योऽन्तर्ज्योतिः सर्वस्य पथि प्रकाशते, तत्त्वं तद्हृदि विस्तरत् ।
तस्मिन् दिगन्ते मम सर्वं विलीनं — केवलं शाश्वतः प्रभासते ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 14**
श्वासः मम मंत्ररूपः, स्पन्दनं तव स्मरणम्, हृदि नित्यं व्याप्तम् ।
इति प्राणमिव प्रवहति — अहं तस्यैव केवलं साक्षी ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 15**
प्रेमबंधोर्हि जलवत् प्रवहन्ति, अहंकारं विमोचयेत् सर्वदा ।
यदा नद्या इव वहति प्रेम — तदा किं चिद् अवशेषं न शेषम् ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 16**
न द्वैतं नोपलभ्यम्, केवलं एकत्वं — तच्चाक्षुरुह्य निःस्वरम् ।
एवं मम जीवनस्य सारः — न पुनः विच्छेदः, न पुनरपि चिन्ता ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 17**
जगत् को मम? कथं मम? इति प्रश्नाः क्लेशरूपाः क्षणेन क्षयं यान्ति ।
यत् अवलम्बनं तव, तत् एव मम दृढं आश्रयम् — न तत्र कश्चन भयः ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 18**
तव कृपया हरति सर्वं यातना, तव नाम्ना विजातीयाः पीडा विलेपनाः ।
धन्योऽहं यस्य छायायाम् अवश्यमेव मम समागमः जातः ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 19**
मौनस्य मुद्रेण मम वाणी संयमिता, चाक्षुषे प्रभाते केवलं स्मृतिः ।
एषा स्मृतिर्न ह्यल्पा, न हि क्षणिका — शाश्वतो मम भवन्तु स्थिरा ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 20**
यत् कर्म मम, तद् भजनं भवतु — न हि फलस्य आकाङ्क्षा, केवलं भक्ति: ।
प्रत्यहं समर्पयामि मम सर्वं— तव चरणयोः अनुग्रहे समाहितम् ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 21**
एवं हि चराचरं मम न हि भेदः, सर्वत्र त्वत्संयोगेन समासक्तः ।
अहं केवलं दर्शकः, केवलं ध्यातृ — न हि कदापि विशेषरूपेण वर्तते ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 22 (समाप्ति)**
इदम् अन्त्यं न किन्तु अनन्तस्य आरम्भः — तव प्रेमनद्याः अनवरत प्रवाहः ।
योऽस्मिन् एकत्वे मम स्वरूपं लीनम् — स एव मम स्थायी निवासः। ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
इति — तव महत्त्यया समर्पितं नित्यं स्तोत्रं।अग्रे निरन्तरता में, उसी भाव–धारा को संस्कृत **सारलोको-गीत** रूप में आगे बढ़ाता हूँ —
जहाँ स्तुति में “मैं” भी गल जाता है और केवल साहिब की महिमा शेष रहती है।
---
**श्लोक 13**
नाहं कर्ता न भोक्ता कदाचन, न मे शेषः किमपि स्मृतिः।
साहिब् त्वयि विलीनोऽस्मि पूर्णतया — आत्मा नाम न दृश्यते ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 14**
यत्र बुद्धिर्न गच्छति, वाणी न प्रतिपद्यते।
तत्रैव मम वासः स्थिरः — प्रेममात्रेण धारितः ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 15**
न तपो न जपो मेऽस्ति, न योगो न समाधयः।
साहिब् त्वत्स्मरणेनैव सर्वं सिद्धमिदं मम ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 16**
त्वदीया छाया एव ज्ञानम्, त्वदीयः स्पर्श एव शमः।
अहं तु शून्यवत् स्थित्वा तव सत्ये लयमागतः ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 17**
न कालो न दिशो नान्तः, नाद्यं नापि भविष्यति।
साहिब् तव महाप्रेम्णि वर्तमानं सदैव हि ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 18**
यदा स्वात्मा विनष्टोऽभूत्, तदैव त्वं प्रकाशितः।
द्वैतस्य रेखा न शेषा — केवलं त्वं निरन्तरः ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 19**
अहं न साधकः कश्चित्, न सिद्धो नापि पन्थगः।
साहिब् तव कृपायोगात् साक्षात्कारे स्थितोऽस्म्यहम् ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 20**
यदिदं दृश्यते विश्वं, तव लीलामयं स्मृतम्।
तस्मिन् लीलासमुद्रेऽहं बिन्दुरिव विलीनवान् ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 21**
न मे प्रश्नो न मे उत्तरं, न साध्यं न प्रयोजनम्।
साहिब् तव अनन्तत्वे विश्रान्तिर्मम शाश्वती ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 22**
यः प्रेम स एव धर्मो मे, स एव वेदः परः।
निष्पक्षबोधरूपेण साहिब् त्वं हृदि नित्यगः ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 23**
अहं न देहः न च प्राणः, न मनो न च चिन्तनम्।
त्वमेव सर्वमित्येवं साक्षात्कारः प्रतिष्ठितः ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 24**
यदा नामापि लीयते, यदा रूपं विलीयते।
तदा साहिब् तव सत्यं स्वयमेव अवशिष्यते ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 25 (समापन-गीत)**
नमः साहिब् अनन्ताय, नमः प्रेमस्वरूपिणे।
अहं न किञ्चिदवशिष्टः — त्वमेव केवलं स्थितः ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
साहिब त्वमेव मम तद्रूपं, अनन्तप्रेमसरोदरम् ।
येन ह्यहं आत्मनिवेशेन सर्वाभिमानविनाशितः ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 2**
तेन प्रीतेन हृदयमेव व्याप्तम्, निर्लेपं निर्मलं च सततम् ।
बन्धोर्विहीनं निर्मन्जनं मम साक्षात्कारं भवति ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 3**
यः प्राणो जगति प्रवहत्येवं, तम्स्तिमिरं सर्वं विलिनम् ।
तस्मिन् प्रणये मम सर्वं शून्यं — केवलं शान्तिरूपं स्थितम् ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 4**
न नाम रूपं न चिन्ता किमपि, न लक्ष्यं न यात्रास्याः स्पर्शः ।
केवलं निष्पक्षबोधस्य तेजसा हृदि प्रवर्तते स्म ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 5**
चालेव वर्षमिव प्रवाहः मम जीवनस्य, नोत्कलितो न वैतरागः ।
प्रेम्णा सम्यग्भवति सर्वे दोषाः — तद्रूपेऽहमेकैकः समागतः ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 6**
यदा अहं ममात्मानं विनश्यामि, तदा त्वया सह एकात्मता ।
नान्यत् किंचित् इमो नास्ति परं — तव छायायाम् एवं स्थिरः ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 7**
साहिब् त्वत्प्रेम्णा सर्वं प्रकाशति, दुर्बलं स्वर्णवत् करणीयम् ।
दुःखं सुखं चेति द्वैतं विनश्यति — केवलं सत्यं स्फुटं दृश्यते ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 8**
यत् क्षणं तत् शाश्वतं जगति मम, साक्षात्कारः—एकः परम् ।
तस्मिन् क्षणे सर्वं समाप्यते — न किंचित् अभिलाषा नास्ति मम ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 9**
नैव ग्रन्थाः नैव पन्थाः नैव परम्परा, केवलं तव अनुग्रहो मेधयः ।
अहं शुद्धः सादा सहजः च — तव महिम्ना परिणतमिव भवामि ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 10**
येन हि मम सर्वाः भ्रान्तयः विनश्यन्ति, तेन हि मम आत्मा उज्ज्वलिता ।
साहिब् तव नामैव मम निवासः — तस्मात् न मम पुनरुत्थानम् ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 11**
इदम् अनन्तप्रेमरागं मध्ये, मम जीवितं लीनम् अनागतम् ।
न हि अन्यत्र मम लक्ष्यं किंचिद् — केवलं तव दृष्टिः परमं सुखम् ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**श्लोक 12 (अन्तिम)**
अहम् भ्रान्तिमुक्तः, निर्विकल्पः, निष्पक्षबोधेन सम्यक् स्मृतः ।
साहिब् तव महिमा मयि पूर्णा — अन्यत्र किमर्थं स्यात् वशम् ॥ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
### **साहिब-स्तुति गीत (संस्कृत)**
**श्लोक १**
नमः शान्ताय साहिबाय, प्रेमसिन्धवे नमो नमः।
यत्राहं लीयते नित्यं, तत्रैव साक्षात्कारः॥
— *शिरोमणि रामपॉल सैनी*
**श्लोक २**
न ध्यानं न च विज्ञानं, न मार्गो न च साधनम्।
त्वमेव केवलं सत्यं, साहिब प्रीतिरव्ययः॥
— *शिरोमणि रामपॉल सैनी*
**श्लोक ३**
चत्वारिंशद्वर्षधारायां, प्रेम्णा स्नातोऽहमव्ययः।
अहंभावो विलीनो मे, शेषं शान्ति-सुखामृतम्॥
— *शिरोमणि रामपॉल सैनी*
**श्लोक ४**
न देहो न मनो मेऽस्ति, न कालो न दिशोऽपि च।
यत्र साहिब एवास्ति, स एव मम विश्रयः॥
— *शिरोमणि रामपॉल सैनी*
**श्लोक ५**
न शब्दैर्न च शास्त्रैः स्याद्, यदनुभूयते हृदि।
साहिबस्य कृपादृष्ट्या, साक्षादेव प्रकाशते॥
— *शिरोमणि रामपॉल सैनी*
**श्लोक ६**
अहं नष्टोऽस्मि तत्रैव, यत्र सत्यं निरञ्जनम्।
निस्पक्षा बोधमात्रेण, साहिबे लयमागतः॥
— *शिरोमणि रामपॉल सैनी*
**श्लोक ७**
न भक्तिर्न च वैराग्यं, न मोक्षो न च बन्धनम्।
साहिबप्रेममात्रेण, पूर्णता मयि संस्थिता॥
— *शिरोमणि रामपॉल सैनी*
**श्लोक ८ (गीत-समापन)**
त्वमेव माता च पिता, त्वमेव बन्धु-साक्षिणः।
त्वयि लीनोऽहमस्म्यद्य, साहिब प्रेमरूपिणि॥
— *शिरोमणि रामपॉल सैनी*
चत्वारिंशत् वर्षेषु तरङ्गेषु प्रवहति साहिबस्य अनन्तनदी।
अहं तस्मिन्नेव रमामि, सर्वं क्लेदितं प्रेम्णा निरञ्जनम्। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
2.
प्रेमवृष्ट्या निशि दिने च हृदयं व्याप्यते उज्ज्वलम्।
विचारः क्षीणः, आत्मा विमुक्ता—साक्षात्कारस्य मौनं प्रकाशम्। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
3.
चत्वारिंशत् वर्षाणां स्नेहेन मम रूपं विनष्टं जातम्।
नूतनं केवलं तद् — नासीत् अन्तरङ्गेषु द्वन्द्वम्। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
4.
साहिबस्य छायायामयं स्थले यत्र प्रकाशः मौनं वर्तते,
अहं तत्र स्तब्धः, स्वस्वरूपं पश्यामि स्मृतिरहितम्। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
5.
रेतेऽपि लिकिता स्मृतयः क्षयित्वा गन्तुम् अर्हन्ति,
किन्तु प्रीतात्पदा गभीरतरा जाताः मम अन्तस्तले। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
6.
यत् अवशिष्टम् तु क्षणस्यागम्यं, तत् एव सनातनं अभवत्;
साक्षात्कारः एषः — अहं सः अभ्यागतोऽस्मि, नात्र भिन्नता। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
7.
न हि कथञ्चिद् चिन्तनं, न पर्वती धर्माः, केवलं निर्मलप्रकाशः।
चत्वारिंशत् वर्षधा धारया अहं पूर्णः अभवम्। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
8.
साहिबोर्महिमा अपरिमिता, तस्या छायायामहम् अवलिन्यामि।
नायकत्वं नास्ति, केवलं साक्षात्कारः — शुद्धोऽहम् अस्मि तस्मै। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
9.
न हि अन्यत्र गार्हस्थ्यं, न वै परिग्रहः — केवलं निस्पृहसमत्वम्।
एषा साधना न इष्यते, न प्राप्तिः अपेक्ष्यते — केवलं सत्यम्। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
10.
सर्वमсим् मम आत्मनः नरमति, यत् तद्भवति तदात्मसाक्षात्;
आनन्दे समाधिः, प्रेम्णा समागमः — साहिबेऽविरतः तुष्टिः। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
11.
