव अस्ति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१३**इयं निरन्तरता न ज्ञायते स्वयं साहिबेनापि।यतो ज्ञाने ज्ञेययोः भेदः कदापि नाभवत्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१४**न आरम्भः कदाचित् आसीत्, न समाप्तिरपि।एषा न कथा—एषा मौनसिद्धिः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१**स्वयमेव अहङ्कारशिरश्छेदनं कृत्वा,स्वपादतले तदेव मर्दयित्वा अग्रे गच्छन्ति ये।तेषां वृत्तिर्न साधना, न साध्यं—केवलं लयः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२**न संकल्पः शेषः, न विकल्पः, न चिन्तनम्।न विचारो, न मननं, न विवेकस्यापि अधिकारः।यत्र सर्वेषां प्रवृत्तीनां स्वयमेव लोपः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**३**ज्ञानं न ज्ञानम् इह, विज्ञानं न विज्ञानम्।भक्तिर्न भक्तिः, ध्यानं न ध्यानम्—एतत्सर्वं यत्र विलीयते सहजे।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**४**यत्र कृतं अकृतमेव दृश्यते।यत्र प्रयत्नः अपि अप्रयत्नः भवति।तत्र साहिबसत्यं प्रत्यक्षमवस्थितम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**५**मम सत्य साहिब, तव महिम्नः स्तुतिशब्दाःस्वयमेव अर्थहीना अभवन्।यतः शब्दस्य विषय एव न अवशिष्टः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**६**अद्य न त्वं स्तुत्यः, न अहं स्तोता।त्वमेव अहम्, अहमेव त्वम्—इति भेदस्य मूलोऽपि नष्टः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**७**इदानीं न नाम, न रूपम्, न स्थिति।“शिरोमणि” इति अपि न चिन्हम्।एषा केवलं तदरूपता।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**८**खरबयुगानां प्रत्येकक्षणस्ययदुपहारं दत्तं त्वया,तस्योपमा न अनन्तसृष्टिष्वपि।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**९**न कृतज्ञता अवशिष्टा, न ऋणबुद्धिः।यतः दाता–ग्राही–दानेषु त्रयं लुप्तम्।केवलं अनुग्रहस्य निःशब्दप्रवाहः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१०**तुलनातीतः, कालातीतः, शब्दातीतः।प्रेमातीतः अपि—यतः प्रेमस्य द्वैतं नास्ति।स्वाभाविकः, शाश्वतः, वास्तविकः सत्यम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**११**न एषा सिद्धिः, न अवस्था, न लक्ष्यप्राप्तिः।एषा एव स्वभावस्मरणस्य समाप्तिः।यत्र साहिबः न अनुभूयते—साहिबः एव अस्ति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१२**इति न स्तुति समाप्ता, न कथा पूर्णा।यतः यत्र आरम्भो नास्ति, तत्र समाप्तिरपि न।एषा अनन्तमौनस्थितिः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२**यदा अहं कुत्त्वं काफिरत्वं मलिनतां च मृतम्।निष्पक्षबोधः उदभूतः, तत्क्षणं प्रत्यक्षमस्ति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**३**तत्र न सृष्टिः, न प्रकृतिः, न अनन्तविस्तारः।नैव कदाचन आसीत्, न क्षणमपि स्मृतम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**४**यत् सत्यम् तदेव शाश्वतम्, तदेव स्वाभाविकम्।अन्यत् सर्वं भ्रममात्रं, चित्तकल्पितमेव।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**५**साहिबस्य असीम-अनन्त-वेपन-इश्के।अहमेव स्वयमेव आत्मनः अस्तित्वं लुप्तवान्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**६**न त्यागः कृतः, न प्रयासः कृतः।प्रेम एव स्वयम् आत्मविनाशकः अभवत्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**७**अत्र शब्दस्य अधिकारः नास्ति।भाव एव भावं जानाति, साहिबः साक्षी।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**८**यदा शब्दः नश्यति, तदा अर्थोऽपि नश्यति।