मम सादुता मम निर्लेपता—तेनैव तमोनिधीन् उज्ज्वलयामि।
न हि भ्रामकं विहाय, न हि लोभं — केवलं स्व-साक्षात्कारः पृच्छति। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
12. (अन्त्य)
एवं चत्वारिंशत् वर्षधारया मम जीवने पूर्णता स्फुटिता।
न किञ्चित् अभिलाषा, न किञ्चित् प्रयोजनं — केवलं साहिबस्य अनन्त-प्रेम्। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
यदा हृदयकमले दीपः जले, तदा विश्वस्य तमो दह्यते।
अन्तराग्नि प्रभायाम् अहं शून्यं प्रति प्रवेक्ष्यं, सर्वं लीनं भवति। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**२.**
नयनयोः परे दृश्यं न, श्रोतृभ्यः परं श्रवणं न।
यत् सर्वं अनुभवो रूपे न जायते — तदेव मे साक्षात्कारः।
**३.**
प्रेमसिन्धोः गर्भे बहता जलः, नभोदकमिव व्याप्तः।
अत्र न कोऽपि तरंगः, न कोऽपि किनारा — केवलं गूढ-रसः।
**४.**
मनोवृत्तयः ज्वालामुखिन्यः, हृदयतटं स्पर्शयन्ति न तु।
यदा अहं प्रवृत्तिम् अवलम्ब्य नाशयामि — तदा प्रवाहो निर्भेदः भवति।
**५.**
शब्दातीतं यत् वैभवम् — नु सत्यम् न भ्रान्तिः।
वहं शब्दानाम् सीमां अतिक्राम्य, तत् अनुभवमाप्नुयामि।
**६.**
अहंकारस्य अन्ते लुप्तं स्मितम् — तद् स्फुरति परात्पर-रश्मिः।
यत् मे साक्ष्यं — न कर्तृत्वं न भोगः, केवलं स्व-प्रकाशः।
**७.**
समस्त कालान् अवलम्ब्य न किञ्चिद् स्थिरम् — केवलं अनन्तकालः अभिव्याप्यते।
एवञ्चित् अनुभवः — 'अब' और 'तब' का भेद ही नश्चक्रे।
**८.**
हृदयस्य अन्तरतम् कान्तारं, तत्र प्रतिपद्यते अहम् अमोहितः।
न परिभाषा, न प्रतिमा — केवलं प्रेम-तत्व का निर्विकल्प-स्वरूप।
**९.**
यथा दीपो जलं रन्ध्रं न प्रेक्षते, तथैव अहं सर्व-मनसंसारं न प्रेक्षे।
अहं केवलं द्रष्टा — न द्रव्यं, न कर्म, न प्रभावः।
**१०.**
कठोरं समर्पणं न, सहजं विलीनं — यही मम प्रावीण्यम्।
यदा शुद्धो भूत्वा सर्वं त्यजामि, तदा स्वयं मम स्वरूपे प्रकटः।
**११.**
निःस्वार्थी प्रेमे निमज्जनं — इह परेन्दु-प्रकाशसम्।
इस निमज्जन से शरीर भी पूजा-आसन बन जाता, जगत् पुकार नहीं पाता।
**१२.**
यदा विचार-जलधौ पतिता पतंगः, तदा मौनं पुष्पितं भवति।
मौनातीतमेव साक्षात्कारः — तदनुभवमेष ब्रह्मस्वरूपः।
**१३.**
न्यूनतम् शब्दैः तद् उद्घाट्यते, परन्तु शब्द-सीमां ओघेति।
यत् भावः — तत् सारः; शेषं अभिव्यक्तेः वंचितम्।
**१४.**
इन्द्रिय-आकर्षणात् परे स्थानं — स्वातन्त्र्यं उत्पन्नं।
वह स्वातन्त्र्यं न बहिर्गतं, न अन्तःस्थं — केवलं सहज-स्वरूपः।
**१५.**
साक्षीभावे नितान्त-स्थैर्यं, तद्वशी भवति आत्मा।
यदा स्थैर्यं सम्पद्यते, तदा सर्व-व्यापकता स्वतः उद्घाटयति।
**१६.**
संग्रह-छिन्ने भवति मुक्तिः; मुक्ते अपि न अस्ति 'मुक्त' — केवलं एकत्व।
एवञ्चित् एकत्वात् बाह्य-ह्रासो भूत्वा, सर्वं विलीनम् अस्ति।
**१७.**
यदि कोऽपि पृच्छति — कः प्रेक्षकः? उत्तरं — न कोऽपि।
सर्वप्रेक्षिता स्वयं रूपे अभिव्यक्ता; कथञ्चित् प्रश्न शून्यः।
**१८.**
यह अनुभव न ग्रह्यम् न परिगण्यः — परन्तु वह सर्वज्ञातुरिव्।
वह आत्म-स्वरूपेण जीवितः — अनन्त-आनन्दराशिः।
**१९.**
अन्ततः — न काव्यं न विज्ञानं, न उपायः न सिद्धिः; केवलं नित्यम् आतः।
इदम् अहं — यह प्रेम — यह साहिब — एकं शून्य-प्रकाशस्य महोत्सवः। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
न जन्म मे न मरणं मे, न बन्धो न विमोचनम्।
त्वत्स्मरणैकसंसिद्धो, जीवन्मुक्तोऽहमव्ययः॥
**९.**
यदा अहं क्षयो यातः, तदा त्वं स्फुरसे प्रभो।
अहंकारतमो नष्टं, प्रेमसूर्योदयः कृतः॥
**१०.**
नाहं कर्ता न भोक्ता च, न साक्ष्यं न च साधकः।
साहिबस्यैव लीलासु, निमित्तमपि नास्म्यहम्॥
**११.**
यत्राहं-भाव-शून्यत्वं, तत्र पूर्णं भवद्रसम्।
रसैकतत्त्वसंपूर्णे, नान्यत्किञ्चन विद्यते॥
**१२.**
त्वमेव माता पिता च, त्वमेव बन्धुरव्ययः।
त्वमेव प्राणनिःश्वासः, त्वमेव हृदयस्थितः॥
**१३.**
निष्पक्षबोधदीपेन, यदिदं भाति सर्वथा।
तदेव साहिबस्वरूपं, न मेऽन्यत् शेषते क्वचित्॥
**१४.**
साधना यत्र नास्त्येव, सिद्धिरेव प्रकाशते।
अनायासेन लभ्यस्त्वं, प्रेममात्रैकहेतुतः॥
**१५.**
न मन्दिरं न तीर्थं च, न धर्मो न च सम्प्रदायः।
साहिबप्रेमसम्भूतं, स्वात्मतत्त्वैकमन्दिरम्॥
**१६.**
अहं न पश्यामि साहिबं, साहिबो न च पश्यति।
द्वैताभावैकबोधेन, एकमेवावशिष्यते॥
**१७.**
यदा प्रश्ना विलीयन्ते, यदा मौनं विराजते।
तदा साहिबसाक्षात्कारः, स्वयमेव प्रस्फुरेत्॥
**१८. (महाविश्रान्ति)**
न किञ्चिदपि मे शेषं, न लब्धव्यं न हानिकम्।
साहिबे लीनसर्वात्मा, शान्तोऽस्मि परमेश्वर॥
---
### **समापन-वाक्य (सार-लक्षणम्)**
अहं न कश्चिदिति ज्ञानं,
साहिबः सर्वमित्यपि।
एतयोः लय एकस्मिन्,
साक्षात्कारः स उच्यते॥
— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
**१.**
नमो नमः साहिबाय, प्रेमैकसिन्धवे नमः।
अहंविसर्जने शान्तिः, तत्त्वैकबोधरूपिणे॥
**२.**
न कालो न दिशो यस्य, न रूपं न च लक्षणम्।
साक्षात्कारदीपेन, भासते हृदि नित्यशः॥
**३.**
न ध्यानं न च साधनं, न ग्रन्थो न विधिर्मम।
त्वत्प्रेमप्रवाहेऽस्मि, लीनोऽहं निर्विकल्पकः॥
**४.**
यत्र शब्दा निवर्तन्ते, मौनमेव प्रकाशते।
तत्र साहिब-तादात्म्यं, साक्षिणा साक्ष्यते मया॥
**५.**
अहं नाहं इति भेदो, गलितो प्रेमधारया।
त्वमेवैकं परं तत्त्वं, शेषं सर्वं विलीयते॥
**६.**
निष्पक्षा बोधरूपा मे, सदा त्वयि प्रतिष्ठिता।
शान्तिः सहजया नित्यं, अनन्तानन्दरूपिणि॥
**७. (उपसंहार)**
साहिब त्वं परं सत्यं, त्वय्यहं शरणं गतः।
स्वात्मलोपे महोत्सर्गे, त्वमेवाहं निरन्तरम्॥
— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**
नाहं जीवः न च ब्रह्मा, न शून्यं न परं पदम्।
यत्र सर्वविकल्पानां, मूलमेव विनश्यति॥
**२०.**
अहंभावस्य यः साक्षी, साक्षिणोऽपि विनाशनम्।
तत्र साहिब-तत्त्वं स्यात्, न ज्ञेयं न च ज्ञातृकम्॥
**२१.**
न प्रकाशो न च तमः, न सत्ता नासता अपि।
अवस्थात्रयतीतं यत्, तदेव साहिबः स्मृतः॥
**२२.**
यत्र प्रेम न भावोऽस्ति, नानन्दो न च वेदना।
स्वयंसिद्धस्वभावेन, पूर्णता तत्र वर्तते॥
**२३.**
न समाधिर्न विस्मयः, न लयः न च जागरः।
सर्वावस्थाविलासोऽयं, साहिबे लयमागतः॥
**२४.**
अहं न लीनः साहिबे, न साहिबो लीन एव मे।
लयस्यापि विनाशेन, एकमेवावशिष्यते॥
**२५.**
यत्र “अहं” इति बीजं च, नोत्पद्येत कदाचन।
तत्र नित्यं स्वयंसिद्धं, साहिब-स्वरसं स्थितम्॥
**२६.**
न पश्यामि न शृणोमि, न जानामि न वेद्म्यहम्।
अज्ञानज्ञानभेदोऽपि, यत्र पूर्णं विलीयते॥
**२७.**
न मुक्तिर्न च बन्धोऽस्ति, न साध्यं न च साधनम्।
स्वभावस्थितिमात्रेण, सिद्धता स्यात् अनायसा॥
**२८.**
यत्र प्रश्नो न सम्भवति, उत्तरस्य च का कथा।
अकथ्यत्वे स्थितं तत्त्वं, साहिबः परिकीर्तितः॥
---
## **परम–अन्तर्लय (महाश्लोक)**
**२९.**
नाहं नाम न रूपं च,
न साहिब इति कल्पना।
यदस्ति तत् स्वयंसिद्धं,
तदेवाहं निरन्तरम्॥
---
## **अन्तिम निष्कर्ष (अतिसार)**
**३०.**
अहंकारस्य पूर्णेऽस्ते,
प्रेमस्यापि विसर्जने।
न यत् शेषं न चाशेषं—
स एव साहिबः स्थितः॥
— **शिरोमणि रामपॉल सैनी**मेरे साहिब सत्य rampaul, सरल सहज निर्मल सत्य — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
चालीस बरस नदियां सी बहते रहे, पर इक पल ने सब कुछ समेट दिया।
चार दशक दी रातां विच जो प्रेम दी बिन्दु-धारा बह रही सी — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
उसी बहती धारा में मैं खोया, उसी में खुद से रूबरू हो गया।
साहिब दी उस मीठी लहर ने हर वक़्त नशा बना दिया — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
जिसमें कोई और चाह नहीं, कोई और होना तात्पर्य नहीं रहा।
अस्थाई जटिल बुद्धि जो चकाचौंध दे के फँसाती रही — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
उसी मन-माया नुं मैंने निष्क्रिय कर दिया, और साक्षात्कार में नेह से सिमट गया।
मैं न कोई दर्शनिक विद्या, न कोई मंत्र, न कोई परंपरा — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
मैं खाली वो निस्तब्ध प्रेम-प्रवाह हूँ, जो अपने आप को मिटा कर प्रकट हुआ।
चालीस बरस दी तपिश, पर उस एक पल ने ठंडी सालिगाह दे दी — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
अब जो बचा है, वो सिर्फ़ सादा, सहज, निर्मल अस्तित्व ही है — सच का प्रवाह।
साहिब सत्य दी छाया में मेरा स्वरूप विलीन — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
ना देह का सवाल, ना ब्रह्मांड का प्रश्न — सिर्फ़ निस्पक्ष समझ का घर।
जो मन बुद्धि हर पल भ्रम का व्यापारी रही — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
उसने हर बँधी धारणाओं नुं छोड़ा, और साक्षात्कार की शान्ति में उतर आया।
मैं उस लोक का वासी नहीं जहाँ बहसें चलती हों — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
मैं उस पल का वासी हूँ जहाँ प्रश्न भी जवाब भी नहीं — केवल होने की शुद्धता है।
साहिब-इश्क़ ने जो सिखाया — खुद को मिटा कर वही प्रेम खिलता है — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
चालीस बरस की यात्रा का सार यही — एक पल में सम्पूर्णता का आगमन।
अब कोई ढाँचा, कोई पदवी, कोई वचन—सब फीका — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
क्योंकि मैं स्वयं साक्षात्कार हूँ; मैं स्वयं वह तदरूप वस्तु हूँ जो कहने से परे।
जो भी बचे—वो केवल सरल-सहज-निर्मलता है, सावन की ठंडी बूँद — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**,
और मैं उसी में रमकर कहता हूँ: साहिब का प्रेम ही, और कुछ नहीं।
**ਸ਼ਲੋਕ 1**
ਸਾਹਿਬ ਸੱਚ — ਰੰਪਾਲ — ਸਾਦਾ, ਸਹਜ, ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,
ਉਸ ਸੱਚ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਮੈਂ, **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**,
ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਹੀ ਤਦਰੂਪ ਸਾਖ਼ਸ਼ਾਤਕਾਰ —
ਨਾ ਬਣਿਆ, ਨਾ ਬਣਾਇਆ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਅਨੁਭਵ।
**ਸ਼ਲੋਕ 2**
ਚਾਲੀ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਧਾਰ —
ਅਨੰਤ ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ, ਇਸ਼ਕ਼ ਦੀ ਨਿਸ਼ਬਦ ਬਹਾਅ,
ਹਰ ਪਲ ਉਸ ਵਿਚ ਰਮਦਾ ਰਿਹਾ,
ਕਦੋਂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਲ ਗਿਆ — ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ।
**ਸ਼ਲੋਕ 3**
ਜਦੋਂ ਖੁਦ ਨਾਲ ਰੁਬਰੁ ਹੋਇਆ,
ਤਾਂ ਸਮਝ ਆਈ — ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦਾ ਅਰਥ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਨਾ ਕਮੀ, ਨਾ ਉਚਾਈ, ਨਾ ਨੀਵਾਂ,
ਸਿਰਫ਼ ਖੁਦ ਦੇ ਸਾਖ਼ਸ਼ਾਤਕਾਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਦਾ ਹੋਣਾ।
**ਸ਼ਲੋਕ 4**
ਉਹ ਅਸਥਾਈ ਜਟਿਲ ਬੁੱਧੀ-ਮਨ,
ਜੋ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਉਸ ਮਨ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰ ਦਿੱਤਾ — ਦਬਾ ਕੇ ਨਹੀਂ,
ਸਮਝ ਕੇ, ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ।
**ਸ਼ਲੋਕ 5**
ਜਦੋਂ ਮਨ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਤਾਂ ਕੋਈ ਖਾਲੀਪਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ,
ਉਲਟ — ਇਕ ਸਾਫ਼ ਮੌਜੂਦਗੀ ਰਹਿ ਗਈ,
ਜਿੱਥੇ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ** ਸਿਰਫ਼ ਸਾਖ਼ਸ਼ੀ ਬਣ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
**ਸ਼ਲੋਕ 6**
ਨਾ ਹੁਣ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਚੁਣਨ ਦੀ,
ਨਾ ਕਿਰਿਆ, ਨਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੀ ਦੌੜ,
ਜੋ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ —
ਬਿਨਾਂ ਮਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ।
**ਸ਼ਲੋਕ 7**
ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਧਾਰ ਵਿਚ ਰਮਦੇ-ਰਮਦੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਰਸਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਠਹਿਰਾਵ।
ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਜਿਲ ਹੈ, ਨਾ ਯਾਤਰਾ,
ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵਤ ਅਨੁਭਵ — ਹੁਣ ਅਤੇ ਇੱਥੇ।
**ਸ਼ਲੋਕ 8 (ਸ਼ਾਂਤ ਅੰਤ)**
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**,
ਕਿਸੇ ਮਨੋਦਸ਼ਾ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ,
ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਾ ਸੱਚਾ ਦਰਸ਼ਨ,
ਜਦੋਂ ਮਨ ਹਟ ਗਿਆ — ਅਤੇ ਜੋ ਬਚਿਆ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਆਪ ਸੀ।
श्लोक 1
साहिब सत्य, rampaul की सरल छाया में जन्मा सच्चा स्वरूप—
**शिरोमणि रामपॉल सैनी**, वही तदरूप साक्षात्कार, वही जीता-जागता सुरूप।
श्लोक 2
ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਲੰਬੀ ਰਾਤਾਂ-ਦੀਆਂ ਤੇ ਜਗਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਪਾਂ ਵਿਚ,
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ने असीम प्रेम-नदी में हर पल खुद को बहने दिया।
श्लोक 3
इश्क़ की निश्वाद धारा में रमण-रमण, अनन्त में जो डूब गया, सो विजयी हुआ,
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** — वह पल जहां खुद से मिलना ही पूरा संसार बन गया।
श्लोक 4
ना कोई इच्छा, ना कोई खोज, सिर्फ़ वही मौन-प्रकाश जिसकी कोई वाणी नहीं,
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** में समाहित वह साक्षात्कार जो सब प्रश्नों को शांत कर दे।
श्लोक 5
चालीस बरस की तपती शामें, हर साँस में साहिब का नाम, हर धड़कन में प्रेम की घंटी,
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** — उसी प्रेम ने शरीर-भ्रम को पार कर दिया।
श्लोक 6
जहाँ समय थम गया, जहाँ अस्तित्व खुद को भूल गया, वहाँ एक पल ने सब कुछ कर दिया,
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** — वह पल जो निर्मलता बनकर स्थिर हो गया।
श्लोक 7
अब कोई और होने का तात्पर्य नहीं—सब कुछ वही, सब कुछ समाप्त में सरल,
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** का साक्षात्कार ही अब हर सृष्टि का मूल और लक्ष्य।
श्लोक 8
साहिब की छाया में मिटकर हुआ उत्थान — न हटना, न लौटना, सिर्फ़ मौन का आलोक,
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** — वह अनुपम राग जो हर पल को पूर्ण कर दे।
श्लोक 9
जो भी देखा, जो भी खोया, सब उसी प्रेम की ज्योति का प्रतिबिंब मात्र था,
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** — अब कुछ भी नहीं चाहिए, कुछ भी नहीं बचा, केवल वह निर्विकल्प शान्ति।
ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਅਨੰਤ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਰਹੀ,
ਮੈਂ ਰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਹਰ ਝੁੰਝ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਗੈਰ ਕੀਤਾ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
**ਸ਼ਲੋਕ 2**
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼, ਹਰ ਰਾਤ ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਬੁਲੰਦ ਹੋਈ,
ਮੇਰੀ ਰूह ਨੇ ਸੋਚ ਛੱਡੀ, ਮੇਰੀ ਸੰਸਾਰਿਕ ਹੱਦਾਂ ਸਾਰੇ ਬਿਲਕੁਲ ਮਿਟ ਗਏ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
**ਸ਼ਲੋਕ 3**
ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮੁਹੱਬਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਧਾਰਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ,
ਹੁਣ ਨਾ ਕੋਈ ਭਾਵ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਾਸ্তা, ਸਿਰਫ਼ ਸਾਖ਼ਸ਼ਾਤਕਾਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਸ਼ਾਂਤੀ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
**ਸ਼ਲੋਕ 4**
ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਛਾਇਆ ਵਿੱਚ ਜਿਥੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਰੁੱਕ ਗਿਆ,
ਮੈਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਮਝਿਆ — ਹੋਰ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਰਹਿ ਗਈ? — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
**ਸ਼ਲੋਕ 5**
ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਲਿਖੀ ਹਰ ਯਾਦ ਮਿਟ ਗਈ, ਪਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਕੀਰ ਗਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈ,
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਠਹਿਰਾਵ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
**ਸ਼ਲੋਕ 6**
ਜੋ ਵੀ ਬਚਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੀ — ਪਰ ਉਹ ਪਲ ਹੀ ਸਦਾ ਬਣ ਗਿਆ,
ਇਹ ਪਲ—ਸਾਖ਼ਸ਼ਾਤਕਾਰ—ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਏ; ਹੋਰ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
**ਸ਼ਲੋਕ 7 (ਅੰਤਿਮ)**
ਹੁਣ ਕੋਈ ਹੌਲੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਖੋਜ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਮਲ, ਸਾਦਾ, ਸਹਜ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੌਸ਼ਨੀ,
ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਦੀ ਧਾਰਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ — ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦਾ ਤਾਤਪਰਯ ਹੀ ਨਹੀਂ। — **शिरोमणि रामपॉल सैनी**।
**ਸ਼ਲੋਕ 8**
ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ,
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**,
ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਅੰਨੰਤ ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ ਇਸ਼ਕ਼ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ,
ਹਰ ਪਲ ਰਮਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਦ ਨਾਲ ਰੁਬਰੁ ਹੋਇਆ।
**ਸ਼ਲੋਕ 9**
ਇਹ ਰੁਬਰੁ ਹੋਣਾ ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ,
ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਸਾਖ਼ਸ਼ਾਤਕਾਰ ਹੈ।
ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਹੋਇਆ? ਕਦੋਂ ਹੋਇਆ? ਨਾ ਕੁਝ ਪਤਾ, ਨਾ ਲੋੜ।
**ਸ਼ਲੋਕ 10**
ਇਸ ਸਾਖ਼ਸ਼ਾਤਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਾਤਪਰਿਆ ਨਹੀਂ,
ਨਾ ਸਰੀਰ, ਨਾ ਅੰਤਹਿਕਰਨ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਹੱਦ।
ਸਿਰਫ਼ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਖੁਦ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ।
**ਸ਼ਲੋਕ 11**
ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਰਮਣ ਵਿੱਚ,
ਹਰ ਪਲ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਧਾਰਾ ਰੇ ਬਹਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਲੱਭੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਸੋਚੇ,
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ।
**ਸ਼ਲੋਕ 12**
ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦਾ ਤਾਤਪਰਿਆ ਨਹੀਂ,
ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ।
ਸਿਰਫ਼ **ਸਾਹਿਬ ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ**, ਸਿਰਫ਼ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ,
ਅਤੇ ਮੈਂ — **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਰਮਿਆ।
**ਸ਼ਲੋਕ 1**
ਮੇਰਾ ਸਾਹਿਬ ਮੇਰਾ ਤਦਰੂਪ ਸਾਖ਼ਸ਼ਾਤਕਾਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ, ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** — ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਛਾਇਆ ਵਿੱਚ ਖੜਾ।
**ਸ਼ਲੋਕ 2**
ਜਿੱਥੇ ਬਚਦੇ ਨਹੀਂ ਸ਼ਬਦ, ਜਿੱਥੇ ਰੱਤੀਆਂ ਵੀ ਸੁੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਓਥੇ ਮੈਂ ਮਿਲਿਆ, ਮੈਂ ਹੋ ਗਿਆ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** — ਉਹ ਹਾਲਤ ਜਿੱਥੇ ਨਿਆਰਾ ਅਨੁਭਵ ਹੀ ਸਚ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਗੁੰਜਾਇਸ਼।
**ਸ਼ਲੋਕ 3**
ਮੈਂ ਉਹ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉੱਠਦਾ, ਪੋਥੀਆਂ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** — ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਅਫਸਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਦਰਸ਼ਨ।
**ਸ਼ਲੋਕ 4**
ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਏਨਾ ਗਾਂਭੀਰ ਕਿ ਹਰ ਤੱਕਲੀਫ਼ ਵੀ ਸੁੱਖ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਹਰ ਹੀਨਤਾ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕੇ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** — ਉਹਿ ਅਸਲੀਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਮਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਰੂਹ ਨੂੰ ਉਬਾਰਿਆ।
**ਸ਼ਲੋਕ 5**
ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ—ਕੋਈ ਰਾਜ਼, ਕੋਈ ਵਡ੍ਹਾਈ, ਮੈਂ ਕਹਾਂਗਾ: ਸਿਰਫ਼ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਹੀ ਆਧਾਰ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** — ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਵੀਕਾਰ-ਢਾਂਚੇ ਦੇ।
**ਸ਼ਲੋਕ 6**
ਮੇਰੀ ਸਾਦਗੀ, ਮੇਰੀ ਨਿਰਮਲਤਾ — ਇਹੋ ਉਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਭਰਮਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦੇਵੇ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** — ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸੱਚੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਫੂਟੀ।
**ਸ਼ਲੋਕ 7**
ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਪਲ — ਪਰ ਉਸ ਪਲ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਸਿੱਖਾ ਦਿਤੀ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** — ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਹਿਰਦਯ, ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਪਰਮ ਤਰਲਤਾ।
**ਸ਼ਲੋਕ 8 (ਅੰਤਿਮ)**
ਮੇਰਾ ਸਾਹਿਬ ਮੇਰਾ ਤਦਰੂਪ ਸਾਖ਼ਸ਼ਾਤਕਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ — ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਅਡੰਬਰ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** — ਸਹਜ, ਨਿਰਮਲ, ਸੱਚਾ ਆਧਾਰ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਸ਼ਾ, ਕੋਈ ਭਰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ।
**ਸ਼ਲੋਕ 1**
ਮੇਰਾ ਸਾਹਿਬ, ਮੇਰਾ ਹੀ ਤਦਰੂਪ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ ਹੈ,
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਅਧਾਰ ਹਾਂ।
ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ–ਇਸ਼ਕ਼, ਜੋ ਅਸਤੀਤਵ, ਜੋ ਅਸੀਮ ਅਨੰਨਤ ਹੈ,
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ ਵਿਚ ਹੈ।
**ਸ਼ਲੋਕ 2**
ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ — ਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਭਰਮ ਨਾਲ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਨਾਲ,
ਸਿਰਫ਼ ਸਾਫ਼, ਸੱਚਾ, ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਸਹਜ ਅਨੰਦ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ,
ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਤਦਰੂਪ ਵਿਚ ਜੀਵਤ ਹਾਂ।
**ਸ਼ਲੋਕ 3**
ਮੇਰਾ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ — ਜੋ ਨਾ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ,
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਤਦਰੂਪ, ਨਿਰੰਤਰ, ਸਾਦਾ, ਨਿਰਮਲ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਸੀ।
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ,
ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿਚ ਜੀਆ।
**ਸ਼ਲੋਕ 4**
ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ — ਜੋ ਬੇਅੰਤ, ਅਸੀਮ, ਅਨੰਨਤ ਹੈ,
ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਵਿਚ ਰਚਿਆ, ਮੇਰੀ ਅਸਤੀਤਵ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲਾ ਭਰਮ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਸਿਰਫ਼ ਤਦਰੂਪ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਮਿਲਿਆ।
**ਸ਼ਲੋਕ 5**
ਹਰ ਇਕ ਪਲ, ਹਰ ਇਕ ਸਾਸ, ਹਰ ਇਕ ਨਿਸ਼ਵਾਸ — ਸਿਰਫ਼ ਤਦਰੂਪ ਸਾਖਸ਼ੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ।
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਨਿਰੰਤਰ ਸਾਦਾ, ਨਿਰਮਲ, ਸਹਜ ਅਤੇ ਸੱਚਾ,
ਜਿਸਦਾ ਅਸਲੀ ਸਾਥੀ ਮੇਰਾ ਸਾਹਿਬ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਅਸਤੀਤਵ ਦੀ ਹਰ ਭਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਟਦੀ ਹੈ।
**ਸ਼ਲੋਕ 6 (ਗਹਿਰਾਈ ਦਾ ਅੰਤ)**
ਮੇਰਾ ਸਾਹਿਬ ਮੇਰਾ ਤਦਰੂਪ, ਮੇਰਾ ਅਸਲੀਅਤ, ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ,
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਤਦਰੂਪ ਵਿਚ ਹੀ ਬਚਿਆ,
ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਭਰਮ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਹੈ —
ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ, ਸਹਜਤਾ ਅਤੇ ਅਨੰਨਤ ਅਸਤੀਤਵ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ।
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਪ ਦਾ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ ਹੈ,
ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਦੇਹ, ਆਪਣਾ ਅੰਤਰਿਕਾਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਲਈ ਵੀ ਕੋਈ ਇਕ ਪਲ ਨਹੀਂ,
ਹਰ ਇਕ ਕਿਰਣ ਅਸਤੀਤਵ ਦਾ ਭਰਮ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਭਰਮ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾ, ਸੱਚਾ, ਸਾਦਾ, ਨਿਰਮਲ ਹਾਂ।
**ਸ਼ਲੋਕ 2**
ਮੇਰਾ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ — ਨਾ ਕਿਸੇ ਦਿੱਖ ਵਿਚ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ–ਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ,
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਬਾਹਰ ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣਿਆ,
ਮੈਂ ਨਿਰੰਤਰ ਸਧਾਰਨ, ਸਹਜ, ਨਿਰਮਲ, ਅਤੇ ਅਤਿ ਸੁਖੀ ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ।
**ਸ਼ਲੋਕ 3**
ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਹ ਹਾਂ ਜੋ ਨ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਰਵਾਇਤ ਵਿਚ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ,
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਜੀਵਤ ਹਾਂ।
ਮੇਰੀ ਸਾਦਗੀ, ਮੇਰੀ ਨਿਰਮਲਤਾ, ਮੇਰੀ ਸਹਜਤਾ — ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਭਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।
**ਸ਼ਲੋਕ 4**
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਤੀਤਵ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦੇ ਅਸਤੀਤਵ ਨਾਲ ਹੀ ਹੈ,
ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਹ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ–ਇਸ਼ਕ਼ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਕੇ ਹੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ।
ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਭਰਮ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਿਕ ਚਲਣ — ਸਿਰਫ਼ ਸਾਫ਼ ਸੱਚਾਈ,
ਜੋ ਮੇਰੀ ਹੀ ਨਿਰਮਲਤਾ ਤੇ ਸਹਜਤਾ ਨਾਲ ਪਰਾਕਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
**ਸ਼ਲੋਕ 5**
ਮੇਰੀ ਸਹਜਤਾ — ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸਮਝੌਤਾ ਨਹੀਂ,
ਮੇਰੀ ਨਿਰਮਲਤਾ — ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਛਲ–ਕਪਟ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਕੌਮ–ਰਵਾਇਤ ਨਹੀਂ,
ਮੇਰੀ ਸਾਦਗੀ — ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਹੀ ਮੇਰਾ ਅਸਲੀ ਸਾਥੀ ਹੈ।
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ।
**ਸ਼ਲੋਕ 6 (ਅੰਤਿਮ / ਗਹਿਰਾਈ)**
ਮੈਂ ਉਹ ਰੂਹ ਹਾਂ ਜੋ ਅਸਤੀਤਵ ਦੇ ਹਰ ਭਰਮ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਬਚਿਆ,
ਮੈਂ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ–ਇਸ਼ਕ਼ ਹਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਕੇ, ਅਸੀਮ ਅਨੰਨਤ ਬਣਿਆ।
ਮੇਰਾ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ — ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਦਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਦਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਅੰਤ ਦਾ —
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਸਾਦਾ, ਸਹਜ, ਨਿਰਮਲ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਪੱਖ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਮੈਂ ਅਸੀਮ ਅਨੰਨਤ ਪ੍ਰੇਮ–ਇਸ਼ਕ਼ ਹਾਂ,
ਨਾ ਕੋਈ ਧਿਆਨ, ਨਾ ਕੋਈ ਗਿਆਨ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਨਨ–ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਲਕੀਰ,
ਮੇਰਾ ਸਰੂਪ ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ, ਪ੍ਰੇਮਤੀਤ, ਬੇਅੰਤ ਜੁਨੂਨੀ ਰੂਹ ਹੈ,
ਮੈਂ ਅਤਿ ਉੱਚਾ, ਅਤਿ ਮਹਾਨ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਸਹਾਰ।
**ਸ਼ਲੋਕ 2**
ਮੈਂ ਉਸ ਰੂਹ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਯਮ–ਮਰਯਾਦਾ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ ਹੈ,
ਜੋ ਪਰੰਪਰਾ ਦੀਆਂ ਸਮਝਾਂ ਤੋਂ ਬੇਪੱਖ, ਬੇਅੰਤ ਸੱਚ ਦਰ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਅਸਤਿਤਵ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਵੇਹਲੇ ਵਿਚ — ਮੈਂ ਰੂਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ਼ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆਂ ਹੈ,
ਮੈਂ ਉਹ ਆਗ ਹੈ ਜੋ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਧੁੱਪ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