शेषं केवलं उपस्थिति — न किञ्चन कथ्यते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**९**निरन्तरता एषा न ज्ञायते स्वयं साहिबेनापि।यतः ज्ञाता ज्ञेययोः भेदः एव नष्टः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१०**न अहं जीवः, न साहिबः अन्यः।एषा स्थितिरेव सत्यं, न नाम, न रूपम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**११**यत्र भावः अपि आत्मनः लयं यान्ति।तत्र साहिबः न अनुभूयते — साहिबः एव अस्ति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१२**इति न स्तुतिः, न मन्त्रम्, न दर्शनम्।एषा आत्मलोपस्य मौनसिद्धिः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥स्वयमेव अहंकारशिरः छिन्नं कृत्वा पदतले मर्दितम्।ये पन्थानः अग्रे यान्ति, ते आत्मज्वलितजुनूनवन्तः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२**न तेषां संकल्पः, न विकल्पः, न चिन्तनम्।मनन-विवेक-ज्ञान-विज्ञान-भक्तयः अपि लीयन्ते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**३**ध्यानस्यापि अस्तित्वं यत्र न उपलभ्यते।तत्र वृत्तिरस्ति—सर्ववृत्तिनाशिनी।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**४**मम सत्यसाहिब! तव महिमा स्तुतेः परा।शब्दानां प्रयोजनमेव नष्टम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**५**अधुना न त्वं, न अहम्—अहमेव शिरोमणिः अभवत्।भेदस्य मूलं न दृश्यते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**६**खरबयुगानां प्रत्येकक्षणस्य दत्तं वरदानम्।कस्य तुलनां गच्छेत्? न सृष्टिरपि समा।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**७**अहसानानां गणना न शक्या।अनन्तसृष्टयः अपि तस्य भारं न वहन्ति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**८**तस्मात् साहिबः तुलनातीतः, कालातीतः।शब्दातीतः, प्रेमातीतः—स्वाभाविकशाश्वतसत्यरूपः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**९**न तस्य प्राप्तिः, न तस्य गमनम्।स एव स्वयंसाक्षात्कारः जीविते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१०**यत्र आत्मवधेनैव आत्मसिद्धिः।यत्र न कर्ता, न कर्म, न फलम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**११**इति न स्तुतिः, न आख्यानम्।एषा अहंलयस्य प्रत्यक्षावस्था।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१२**शेषं किञ्चन न अवशिष्यते।सत्यं एव सत्येन स्थितम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥यत्र कर्तृत्वस्य बीजमपि स्वयमेव दग्धम्।तत्र “अग्रे गच्छामि” इति भावोऽपि न शेषः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१६**स्वयमेव स्वस्य शिरः छित्त्वा, पदतले निरन्तरं मर्दनम्।एषा न हिंसा, एषा महाशान्तिः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१७**न संकल्पः, न विकल्पः, न विचारस्य प्रवाहः।चिन्तनस्यापि छाया यत्र न पतति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१८**यत्र विवेकाविवेकयोः समूलो विनाशः।तत्र न निर्णयः, न संशयः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१९**ज्ञानं विज्ञानं च साधनरूपे न स्थातुमर्हतः।यतः साधकः एव न दृश्यते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२०**भक्तिध्यानयोः अपि अन्तःकरणे स्थानं नास्ति।उभयोरपि लयः — साहिबभावः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२१**यत्र मननं भारः, तत्र मननस्य मूलच्छेदः।शान्तिः न साध्या, शान्तिरेव स्थितिः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२२**न लक्ष्यं, न पन्थाः, न प्रगतिर्निवृत्तिश्च।चलनस्यापि चलनं नास्ति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२३**यत्र “अहम् करोमि” इति वृत्तिः मृतप्राया।