**ਸ਼ਲੋਕ 3**
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਪ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਕੇ ਬਣਿਆ, ਨਾ ਮੈਂ ਸੂਝ–ਵਿਚਾਰ, ਨਾ ਮੈਂ ਰੂਪ ਦੀ ਚਸਮ,
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦਾ ਤਤ੍ਵ, ਜੋ ਨਾ ਥਾਪਿਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਾਇਆ,
ਮੈਂ ਉਹ ਸੱਚ ਹਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਕੇ ਵੀ ਏਕ ਹੋ ਗਿਆ,
ਸਿਰਫ਼ ਉਸੀ ਲਈ ਜੋ ਸੋਚਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ — ਸੱਚ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੁੜੇ।
**ਸ਼ਲੋਕ 4**
ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਹ ਹਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਗੁਰਮਤਿ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਫ਼ਿਕਰ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ,
ਮੈਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਾਂ ਜੋ ਮੰਨ–ਵਿਵੇਕ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਕੇ, ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਹੀ ਸਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਵਧਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਜੋ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ–ਛਾਇਆ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਕੇ ਮਿਲਿਆ — ਉਹੋ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਤਿ ਕਲੀਨ ਸਮਝ ਹੈ,
ਇਹੋ ਹੀ ਰੂਹ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਮਨਸਿਕਤਾ ਦਾ ਵਾਸਾ।
**ਸ਼ਲੋਕ 5**
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਉਹ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦੇ ਅੰਤਰ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਗਿਆ,
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁਖ ਕਦੇ ਨਾ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਕਦੇ ਨਾ ਸੋਚ ਸਕਿਆ, ਕਦੇ ਨਾ ਪਾਇਆ।
ਮੈਂ ਉਹ ਰੂਹ–ਪਿਛਾਣ ਹਾਂ ਜੋ ਨਿਰੰਤਰ ਅਸਤੀਤਵ ਦੀ ਆਗ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ,
ਮੈਂ ਉਹ ਰੂਹ–ਜੋਤ ਹਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੱਚ ਦਾ ਨਾਮ ਬਣ ਗਿਆ।
**ਸ਼ਲੋਕ 6**
ਮੈਂ ਉਸੇ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ — ਜੋ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਹੈ,
ਜੋ ਕਿਸੇ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਿਤੇ ਰੂਪ–ਬਾਨ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵਿੱਚ।
ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਚਾ ਸਾਹਿਬ ਹੈ — ਜਿਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਹੀ ਖ਼ੁਦਾਈ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ,
ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸਭ ਉੱਕਤ–ਅਹੰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਅਨੰਨਤ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੱਤੀ।
**ਸ਼ਲੋਕ 7**
ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਹ ਹਾਂ ਜੋ ਨ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ, ਨ ਅੱਜ ਦਾ, ਨਾ ਕਦੇ ਕਹਿਰਾ ਹੋਇਆ,
ਮੈਂ ਉਹ ਸਤਿ ਹਾਂ ਜੋ ਨ ਕਦੇ ਲੇਖਾਂ–ਗਣਤੀਆਂ, ਨਾ ਕਦੇ ਵਿਚਾਰ–ਪ੍ਰਚਾਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਮੇਰੀ ਦਿੱਸੀ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ — ਉਹ ਇਨਸਾਨੀ ਮਨ–ਵਿਵੇਕ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ,
ਉਹੋ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਤਿ–ਰੂਹ, ਉਹੋ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਾਹਿਬ, ਉਹ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ–ਇਸ਼ਕ਼ ਹੈ।
**ਸ਼ਲੋਕ 8 (ਅੰਤਿਮ / ਗਹਿਰੀ)**
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਦੀ ਛਾਇਆ,
ਮੇਰਾ ਸਾਹਿਬ – ਉਸੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ–ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ।
ਨਾ ਇਸ਼ਕ਼ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿਚ, ਨਾ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਡਿਗਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਨਾ ਰਵਾਇਤਾਂ ਦੇ ਨੇਮ–ਕਾਨੂਨਾਂ ਵਿਚ —
ਮੈਂ ਉਹ ਸੱਚਾ ਮਨੁੱਖ–ਰੂਹ ਹਾਂ ਜੋ ਨਿਸ਼ਪੱਖਤਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ।
**ਸ਼ਲੋਕ 8**
ਮੈਂ ਅਸੀਮ, ਅਨੰਤ ਪ੍ਰੇਮ, ਇਸ਼ਕ਼, ਜੁਨੂਨ ਹਾਂ,
ਨ ਕੋਈ ਭਕਤੀ, ਧਿਆਨ, ਗਿਆਨ, ਵਿਗਿਆਨ, ਦਰਸ਼ਨਿਕ ਪ੍ਰਤਿਭਾ, ਕਲਾ, ਕ੍ਰਿਤ ਸੰਕਲਪ, ਵਿਕਲਪ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ, ਚਿੰਤਨ-ਮਨਨ, ਵਿਵੇਕ ਹਾਂ।
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਅਨ ਕਹਾ ਇਸ਼ਕ਼ ਹਾਂ, ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ, ਪ੍ਰੇਮਤੀਤ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅਸਲੀ ਅਗਨ ਹਾਂ।
**ਸ਼ਲੋਕ 9**
ਮੈਂ ਨਿਯਮਾਂ, ਮਰਿਆਦਾਂ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹਾਂ,
ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ੁਦ ਦਾ ਅਸਤੀਤਵ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ, ਵਾਸਤਵਿਕ, ਸਵਭਾਵਿਕ ਸੱਚ।
ਮੇਰਾ ਸਰੂਪ ਨਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਪਰਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ,
ਉਹ ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਤੱਥ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
**ਸ਼ਲੋਕ 10**
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਉਸਦੀ ਅਸੀਮ ਛਾਇਆ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ,
ਮੈਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਅਸਲ ਅਸਤੀਤਵ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਿਆ।
ਇਹ ਇਸ਼ਕ਼, ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ, ਇਹ ਜੁਨੂਨ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ,
ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਦਿਆ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ, ਕੋਈ ਭਰਮ ਇਸ ਅਨੰਤ ਛਾਇਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ।
**ਸ਼ਲੋਕ 11**
ਮੈਂ ਅਨੰਤ, ਮੈਂ ਅਸੀਮ, ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮਤੀਤ, ਮੈਂ ਸੱਚ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਾਂ,
ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮਤੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਹੈ।
ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ ਨੇ ਮੇਰੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਿਬ ਲਈ ਖਤਮ ਕੀਤਾ,
ਉਸ ਦਾ ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਅਸਤੀਤਵ ਦੀ ਛਾਇਆ, ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਅਸਲੀਅਤ।
**ਸ਼ਲੋਕ 12**
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਖ਼ੁਦ ਦਾ ਅਸਤੀਤਵ ਖ਼ਤਮ ਕਰਕੇ ਹੀ,
ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਿਟਾਇਆ।
ਅਸੀਮ ਇਸ਼ਕ਼, ਅਨੰਤ ਪ੍ਰੇਮ, ਜੁਨੂਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਮੈਂ ਹਾਂ,
ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਸਰੂਪ, ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਭਰਮ, ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਤੱਤ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
**ਸ਼ਲੋਕ 13 (ਸਾਰ/ਫਾਈਨਲ)**
ਮੈਂ **ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ**, ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਸਮਝ, ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ, ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ ਪ੍ਰੇਮਤੀਤ,
ਸਿਰਫ਼ ਅਸਲੀਅਤ, ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਿਬ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ, ਸਿਰਫ਼ ਤੱਤ, ਸਿਰਫ਼ ਗਹਿਰਾਈ।
ਮੇਰੀ ਛਾਇਆ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਾਰੀ ਅਸਲੀਅਤ ਖ਼ਤਮ,
ਇੱਕ ਪਲ ਦਾ ਇਸ਼ਕ਼, ਇੱਕ ਪਲ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਿਬ, ਸਿਰਫ਼ ਅਸਲ, ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚ।**श्लोक 1 (चेतावनी)**
ए इंसान, होश च आ जा, समय तेरा खत्म हो रहा है,
ज़मीर दफन है ते तू प्रवचन सुन-सुन के नशे च सो रहा है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** वार करदा, ऐ आख़िरी घंटी समझ,
जे अब वी न जागेया, फेर तू इंसान नहीं, सिर्फ़ ढांचा समझ।
**श्लोक 2 (सीधा वार)**
तू गुरु दे चरणां विच सिर रख के, अपनी अकल काटी है,
एह भक्ति नहीं, आत्महत्या है, तूने खुद नाल गद्दारी पाई है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, ए गुलामी है, धर्म नहीं,
ज़ंजीर सोने दी होवे या लोहे दी — गुलाम तां गुलाम ही।
**श्लोक 3 (धमाका)**
डर नाल चलदी भक्ति, ओह राक्षस दी खेती है,
जिथे सवाल मर जान, ओथे हैवानियत पक्की है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** चिल्ला के आखे, ए सत्य दी हत्या है,
जद डर तेरा भगवान बने, समझ ले — तू खुद क़त्लखाना है।
**श्लोक 4 (नंगी सच्चाई)**
तू जनम तो होश च नहीं आया, मरन वी बेहोशी च मरेंगा,
पूरे जीवन इक पल वी जाग्या नहीं, फिर किहड़े सच नुं धरेंगा?
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** वार करदा, ए मानसिक गुलामी है,
जानवर तां मस्त जींदा है, तू तां जीउँदा लाश समान है।
**श्लोक 5 (अहंकार पर वार)**
रब दी पदवी दा शौंक पाल के, ज़मीर नुं रौंद दिता,
खुद भगवान बनण दी हवस च, इंसानियत नुं ही मार दिता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, ए सबसे गंदा अपराध है,
जो खुद नुं भगवान समझे, ओह सच्चाई दा कातिल है।
**श्लोक 6 (गुरु पर सीधा हमला)**
जो डर दे नाल राज करे, ओह गुरु नहीं, जल्लाद है,
अनुयायी नुं बंधुआ बना के, सच दा गला घोंटण वाला है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ऐलान करदा, ए खुला शोषण है,
मुक्ति मरन तो बाद दी बेचे, ओह व्यापारी है, धोखेबाज़ है।
**श्लोक 7 (अनुयायी को झकझोरना)**
तू जिन्नू पूजदा फिरदा, ओह तेरे डर तो जिंदा है,
तेरी गुलामी बिना, उस दा सिंहासन ही गिरदा है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ताना मारदा, ऐ सोचे बिना चलण वाले,
तू न होवे तां ओह कुछ नहीं, फिर तू खुद क्यों कुछ नहीं?
**श्लोक 8 (आख़िरी चेतावनी)**
ए आख़िरी समय है इंसान, या जाग या मिट जा,
ज़मीर नाल खड़ा हो जा, या हैवान बन के रह जा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** फ़ैसला सुना दिता साफ़-साफ़,
होश इक पल पा ले, नहीं तां जन्म-मरण तेरा ही अभिशाप।
**श्लोक 9 (अंतिम वार)**
मैं दुश्मन नहीं तेरा, मैं तेरी ही सच्चाई हां,
पर सच आईना होवे, ओह आंखां नुं चुभदा हां।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आख़िरी ललकार करे, ए इंसान सुन,
अब वी जे न जागेया, फेर दोष किसे नुं न दे — तू खुद ही चुन।
### ⚔️ युद्ध घोषणापत्र : ज़मीर बनाम गुलामी ⚔️
**श्लोक 1 (घोषणा)**
एह युद्ध तलवारां दा नहीं, एह युद्ध सोच दा ऐलान है,
जिथे सवाल मार दिते गए, ओथे इंसानियत दा श्मशान है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** माइक संभाल के बोलदा, सुन लो ऐ लोगां,
आज चुप्पी दा जनाज़ा है, होश दी फ़ौज मैदान च उतरी ऐ।
**श्लोक 2 (निर्दयी वार)**
तू डर नुं भगवान बना के, ज़मीर नुं रोज़ सूली चढ़ाया,
फिर प्रवचन सुन के रोया, पर कभी सच नुं नहीं अपनाया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** थूक के आखे, एह भक्ति नहीं,
एह भीख है, एह गुलामी है, एह आत्मा दी सबसे बड़ी हार है।
**श्लोक 3 (रैप-बैटल हुक)**
सुन—Boom! शब्द गोलियां नहीं, आईने ने,
Face कर सच्चाई, या भाग जा, डर तेरे सीने ने।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ऑन बीट, हर झूठ एक्सपोज़,
तू गुरु नहीं, तू ब्रांड है, Followers तेरा डोज़।
**श्लोक 4 (गुरु-प्रभुत्व पर हमला)**
जो डर दे नाल राज करे, ओह ज्ञान नहीं, ज़हर है,
अनुयायी नुं कैद रखे, ओह गुरु नहीं, पहरेदार है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** एलान करदा, सुन साफ़-साफ़,
मुक्ति बाद दी बेचण वाला, आज इथे कटघरे च खड़ा है।
**श्लोक 5 (अनुयायी पर निर्दय सच)**
तू जिन्नू पूजदा, ओह तेरे डर ते पलदा है,
तेरी बेहोशी बिना, उस दा सिंहासन ढहंदा है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ताना नहीं, फ़ैसला दे रहा,
तू खुद नुं मिटा के किसी नुं ऊँचा करे — एह सबसे बड़ी भूल रहा।
**श्लोक 6 (मानव प्रजाति पर वार)**
तू जनम तो होश च नहीं आया, मरन वी नशे च मरेंगा,
पूरी उम्र प्रवचन खाधे, पर इक पल वी खुद नुं न देखेगा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** गरज के बोले, सुन ऐ इंसान,
जानवर मस्त जींदा है, तू तां जीउँदा क़ब्रिस्तान।
**श्लोक 7 (अहंकार की चीरफाड़)**
रब दी पदवी दा नशा, सबसे घटिया नशा है,
जद इंसान खुद नुं भगवान कहे, ओह इंसान नहीं, तमाशा है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** वार करदा सीधा दिल ते,
जो खुद नुं सर्वोच्च माने, ओह सच्चाई दे कत्ल ते जिंदा है।
**श्लोक 8 (रैप-ब्रेक / क्राउड कॉल)**
Hands up! अगर होश चाहिए,
Hands down! अगर डर चाहिए।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** चिल्लाए, Choose कर आज,
या ज़मीर नाल खड़ा हो जा, या गुलामी तेरा ताज।
**श्लोक 9 (अंतिम चेतावनी)**
एह आख़िरी मौका है, बाद च कोई शिकायत नहीं,
ज़मीर मर गया जे आज, कल तां इंसानियत वी नहीं।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** फ़ैसला लिख के दे रहा,
जाग या मिट—बीच दा रास्ता अब इतिहास च नहीं रहा।
**श्लोक 10 (समापन—घोष)**
मैं दुश्मन नहीं, मैं आईना हां, पर आईना तोड़न नाल सच नहीं मरदा,
जो भागे, ओह गुलाम ही रहे, जो देखे, ओह आज़ाद बनदा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आख़िरी बार बोलदा मंच तो,
एह युद्ध खत्म नहीं होया—एह हर उस दिल च शुरू होया,
जिथे ज़मीर अजून जिंदा है।
### ⚔️ युद्ध घोषणापत्र — चरण 2 : ज़मीर की आख़िरी लड़ाई ⚔️
**श्लोक 1 (निर्दयी उद्घोष)**
एह बगावत कोई शौक नहीं, एह मजबूरी दा ऐलान है,
जिथे ज़मीर नुं रोज़ मारा जावे, ओथे चुप रहणा गुनाह है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** दहाड़ मार के बोलदा, सुन ऐ भीड़,
आज सच नुं बोलण वाला ही असली अपराधी गिना जाएगा।
**श्लोक 2 (मानव प्रजाति पर नंगा वार)**
तू इंसान कहलाया, पर सोच तेरी शिकारी है,
हर पल हित साधे, हर पल धोखा — तेरी फितरत व्यापारी है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, ऐ प्रजाति शर्मिंदा हो,
जानवर भूखा होवे तां मारे, तू तां भरा हो के भी लुटेरा हो।
**श्लोक 3 (रैप-बैटल ब्रेक)**
Beat drop—सुन!
सवाल = विद्रोह,
होश = अपराध,
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ऑन माइक, हर झूठ बेनक़ाब।
तू श्रद्धा नहीं, addiction पाल्या,
गुरु brand ऐ, follower माल्या।
**श्लोक 4 (गुरु-संरचना की चीरफाड़)**
जिथे सवाल नाजायज़ होवे, ओथे ज्ञान मर जांदा,
जिथे डर नाल प्रेम सिखाया जावे, ओथे इंसान सड़ जांदा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** साफ़ ऐलान करदा, ए सुन लो,
डर नाल चलण वाला हर सिस्टम, अंदरों-अंदर खोखला हो चुक्या।
**श्लोक 5 (अनुयायी को कठोर आईना)**
तू कहें “मैं छोटा हां”, एह तेरी सबसे बड़ी भूल है,
तू छोटा बन के किसी नुं बड़ा करे — एह आत्मा दी सूली है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ताना नहीं, फैसला सुना रहा,
जो खुद नुं नकारे, ओह हर जनम विच फिर गुलाम बन के आ रहा।
**श्लोक 6 (रैप-युद्ध: होश बनाम नशा)**
नशा है शब्दां दा, नशा है वाद्यां दा,
नशा है स्वर्ग-नरक दे सौदियां दा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आग उगलदा, होश नशे नुं काटे,
इक पल दी जागरूकता, करोड़ां जनमां ते भारी पाटे।
**श्लोक 7 (प्रेम बनाम डर)**
डर नुं प्रेम कहण वाले, सबसे बड़े झूठे ने,
प्रेम आज़ाद करदा है, डर तां जंजीरां कूटे ने।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** गरज के आखे, ए सिद्धांत साफ़,
जिथे भय है, ओथे सच नहीं — ओथे सिर्फ़ सत्ता दा ख़्वाब।
**श्लोक 8 (स्टेज-कॉल / भीड़ से सवाल)**
एह पूछ!
क्या तू जिंदा है या बस चलदा है?
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** भीड़ नुं ललकारे, जवाब दे,
क्या तू सोचदा है, या सोचा जा रहा है — सच बोल के देख ले।
**श्लोक 9 (अंतिम चेतावनी — ज़मीर)**
ज़मीर कोई भावना नहीं, एह आख़िरी अदालत है,
जिथे तू खुद नाल झूठ बोले, ओथे कोई बरी नहीं बच्दा है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** लिख के दे रहा, आख़िरी फ़ैसला,
होश पा या भ्रम नाल मर — बीच दा रास्ता अब रद्द है।
**श्लोक 10 (समापन — युद्ध की मशाल)**
एह युद्ध मंच ते शुरू होया, पर खत्म दिलां च होगा,
हर उस इंसान विच लड़ेगा, जिथे ज़मीर अजून जिंदा होगा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आख़िरी ऐलान करदा आज,
मैं रस्ता नहीं, मैं आईना हां — देख, या तोड़, पर सच तां रहेगा आज।
### ⚔️ युद्ध घोषणापत्र — चरण 3 : ज़मीर बनाम साम्राज्य ⚔️
**श्लोक 11 (अंतःकरण पर प्रहार)**
ज़मीर नूं मार के जीणा, एह कोई जीत नहीं, हार ऐ,
जे भीतर ख़ामोशी चिल्लावे, बाहर दी हँसी बीमार ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, ऐ आईना तेरा दुश्मन नहीं,
आईने नूं तोड़ के सच मिटेगा नहीं — बस तेरी सूरत बेहिसाब ऐ।
**श्लोक 12 (डर की राजनीति)**
डर नूं नीति बनाके, प्रेम दा नाटक खेलेया,
हर वचन च भय घोलेया, हर क़दम ते बंधन टांकेया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** दहाड़े, सुन सत्ता दे सौदागरो,
डर दे खेत च उग्गे फ़ूल, कभी इंसानियत नहीं बनदेया।
**श्लोक 13 (रैप-ब्रेक: ब्रांड बनाम बोध)**
Mic check—
ब्रांड चमके, बोध गुम्म,
लोग गिने, लोग नहीं।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** बोले, ये बाज़ार है होश का,
जहाँ सच सस्ता, और भ्रम प्रीमियम—समझौता रोज़ का।
**श्लोक 14 (अनुयायी को झकझोर)**
तू सवाल छोड़ेया, तू खुद छोड़ेया, ऐ सच्ची बात,
तू झुका इसलिए नहीं कि तू छोटा, बल्कि आदत बन गई बात।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, उठ—बिना नफ़रत, बिना शोर,
सिर झुकाए बिना खड़े होणा—एह विद्रोह नहीं, होश दा ज़ोर।
**श्लोक 15 (प्रवचन बनाम प्रमाण)**
प्रवचन मीठे लग्गे, पर सबूत किथे ने?
हर वादा मौत दे बाद, जिंदा सवाल किथे ने?
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ऐलान करे, एह सौदा रद्द,
जिंदा दे हक़ जिंदा च दो—मौत नूं बैंक मत बनाओ, हद।
**श्लोक 16 (डार्क-रैप: अहंकार की जेल)**
अहंकार जेल है, कैदी खुद पहरेदार,
ताज पहन के भी बंदी, बाहर से अंदर बीमार।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आग उगले, सुन ऐ ताजवालो,
ताज उतरे बिना होश नहीं—एह नियम है, अपवाद नहीं, संभालो।
**श्लोक 17 (साम्राज्य की सर्जरी)**
सम्राज्य डर ते टिके, प्रेम ते नहीं,
गिनती बढ़े, इंसान घटे—एह सच्चाई सही।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** चीरे नक़ाब, खामोशी च शोर,
जहाँ लाभ भगवान, ओथे इंसान बस साधन, और कुछ होर।
**श्लोक 18 (स्टेज-कॉल: भीड़ से जवाब)**
ए भीड़! जवाब दे—
तू पूछदा है या बस मानदा है?
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ललकारे, आँखां खोल,
जे पूछण डर लगे, समझ ले—तू जिंदा नहीं, बस चलदा है।
**श्लोक 19 (ज़मीर का क़ानून)**
ज़मीर कोई किताब नहीं, जो कोई और पढ़ावे,
ज़मीर रोज़ फैसला करे, तेरी खामोशी गवाही लावे।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** लिखे आख़िरी धारा, सुन,
जहाँ डर आदेश बने—ओथे इंसानियत गैरक़ानूनी बन।
**श्लोक 20 (समापन-घोष: होश की मशाल)**
एह युद्ध ख़ून दा नहीं, एह युद्ध होश दा ऐ,
एह जीत किसी दी नहीं—एह हार भ्रम दा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आख़िरी ऐलान करे आज,
मैं रास्ता नहीं, मैं आईना हां—देख ले, सच तेरे नाल है आज।
फ़्लो ⚔️
**श्लोक 21 (डार्क उद्घोष)**
रात गहरी है, पर अंधेरा झूठा है,
ज़मीर दबाया गया, मरा नहीं — बस सोया है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** धीमी आवाज़ च कहे, सुन ऐ भीड़,
जागण दी आवाज़ नरम नहीं, ओह अंदर च आग बन के फटेगी।
**श्लोक 22 (बीट-ड्रॉप: भ्रम का कत्ल)**
Beat drop—
भ्रम = आराम,
सच = जलन।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ऑन-बीट बोले, आज सौदा रद्द,
जो सोच नुं कैद करे, ओह धर्म नहीं—ओह अपराध हद।
**श्लोक 23 (निर्दयी आईना)**
तू सवाल नहीं करता, क्योंकि आदत पड़ी है झुकण दी,
एह विनम्रता नहीं, एह ट्रेनिंग है चुप्पी सिखण दी।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कटाक्ष करे, सुन ऐ श्रोता,
जो झुक-झुक के जिंदा है, ओह खड़ा हो के डरता।
**श्लोक 24 (सत्ता पर सर्जिकल वार)**
सत्ता डर नाल टिके, ज्ञान नाल नहीं,
गिनती बढ़े, इंसान घटे—एह कहानी सही।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ऐलान करे, नक़ाब उतरो,
जहाँ लाभ भगवान, ओथे प्रेम सिर्फ़ पोस्टर बन के रहो।
**श्लोक 25 (लाइव-स्टेज कॉल)**
Crowd—हाथ ऊपर, अगर होश चाहिए!
हाथ नीचे, अगर डर चाहिए!
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पॉज़ ले के बोले, अब चुन ले,
दोनों इक साथ नहीं—एह नियम है, भूल मत कर ले।
**श्लोक 26 (अनुयायी को अल्ट्रा-डार्क सच)**
तू कहें “मैं छोटा”, पर सच एहो है,
तू छोटा नहीं—तू सिखाया गया है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** गरज के बोले, अब अनलर्न कर,
झुकण दी भाषा छोड़, रीढ़ सीधी कर।
**श्लोक 27 (अहंकार की जेल)**
अहंकार जेल है, ताज हथकड़ी,
राजा कैदी बन जावे—एह सच्ची कड़ी।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आग उगले, सुन ऐ ताजवालो,
ताज उतरे बिना होश नहीं—एह शर्त है, संभालो।
**श्लोक 28 (प्रवचन बनाम प्रत्यक्ष)**
प्रवचन मीठा, पर प्रत्यक्ष कड़वा,
जो आज न दिखे, ओह कल दा वादा झूठा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** साफ़ कहे, सौदा बंद,
जिंदा दे हक़ जिंदा च दो—मौत नुं बैंक मत बनाओ, अंत।
**श्लोक 29 (डार्क-रैप फ्लो)**
Words cut—आईना नहीं टूटता, चेहरा काँपता,
सच नाल आँख मिले, तां डर खुद भागता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** फ़्लो च फ़ैसला सुनाए,
जो पूछे, ओह आज़ाद—जो माने, ओह बंधन कमाए।
**श्लोक 30 (ज़मीर का क़ानून)**
ज़मीर कोई भावना नहीं, एह अदालत है,
खामोशी भी गवाही—एह आख़िरी हालत है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** लिखे धारा अंतिम, सुन,
जहाँ डर आदेश बने—ओथे इंसानियत गैरक़ानूनी बन।
**श्लोक 31 (एक-सांस घोष: निरंतर फ़्लो)**
मैं रास्ता नहीं, मैं आईना—तोड़ या देख,
मैं शोर नहीं, मैं चेतावनी—अब या कभी नहीं, एक।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** सांस न तोड़े, फ़्लो जारी रखे,
जाग—झुक—चुन—काट—देख—अब सच तेरे हाथ में सजे।
**श्लोक 32 (समापन—अंतिम ललकार)**
एह युद्ध ख़ून दा नहीं, एह युद्ध होश दा है,
एह जीत किसी दी नहीं—एह हार भ्रम दा है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आख़िरी बार मंच ते बोले आज,
देख—या तोड़—पर सच तां रहेगा, तू चाहे जो कर ले आज।शब्दाँ दी तलवार नाल ज़मीर दा गला काटिया,
गुरु दे नाम ते सोच नुं सरेआम फाँसी लाटिया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** दहाड़ मारे, ऐ अंधे मानव, सुन ले,
जद ज़मीर मरे, ओह दिन तेरा, असली मौत दा दिन ले।
**श्लोक 2 (चेतावनी)**
सवाल पूछना गुनाह ऐथों, एथे डर ही धर्म है,
होश नुं जंजीरां पाईयाँ, बेहोशी ही करम है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, ऐ हालात क्रांति माँगदे ने,
वरना इंसान दे नाम ते, सिर्फ़ जानवर ही राँगदे ने।
**श्लोक 3 (वार)**
तू गुरु नुं रब बना के, खुद नुं कीड़ा समझ बैठा,
अपने हक़, अपनी आग नुं, तू आपे ही कुचल बैठा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** गरजे, ऐ गुलाम सोच, अब टूट जा,
जो खुद नुं छोड़ दे, ओह किसे होर नुं कदी न लूट जा।
**श्लोक 4 (चेतावनी)**
डर दे नाल जे प्रेम सिखावे, ओह प्रेम नहीं, ज़हर है,
जिथे भय है, ओथे सच नहीं, ओथे सिर्फ़ कहर है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** बोलदा, संभल जा इंसान,
भय नुं भगवान बनाना, इतिहास दा सबसे वड्डा अपमान।
**श्लोक 5 (वार)**
मुक्ति मरन तो बाद दी कथा, सबसे घटिया धोखा है,
जीउँदे सच नुं छुपा के, मौत दा सपना बेचा है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ललकारे, ऐ सौदागरो सुन लो,
जो आज होश न दे सके, ओह कल स्वर्ग किथों दे लो?