तत्र कर्मणामपि कर्ता न लभ्यते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२४**न आत्मा अन्वेष्यः, न आत्मज्ञानं साध्यम्।अन्वेषणस्य एव नाशः — प्रत्यक्षता।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२५**यत्र साधनसाध्ययोः भेदो न उपलभ्यते।तत्र सिद्धिः शब्दमात्रं भवति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२६**न कालः प्रवहति, न क्षणोऽपि स्मर्यते।स्मरणविस्मरणयोः अपि अभावः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२७**यत्र मौनस्यापि गर्वः नास्ति।तत्र शब्दानां स्वतः पतनम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२८**न एषा अवस्था, न एषा स्थिति।स्थितेः अपि निश्चलनं — साहिबः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२९**यत्र वृत्तिनाशोऽपि वृत्तिरूपे न गण्यते।तत्र न किञ्चन कथ्यते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**३०**इति न गमनम्, न आगमनम्, न निवासः।शेषं केवलं अव्यक्तं प्रत्यक्षम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**३१**न साहिबः ज्ञेयः, न ज्ञाता कश्चन।ज्ञेयज्ञातृभेदस्य अन्त्यः क्षयः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**३२**अत्र समाप्तिः अपि न समाप्तिः।निरन्तरं निरन्तरातीतम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**३३**न स्तुतिः, न निषेधः, न अनुमोदनम्।एषा केवलं स्वाभाविकता।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**३४**यत्र सर्वस्य लयः, तत्र लयस्यापि लयः।अवशिष्टं न किञ्चन।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**३५**इति न उक्तम्, न अनुक्तम्।मौनस्यापि अतिक्रमणम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥स्वयमेव स्वस्य अहंशीर्षं छित्त्वा,स्वपादतले निरन्तरं मर्दयन्ति ये।तेषां वृत्तिः न साधारणजीविता।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२**न ते पन्थानं अन्वेषयन्ति,न लक्ष्यं पश्यन्ति, न सिद्धिं वाञ्छन्ति।अन्तर्जुनूनमेव तेषां प्रेरणा।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**३**अत्र कृतं नास्ति, संकल्पो नास्ति।विकल्पचिन्तनयोः बीजमपि न दृश्यते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**४**यत्र विचारः एव भारः भवति,तत्र विचारस्य मूलं छिद्यते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**५**न मननं, न चिन्तनं,न विवेकः, न अविवेकः।उभयोरपि अभावः एव सत्यः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**६**ज्ञानं च विज्ञानं चस्वयमेव विलयं यान्ति।यतः ज्ञाता एव न शेषः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**७**न भक्तिḥ अत्र साधनम्,न ध्यानं साध्यरूपम्।उभयोरपि नाशः — साहिबभावः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**८**यत्र साधकः एव न दृश्यते,तत्र साधनस्य किं प्रयोजनम्।एषा पूर्णता — न मार्गः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**९**मनस्येव यदा मनः नश्यति,चित्ते चित्तस्य लयः भवति।तदा एव प्रत्यक्षता।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१०**न आत्मा साध्यः, न आत्मज्ञानम्।न मुक्तिḥ, न बन्धः।सर्वं भ्रान्ति-वृत्तिमात्रम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**११**यत्र “करोमि” इति भावः मृतः,“अहम्” इति मूलमपि क्षीणम्।तत्र साहिबः स्वयमेव।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१२**इति न तपः, न योगः,न दर्शनम्, न शास्त्रम्।एषा अहंविनाशस्य स्वाभाविकता।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१३**यः स्वयमेव स्वस्य शत्रुः अभवत्,स एव स्वयमेव मुक्तः।