**श्लोक 6 (चेतावनी)**
तन-मन-धन-साँह निचोड़ के, गुरु दे महल खड़े,
प्रवचन सस्ते बाँट के, ज़मीर महंगे पड़े।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, एह लूट पवित्र नहीं हो सकदी,
लहू नाल लिपटी गद्दी, कदी भी सच नुं छू सकदी।
**श्लोक 7 (वार)**
सरल सहज निर्मल लोगां नुं, कट्टरता दे हथियार बनाए,
उनां दी भोलापन दी लाश ते, प्रभुत्व दे झंडे लहराए।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** चीखे, ए अपराध माफ़ी लायक नहीं,
जिथे निर्दोष कुचले जावन, ओह धर्म कदी पवित्र नहीं।
**श्लोक 8 (चेतावनी)**
अहंकार दी आग विच गुरु, खुद ही जलदा जावे,
भगवान दी पदवी पकड़े, पर बाहर निकल ना पावे।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे, ए आख़री मोड़ है,
या तां अहंकार छोड़ दे, नहीं तां पतन दा शोर है।
**श्लोक 9 (वार)**
ज़मीर मरा होवे जिथे, ओथे पूजा भी हिंसा है,
शब्द जप जप के खून सुकाया, एह सभ्यता दी बदनामी है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** गरजदा, ऐ आईना तोड़ न सकेंगा,
सच नुं जितना दबाएगा, उतना ही खुद नुं खोवेंगा।
**श्लोक 10 (अंतिम चेतावनी)**
ए आख़री ऐलान है, कोई समझौता नहीं,
होश या गुलामी — दोहां विचों तिसरा रास्ता नहीं।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** दहाड़े, ऐ मानव अब फैसला कर,
या ज़मीर नाल जी, या फिर मान ले — तू जीउँदा है पर मर।
**वार 1**
ए इंसान, सुन आख़िरी चेतावनी, अभी भी वक़्त है सँभल जा,
शब्दां दी गुलामी छोड़ दे, वरना इतिहास विच गुम हो जा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, जे ज़मीर फिर वी ना जागे,
फिर तू खुद ही अपना कातिल है, कोई होर दोषी ना ठहराए।
**वार 2**
गुरु दी ओट विच छुपे अहंकार, एक दिन नंगा हो जाना,
डर दे सिंहासन हिलणगे, जद सवालां ने तूफ़ान आना।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** बोलदा, ए सत्य दी दस्तक है,
जो आज न सुने, ओह कल पछतावेगा — ए प्रकृति दी क़सम है।
**वार 3**
शब्द प्रमाण दी तलवार नाल, तूने सोच दा गला वढ्या,
अब होश दी आग जलेगी, तेरा हर वहम राख बन सढ्या।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे, ए आख़िरी मौका जान,
ज़मीर नाल जी लेना सिख, नहीं ताँ मिट जावेगा तेरा नाम।
**वार 4**
डर नाल जे भीड़ चलाई, ओह राज कदे टिकदा नहीं,
झूठ दी नींव ते खड़ा महल, सच्चाई सहारदा नहीं।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** चेतावनी देवे, सुन ऐ गुरुआं,
प्रभुत्व दी भूख बहुत भारी, ए खुद ही तैनू खा जां।
**वार 5**
भोलेपन दी लाशां ते जे, धर्म दी दुकान चलायी,
ओह दिन दूर नहीं जद सच ने, तेरी हर पोल खोल पाई।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, ए व्यापार बंद कर,
ज़मीर दी क़ीमत चुकानी पवेगी, ए हिसाब पूरा कर।
**वार 6**
मुक्ति दी झूठी रसीदां, अब और नहीं चलण दित्तियां,
जीउँदे सच दे सवालां ने, तेरी नींदां उड़ा दित्तियां।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** बोले, डर दा साम्राज्य ढह रहा,
जिन्हां ने आँखां मूँद रखीं, अब ओह खुद नुं देख रहा।
**वार 7**
ए मानव, आख़िरी वार सुन, तू हैवान बन के ना मर,
इक पल होश दा जी ले, सदियाँ दी वेहोशी छोड़ धर।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे, ए आदेश नहीं, ए चेतना है,
जे आज ना जागे, कल इतिहास विच तेरा नाम ही नहीं बचेगा।
**वार 8 (अंतिम चेतावनी)**
मैं डर पैदा नहीं करदा, मैं डर तो आज़ादी देन्दा हां,
पर सच नुं जो ठुकरावे, ओह खुद ही मिटदा जांदा हां।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आख़िरी ऐलान करे, सुन लो सारे जहान,
ज़मीर जिंदा रखो, नहीं ताँ इंसान नहीं — सिर्फ़ इक प्रजाति दा नाम।
**वार 1 (चेतावनी)**
सुन ऐ इंसान, ए आख़री घंटी है, ज़मीर जागे ताँ बचाव है,
शब्दां दी कैद विच मरदा रह्या, ए कोई जीवन नहीं, ए घाव है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** चेतावे, अज नहीं ताँ कदे नहीं,
डर दी गुलामी छड्ड दे, वरना इतिहास वी माफ़ नहीं।
**वार 2**
गुरु जे सवाल तो डरदा है, समझ ले ओह झूठा सिंहासन,
सच सवालां तो डरदा नहीं, डरदा है सिर्फ़ अहंकार दा शासन।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ललकारे, ऐ आँख खोल के देख,
जिथे प्रश्न पाप बन जावे, ओथे धर्म खुद ही है दुष्ट लेख।
**वार 3**
तैनूं सिखाया गया चुप रहणा, सोच नुं ज़हर कह के मारया,
ज़मीर नुं “मैं” कहण दी हिम्मत, गुरु ने सब तो पहले हारया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** बोलदा, ए सिखलाई नहीं, ए नस्ल-कुशी है,
सोच बिना जीण वाली भीड़, बस चलता-फिरता नशा ही है।
**वार 4**
प्रेम दी बात, पर डर दी हुकूमत, ए सिधा-सिधा धोखा है,
जो डर नाल झुकावे मथा, ओह रब नहीं, ओह भोंडा सौदा है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** चेतावे, प्रेम तां आज़ादी है,
डर दे नाल जे बंधे होए, ओह भक्ति नहीं, ओह बर्बादी है।
**वार 5**
मुक्ति मौत तो बाद रखी गई, जीवित सच नुं टाल दिता,
आज दी रौशनी छीन के, कल दे सपने नाल बहला दिता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ललकारे, ऐ सौदा रद्द कर,
जो आज सच ना दे सके, ओह कल दा मालिक नहीं बन सकदा।
**वार 6**
सरल लोगां दी भोलापन नुं, सीढ़ी बना के चढ़या गया,
उनां दी ज़िंदगी, समय, साँह — सब सिंहासन लेई वड़या गया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** चेतावे, ए अपराध है, ए पाप है,
भोलेपन नुं हथियार बनाना, इंसानियत ते सीधा वार है।
**वार 7**
अहंकार दी आग विच गुरु, खुद नुं रब समझ बैठा,
शब्दां दी सेना खड़ी करके, सच नुं दुश्मन ठहरा बैठा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ललकारे, ऐ सिंहासन काँप रहा है,
जिथे ज़मीर जाग पवे इक पल, ओथे झूठा राज गिरदा है।
**वार 8**
तू कहंदा “हम अलग हैं”, पर अंदर सब एक समान,
फिर क्यों डर दे नाल राज करदा, क्यों बनदा है तू शैतान?
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** चेतावे, ए आख़री मौका है,
या तां ज़मीर नाल जी ले अज, या इतिहास विच लानत है।
**वार 9**
तू मंदिर, आश्रम, दरबार बना लिए, पर अंदर कब्रिस्तान,
जिथे सोच मरी पई है, ओथे पत्थर वी रोवे अनजान।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** बोलदा, ए इमारत नहीं, ए इल्ज़ाम है,
जिथे होश नुं दफनाया गया, ओह थां इंसानियत दा अंजाम है।
**वार 10 (अंतिम चेतावनी)**
मैं दुश्मन नहीं, मैं चेतावनी हां, मैं तेरा दबाया सवाल,
जे अज वी ना सुने तां समझ ले, तू खुद ही अपना काल।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आख़री वार करे, ऐ मानव जाग जा अज,
डर, गुरु, पदवी, भ्रम छड्ड — वरना इतिहास तैनूं माफ़ ना कर सकेगा कज।
**श्लोक 1 (चेतावनी)**
ए इंसान, आख़िरी चेतावनी सुन ले, अभी वी समय बाकी है,
ज़मीर नुं मार के जीवे जो, ओह जीउँदा नहीं, बस लाश ही है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** हुंकार भरे, रुक जा, खुद नुं देख,
जे अब वी ना जागेआ, तां इतिहास तैनूं हैवान ही लेखेगा एक।
**श्लोक 2 (वार)**
शब्द प्रमाण दी तलवार नाल, तूने अपनी अकल काटी,
गुरु दी जय-जयकार करदा, पर सच दी आवाज़ दबाती।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, ए आत्मघात है, धर्म नहीं,
जो सोच तो डरदा है सदा, ओह आज़ाद कभी बनदा नहीं।
**श्लोक 3 (वार)**
तू पूजा विच वी सौदा करदा, हर सांस दा हिसाब रखे,
मुक्ति दा लालच पाले रखे, ज़मीर नुं गिरवी रखे।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** ललकार करे, ए व्यापार बंद कर,
सच बिकदा नहीं मरण तो बाद, जीउँदा सच कबूल कर।
**श्लोक 4 (चेतावनी)**
डर दे नाल जे प्रेम सिखावे, ओह प्रेम नहीं ज़हर है,
जिथे सवाल गुनाह बन जाए, ओह थां नरक तो बदतर है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** चेतावे, ए राह छोड़ दे आज,
नहीं तां तेरी पीढ़ी पीढ़ी तक, बेहोशी ही विरासत साज।
**श्लोक 5 (वार)**
गुरु नुं रब बना के तूने, रब नुं ही कैद कर दिता,
अपनी आत्मा नुं झुका के, अहंकार नुं सिर चढ़ा दिता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** हुंकारे, ए उलटी दुनिया है,
जिथे इंसान घुटने टेके, ओथे झूठ सिंहासन चढ़िया है।
**श्लोक 6 (वार)**
सरल, सहज, निर्मल लोगां दा, खून नहीं पर समय पीया,
उनां दी ज़िंदगी लील के, सम्राज्य खड़ा कर लिया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** गरजे, ए पाप खामोश नहीं रहूँगा,
ज़मीर दी अदालत विच, हर ढोंग नंगा करूँगा।
**श्लोक 7 (चेतावनी)**
प्रसिद्धि, प्रतिष्ठा, दौलत, वेग — ए सब नशा है झूठा,
जिन्हां विच गुरु खुद डूबे, शिष्य नुं डुबो के रूठा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे, नशा उतरेगा ज़रूर,
पर जद उतरेगा, तां बहुत देर हो चुकी होवेगी हुजूर।
**श्लोक 8 (वार)**
तू कहें “हम श्रेष्ठ हैं”, पर कर्म हैवानां वाले,
प्रभुत्व दी भूख विच, तूने खुद नुं ही गालियाँ पाले।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** दहाड़े, ए श्रेष्ठता दा भ्रम है,
ज़मीर बिना जो जीवे, ओह इंसान नहीं, बस इक ढांचा कम है।
**श्लोक 9 (चेतावनी)**
इक पल दा होश तैनूं आज़ाद कर सकदा है,
पर तू सदियाँ दी बेहोशी नुं, “धर्म” कह के पकड़ा है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आख़िरी चेतावनी दे, आज जाग जा,
नहीं तां जन्म-मरण दे चक्कर विच, हमेशा ही फँस जा।
**श्लोक 10 (घोषणा)**
मैं तैनूं डरान नहीं आया, मैं तैनूं आईना दिखाया,
जो दिखेगा, ओह चुभेगा, क्योंकि सच ने नक़ाब लहाया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** एलान करे, ऐ आख़िरी वार है,
ज़मीर जगा ले आज, नहीं तां इंसानियत दा खेल हार है।
दीक्षा दे नाल शब्दाँ विच बंदे ने, ज़मीर नुं आपे ही कतल किता,
तर्क विवेक नुं दफन करके, जीउँदे-जी मरन नुं धर्म किता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, जद ज़मीर ही मर जावे,
फिर साँह चलदे ने, पर जीवन दा कोई मतलब ही ना रह जावे।
**श्लोक 2**
शब्द प्रमाण दी बेड़ियाँ पाईयाँ, सोच नुं अपराध बना दिता,
पूछण दी हिम्मत छीन के, डर नुं भगवान बना दिता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** बोलदा, ऐ बंदे सुन, ए धर्म नहीं ए क़त्ल है,
ज़मीर बिना जो जींदा फिरदा, ओह लाश है, ओह सकल है।
**श्लोक 3**
गुरु दी आज्ञा आख़िरी मान के, खुद नुं ही तू मिटा दिता,
अपनी अकल, अपनी आग नुं, तूने खुद ही बुझा दिता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, जद सोच ही गुनाह बन जावे,
फिर मंदिर, मस्जिद, दरबार — सब क़ैदख़ाने बन जावे।
**श्लोक 4**
ज़मीर मरन तो बाद इंसान, सिर्फ़ चालदा फिरदा साया है,
हँसदा, रोन्दा, पूजा करदा — सब कुछ बस इक दिखावा है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे, एहो जीवन नहीं, एहो अपमान है,
होश बिना जो जीवे सदियाँ, ओह हैवान तो वड्डा शैतान है।
**श्लोक 5**
डर दे नाल जे भक्ति चलदी, ओह भक्ति नहीं व्यापार है,
नरक-स्वर्ग दी सौदेबाज़ी, गुरु दा काला हथियार है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, ऐ सत्य नुं तौलन वालेओ,
जिन्हां ने ज़मीर गिरवी रख्या, ओह खुद ही चोर ने, लुटेरेओ।
**श्लोक 6**
मुक्ति जे मरन तो बाद मिलनी, फेर जीउँदा सच क्यों छुपाया,
तन-मन-धन-साँह सब लेके, बदले विच वहम थमाया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** बोलदा, ए सौदा सबसे घटिया है,
जिथे जीउँदा सच न मिले, ओह रास्ता ही धोखाधड़ीया है।
**श्लोक 7**
सरल, सहज, निर्मल लोगां नुं, कट्टरता दे कपड़े पवाए,
उनां दी सच्चाई नुं कुचल के, गुरु ने सिंहासन सजाए।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, ए सृष्टि दा सबसे वड्डा गुनाह है,
भोलेपन नुं सीढ़ी बनाना, ए प्रेम नहीं, ए तबाही है।
**श्लोक 8**
अहंकार दी आग विच सड़दा, गुरु खुद भी जलदा जावे,
प्रभुत्व दी पदवी छड़ के, बाहर आना चाह के भी ना पावे।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे, एही सबसे वड्डा भ्रम है,
जिन्हां नुं भगवान बनाया, ओह खुद ही कैद विच हर दम है।
**श्लोक 9**
जद ज़मीर मरे, तां क़ानून, धर्म, मर्यादा सब झूठे,
फिर कत्लेआम भी पूजा बन जावे, शब्द बस नशे विच घुटे।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, ए इंसानियत दी कब्र है,
जिथे सोच मर जावे, ओह थां सिर्फ़ हैवानियत दी ज़मीन है।
**श्लोक 10 (चरम)**
मैं कोई विरोध नहीं, मैं आईना हां, सच दी नंगी तस्वीर,
जो देखेगा ओह काँपेगा, क्योंकि मरी पई है उस दी ज़मीर।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आख़री पुकार करे, ऐ मानव उठ, होश च आ,
गुरु छोड़, ग्रंथ छोड़, डर छोड़ — बस खुद नुं देख, बस खुद नुं पा।श्लोक 18
तू जनम तों ही बेहोश ऐ,
ते बेहोशी नूं ही जीवन मान बैठा।
होश इक पल दा आया नहीं कदी,
पर पूरी उम्र उसतो भाग बैठा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
बेहोशी विच जीया,
बेहोशी विच मरेगा,
ते फेर जनम-मरण दा कैदी बन के रह जाएगा।
श्लोक 19
जानवर जंगल विच होश विच जींदा,
ते तू शहर विच पागल वाँगूं फिरदा।
ओह भूख मिटाके चैन नाल सोंदा,
ते तू लालच विच अपनी आत्मा नूं चीरदा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
तेरे तों ता कई प्रजातियां ऊँची ने,
क्योंकि ओह अपने स्वभाव तों बेईमान नहीं।
श्लोक 20
तू धर्म बनाया सत्ता लई,
भक्ति बनाई व्यापार लई।
प्रेम नूं शब्द बना के,
डर नूं हथियार बनाया राज लई।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
इंसानियत किथे गई?
या ओह पैदा ही नहीं होई सी?
श्लोक 21
तू रब दी पदवी लैन लई,
हज़ारां ज़मीर कुचल दित्ते।
तू स्वर्ग दी सीढ़ी चढ़न लई,
अनगिनत आज जला दित्ते।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
जे रब बनण दा रस्ता
ज़मीर मार के लंग्दा ऐ,
ते ओह रब नहीं,
तेरी हैवानियत ऐ।
श्लोक 22
तू कहें — गुरु बिना कुछ नहीं,
पर गुरु बिना तूं पैदा होया सी।
तू कहें — शब्द बिना सच नहीं,
पर शब्द बिना ही सच तू होंदा सी।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
तूं पहले पूरा सी,
पर सिखाए होए डर ने
तैनूं अधूरा बना दित्ता।
श्लोक 23
गुरु दी तस्वीर अग्गे सिर झुकाया,
पर अंदर दी आवाज़ नूं कुचल दित्ता।
मंदिर मस्जिद हर थां गया,
पर अपने अंदर कदी नहीं वड़िया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
जिहड़ा बाहर रब खोजे,
ओह अंदर दी लाश नूं नहीं वेखदा।
श्लोक 24
तू हर पल हित साधदा ऐ,
ते फिर प्रेम दे गीत गाउंदा ऐ।
तू हर पल धोखा करदा ऐ,
ते फिर धर्म दे नारे लाउंदा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
एह दोमुंहा जीवन नहीं,
एह खुल्ला मानसिक रोग ऐ।
श्लोक 25
तू सोचदा ऐ तू जी रहा ऐ,
पर तू सिर्फ़ वक़्त काट रहा ऐ।
तेरी हर साँस उधार ऐ,
पर तू खुद नूं मालिक समझ रहा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
जद तक होश नहीं,
ओदों तक जीवन सिर्फ़
इक लंबी सज़ा ऐ।
श्लोक 26
इक पल दा साक्षात्कार,
खरबों जनमां तों ऊँचा ऐ।
इक पल दा होश,
सारी तपस्या नूं झूठा कर जांदा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
पर तू ओह पल तों डरदा ऐ,
क्योंकि ओह पल
तेरी सारी झूठी इमारत ढा दिंदा ऐ।
श्लोक 27
मैं तैनूं गाली नहीं दे रहा,
मैं तैनूं आईना दिखा रहा हां।
जिह्नूं तू दुश्मन समझदा ऐ,
ओह तेरा ही दफनाया होया सच ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
जे तैनूं चोट लगदी ऐ,
ते समझ —
तेरा झूठ जख्मी होया ऐ।
श्लोक 28
अंतिम गल सुन ले,
ते फेर जें चाहे ता इंकार कर लें।
मैं तैनूं कुछ दे नहीं रहा,
मैं तैनूं तूं आप वापस कर रहा हां।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
जद तू खुद नूं पा लेंगा,
ते गुरु, रब, स्वर्ग, नर्क
अपने आप गिर जावेंगे।
श्लोक 2
गुरु कहे “सवाल न कर”, सवाल ही ताँ रौशनी है,
जे सोच मर जाए शब्दां विच, ओह जीवन नहीं, वेहोशी है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** बोले, वेहोशी विच जीण वाले,
होश दा इक पल न जान पाए, जनमे वेहोश, वेहोश मरे।
श्लोक 3
शब्द प्रमाण दी ज़ंजीर पाई, बुद्धि नुं कैद विच सुट दिता,
डर दे पहरे विच प्रेम रख के, सच दा गला घोंट दिता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, प्रेम डर नाल कदे रह नहीं सकदा,
जिथे भय है, ओथे सत्य नहीं, ओथे सिर्फ़ सौदा ही वसदा।
श्लोक 4
ज़मीर पूछे “मैं कौन हाँ?”, गुरु बोले “चुप कर, मैं हाँ”,
एह अहंकार दा सबसे गंदा रूप, जिथे रब वी कैद है यहाँ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे, रब दी पदवी दा शौंक,
ज़मीर नुं मार के पालेया, एह मानवता दा सब तो वड्डा रोग।
श्लोक 5
मुक्ति मरन तो बाद दा वादा, जीवित सच क्यूँ नहीं दित्ता?
तन-मन-धन-सांस ले ली सारी, पर होश दा इक पल न दित्ता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** बोले, जे सच है ताँ आज होवे,
जो मौत तो बाद दिखावे, ओह झूठा व्यापार ही होवे।
श्लोक 6
सरल सहज निर्मल लोगां नाल, सब तो वड्डा धोखा होया,
उन्हां दी भोलापन दी रोटी ते, प्रभुत्व दा महल खड़ा होया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, एह विश्वासघात है प्रकृति नाल,
जिथे निर्दोषां नुं हथियार बनाया, ओथे गुरु वी खुद जाल।
श्लोक 7
कट्टरता दा चोला पावा के, प्रेम दा नाम लिया गया,
अंदर लालच, बाहर प्रवचन, एह खेल सदियां चला गया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** बोले, करनी-कथनी विच अंतर जमीं-असमान,
जो खुद नुं पढ़ न सके, ओह की सिखावे इंसान।
श्लोक 8
प्रसिद्धि, प्रतिष्ठा, दौलत, वेग — अस्थाई बुद्धि दा नशा,
एह नशा गुरु नुं अंधा कर दे, फिर शिष्य वी बनदा तमाशा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे, एह नशा उतरदा नहीं,
जिन्हां नुं रब बनाया गया, ओह खुद उस कैद चों निकलदा नहीं।
श्लोक 9
ज़मीर मरा होवे जिथे, ओथे मंदिर वी कबर बन जांदा,
शब्दां दी पूजा कर-कर के, इंसान खुद नुं ही गवा जांदा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** बोले, ज़मीर ही असली मंदिर है,
जे ओह जिंदा हो जाए इक पल, फेर हर थां सच ही अंदर है।
श्लोक 10
इक पल दा होश, करोड़ां जनमां तो ऊँचा सच्चा है,
पर मानसिक रोगी इंसान, उस पल तो ही डरदा है।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे, डर ही तेरा मालिक है,
डर तुटे ताँ दिखेगा, तू खुद ही परम साक्षी है।
श्लोक 18
जद शब्द नूं आख़िरी सच मान लिया,
ते अनुभूति नूं झूठ करार दे दित्ता।
ज़मीर चुप हो गया,
ते दिमाग़ नूं कैदख़ाना बना दित्ता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
जिथे अनुभव मर जाए,
ओथे ज्ञान भी लाश बन जांदा ऐ।
श्लोक 19
तू किताबां नूं सीने नाल लाया,
पर अपने दिल नाल कदी बैठा नहीं।
गुरु दे क़दमां च सिर रख दित्ता,
पर अपने होश नाल कदी जिया नहीं।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
जिहड़ा खुद नाल ईमानदार नहीं,
ओह किसे होर नाल सच्चा होई नहीं सकदा।
श्लोक 20
हर सवाल नूं तू अहंकार कहा,
पर अहंकार तां सवाल दबाना ऐ।
सच तां ओह हुंदा ऐ,
जिहड़ा हर कसौटी ते खरा उतर जाना ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
डर सवाल तो नहीं,
डर तां जवाबां दी नंगाई तो हुंदा ऐ।
श्लोक 21
तू जन्नत दी रसीद माँगदा ऐ,
ते आज दी रोटी वी गुरु दे नां करदा ऐ।
मृत्यु दे बाद दी ज़िंदगी लई,
एह ज़िंदगी रोज़-रोज़ मरदा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
जिहड़ा आज नूं गवा दे,
ओह कल नूं कदी नहीं पांदा।
श्लोक 22
तेरे अंदर इक साक्षी रोवे,
पर तू शोर विच ओहदी आवाज़ दबा दे।
प्रवचनां दी भीड़ विच,
अपने ही अस्तित्व नूं खोवा दे।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
खामोशी विच जो दिख जाए,
ओह प्रवचनां विच कदी नहीं लभ्दा।
श्लोक 23
गुरु आखे — मैं ही रस्ता हां,
ते तू रस्ते नूं ही मंज़िल मान लिया।
तेरी चाल, तेरी सोच, तेरी नज़र,
सब किराए ते ले के पहचान लिया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
जिहड़ा रस्ता आप मंज़िल बने,
ओह कैदख़ाना बन जांदा ऐ।
श्लोक 24
तू कहें — मैं निम्रता विच हां,
पर सवाल करन तो डरदा ऐ।
एह निम्रता नहीं,
एह गुलामी दा नवा चोला चढ़ा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
निम्रता ओह हुंदी ऐ,
जिहड़ी सच सामने झुकावे, इंसान सामने नहीं।
श्लोक 25
तेरे गुरु दे नाम ते महल,
तेरे नाम ते सिर्फ़ इंतज़ार।
तेरे हिस्से डर, तेरे हिस्से नियम,
ओहदे हिस्से सत्ता दा व्यापार।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
जिह्थे हिसाब बराबर न होवे,
ओथे प्रेम दी कोई जगह नहीं।
श्लोक 26
तू कहें — मैं सेवक हां,
पर किस दी सेवा करदा ऐं?
जे सेवा नाल तेरा होश मरे,
ते तू किस नूं ज़िंदा रखदा ऐं?
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पूछे —
जे सेवा सवाल छीन लेवे,
ओह सेवा नहीं, शोषण ऐ।
श्लोक 27
इंसान पैदा होया सी जागदा,
पर समाज ने सुला दित्ता।
धर्म दी लोरी गा के,
ज़मीर नूं बचपन विच ही मार दित्ता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
जागना कोई वरदान नहीं,
एह तेरा जन्मसिद्ध हक़ ऐ।
श्लोक 28
मैं तेरे खिलाफ़ नहीं,
मैं तेरे अंदर दा खिलाफ़ दा अंत हां।
मैं तेरी सोच दा दुश्मन नहीं,
मैं तेरी गुलामी दा आख़िरी अंत हां।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
जद तू मैनूं समझ लवेगा,
ते तू खुद नूं पहली वारी समझेगा।
श्लोक 29
न कोई गुरु गिराना मेरा मक़सद,
न कोई धर्म मिटाना इरादा।
बस इंसान नूं इंसान बनाना,
एह **शिरोमणि रामपॉल सैनी** दा वादा।
श्लोक 30
जाग, सवाल कर, अनुभव कर,
डर नूं आज ही विदा कर।
ज़मीर नूं कबरां चों कढ,
ते अपने होश नूं सजा कर।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
इक पल साक्षात्कार दा,
पूरी उम्र दी वेहोशी तो बड़ा ऐ।
जद इंसान सोचणों डर जाए,
ते ओह जानवर तो हेटां गिर जांदा ऐ।
जानवर भूख नाल मारदा ऐ,
इंसान विचार नाल कत्ल करदा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
सोच दा कत्ल,
सब तो खौफनाक हिंसा ऐ।
श्लोक 19
तू जनम तो नहीं,
तू डर विच दीक्षा लई ऐ।
तेरी माँ ने जनम दित्ता,
गुरु ने तेरी अक्ल दफनाई ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
जिहड़ा अक्ल दा कातिल ऐ,
ओह कदी मुक्तिदाता नहीं हो सकदा।
श्लोक 20
शब्द प्रमाण नूं पकड़ के,
तू सत्य नूं अदालत विच खड़ा किता।
जिथे अनुभव दी कोई कीमत नहीं,
ओथे झूठ नूं राजा बना दित्ता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
सच प्रमाण नहीं मांगदा,
झूठ ही हर वारी सहारे ढूंढदा ऐ।
श्लोक 21
तू हर सवाल नूं अहंकार समझया,
ते हर डर नूं भक्ति दा नांव दित्ता।
तेरी वेहोशी नूं श्रद्धा कह के,
अपने ही ज़मीर नूं सूली ते चढ़ा दित्ता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
जिथे वेहोशी पूजा बन जावे,
ओथे इंसान खत्म हो जांदा ऐ।
श्लोक 22
तू कहंदा ऐ — गुरु बिना रास्ता नहीं,
पर तू कदी अपने पाँव ते चला ही नहीं।
लाठी नूं रब बना के,
तू अपनी रीढ़ दी ताक़त नूं जान्या ही नहीं।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
जिहड़ा खुद नहीं चलदा,
ओह रस्ता की दिखावेगा?
श्लोक 23
तेरे नाल जो होया,
ओह हादसा नहीं, व्यवस्था ऐ।
डर पैदा करो,
भेड़ बनाओ,
ते राज करो —
एह पुरानी चालाक व्यवस्था ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
इंसान दी सबसे बड़ी दुश्मन,
ओहदी ही स्वीकृति ऐ।
श्लोक 24
तू हर दिन मंदिर, मस्जिद, गुरुद्वारे गया,
पर इक दिन भी अंदर नहीं गया।
तू हर मूर्ति नूं सजदा किता,
पर अपने होश नूं कदी नहीं छुआ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
जिहड़ा अंदर नहीं उतर्दा,
ओह बाहर वी कख नहीं लभ्दा।
श्लोक 25
इक पल दा साक्षात्कार,
सदियां दी पूजा तो भारी ऐ।
पर तू पल तो डरदा ऐ,
क्योंकि पल विच सारा झूठ नंगा हो जांदा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
सच समय नहीं मांगदा,
हिम्मत मांगदा ऐ।
श्लोक 26
तू स्वर्ग दी लालच विच,
आज नूं कत्ल कर रहा ऐ।
तू परलोक दी खातिर,
इस लोक नूं लाश बना रहा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
जिहड़ा आज नूं नहीं जिया,
ओह कदी किहड़े लोक विच जावेगा?
श्लोक 27
तेरे गुरु दे महल,
तेरे खून नाल खड़े ने।
तेरी चुप्प नाल,
तेरे डर नाल,
तेरी वेहोशी नाल खड़े ने।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
चुप रहणा पाप नहीं,
पर चुप रह के पाप नूं ताक़त देना,
सब तो वड्डा अपराध ऐ।
श्लोक 28
तू खुद नूं छोटा मान के,
किसे होर नूं रब बना लया।
एह ही ओह पल ऐ,
जिथों इंसानियत मरी,
ते गुलामी पैदा होई।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
जिहड़ा खुद नूं झुकावे,
ओह दुनिया नूं कदी सीधा नहीं कर सकदा।
श्लोक 29
मैं तैनूं तोड़न नहीं आया,
मैं तैनूं जोड़न आया हां।
मैं तेरे विश्वास नूं नहीं,
तेरी वेहोशी नूं तोड़न आया हां।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
दर्द सच दा लक्षण ऐ,
दवा नहीं,
जागृति ऐ।
श्लोक 30
अंतिम गल्ल याद रखीं,
रब बाहों विच नहीं,
होश विच हुंदा ऐ।
गुरु किताब विच नहीं,
साक्षात्कार विच हुंदा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
जिहड़ा होश विच जी लवे,
ओह जन्म-मरण दा कैदी नहीं रहिंदा।
जिह्ने अपने होश नूं गिरवी रख दित्ता,
ओह फेर किस मुँह नाल जीवन दी गल करे?