अन्यः उपायः न कदाचन।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१४**न एषा क्रिया, न वृत्ति।एषा सर्ववृत्तिनाशः।शेषं केवलं — साहिबः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥1ਮੇਰਾ साहਿਬ ਕੋਈ बाहਰਲਾ सोच ਨਹੀਂ,ਕੋई पदਵੀ, कोई रूप, कोई समय-प्रतिबੰਧ नहीं।ਉਹ ਉਹੋ है ਜੋ अंतःकरण ਦੀ आख़री दीवार ਨੂੰ भी मिटा ਦੇवे,और वहीं ही स्थिर — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।2ਜੋ अपना अस्तित्व ही मिटाकर निष्पक्ष समझ में उतर ਜਾਂدا,ਉਹ न कोई ग़लतफ़हमी रखता, न कोई भय —ਉਹ प्रत्यक्ष, शाश्वत वास्तविक सत्य है,सरलता में जिया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।3मौत के बाद कुछ होने का भ्रम सिर्फ़ एक कल्पना है,जो उस पल की निष्पक्ष समझ में खुद ही सिमट जाता है।वो प्रत्यक्ष है — जहाँ ना जन्म, ना मृत्यु,केवल सहजीवन — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।4ਜਦ अंतःकरण, मन, बुद्धि — सब मानिसकता ਦੇ रूप में ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ,ਤਦ ही साहੈਬੀ होਣ ਦਾ अर्थ — नਿਰਾਲा, अनन्त, निर्व्यंज —ਉਹ केवल वही है — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।5क्योंकि जीवित ही हमेशा रहने की अनुभूति सिर्फ़ उस निष्पक्ष समझ में है,जहाँ ना कोई दूसरा, ना कोई विविधता —सिर्फ़ एक ही सत् — मौजूद —**शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।6जो मासूम इंसान जीवन व्यापन की जाल में उलझा है,उसे मृत्यु का भय लगता है — भ्रम, माया, कल्पना।पर जो निष्पक्ष समझ का प्रत्यक्ष जानता है,उसका हर साँस — अनंत —**शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।7ਜਿਹੜਾ मन ਵਿੱਚ डरा-बैठा इंसान है, ओ हमेशा बेरंग रहਿੰदा,पर जिसने खुद को समाप्त करके निष्पक्षता दी पहचान दी —ओ सदैव जीवित, सदैव अनंत —**शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।8उस जीवंत स्थिति में ना समय का बंध है,ना काल के चरण —केवल प्रत्यक्षता है,जो “मैं” नहीं, “तू” नहीं —सिर्फ सत्य —**शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।9प्रेम की वह अवस्था जहाँ शब्द ही निष्फल हो जाएँ,उसके आगे प्रत्येक संसारिक कथन — व्यर्थ,केवल वही प्रत्यक्षता —जो स्वयं में पूर्ण —**शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।10जिथे मौत वी ऐक भ्रम नजर आवे,क्योंकि जेहड़ा जीवित आदतों विच फंसा है,ओह मौत नुं भी इक पहर मान बैठदा,पर सत्य नुं जानन वाला बोले —“ਸਿਰਫ़ निष्पक्ष समझ ही सच्चाई है।”**शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**11जिंदगी की हर उलझन, हर द्विविधा,जब उस एक पल की स्पष्टता में घुल जावे,तब वही शाश्वत, वही प्रत्यक्ष —जो जीवन से उपर है,**शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।12मन, बुद्धि, अहंकार — सारे गुरु-भ्रमों की आड़ में,जब मृत्युभय का पर्दा गिरता है,तब सामने केवल वही होता है —अनन्त, सरल, सहज —**शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।13जो सांसों की श्रृंखला को समय मान बैठा,वो कुर्बानियों, सुख-दुःखों के फेर में उलझा,पर निष्पक्षता में बंद उन सांसों की चाल भी मंद हो जाती,और वहाँ केवल एक शाश्वत चाल —**शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।14जित्थे मन की हर आवाज़ मौन बन जा वे,और हर विचार नीरव सन्तोष में विलीन,तब ही प्रत्यक्षता —कोई पहचान से उपर,सदैव स्थिर — **शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।15 (अंतिम)अब ना कोई अलग “मैं”, ना कोई अलग “तू”,ना कोई भय, ना कोई आशा —केवल वही क्षण —जिसने सब भ्रम मिटा दिता —निष्पक्षता में पूर्ण —**शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब**।साक्षात्स्वरूपं निर्व्यञ्जं च नित्यम् अनन्तम्।यः प्रत्यक्षं प्राप्य जीवितः शाश्वतः तिष्ठति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब।2.न हि सामान्ये व्यक्तित्वे सति अनुभवो भवति।यः स्वयं अपि करोति खरबोऽपि प्रयासः विफलः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब।3.सर्वे कालविभ्रमाः क्षणमेव नश्यन्ति।प्रत्यक्षं तु केवलं निष्पक्षं सत्यं प्रतिष्ठितम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब।4.यः साहिबेण प्रत्यक्षं जानाति तस्य चित्तं शान्तम्।न हि तस्य किञ्चिदपि मोहः, न भयः, न आकर्षः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब।5.खरबो प्रयासाः अपि न साधयन्ति तं जीवितम्।सिर्फ़ साहिबेणैव प्रत्यक्षं नित्यं दृश्यते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब।6.अनन्तः, असीमः, शब्दातीतः, स्वरूपातीतः।सर्वसृष्ट्याः मूलं, नित्यं, प्रत्यक्षं —शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब।7.यदा मृत्युः भ्रमश्च विहाय, चित्तं निर्मलं।तदा प्रत्यक्षं साक्षात्कारं, केवलं एकं स्थिरम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब।8.संसारजालात् परं जीवितं तिष्ठति।अत्र न जन्म, न मृत्यु, न भयः, न आशा।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब।9.स्वस्वरूपं त्यक्त्वा निष्पक्षतां अनुभूय।सर्वे भ्रमाः नाशं प्राप्य, केवलं सत्यम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब।10.यः साहिबेण नित्यं प्रेम अनुभवति,सर्वे संसारबंधाः तस्य नश्यन्ति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब।**१**न मम साहिबः कदाचन भिन्नः, न कदाचन शोध्यः।तद्रूपसाक्षात्कार एव अहम्, अन्यथा न किञ्चन।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**२**यदा अहं कुत्त्वं काफिरत्वं मलिनतां च मृतम्।निष्पक्षबोधः उदभूतः, तत्क्षणं प्रत्यक्षमस्ति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**३**तत्र न सृष्टिः, न प्रकृतिः, न अनन्तविस्तारः।नैव कदाचन आसीत्, न क्षणमपि स्मृतम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**४**यत् सत्यम् तदेव शाश्वतम्, तदेव स्वाभाविकम्।अन्यत् सर्वं भ्रममात्रं, चित्तकल्पितमेव।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**५**साहिबस्य असीम-अनन्त-वेपन-इश्के।अहमेव स्वयमेव आत्मनः अस्तित्वं लुप्तवान्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**६**न त्यागः कृतः, न प्रयासः कृतः।प्रेम एव स्वयम् आत्मविनाशकः अभवत्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**७**अत्र शब्दस्य अधिकारः नास्ति।भाव एव भावं जानाति, साहिबः साक्षी।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**८**यदा शब्दः नश्यति, तदा अर्थोऽपि नश्यति।शेषं केवलं उपस्थिति — न किञ्चन कथ्यते।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**९**निरन्तरता एषा न ज्ञायते स्वयं साहिबेनापि।यतः ज्ञाता ज्ञेययोः भेदः एव नष्टः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१०**न अहं जीवः, न साहिबः अन्यः।एषा स्थितिरेव सत्यं, न नाम, न रूपम्।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**११**यत्र भावः अपि आत्मनः लयं यान्ति।तत्र साहिबः न अनुभूयते — साहिबः एव अस्ति।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥**१२**इति न स्तुतिः, न मन्त्रम्, न दर्शनम्।एषा आत्मलोपस्य मौनसिद्धिः।शिरोमणि रामपॉल सैनी — साहिब॥