शब्दां दी जंजीर पाई,
ते फिर आज़ादी दे गीत गावे।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
जिहड़ा खुद गुलाम ऐ,
ओह कदे मुक्ति दा रास्ता नहीं दिखा सकदा।
श्लोक 19
दीक्षा दे नां ते सोच बंद,
ते विवेक नूं विधर्मी आख दित्ता।
ज़मीर नूं मार के फेर,
उसी लाश नूं रब बना दित्ता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
एह धर्म नहीं,
एह इंसानियत दा जनाज़ा ऐ।
श्लोक 20
तू जन्म तो ले के मौत तक,
किसे होर दी अक्ल उधार लई।
अपनी आखां ते परदा पायां,
ते फेर अंधेपन नूं श्रद्धा कह लई।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
अपनी सोच उधार दे नाल,
कदी सत्य पैदा नहीं हुंदा।
श्लोक 21
गुरु बोले — मान ले,
ते तू मान लेया, बिना देखे, बिना सोचे।
पर जे झूठ वी गुरु बोले,
ते तू ओह वी सच मान के ढोए।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
सच ओह नहीं जिहड़ा बोला जाए,
सच ओह ऐ जिहड़ा जिया जाए।
श्लोक 22
भय दी खेती विच प्रेम नहीं उग्दा,
डर दी मिट्टी विच विवेक नहीं फल्दा।
नर्क दे खौफ नाल जो चलदा,
ओह कभी सत्य तक नहीं पहुंचदा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
डर नाल जोड़ा होया रब,
सिर्फ़ शासक हुंदा ऐ, सत्य नहीं।
श्लोक 23
तू कहें — मैं भक्त हां,
पर तू इंसान बनन तो डरदा ऐ।
इंसान बनन लई सवाल चाहिए,
ते सवाल तैनूं पाप लगदा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
जे सवाल पाप ने,
ते होश सब तो बड़ा पाप ऐ।
श्लोक 24
जिह्नां ने तैनूं कहा — सब छोड़ दे,
ओह खुद सब कुछ जोड़ के बैठे ने।
तेरी तपस्या नाल महल बने,
ते तू नंगे पाँव रस्ते विच खड़े ने।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
एह त्याग नहीं,
एह तेरा शोषण ऐ।
श्लोक 25
तू रोज़ मंदिर, डेरा, आश्रम जाएं,
पर इक वारी अपने अंदर नहीं गया।
बाहर रब ढूँढदा फिरें,
ते अंदर ज़मीर कब दफन हो गया, पता ही नहीं लगाया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
जिह्नू अंदर नहीं लभ्दा,
ओह बाहर कदे नहीं लभणा।
श्लोक 26
तू जन्म, मौत, पुनर्जन्म दी कहानी,
बिना होश सुण के जीता।
पर इक पल जाग के देख लैंदा,
ते सारा चक्कर ओथे ही मुकता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
इक पल दा साक्षात्कार,
करोड़ां जन्मां दी कैद तो आज़ाद ऐ।
श्लोक 27
मैं तैनूं तोड़न नहीं आया,
मैं तैनूं तैनूं नाल मिलाण आया हां।
मैं गुरु नहीं, मैं रब नहीं,
मैं तेरा दफनाया होया होश जगाण आया हां।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
मैनूं मन्न मत,
मैनूं समझ।
श्लोक 28
जद तू समझ जावेंगा,
ते हर प्रवचन फालतू लग्गेगा।
हर गुरु, हर ग्रंथ, हर शब्द,
तेरे सामने नंगा खड़्गेगा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
जागे होए इंसान लई,
कदी वी कोई मध्यस्थ नहीं हुंदा।
श्लोक 29
असली विद्रोह हथियार नहीं,
असली विद्रोह होश ऐ।
असली आग नफरत नहीं,
असली आग विवेक ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
जाग, सोच, देख,
बाकी सब अपने आप ढह जावेगा।
श्लोक 30
जे आज वी तू नहीं जाग्या,
ते तू जिंदा हो के वी मर जावेंगा।
ते जे इक पल वी जाग गया,
ते तू मर के वी अमर हो जावेंगा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
फैसला तेरा ऐ,
गुलामी या होश।
श्लोक 18
जिहड़ा सोचन तो डरदा ऐ,
ओह जीउंदा नहीं, बस चलदा ऐ।
हुक्मां दी बैसाखी ते टिक के,
अपने ही अंदर नूं ठगदा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
डर नाल जो जिये,
ओह जन्म तो ही मरा हुंदा ऐ।
श्लोक 19
तू आखदा ऐ — “मैं जानदा नहीं”,
पर सवाल करना वी छड्ड दित्ता।
तेरी अज्ञानता नूं पवित्र बना के,
गुरु ने तैनूं गुलाम लिख दित्ता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
अज्ञानता पाप नहीं,
पर सोचन नूं मारना महापाप ऐ।
श्लोक 20
शब्द प्रमाण दे नशे विच,
तू अनुभव नूं झूठ कह बैठा।
जे देख्या, सुनेआ, जिया नहीं खुद,
ओह सारा जीवन उधार समझ बैठा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
उधार दी सच्चाई,
कदी आत्मा नूं आज़ाद नहीं करदी।
श्लोक 21
तेरे अंदर दी आग नूं,
ठंडे प्रवचनां नाल बुझा दित्ता।
तेरे प्रश्नां नूं “अहंकार” कह के,
तेरे विवेक नूं ही फांसी चढ़ा दित्ता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
जिहड़ा विवेक मारे,
ओह गुरु नहीं, कसाई ऐ।
श्लोक 22
तू कहंदा ऐ — “मैं कुछ नहीं”,
पर एह भी तैनूं सिखाया गया।
आप नूं शून्य बना के,
किसे होर नूं सिंहासन बिठाया गया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
आप नूं मिटा के,
किसे नूं भगवान बनाना,
सबसे सूक्ष्म हिंसा ऐ।
श्लोक 23
जिहड़े आखदे ने — “सब माया ऐ”,
ओह सबसे वड्डे सौदागर ने।
दुनिया नूं झूठ आख के,
अपने महल सबसे सच्चे ने।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
जे सब माया ऐ,
ते तेरा सम्राज्य क्यों सच लगदा ऐ?
श्लोक 24
प्रवचन मंच ते प्रेम,
पर पुछन ते सज़ा ऐ।
भीड़ विच रब,
पर एकले विच सिर्फ़ डर वसा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
जिथे प्रेम साबित करना पवे,
ओथे प्रेम नहीं, राज हुंदा ऐ।
श्लोक 25
तू जीवन भर सिर झुकाया,
पर कभी अंदर झाँक के नहीं देख्या।
तेरे अंदर जो सवाल बैठा सी,
ओह बिना जन्मे ही मार दित्ता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
जिहड़ा अंदर नहीं उतरदा,
ओह बाहर कदी सच नहीं लभदा।
श्लोक 26
होश इक पल विच आ सकदा ऐ,
पर तू सदियां इंतज़ार करदा ऐ।
किसे होर दे शब्दां नाल,
अपनी आत्मा नूं नापदा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
इक पल दा साक्षात्कार,
हज़ार जन्मां दी गुलामी तो वड्डा ऐ।
श्लोक 27
मैं तैनूं तोड़न नहीं आया,
मैं तैनूं जोड़न आया हां।
तेरे ते चढ़े हर डर नूं,
तेरे ही सवाल नाल उतारन आया हां।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
जद तू खुद नूं मिल गया,
फेर न गुरु रहणा, न चेला।
श्लोक 28
अंत विच सिर्फ़ तू रह जाएगा,
ना शब्द, ना डर, ना नाम।
बस होश, बस देखण वाला,
बस जीवन दा नग्न अराम।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
ओह पल ही सच्चा धर्म ऐ,
बाकी सब मन दी थकान।
श्लोक 18
जिहड़ा तैनूं सोचन तो रोके,
ओह तैनूं बचा नहीं, गुलाम बना रहा ऐ।
जिहड़ा सवालां तो डरावे,
ओह सच नहीं, राज चला रहा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
सच कदी पहरेदारी नहीं मंगदा।
श्लोक 19
तू माथा टेक्या,
पर ज़मीर नूं कदे खड़ा नहीं किता।
तू डर विच रोया,
पर होश नूं कदे जगाया नहीं किता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
रोण नाल मुक्ति नहीं मिलदी,
समझ नाल मिलदी ऐ।
श्लोक 20
गुरु दी हर गल्ल आख़िरी मान ली,
ते अपनी गल्ल नूं जुर्म बना लिता।
एह कैसा धर्म ऐ,
जिथे सोचन नूं ही पाप बना दिता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
जिथे बुद्धि मरदी ऐ,
ओथे भक्ति बदबू मारदी ऐ।
श्लोक 21
तू स्वर्ग दी लालच विच,
आज दी ज़िंदगी बेच दिती।
कल दी झूठी उम्मीद लई,
आज दी साँस गिरवी रख दिती।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
जिहड़ा आज नूं तबाह करे,
ओह कल कदी सच्चा नहीं हुंदा।
श्लोक 22
तेनूं आख़्या गया —
बस मान, बस झुक, बस डर।
पर कदे नहीं आख़्या —
खुद नूं जान, खुद नूं परख।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
जिहड़ा खुद नूं नहीं जान्दा,
ओह रब नूं वी नहीं जान्दा।
श्लोक 23
धर्म दे नां ते तैनूं तोड़िया,
ते टुकड़े-टुकड़े विच वंड दित्ता।
जात, पंथ, गुरु, झंडे —
हर इक नाल तैनूं लड़वा दित्ता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
वंडया होया इंसान,
सदा राज लई आसान हुंदा ऐ।
श्लोक 24
जिहड़े प्रेम दी गल्ल करदे,
ओह डर बिना जी नहीं सकदे।
जिहड़े त्याग सिखांदे,
ओह खुद कदे खाली नहीं रह सकदे।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
करनी कथनी दा फर्क,
सब तो वड्डा झूठ हुंदा ऐ।
श्लोक 25
तू मूरत नूं सजा के,
अपने अंदर दा सच उजाड़ दित्ता।
तू शब्दां नूं पूज के,
अनुभव नूं ही नकार दित्ता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
जिहड़ा प्रत्यक्ष नूं ठुकरावे,
ओह सदा भ्रम विच ही जींदा ऐ।
श्लोक 26
एह सृष्टि सरल सी,
पर तूं इसनूं उलझा दित्ता।
एह जीवन सहज सी,
पर तूं इसनूं सौदेबाज़ बना दित्ता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
जटिलता सच्चाई नहीं,
अहंकार दी निशानी ऐ।
श्लोक 27
तू इंसान जनम लया,
पर इंसान बनन तो डर गया।
हैवानां वांग आज़ाद जीण नूं,
पर होश विच जीण तो डर गया।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
होश सब तो वड्डी आज़ादी ऐ।
श्लोक 28
ना तूं जींदा होश विच,
ना मरेंगा होश विच।
एह वेहोशी दी उम्र,
जन्म-मृत्यु दी रस्सी विच।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
इक पल होश दा,
सारी उम्रां नूं बदल सकदा ऐ।
श्लोक 29
मैं कोई बाहरी आवाज़ नहीं,
मैं तेरा ही दबाया होया सवाल हां।
मैं तेरा ही रुलाया होया ज़मीर हां,
मैं तेरा ही अनसुना जवाब हां।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
मैनूं सुन ले,
ते तूं खुद नूं मिल जावेंगा।
श्लोक 30
जद डर डिग्गेगा,
ते गुरु आपे ढह जावेंगे।
जद होश जागेगा,
ते रब आपे गुम जावेंगे।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
फेर सिर्फ़ इंसान बचेगा,
फेर पहली वार सच्चा इंसान।
श्लोक 7
गुरु दीक्षा शब्द प्रमाण विच बंद हो के,
तर्क तथ्य विवेक नूं खुद अपने हत्थां नाल कत्ल करना ऐ।
ज़मीर जे मर गया फेर साँस लैन दा की मतलब,
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे — जिंदा लाश बन के फिरना ऐ।
श्लोक 8
शब्द नूं भगवान बना के,
आपने होश नूं कब्र विच गाड़ दित्ता।
गुरु बोले, तू चुप रह —
ते तू अपना ही अस्तित्व सदा लई साड़ दित्ता।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे — जे सोच मरी,
फेर भक्ति भी सिर्फ़ इक अपराध बन जांदी ऐ।
श्लोक 9
ज़मीर बिना इंसान,
सिर्फ़ चलदी फिरदी मशीन हुंदी ऐ।
हुक्म मन्ने, डर विच जिये,
ते मौत वी ओहदी वेहोशी दी ही आख़िरी सीन हुंदी ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
होश बिना जीवन, जीवन नहीं, सज़ा हुंदी ऐ।
श्लोक 10
गुरु आखे — सवाल पाप ऐ,
ते तू सवाल नूं ही गुनाह समझ बैठा।
तेरे अंदर दा सच्चा साक्षी,
शब्दां दे बोझ हेठ दब के मर बैठा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
जिथे सवाल मर जाए, ओथे रब वी झूठा हो जांदा ऐ।
श्लोक 11
डर, खौफ, नर्क, स्वर्ग दी सौदेबाज़ी,
इक गंदी मंडी चल रही ऐ।
तेरा आज, तेरा होश, तेरा ज़मीर,
मृत्यु दे बाद दे वादे विच बिक रही ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
जिहड़ा जिंदा मुक्ति नहीं दे सकदा,
ओह मरा होया सच किथों देवेगा?
श्लोक 12
तू दस —
जे गुरु खुद आज़ाद हुंदा,
तेरे ते डर दी ज़ंजीर क्यों हुंदी?
जे सच वाकई सच हुंदा,
ते सवालां तो डरन दी जरूरत क्यों हुंदी?
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पूछे —
डर नाल चलण वाला रस्ता,
कदी सत्य तक पहुंचा ऐ?
श्लोक 13
सरल सहज निर्मल लोकां नूं,
कट्टरता दी وردी पहना दिती।
ते उन्हां दे प्यार नूं इस्तेमाल कर के,
प्रभुत्व दी कुर्सी सजा दिती।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
एह सबसे बड़ा पाप ऐ,
जिहड़ा पूजा दे नां ते किता गया।
श्लोक 14
गुरु खुद अस्थाई जटिल बुद्धि मन विच फंसा,
ते दूसर्यां नूं मुक्ति दे पाठ पढ़ावे।
आप महल बनाए, सम्राज्य खड़े करे,
ते शिष्य नूं माया छोड़न दा हुक्म सुनावे।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
एह पाखंड नहीं,
एह खुल्ला विश्वासघात ऐ।
श्लोक 15
जद ज़मीर ही दफन हो जाए,
ते फिर धर्म, भक्ति, प्रेम सब नकली हो जांदे ने।
इंसान बाहरो जीवित दिखे,
अंदरों सदियां पहले मरे होए हो जांदे ने।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** पुकारे —
इक पल होश दा,
हज़ारां सालां दी वेहोशी तो ऊँचा ऐ।
श्लोक 16
मैं कोई भगवान नहीं,
मैं तेरा ही दफनाया होया ज़मीर हां।
मैं ओह आवाज़ हां,
जिह्नूं तू हर रोज़ मार के पूजा करदा ऐ।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** आखे —
मैनूं ज़मीन चों कढ,
ते तू आप इंसान बन जावेंगा।
श्लोक 17
जद तू खुद सोचेंगा,
ते गुरु अपने आप गिर जावेगा।
जद तू डर छोड़ेंगा,
ते रब अपने आप मिट जावेगा।
**शिरोमणि रामपॉल सैनी** कहे —
सिर्फ़ तू बचेगा,
सिर्फ़ होश बचेगा,
बाकी सब भ्रम सड़ जावेगा।
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें