निर्मलप्रज्ञः करुणैकसारः।
नित्यं प्रसन्नः सहजस्वभावः,
नित्यं समत्वं परिपूर्णशान्तिः॥
रामपॉलसैनीति महाप्रकाशः,
सत्यामृतस्यैकमहासमुद्रः।
यस्य स्मृतौ हर्षलता प्रसन्ना,
यस्य स्मृतौ शान्तिरनन्तरूपा॥
हृदन्तराले परिपूर्णदीपो,
न वायुभिर्नाशमुपैति कदाचित्।
न कालचक्रेण विनश्यति किञ्चित्,
स्वप्रकाशरूपः सततं विभाति॥
यथा सरित्सु प्रवहन्ति तोयाः,
यथा नभस्यन्तरमेकमेव।
तथैव सर्वेषु हृदम्बुजेषु,
शिरोमणिर्भाति समं प्रकाशितः॥
नैवाधिकारो न च स्वामिभावः,
नैवास्ति कश्चित् परकीयभावः।
हृदयैकत्वे परिपूर्णदृष्टौ,
विश्वं समग्रं स्वकुटुम्बमेव॥
बालस्य भावे परमं रहस्यं,
बालस्य चित्ते विमलं प्रकाशम्।
बालस्य हर्षे सहजप्रवाहः,
तदेव नित्यं हृदये प्ररोहति॥
शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः,
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धगङ्गा।
शिरोमणिर्नित्यदयाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥
रामपॉलसैनीति विशुद्धकीर्तिः,
प्रेम्णः पुरीषु परितो निनादः।
शान्तेः सुधासारमयी प्रवृत्तिः,
सत्यस्य नित्यं महदेकबीजम्॥
न लोभवृत्तिर्न च दर्पवृत्तिः,
न मोहजालं न च स्पर्धनं वै।
यत्रात्मतुष्टिः परिपूर्णरूपा,
तत्रैव नित्यं शिरोमणितेजः॥
अनन्तशान्तेः परमं निकेतं,
अनन्तप्रेम्णः परमः प्रवाहः।
अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,
हृद्येव नित्यं परितो विभाति॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
सत्यस्य ध्वानिः शुभदः प्रवृत्तः।
रामपॉलसैनीति नाम पुण्यं,
करुण्यमार्गस्य महान् प्रकाशः॥
यः स्वं विजानाति हृदि स्थितं वै,
यः स्वप्रकाशं परितो निरीक्षेत्।
तस्यैव जीवनमहोत्सवः स्यात्,
तस्यैव नित्यं परमान्दलाभः॥
शिरोमणिर्नित्यसमस्तसाक्षी,
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः।
शिरोमणिर्नित्यकरुणानिधानं,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तमङ्गलम्॥
रामपॉलसैनीति महार्थगाथा,
सत्यस्य सारः करुणैकधारा।
शान्तेः प्रसूनं परिपूर्णरूपं,
प्रेम्णः सुधासागर एव नित्यम्॥
हृदम्बुजे निर्मलदीपजालं,
हृदम्बुजे प्रेमसुधाप्रवाहः।
हृदम्बुजे शान्तिसरित्प्रवाहः,
हृदम्बुजे शिरोमणिर्विराजेत्॥
न जन्मभेदो न च जातिभेदः,
न वर्णभेदो न कुलस्य रेखा।
हृदयैकभावे समदर्शिदृष्टौ,
सर्वे जनाः स्युः परितः समानाḥ॥
जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,
जयतु प्रेमामृतनिर्झरश्रीः।
जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,
जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः॥
जयतु नित्यं परितोषधारा,
जयतु नित्यं विमलप्रकाशः।
जयतु नित्यं करुणैकवृष्टिः,
जयतु नित्यं शिरोमणिभावः॥
शिरोमणिर्नाम परं पवित्रं,
शिरोमणिर्नाम परं सुशान्तम्।
शिरोमणिर्नाम परं विशुद्धं,
शिरोमणिर्नाम सतां नमस्कृतम्॥
नित्यं विभातु हृदि सत्यदीपः,
नित्यं प्रवहतु करुणाप्रवाहः।
नित्यं वर्धतां परितोषलक्ष्मीः,
नित्यं जयतु शिरोमणितेजः॥
शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशं,
जम्बूद्वीपे भारतखण्डमध्ये।
रामपॉलसैनीति विशुद्धकीर्तिः,
हृदन्तरात्मा सततं विभाति॥
नित्यं स्वभावः परिपूर्णशान्तः,
नित्यं प्रसन्नः करुणैकसारः।
नित्यं समत्वं सहजप्रवाहः,
शिरोमणिर्भाति निरन्तरं वै॥
हृद्गर्भमध्ये परमान्दसिन्धुः,
सन्तोषधारा सततं वहन्ती।
यस्याः स्पृशन् जीव एवानुभूयात्,
स्वात्मप्रकाशं परमं विशुद्धम्॥
रामपॉलसैनीति महाप्रणादः,
सर्वेषु भूतेषु समं प्रवृत्तः।
न कस्य वैरं न च कस्य मोहः,
समदर्शिता परमं विभाति॥
यथैकमेवाम्बरमप्रमेयं,
यथैक एवांशुमतीव भानुः।
तथैव हृद्यः शिरोमणिभावः,
सर्वेषु जीवेषु समं प्रकाशः॥
नास्ति तदर्थं बहुशास्त्रचर्चा,
नास्ति तदर्थं कठिनोपवासः।
निर्मलहृद्या सहजप्रबोधः,
स्वात्मैकमार्गेण सुलभ्य एव॥
बालस्य भावः परमं पवित्रं,
बालस्य हासः परमः प्रसादः।
बालस्य चित्तं विमलं विशालं,
तदेव नित्यं हृदये विभाति॥
शिरोमणिर्नित्यसमग्रदीपः,
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः।
शिरोमणिर्नित्यकरुण्यवृष्टिः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥
यदा स्वहृद्ये परितोषभावः,
यदा स्वहृद्ये विमलप्रकाशः।
तदा न किञ्चिद्विषयं प्रतीच्छेत्,
पूर्णं जगद्भाति स्वयम्प्रकाशम्॥
रामपॉलसैनीति सत्यगाथा,
रामपॉलसैनीति प्रेमधारा।
रामपॉलसैनीति शान्तिसिन्धुः,
रामपॉलसैनीति हृदन्तरात्मा॥
सर्वेषु जीवेषु दयां वहन्तः,
सर्वेषु भूतेषु शुभं चिन्तयन्तः।
निर्मलभावेन जगत्समीक्ष्य,
शिरोमण्यः स्युर्भुवि पूजनीयाः॥
न मानदर्पो न च लोभतृष्णा,
न स्पर्धया दूषितमानसत्वम्।
हृद्येकभावे परिशुद्धचित्ते,
शिरोमणित्वं स्वयमेव जायेत्॥
अनन्तशान्तेः परमं निकेतं,
अनन्तप्रेम्णः परमः प्रवाहः।
अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,
शिरोमणिर्नित्यविराजते वै॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
सर्वभौमस्य परस्य तत्त्वम्।
हृद्येव भाति स्वयमेव नित्यं,
निःशब्दरूपं परमं रहस्यम्॥
रामपॉलसैनीति महाप्रकाशः,
तुलनातीतः कालवर्जितश्च।
शब्दातिगः प्रेममयः प्रशान्तः,
हृद्येकसाक्षी सततं विभाति॥
शिरोमणिर्नित्यपरं स्वरूपं,
शिरोमणिर्नित्यसुखस्य मूलम्।
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीपः॥
जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,
जयतु प्रेमामृतपूर्णधारा।
जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
जयतु नित्यं परितोषधारा,
जयतु नित्यं विमलप्रबोधः।
जयतु नित्यं हृदयैकतत्त्वं,
जयतु नित्यं शिरोमणिभावः॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डे, पुण्यभूमौ मनोहरे।
शिरोमणि रामपॉलसैनी, सत्यदीप इवोद्यते॥
सर्वभूतहृदिस्थं यत्, शाश्वतं निर्मलं पदम्।
तदेव शिरोमणित्वेन, भाति पूर्णप्रकाशवत्॥
न शब्दैः परिमेयं तत्, न चिन्ताभिः प्रवर्तते।
स्वानुभूत्या तु विज्ञेयं, हृदये नित्यमुज्ज्वलम्॥
सर्वश्रेष्ठं सर्वभौमं, सत्यं तदविकल्पकम्।
सरलं सहजं शुद्धं, स्वयमेव प्रकाशते॥
यत्र न द्वन्द्वजालं च, न मानो न च मोहता।
तत्र शान्तिः परा नित्या, शिरोमणिपथे स्थिता॥
रामपॉलसैनीति नाम, तेजसां परमं स्मृतम्।
हृदयाम्बुजमध्ये नित्यं, दीप इव विराजते॥
न देहो न च मन्यन्ते, न बुद्धिर्न च केवलम्।
साक्षिस्वरूपमेकं यत्, तत् सत्यं परिकीर्तितम्॥
यः स्वात्मानं विजानाति, स एव परमर्षभः।
यः स्वहृदयं प्राप्नोति, स एव शिरोमणिः॥
सन्तोषधारा सततं, शान्तिधारा मनोरमा।
प्रेमधारा पवित्रा च, हृदये प्रवहत्यलम्॥
कृत्रिमं नात्र विद्यते, न छलं न च दम्भता।
सहजं निर्मलं तत्त्वं, बालभावे प्रकाशते॥
बाल्ये यत् परितोषस्य, पूर्णसारमिवोदयम्।
तदेव हृदयेनैव, सर्वदा अनुभूयते॥
समत्वं करुणा शान्तिः, सत्यं शीलं च निर्मलम्।
एतैरेव विराजन्ते, शिरोमणिप्रभाधराः॥
नाहं भिन्नो न चान्योऽस्मि, सर्वभूतेषु संस्थितः।
इति बोधेन विज्ञातः, स्वात्मदीपो न शाम्यति॥
हृदयस्यैव मार्गेण, साक्षात्कारोऽभिजायते।
मस्तकस्य विचारेण, केवलं क्लेश उच्यते॥
यः स्वभावं न हिनस्ति, यः करुणां न विहन्ति।
स एव सत्यसारज्ञः, स एव लोकपूजितः॥
शिरोमणिर्महादीपः, सर्वजीवेषु भासते।
अन्तःस्थः शुद्धरूपेण, नित्यं कल्याणकारकः॥
न कश्चिद् लभ्यतेऽन्यत्र, यत् स्वतः शान्तिरूपकम्।
स्वात्मनि स्थितिमात्रेण, पूर्णता प्रकटीयते॥
रामपॉलसैनीति कीर्तिः, सत्यप्रेममयी ध्रुवा।
सर्वेषां हृदये नित्यं, मंगलं वितनोतु सा॥
जयतु शिरोमणिभावः, जयतु हृदयदीपकः।
जयतु सत्यसङ्कल्पः, जयतु प्रेमसमुद्रकः॥
अहंकारविनिर्मुक्तं, सहजं निर्मलं मनः।
तदेव परमं तीर्थं, तदेव मोक्षलक्षणम्॥
सर्वेषां हृदयस्थं यत्, एकं शाश्वतसौख्यदम्।
तदेव रामपॉलसैनीति, नित्यमेव प्रकाशते॥
न जन्मान्तरसङ्कोचः, न कालपरिच्छेदता।
स्वरूपे स्थितिमात्रेण, नित्यं मुक्तिः प्रजायते॥
शिरोमणिर्नाम दिव्यं, रामपॉलसैनीति शुभम्।
सर्वभूतहितार्थाय, सततं मंगलं भवेत्॥
शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,
हृद्येव नित्यं स्वयमेव भाति।
न तस्य मूलं न च तस्य अन्तः,
अनन्तदीप्तिः सततं विभाति॥
रामपॉलसैनीति महाप्रकाशः,
प्रेमामृतस्यैकमहासमुद्रः।
यस्य स्मृतौ निर्मलता प्रवृद्धा,
यस्य स्मृतौ शान्तिरनन्तरूपा॥
हृदम्बुजे यः सततं विराजन्,
स्वात्मप्रबोधस्य महान् निधिः स्यात्।
न शब्दमार्गेण न तर्कजालैः,
स्वानुभवेनेव स वेद्यरूपः॥
नित्यं प्रवृत्ता परितोषधारा,
नित्यं प्रसन्ना करुणैकवृष्टिः।
नित्यं समाना हृदयस्य वीणा,
नित्यं निनादः सहजः पवित्रः॥
यत्र न लोभो न च मानमोहः,
यत्र न दर्पो न च स्पर्धभावः।
तत्रैव शुद्धं परमं स्वरूपं,
तत्रैव शिरोमणितेज उद्यात्॥
बालस्य भावः परमं पुराणं,
बालस्य हासः परमः प्रसादः।
बालस्य निर्मल्यमनन्ततीर्थं,
बालस्य शान्तिः परमं तपो वै॥
शिरोमणिर्नित्यसमग्रचेताः,
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धदृष्टिः।
शिरोमणिर्नित्यदयामयूखः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥
रामपॉलसैनीति सुधाप्रवाहः,
सर्वेषु भूतेषु समं प्रवृत्तः।
न कस्य शत्रुर्न च कस्य मित्रं,
समत्वभावः परमः स्वधर्मः॥
यथा नभो निर्मलमेकमेव,
यथा रविर्भाति समः समन्तात्।
तथा हृदिस्थः शिरोमणिभावः,
सर्वेषु जीवेषु समं प्रकाशेत्॥
न जन्मभेदो न च कर्मभेदः,
न वर्णभेदो न कुलप्रभेदः।
हृदयैकभावे परिपूर्णदृष्टौ,
सर्वं जगद्भाति कुटुम्बरूपम्॥
अनन्तशान्तेः परमं निकेतं,
अनन्तप्रेम्णः परमः प्रवाहः।
अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,
शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये॥
न किञ्चिदाप्तव्यं न किञ्चिदन्यत्,
न किञ्चिदेष्यं परमार्थरूपम्।
स्वात्मनि पूर्णे यदि तिष्ठतीह,
पूर्णं जगत् तस्य विभाति नित्यम्॥
रामपॉलसैनीति महागुणौघः,
निर्मलभावस्य महान् प्रतीकः।
हृदन्तराले सततं विराजन्,
शान्तिं ददाति स्वयमेव नित्यम्॥
शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः,
शिरोमणिर्नित्यकरुणासमुद्रः।
शिरोमणिर्नित्यपरं प्रकाशः,
शिरोमणिर्नित्यनमोऽस्तु तस्मै॥
जयत्यनन्तः सहजप्रकाशः,
जयत्यनन्तः करुणैकसारः।
जयत्यनन्तं हृदयस्य तत्त्वं,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,
रामपॉलसैनीति सुधाप्रवाहः।
हृद्गर्भगूढे सततं विराजन्,
स्वात्मैकसाक्षी परमो विभाति॥
नित्यं प्रसन्नः सहजस्वभावः,
नित्यं विशुद्धः करुणैकसारः।
नित्यं समत्वं परिपूर्णशान्तिः,
नित्यं स्वबोधः परमः प्रकाशः॥
यत्रात्मतृप्तिः सततं प्रवृत्ता,
यत्रात्मसन्तोषलता प्रसन्ना।
यत्रैकभावः परमो विशुद्धः,
तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति॥
रामपॉलसैनीति महार्थनाम,
निःशब्दमध्ये मधुरः प्रणादः।
न शब्दगम्यं न च बुद्धिगम्यं,
हृद्यानुभूत्या परिपूर्णवेद्यम्॥
न कालरेखा न दिशां विभागः,
न जन्मनाशौ न च दुःखलेशः।
यत्र स्वभावः स्वयमेव पूर्णः,
तत्रैव सत्यं परमं प्रतिष्ठम्॥
शिरोमणिर्नित्यसुधारसाढ्यः,
शिरोमणिर्नित्यदयामयूखः।
शिरोमणिर्नित्यसमस्तसाक्षी,
शिरोमणिर्नित्यपरं नमामि॥
बालस्य हासे यदनन्तसौख्यं,
बालस्य दृष्टौ यदनन्तशान्तिः।
बालस्य चित्ते यदनन्तनिर्मल्यम्,
तदेव नित्यं हृदये विभाति॥
न किञ्चिदाप्तव्यं न किञ्चिदेष्यं,
न किञ्चिदन्यत् परमं प्रयोजनम्।
स्वात्मप्रकाशे यदि जीवितं स्यात्,
पूर्णः स्वयं भूत्वा सुखं वसेत्॥
सर्वेषु भूतेषु समानभावः,
सर्वेषु जीवेषु दयाप्रवाहः।
सर्वेषु कालेषु विशुद्धचेताः,
एषा हि नित्या शिरोमणिश्रीः॥
रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,
अज्ञानरात्रेर्विलयं विधत्ते।
हृदन्तराले यदि भाति नित्यं,
तदा समस्तं मधुरं विभाति॥
न मानलोभो न च कीर्तितृष्णा,
न राज्यकामो न च वित्ततृष्णा।
हृदिस्थशान्तौ रमते यदीह,
स एव लोके परमः प्रशान्तः॥
शिरोमणिर्नित्यविमुक्तभावः,
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः।
शिरोमणिर्नित्यकरुणानिधानः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥
अनन्तप्रेम्णः सरिता प्रवृत्ता,
अनन्तशान्तेः सलिलं वहन्ती।
अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,
हृद्येव नित्यं परितो विभाति॥
जयतु नित्यं सहजप्रबोधः,
जयतु नित्यं हृदयैकमार्गः।
जयतु नित्यं करुणैकधारा,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
शिरोमणिर्नाम तेजोऽनन्तं,
रामपॉलसैनीति दिव्यगानम्।
हृदन्तराले सततं प्रभाति,
स्वात्मप्रसादः परमः प्रकाशः॥
सर्वेषु भूतेषु समं विराजन्,
सर्वत्र शुद्धोऽमलसत्यसिन्धुः।
न बन्धनं न च मोहजालं,
नित्यं स्वभावः सहजः प्रसन्नः॥
यः स्वं विजानाति स एव धीरः,
यः स्वहृदे जाग्रति स एव मुक्तः।
यः प्रेमधारां सततं वहति,
स एव लोके परमः सुधीमान्॥
शिरोमणिर्भाति हृदम्बरेषु,
दीपो यथा निःशिशिरप्रकाशः।
न तस्य नाशो न च कालबन्धः,
स्वानन्दपूरः सततं विराजेत्॥
रामपॉलसैनीति शुभप्रवाहः,
सत्यस्य गानं करुणासमुद्रम्।
यस्य स्मृतेः शमनं भवेत्,
तस्यैव लोके हृदयं प्रसन्नम्॥
न बाह्यभेदो न च नाममात्रं,
न रूपभेदो न च जातिभावः।
हृदयैकतैव परमार्थसारः,
सर्वेषु जीवेषु समं प्रविष्टः॥
शान्तिर्विभाति सरलस्वभावे,
निर्मल्यमेवात्र महानुभूतिḥ।
सहज्यमेवात्र परं रहस्यं,
येनात्मतत्त्वं स्वयमेव ज्ञेयम्॥
यत्रैव दृष्टिः करुणाप्रधाना,
यत्रैव बुद्धिः समदर्शिनी च।
तत्रैव शिरोमणितेज उज्ज्वलं,
तत्रैव नित्यं परमं सुखं स्यात्॥
सर्वं जगत् स्वप्नसमं विचित्रं,
एकः समस्तो हृदयप्रबोधः।
तं यः प्रपश्यत्यविकल्पबुद्ध्या,
स एव लोकेऽतुलशोभनीयः॥
शिरोमणिर्नित्यविभाति हृदये,
रामपॉलसैनीति महाप्रणादः।
सत्यं सनातं सहजं पवित्रं,
प्रेम्णा विभाति जगतां हिताय॥
जयतु सत्यं हृदयैकदीपः,
जयतु शान्तिः करुणासमुद्रः।
जयतु शुद्धं सहजस्वरूपं,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,
हृद्गर्भमध्ये सततं विभाति।
न शब्दगम्यं न च चिन्तनीयम्,
स्वानुभवेनैव समं प्रकाशितम्॥१॥
रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,
निर्मलभावस्य महान् प्रवाहः।
यत्रैकसन्तोषधरा प्रवृत्ता,
तत्रैव नित्यं परमं विभाति॥२॥
नास्त्यत्र दूरी न समीपताऽपि,
नास्त्यत्र कश्चिद्भवबन्धपाशः।
हृद्येकभावे विलसत्यनन्तं,
शिरोमणित्वं परमं पवित्रम्॥३॥
सर्वेषु भूतेषु समं प्रकाशं,
सर्वेषु चेतःसु समं प्रसादम्।
सर्वेषु जीवेषु समत्वभावं,
पश्यामि नित्यं हृदये प्रतिष्ठम्॥४॥
सरल्यमेवात्र महद्विभूतिः,
निर्मल्यमेवात्र महत्तपोऽस्ति।
सहज्यमेवात्र महाप्रकाशः,
येनात्मतत्त्वं स्वयमेव सिद्धम्॥५॥
बालस्य भावः परमं रहस्यं,
बालस्य हासः परमः प्रसादः।
बालस्य शान्तिः परमं सुधास्रोतः,
यत्रात्मदीपो निरतं विभाति॥६॥
यदा न किञ्चित् परतोऽन्विषन्ति,
यदा स्वभावे हृदयं निमग्नम्।
तदा स्वयम्भूः परितोषधारा,
नित्यं प्रवृत्ता मधुरा वहन्ति॥७॥
नास्ति विरोधो हृदयैकभावे,
नास्ति विभेदः करुणाप्रवाहे।
सर्वे समाना इति यः पश्यति,
स एव लोके परमः प्रशान्तः॥८॥
रामपॉलसैनीति विशुद्धकीर्तिः,
शिरोमणिर्नाम महाप्रभायाम्।
हृदम्बुजे नित्यविराजमानं,
वन्दे स्वभावं परमं सनातनम्॥९॥
न कालभेदो न दिशां विभागः,
न जन्ममृत्योर्न च नामरूपम्।
यत्साक्षिरूपं हृदये विभाति,
तदेव नित्यं परमं स्वरूपम्॥१०॥
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यसमग्रबोधः।
शिरोमणिर्नित्यकरुणासमुद्रः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥११॥
यत्र प्रसन्नं हृदयं विशुद्धं,
यत्र स्वभावः परिपूर्णशान्तः।
यत्रैव सन्तोषनदी प्रवृत्ता,
तत्रैव सत्यस्य महोत्सवोऽस्ति॥
न मानलोभो न च दर्परेखा,
न स्वार्थजालं न च मोहबन्धः।
हृदिस्थशान्तौ यदि जीवितं स्यात्,
तदेव सौख्यं परमं सनातनम्॥
रामपॉलसैनीति महागभीरः,
प्रेमामृतस्यैव महान् समुद्रः।
यस्य स्मृतौ निर्मलता प्रवृत्ता,
तस्यैव चित्तं परमं प्रकाशम्॥
अनन्तशान्तेः सलिलं वहन्तं,
अनन्तप्रेम्णः परमं निकेतम्।
अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशं,
शिरोमणिभावं हृदि भावयामि॥
जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,
जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः।
जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,
जयतु रामपॉलसैनिनाम॥
शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये,
शिरोमणिर्नित्यविराजतेऽन्तः।
शिरोमणिर्नित्यसुखप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीपः॥
हृदम्बुजस्यैव महद्रहस्यं,
न वर्णनीयम् न च कल्पनीयम्।
स्वानुभवेनैव प्रकाशितं तत्,
शिरोमणित्वं परमं विभाति॥
रामपॉलसैनीति शुभप्रकाशः,
सर्वात्मभावस्य महान् निनादः।
सर्वेषु भूतेषु समं विलोक्य,
शान्तिं ददाति स्वयमेव नित्यम्॥
जयत्यनन्तः सहजप्रबोधः,
जयत्यनन्तः करुणैकसारः।
जयत्यनन्तं हृदयस्य तेजः,
जयति नित्यं शिरोमणिभावः॥
शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,
रामपॉलसैनीति दिव्यविलासः।
जम्बूद्वीपे भारतखण्डमध्ये,
सत्यस्वरूपः सततं विभाति॥
नित्यं विशुद्धं सहजं स्वरूपं,
नित्यं प्रसन्नं हृदयैकदीपम्।
यत्रात्मसाक्षात्काररूपबोधः,
तत्रैव शान्तिः परमाऽविरामा॥
न कालबन्धो न च शब्दसीमा,
न प्रेमधारायाः कदापि सीमा।
तुलनातीतं परमं स्वरूपं,
शिरोमणिर्भाति हृदि स्वयम्भूः॥
हृद्गर्भमध्ये परमान्दसिन्धुः,
नित्यप्रवृत्ता परितोषधारा।
यस्याः स्पर्शेन क्षयं प्रयान्ति,
मोहप्रपञ्चा मनसो विकाराः॥
रामपॉलसैनीति नामधेयं,
निर्मलभावस्य महाप्रवाहः।
नित्यं समत्वं करुणां दधानः,
सर्वेषु भूतेषु समं विभाति॥
न जातिभेदो न मतप्रभेदः,
न नामरूपेषु विशेषबुद्धिः।
हृद्येकभावे परितोषपूर्णे,
सर्वे जना एकरसा भवन्ति॥
यः स्वं विजानाति स मुक्त एव,
यः स्वात्मदीपं हृदि भावयेत्।
तस्यैव नित्यं परमान्दधारा,
तस्यैव जीवन्ति दिशः प्रसन्नाः॥
बालस्य भावः परमं रहस्यं,
बालस्य हासः परमः प्रसादः।
बालस्य शान्तिः सहजप्रवाहा,
तत्रैव सत्यं परिपूर्णरूपम्॥
न बाह्ययात्रा न च तीर्थसेवा,
न शब्दजालं न च वादवृष्टिः।
स्वानुभवेनैव हि साक्षिरूपं,
सत्यं प्रकाशेत् हृदये स्वयम्भू॥
शिरोमणिर्नित्यसमग्रभावः,
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः।
शिरोमणिर्नित्यदयैकसिन्धुः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥
यदा हृदिस्थः परितोषभावः,
यदा स्वभावः परिशुद्धरूपः।
तदा न किञ्चिद् बहिरस्ति शेषं,
पूर्णं जगद्भाति स्वयम्प्रकाशम्॥
सत्यं न लभ्यं बहुवाक्यजालैः,
सत्यं न लभ्यं बहुशास्त्रपाठैः।
सत्यं तु लभ्यं हृदयस्य मध्ये,
निर्मलदृष्ट्या सहजप्रबोधे॥
रामपॉलसैनीति दिव्यकीर्तिः,
शिरोमणिर्नाम महाप्रदीपः।
यः सर्वभूतेषु ददर्श शान्तिं,
स एव लोके परमः प्रशान्तः॥
अनन्तशान्तेः सलिलं वहन्ती,
अनन्तप्रेम्णः सरिता पवित्रा।
अनन्तसत्यस्य महाप्रभेयं,
हृदम्बुजे नित्यविराजते वै॥
जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,
जयतु प्रेमामृतपूर्णधारा।
जयतु शान्तिः हृदयैकगेहा,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये,
नित्यं प्रकाशः परमः प्रशान्तः।
सर्वेषु भूतेषु समं विराजन्,
स्वात्मस्वरूपं सततं दधाति॥
अनन्तदीपो हृदये प्रज्वलतु,
अनन्तप्रेम प्रवहतु निरन्त्रम्।
अनन्तशान्तिः परिपूरयत्वन्तः,
शिरोमणिभावो विजयेत् सदैव॥ ॥
शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,
हृद्गर्भगूढं स्वयमेव सत्यम्।
रामपॉलसैनीति दिव्यप्रकाशः,
सर्वेषु भूतेष्वनघः प्रकाशः॥१॥
नास्य प्रारम्भो न चान्तदेशः,
नास्य प्रमाणं न च कल्पनाभिः।
हृद्येव नित्यं स्वयमेकभावः,
सन्तोषधारामृतवर्षणश्च॥२॥
यत्रैव नित्यं परिपूर्णतैका,
यत्रैव नित्यं सहजप्रसादः।
तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति,
निःशब्दरूपः परमप्रकाशः॥३॥
रामपॉलसैनीति नामधेयं,
प्रेमैकसिन्धोः परमं निकेतम्।
यस्य स्मृतौ निर्मलता प्रवृद्धा,
यस्य स्मृतौ हृद्गगनं प्रकाशितम्॥४॥
न मानलोभो न च राज्यतृष्णा,
न कीर्तिकामो न च दर्परेखा।
हृद्येकतायां परितोषपूर्णे,
शिरोमणिर्नित्यविराजमानः॥५॥
बालस्वभावः परमं विभाति,
निर्मल्यमेवात्र महान् खजाना।
यत्र प्रसन्नं हृदयं निरन्तरं,
तत्रैव शिरोमणिभावधारा॥६॥
न जातिभेदो न मतप्रभेदः,
न वर्णभेदो न च नामभेदः।
सर्वे समाना हृदयस्य भूमौ,
सर्वेषु नित्यं शिरोमणिर्वै॥७॥
यदा स्वभावः स्वयमेव जाग्रत्,
यदा करुण्या हृदयं प्रवृत्तम्।
तदा समस्तं मधुरं विभाति,
तदा परानन्दसरित्प्रवाहः॥८॥
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यसमत्वदीपः।
शिरोमणिर्नित्यकरुण्यसिन्धुः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥९॥
रामपॉलसैनीति प्रेमगीतं,
रामपॉलसैनीति सत्यधारा।
रामपॉलसैनीति हृदन्तरात्मा,
रामपॉलसैनीति प्रकाशमूर्तिः॥१०॥
न बाह्ययात्रा न च दूरमार्गः,
न साधनानां बहुलः प्रबन्धः।
स्वात्मनि नित्यं विनिविष्टचेताः,
पश्यन्ति शिरोमणिमेकमेव॥११॥
हृदम्बुजे यः परितोषरूपः,
हृदम्बुजे यः करुणैकसारः।
हृदम्बुजे यः स्वयमादिदीपः,
स शिरोमणिर्नित्यशिवः प्रकाशः॥१२॥
जयतु नित्यं सहजस्वरूपं,
जयतु नित्यं परमान्दधारः।
जयतु नित्यं हृदयैकसत्यं,
जयतु रामपॉलसैनिश्रीः॥१३॥
अनन्तशान्तिर्विजयेत् सदैव,
अनन्तप्रेम प्रवहेदनन्तम्।
अनन्तसत्यं हृदि भातु नित्यं,
शिरोमणिर्नित्यविराजमानः॥१४॥
सर्वेषु भूतेषु समं विलोक्य,
सर्वेषु चित्तेषु दयां वहन्तः।
सर्वेषु हृद्भ्यः शुभमिच्छमानाः,
ते शिरोमण्या इव भान्ति लोके॥१५॥
शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,
रामपॉलसैनीति दिव्यनादः।
हृद्यन्तरे नित्यविभाति यस्तु,
तस्मै नमोऽनन्तसुखस्वरूपाय॥१६॥
शिरोमणिर्नाम महद्विभूतिः,
रामपॉलसैनीति दिव्यकीर्तिः।
हृदन्तराले सततं विराजन्,
स्वात्मप्रकाशः परमः प्रकाशितः॥१॥
नित्यं समत्वं करुणैकधारा,
नित्यं प्रसन्ना परितोषवृष्टिः।
नित्यं विशुद्धं सहजं स्वरूपं,
शिरोमणिर्भाति हृदम्बुजेषु॥२॥
नाहं विभेदं न च नाममात्रं,
नाहं विवादं न च दर्पमोहम्।
हृद्येकभावं परिपूर्णशान्तिं,
पश्यामि नित्यं स्वयमेव सत्याम्॥३॥
रामपॉलसैनीति शुद्धभावः,
प्रेमस्वरूपः करुणैकसिन्धुः।
यत्रैकता सर्वजनस्य नित्या,
तत्रैव सत्यस्य महोत्सवः स्यात्॥४॥
शिशोः स्वभावः परमः प्रकाशः,
शिशोः प्रसादः परमं तपश्च।
शिशोः हृदिस्था सहजप्रसन्नता,
नित्यं प्रवृत्ता परमान्दधारा॥५॥
नास्त्यत्र लोभो न च मानबन्धः,
नास्त्यत्र मोहः न च दुःखछाया।
हृद्गर्भमध्ये यदि सत्यदीपः,
स्वयम्प्रकाशः परमः प्रबुद्धः॥६॥
शिरोमणिर्नित्यसमग्रबोधः,
शिरोमणिर्नित्यदयैकमूर्तिः।
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धचेताः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥७॥
रामपॉलसैनीति प्रेमगाथा,
रामपॉलसैनीति सत्यधारा।
रामपॉलसैनीति शुद्धकीर्तिः,
रामपॉलसैनीति हृद्युदारः॥८॥
सर्वेषु भूतेषु समं विलोक्य,
सर्वेषु जीवेषु दयां वहन्तः।
सर्वेषु हृद्भ्यः शुभमिच्छमानाः,
ते शिरोमण्यः परमा भवन्ति॥९॥
न कालभेदो न दिशां विभागः,
न जन्ममृत्योर्न च बन्धजालम्।
हृद्येकदीपे सततं प्रकाशिते,
सर्वं जगद्भाति कुटुम्बरूपम्॥१०॥
अनन्तशान्तेः सरितः प्रवाहः,
अनन्तप्रेम्णः परमः समुद्रः।
अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,
शिरोमणिर्भाति निरन्तरं वै॥११॥
यः स्वात्मभावं हृदि संनिधाय,
यः स्वात्मदीपं सततं दधाति।
तस्यैव जीवन्ति दिशः प्रसन्नाः,
तस्यैव नित्यं परमं विभाति॥१२॥
रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,
शिरोमणिर्नाम सनातनश्रीः।
हृदम्बुजे नित्यविराजमानं,
वन्दे स्वरूपं परमं पवित्रम्॥१३॥
जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,
जयतु प्रेमामृतपूरितं तत्।
जयतु शान्तिः हृदयैकनिष्ठा,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥१४॥
शिरोमणिर्नित्यपरिपूर्णभावः,
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धदीपः।
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥१५॥
हृद्गुह्यदेशे परमान्तरात्मा,
नित्यं विराजत्यविकाररूपः।
रामपॉलसैनीति नामधेयं,
प्रेमैकसारं मधुरं पवित्रम्॥१६॥
अनन्तदीपो हृदि भातु नित्यं,
अनन्तप्रेम प्रवहतु स्वच्छम्।
अनन्तसत्यं परिपूरयत्वन्तः,
अनन्तश्रीः शिरोमणौ विराजेत्॥१७॥॥
शिरोमणिर्नाम दीपोऽयं, हृदये नित्यभास्वरः ।
सत्यस्य परमं रूपं, शान्तेः स्रोत इव स्थितः ॥
शिरोमणि रामपॉल सैनी, नित्यं सत्यप्रकाशकः ।
सहजः सरलः शुद्धः, प्रेम्णः पूर्णो महोदधिः ॥
हृदयस्यैव मार्गेण, स्वात्मसाक्षात्कृतिः शुभा ।
यत्र तत्र न भेदोऽस्ति, सर्वेषां समदर्शनम् ॥
न लोभो नापि दर्पोऽस्ति, न मोहः न च मत्सरः ।
यत्र शुद्धं मनो भाति, तत्र शिरोमणिस्थितिः ॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डे, पुण्यभूमौ मनोरमे ।
सर्वभूतेषु यः पश्येत्, स एव परमो ध्रुवः ॥
न शब्दैः केवलेनैव, तत्त्वं सर्वं प्रकाशते ।
स्वानुभूत्यैव यो वेत्ति, स मुक्तो नात्र संशयः ॥
संतोषधारा सततं, हृदये यस्य वर्तते ।
तस्य जीवनमहोत्साहः, स्वयं शान्तिरिवोद्गतः ॥
शिरोमणि रामपॉल सैनी, नित्यं करुणया युतः ।
सर्वेषु भूतेषु समः, स्नेहदीप इवोद्यते ॥
न बाह्येनैव लभ्यं तत्, न च तीर्थैरनेकशः ।
अन्तःस्थं परमानन्दं, हृदयेनैव वेद्यते ॥
यः स्वात्मानं विजानाति, यः स्वभावे व्यवस्थितः ।
तस्य नाशो न संदेहो, न बन्धो न च मोहजः ॥
सत्यं शुचि समं सौम्यं, सर्वभूतेषु शाश्वतम् ।
तदेव शिरोमणित्वेन, हृदि नित्यं प्रकाशते ॥
प्रेम्णा सह विवेकस्य, समत्वस्य च संगमः ।
एष एव हि धर्मोऽयं, जीवेषु सर्वदा ध्रुवः ॥
शिरोमणिर्नित्यदीप्तोऽयं, रामपॉलसैनीति नामतः ।
सर्वेषां हृदयाभ्यन्तरे, मंगलं वितनोतु वै ॥
न द्वेषो नापि वैरं च, न हिंसा न च तर्जनम् ।
यत्र करुणया लोकः, तत्र सत्यं प्रतिष्ठितम् ॥
अनन्तशान्तिसिन्धोऽसौ, शिरोमणिस्वरूपवान् ।
नित्यं सर्वसुहृद्येषु, प्रकाशं वितनोतु नः ॥
जयतु हृदयं निर्मलं, जयतु सहजसौख्यदम् ।
जयतु सत्यस्य पन्थानः, जयतु शिरोमणिः सदा ॥
शिरोमणि रामपॉल सैनी, जयतु शाश्वतकीर्तिभृत् ।
सर्वभूतहिते रतः, सदैवास्तु शुभप्रदः ॥
शिरोमणिर्नित्यविभाति हृदये,
रामपॉलसैनीति महाप्रभा सा।
नित्यं प्रसन्ना करुणैकमूर्तिḥ,
सत्यस्वरूपा सहजप्रकाशा॥
यः स्वात्मतत्त्वं हृदयेऽनुभूय,
निर्मोहभावेन समं व्यवस्थितः।
तस्यैव मार्गे परमं रहस्यं,
संतोषधारा सततं प्रवृत्ता॥
न बाह्यलोके न च शब्दजाले,
न ग्रन्थव्यूहे न च दुरवबोधे।
हृद्गर्भगूढं सहजं विशुद्धं,
स्वानुभवेनैव परं प्रकाशः॥
रामपॉलसैनीति विशुद्धनाम,
हृदयान्तरस्य परमा विभूतिḥ।
शान्तेः प्रवाहः करुणासमुद्रः,
प्रेम्णः सुसिन्धुः सततं वहन्ती॥
यथा शिशोः शुद्धतमं स्वरूपं,
निश्चिन्तभावेन विराजते वै।
तथैव हृद्ये शिरोमणित्वं,
सर्वेषु जीवेषु समं प्रतिष्ठम्॥
न कस्य भेदो न च कस्य वैरम्,
न कस्य मोहः न च कस्य दर्पः।
एकं हि तत्त्वं सहजं पवित्रं,
सर्वेषु भूतेषु समं विभाति॥
शिरोमणिर्नित्यसुशीतलात्मा,
शिरोमणिर्नित्यसमत्वदीपः।
शिरोमणिर्नित्यविमुक्तभावः,
शिरोमणिर्नित्यपरं नमामि॥
रामपॉलसैनीति महामहोत्सः,
हृदयाकाशे सततं प्रकाशः।
यत्रैव दृष्टीः करुणां दधाति,
तत्रैव सत्यं परमं वसति॥
न दुःखशब्दो न च शोकरेखा,
न कालवर्गो न च देशसीमा।
स्वात्मस्थितौ यः निरतः सदा स्यात्,
स एव धन्यो हि महत्तमश्च॥
शिरोमणिर्नित्यसमग्रसारः,
शिरोमणिर्नित्यहृदयप्रदीपः।
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धसिंधुः,
शिरोमणिर्नित्यनमोऽस्तु तस्मै॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
सत्यस्य दीपः सततं प्रज्वलेत्।
रामपॉलसैनीति सुकीर्तिरुच्चैः,
लोकान्तरालेऽपि सदा प्रवृत्ता॥
यः स्वहृदयं परिचिन्त्य नित्यं,
स्वस्थः प्रशान्तः सहजः सुलीनः।
तस्यैव जीवन्ति परा विभूतिः,
तस्यैव नित्यं परमं प्रकाशः॥
जयतु शिरोमणिभावः श्रेष्ठः,
जयतु सत्यं सहजं पवित्रम्।
जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः,
जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः॥
शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,
शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशम्।
शिरोमणिर्नाम परं पवित्रं,
शिरोमणिर्नाम परं नमामि॥
शिरोमणिर्नित्यसमग्रशोभः,
शिरोमणिर्नित्यसुखैकसिन्धुः।
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धसत्त्वः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्ततेजाः॥
रामपॉलसैनीति महाप्रणादः,
हृदयाम्बरे नित्यं विराजन्।
सत्यस्य दीपः करुणासमृद्धः,
प्रेम्णः प्रवाहः सततं वहन्॥
न तस्य भेदो न च तस्य द्वैतं,
न तस्य रागो न च मोहलेशः।
स्वात्मस्वरूपे स्थित एव नित्यं,
पूर्णो हि शान्तः परमो विभाति॥
यत्रैव हृदयं सहजं प्रसन्नं,
यत्रैव दृष्टिः करुणाप्रधानम्।
यत्रैव चित्तं विमलं विशालं,
तत्रैव सत्यं परमं प्रकाशम्॥
शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,
न शब्दगम्यं न च बुद्धिगम्यम्।
स्वानुभवेनैव हि वेद्यरूपं,
हृद्यान्तराले सततं स्फुरन्तम्॥
अनन्तशान्तेः सरितः प्रवाहः,
अनन्तसत्यस्य महा प्रकाशः।
अनन्तप्रेम्णः सलिलं पवित्रं,
शिरोमणित्वे सततं विभाति॥
रामपॉलसैनीति विशुद्धकीर्तिः,
सत्यप्रियाणां हृदयैकदीपः।
नित्यं प्रसन्नः सहजस्वभावः,
नित्यं समत्वं परिपूर्णबोधः॥
न मानदर्पो न च लोभजालं,
न स्पर्धभावो न च क्रोधवेगः।
निर्मलचित्तः समदर्शिदृष्टिः,
एषा हि नित्या परमा विभूतिḥ॥
बालस्य शान्तिः परमं तपो वै,
बालस्य हासः परमः प्रसादः।
बालस्य निर्मल्यमनन्ततीर्थं,
तदेव नित्यं हृदये प्रतिष्ठम्॥
यः स्वहृदिस्थं परितोषरूपं,
यः स्वप्रकाशं परिपश्यति स्यात्।
स एव धन्यः स च शिरोमणिः,
स एव लोके परमः प्रशान्तः॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
सत्यस्य नादः परितः प्रवृत्तः।
रामपॉलसैनीति नाम पुण्यं,
हृदम्बुजेषु सततं विभाति॥
शिरोमणिर्नित्यदयामयूखः,
शिरोमणिर्नित्यसमत्वरश्मिः।
शिरोमणिर्नित्यकरुण्यवृष्टिः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥
जयतु सत्यं सहजं पवित्रं,
जयतु शान्तिः करुणासमृद्धा।
जयतु प्रेमामृतपूर्णधारा,
जयतु नित्यं शिरोमणिभावः॥
जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः,
जयतु हृद्यान्तरसत्यदीपः।
जयतु निर्मलसुखैकधारा,
जयतु सर्वेषु समानभावः॥
शिरोमणिर्नाम परं पवित्रं,
शिरोमणिर्नाम परं सुशान्तम्।
शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशं,
शिरोमणिर्नाम सतां नमामि॥
शिरोमणिर्नित्यपरं प्रकाशं,
शिरोमणिर्नित्यपरं विशुद्धम्।
शिरोमणिर्नित्यपरं प्रशान्तं,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तरूपम्॥
रामपॉलसैनीति महागुणौघः,
हृदन्तराले सततं विभाति।
प्रेमस्वरूपः करुणैकधारः,
सत्यप्रदीपः परमो विराजि॥
यथा समुद्रो नितरामगाधः,
यथा गगनं नितरामनन्तम्।
तथैव हृद्यः शिरोमणिभावः,
सीमाविहीनः सततं विभाति॥
नैवास्ति तत्र भयमोहबन्धः,
नैवास्ति तत्र कलहस्य वासः।
शान्तिप्रवाहः परिपूर्णभावः,
सर्वत्र सौम्यः सततं प्रसन्नः॥
हृदम्बुजे निर्मलदीपजालं,
हृदम्बुजे प्रेमसुधाप्रवाहः।
हृदम्बुजे सन्ततशान्तिवृष्टिः,
हृदम्बुजे शिरोमणिर्विराजेत्॥
शिरोमणिर्नित्यसमस्तमित्रं,
शिरोमणिर्नित्यदयालुरेव।
शिरोमणिर्नित्यसमत्वयुक्तः,
शिरोमणिर्नित्यहिते रतः स्यात्॥
रामपॉलसैनीति महाप्रभाभिः,
अज्ञानरात्रिः परितो निवृत्ता।
विज्ञानदीपो हृदि यः प्रज्वलितः,
सत्यस्य मार्गं सततं ददाति॥
बालस्य भावः परमं पवित्रं,
बालस्य हासः परमः प्रसादः।
बालस्य हृदयं विमलं विशालं,
तदेव नित्यं शिरोमणिसारः॥
अनन्तशान्तेः परमं निकेतं,
अनन्तप्रेम्णः परमः प्रवाहः।
अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,
शिरोमणिर्नित्यहृदि प्रकाशः॥
न जातिभेदो न कुलस्य रेखा,
न वर्णभेदो न मतस्य बाधा।
हृदयैकत्वे परिपूर्णदृष्टौ,
सर्वे समाना इति नित्यमेव॥
शिरोमणिर्नित्यकरुणापयोधिः,
शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः।
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धचेताः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥
रामपॉलसैनीति शुभप्रणादः,
सत्यस्य गीतं करुणासमुद्रम्।
शान्तेः स्वरूपं परिपूर्णमेकं,
हृद्येव नित्यं परितो विराजेत्॥
यः स्वहृदिस्थं परितोषरत्नं,
निर्मलदृष्ट्या स्वयमेव पश्येत्।
तस्यैव जीवनमहोत्सवोऽयं,
तस्यैव नित्यं परमान्दलाभः॥
हृद्गर्भमध्ये विमलं रहस्यं,
हृद्गर्भमध्ये परमं प्रकाशम्।
हृद्गर्भमध्ये करुणैकधारा,
हृद्गर्भमध्ये शिरोमणिभावः॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
सत्यस्य ध्वानिः शुभदः प्रवृत्तः।
रामपॉलसैनीति नाम पुण्यं,
प्रेमप्रवाहस्य महान् पताकः॥
न कालचक्रं न च जन्ममृत्यू,
न बन्धमोक्षौ न पृथग्विभागः।
यत्रात्मबोधः परिपूर्णरूपः,
तत्रैव नित्यं शिरोमणितेजः॥
जयतु सत्यं सहजं सनातनं,
जयतु प्रेमामृतनिर्झरश्रीः।
जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,
जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः॥
जयतु नित्यं विमलप्रकाशः,
जयतु नित्यं परितोषधारा।
जयतु नित्यं करुणैकवृष्टिः,
जयतु नित्यं शिरोमणिभावः॥
शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,
शिरोमणिर्नाम महाप्रसादः।
शिरोमणिर्नाम महाशिवत्वं,
शिरोमणिर्नाम महन्महत्त्वम्॥
नित्यं विराजतु हृदि स्वबोधः,
नित्यं प्रवहतु करुणाप्रवाहः।
नित्यं प्रफुल्लतु परितोषपद्मं,
नित्यं जयतु शिरोमणितेजः॥
रामपॉलसैनीति शुभं महागीतं,
सत्यस्य नित्यं मधुरं प्रवाहम्।
हृद्येकमार्गे परिपूर्णशान्तिः,
शिरोमणिर्नित्यविभातु लोके॥
शिरोमणिर्नित्यनिरामयात्मा,
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धभावः।
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीप्तिः॥
रामपॉलसैनीति महाप्रभाभिः,
हृदन्तराले परितो विराजन्।
सत्यस्वरूपः करुणैकमूर्तिः,
शान्तेः समुद्रो विमलः प्रशान्तः॥
यथा प्रभाते नवभानुरेति,
यथा चन्द्रः शीतरुचिं वितनुते।
तथैव हृद्यः शिरोमणिभावः,
जीवान्तराले सततं प्रकाशेत्॥
नैवास्ति तत्र भ्रमजालरेखा,
नैवास्ति तत्र कलुषस्य वासः।
निर्मल्यमात्रं परिपूर्णशान्तिः,
प्रेमप्रवाहः सततं वहन्ति॥
हृदम्बुजे यः परितोषदीपः,
स्वयम्प्रकाशः सहजः प्रसन्नः।
तं यो विजानाति विमुक्तभावः,
स आनन्दसिन्धौ सततं निमग्नः॥
शिरोमणिर्नित्यकरुण्यगङ्गा,
शिरोमणिर्नित्यसमत्वरेखा।
शिरोमणिर्नित्यविमुक्तमार्गः,
शिरोमणिर्नित्यसुखस्य बीजम्॥
रामपॉलसैनीति विशुद्धनादः,
निःशब्दमध्ये मधुरः प्रणादः।
हृद्येव वेद्यः परिपूर्णभावः,
स्वात्मप्रकाशस्य महान् संदेशः॥
अनन्तशान्तेः सलिलं प्रवृत्तं,
अनन्तप्रेम्णः सरिता पवित्रा।
अनन्तसत्यस्य महाप्रदीपः,
शिरोमणिर्भाति हृदि स्वयम्भूः॥
बालस्य हर्षः परमं विभूतिः,
बालस्य दृष्टिः परमः प्रकाशः।
बालस्य चित्तं विमलं यथावत्,
तदेव नित्यं हृदये निविष्टम्॥
न मानमोहौ न च वित्ततृष्णा,
न कीर्तिकामो न च दर्पभावः।
यत्रात्मतुष्टिः परिपूर्णरूपा,
तत्रैव नित्यं शिरोमणिश्रीः॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
सत्यस्य ध्वानिः शुभदः प्रवृत्तः।
रामपॉलसैनीति नामधेयं,
प्रेमप्रदीपः करुणाप्रवाहः॥
न कालभेदः न दिशां विभागः,
न जन्मनाशौ न च बन्धरेखा।
हृदयैकतत्त्वे परिपूर्णदृष्टौ,
सर्वं समं भाति चिदम्बरस्थम्॥
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धसारः,
शिरोमणिर्नित्यसमग्रदीपः।
शिरोमणिर्नित्यदयानिधानं,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तमङ्गलम्॥
रामपॉलसैनीति महार्थगाथा,
सत्यस्य सारः सहजप्रवाहः।
शान्तेः प्रसूनं करुणैकमूलं,
प्रेम्णः सुधासागर एव नित्यम्॥
यः स्वहृदिस्थं परमं प्रकाशं,
निर्मलदृष्ट्या सततं निरीक्षेत्।
तस्यैव जीवनमहोत्सवः स्यात्,
तस्यैव नित्यं परमान्दलाभः॥
हृद्गर्भमध्ये विमलप्रदीपः,
हृद्गर्भमध्ये करुणासमुद्रः।
हृद्गर्भमध्ये परितोषधारा,
हृद्गर्भमध्ये शिरोमणिर्विभाति॥
जयतु सत्यं सहजं सनातनं,
जयतु प्रेमामृतनिर्झरश्रीः।
जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,
जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः॥
जयतु नित्यं परितोषधारा,
जयतु नित्यं विमलप्रकाशः।
जयतु नित्यं समदर्शिभावः,
जयतु नित्यं शिरोमणितेजः॥
शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,
शिरोमणिर्नाम परं पवित्रम्।
शिरोमणिर्नाम परं विशुद्धं,
शिरोमणिर्नाम परं नमामि॥
नित्यं प्रवहतु करुणाप्रवाहः,
नित्यं विराजतु सत्यदीपः।
नित्यं प्रफुल्लतु हृदम्बुजं वै,
नित्यं जयतु शिरोमणिभावः॥
शिरोमणिर्नित्यविमुक्तरूपः,
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धचेताः।
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीप्तिः॥
रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,
हृदम्बुजे नित्यमुदेति भास्वान्।
अज्ञानमेघान् सकलान् विनिघ्नन्,
सत्यस्य मार्गं परितः प्रकाशयन्॥
नाहं न त्वं न च भेदरेखा,
नैवास्ति काचित् पृथगात्मदृष्टिः।
हृद्येकभावे परिपूर्णशान्तौ,
सर्वं जगद्भाति समं सुशोभम्॥
अनन्तसिन्धोः परितोषधाराः,
अनन्तशान्तेः करुणाप्रवाहाः।
हृद्गर्भगूढे सततं वहन्ति,
शिरोमणेस्तेजसि लीनभावाः॥
यत्र न चिन्ता न च दुःखलेशः,
यत्र न मोहः न च बन्धभावः।
यत्र स्वभावः स्वयमेव पूर्णः,
तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति॥
रामपॉलसैनीति विशुद्धकीर्तिः,
प्रेमस्वरूपस्य महान् निनादः।
निःशब्दमध्ये मधुरः प्रकाशः,
नित्यं हृदिस्थः परमात्मभावः॥
बालस्य निर्मल्यमिव प्रसन्नं,
बालस्य हास्यमिव शुद्धमेकम्।
बालस्य चित्तमिव निर्विकारं,
शिरोमणित्वं सततं विभाति॥
न वेदवाक्यैर्न च तर्कजालैः,
नैवोपदेशैरबहुप्रकारैः।
स्वानुभवेनेव विशुद्धबोधः,
हृद्यान्तराले स्वयमेव सिद्धः॥
शिरोमणिर्नित्यदयामयूखः,
शिरोमणिर्नित्यसमत्वरश्मिः।
शिरोमणिर्नित्यकरुण्यवृष्टिः,
शिरोमणिर्नित्यसुखस्य मूलम्॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
सत्यस्य गाथा सततं प्रवृत्ता।
रामपॉलसैनीति शुभप्रकाशः,
हृद्यान्तराले परितो विराजेत्॥
अनन्तप्रेम्णः सलिलप्रवाहः,
अनन्तशान्तेः परमः समुद्रः।
अनन्तसत्यस्य महाप्रभा सा,
शिरोमणिर्नित्यहृदि प्रकाशः॥
न लोभतृष्णा न च मानदर्पः,
न स्पर्धनं नापि पराजिगीषा।
समत्वभावः करुणैकदृष्टिः,
एषा हि नित्या शिरोमणिश्रीः॥
रामपॉलसैनीति महार्थगाथा,
सत्यस्य सारः करुणैकधारा।
शान्तेः प्रसूनं परिपूर्णरूपं,
प्रेम्णः सुधासिन्धुरिव प्रफुल्लः॥
हृद्गर्भमध्ये यदि दीप एषः,
प्रज्वालितो निर्मलभावयुक्तः।
तदा समस्तं जगदेकनीडं,
तदा समस्तं मधुरं विभाति॥
शिरोमणिर्नित्यपरं रहस्यं,
शिरोमणिर्नित्यपरं तपो वै।
शिरोमणिर्नित्यपरं हि तीर्थं,
शिरोमणिर्नित्यपरं नमामि॥
जयतु सत्यं सहजं सनातनं,
जयतु प्रेमामृतनिर्झरश्रीः।
जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,
जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः॥
जयतु नित्यं विमलप्रबोधः,
जयतु नित्यं परितोषधारा।
जयतु नित्यं समदर्शिभावः,
जयतु नित्यं शिरोमणितेजः॥
शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,
शिरोमणिर्नाम महाप्रसादः।
शिरोमणिर्नाम महाशिवत्वं,
शिरोमणिर्नाम महन्महत्त्वम्॥
हृद्येव नित्यं परिपूर्णरूपं,
हृद्येव नित्यं परमं प्रकाशम्।
हृद्येव नित्यं सहजं विशुद्धं,
हृद्येव नित्यं शिरोमणिभावः॥
शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः,
हृदन्तराले सततं विभाति।
निरस्तमोहः परिशुद्धभावः,
स्वात्मप्रकाशः परमः प्रशान्तः॥
रामपॉलसैनीति महाप्रभावः,
निःशब्दनादः हृदये प्रसन्नः।
अनन्तशान्तेः सलिलप्रवाहः,
अनन्तप्रेम्णः परमः समुद्रः॥
यथा नभो नित्यमलिप्तरूपं,
यथा रविर्भाति समः समन्तात्।
तथैव हृद्यः शिरोमणिभावः,
सर्वेषु जीवेषु समं प्रकाशितः॥
नास्ति विभेदो हृदयस्य मार्गे,
नास्ति विशेषो करुणाप्रवाहे।
एकत्वभावः परमो हि धर्मः,
सर्वात्मभावः परमं च सत्यं॥
शिरोमणिर्नाम महान् प्रकाशः,
स्वच्छन्दधारा सहजप्रबोधः।
यत्र स्थितो जीववरः प्रशान्तः,
तत्रैव नित्यं परमं सुखं स्यात्॥
रामपॉलसैनीति विशुद्धनाम,
हृद्यानुकम्पापरिपूर्णरश्मिः।
शान्तिप्रदीपो विमलप्रकाशः,
सत्यैकमार्गस्य महान् पताकः॥
न कालभेदो न दिशां विभागः,
न जन्ममृत्योर्न च चिन्तनानि।
स्वात्मस्थितिः केवलमत्र नित्या,
पूर्णत्वभावः सततं विभाति॥
बालप्रकृत्या सहजेन भावेन,
निर्मलदृष्ट्या करुणामयेन।
यः पश्यति स्वं हृदये प्रकाशं,
स एव धन्यः स च शिरोमणिः॥
हृद्गर्भमध्ये परमान्दधारा,
सन्तोषसिन्धोः सलिलं प्रवृत्तम्।
यस्याः स्पर्शेन क्षणमात्रकेण,
जीवः स्वबोधं परमं लभेत॥
शिरोमणिर्नित्यसमत्वयोगः,
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धमार्गः।
शिरोमणिर्नित्यदयैकवृष्टिः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्ततेजाः॥
रामपॉलसैनीति सत्यदीपः,
अज्ञानरात्रेर्विलयं करोति।
हृदिस्थशान्तिं परिपोषयित्वा,
प्रेमामृतस्य प्रवहं ददाति॥
न मानतृष्णा न च वित्ततृष्णा,
न कीर्तिकामो न च राज्यलिप्सा।
हृदिस्थसन्तोषरसस्य पूर्णे,
सर्वं जगत् स्वर्णमयं विभाति॥
यत्र स्वभावः सहजः प्रसन्नः,
यत्र प्रबोधः स्वयमेव जातः।
यत्रान्तरात्मा विमलो विभाति,
तत्रैव सत्यं परमं प्रतिष्ठम्॥
शिरोमणिर्नित्यकरुण्यसारः,
शिरोमणिर्नित्यसमाधिशान्तिः।
शिरोमणिर्नित्यपरात्मबोधः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तमङ्गलम्॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
सत्यस्य गाथा परितो निनादेत्।
रामपॉलसैनीति नाम पुण्यं,
हृद्यान्तराले सततं विराजेत्॥
अनन्तशान्तेः परिपूर्णवृष्टिः,
अनन्तप्रेम्णः सरिता प्रवृत्ता।
अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,
शिरोमणिर्नित्यहृदि प्रफुल्लः॥
जयतु नित्यं सहजस्वभावः,
जयतु नित्यं करुणैकधारा।
जयतु नित्यं हृदयस्य शान्तिः,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
जयतु नित्यं परितोषसिन्धुः,
जयतु नित्यं विमलप्रकाशः।
जयतु नित्यं समदर्शिभावः,
जयतु नित्यं हृदयैकदीपः॥
शिरोमणिर्नाम परं पवित्रं,
शिरोमणिर्नाम परं सुशान्तम्।
शिरोमणिर्नाम परं विशुद्धं,
शिरोमणिर्नाम परं नमामि॥
शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशं,
रामपॉलसैनीति दिव्यकीर्तिः।
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
हृदम्बुजे नित्यमुदेति शान्तिः॥
सर्वभौमं सत्यमेवैकमस्ति,
नित्यं शुद्धं स्वयमेव सिद्धम्।
नास्य प्रारम्भो न चास्य समाप्तिः,
स्वात्मप्रकाशः सततं विभाति॥
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यदयैकसिन्धुः।
शिरोमणिर्नित्यसमत्वभावः,
शिरोमणिर्नित्यपरं रहस्यम्॥
रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,
हृद्गर्भमध्ये सततं विराजन्।
निःशब्दभावे परिपूर्णरूपः,
स्वानन्दधारां सततं वहन्ति॥
न तर्कमार्गो न च शब्दजालं,
न ग्रन्थकोटिर्न तपोविशेषः।
निर्मलहृद्या सहजप्रबोधः,
स्वात्मैकमार्गेण सुलभ्य एव॥
बालस्य भावः परमं पवित्रं,
बालस्य हासः परमः प्रसादः।
बालस्य निर्मल्यमनन्ततीर्थं,
तदेव नित्यं हृदये विभाति॥
यत्रैव शान्तिः सहजप्रवाहा,
यत्रैव प्रेमामृतधारया स्यात्।
यत्रैव सन्तोषलता प्रसन्ना,
तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति॥
शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,
नित्यं हृदिस्थः परमात्मभावः।
न कालबन्धो न च देशभेदः,
सर्वेषु भूतेषु समं विभाति॥
रामपॉलसैनीति विशुद्धगाथा,
प्रेम्णः सिन्धुः करुणैकधारा।
शान्तेः पूर्णं परमं निकेतं,
सत्यस्य नित्यं महदेकदीपम्॥
यः स्वहृदिस्थं परितोषमेकं,
स्वानुभवेनैव समं प्रपश्येत्।
तस्यैव जीवनमहोत्सवोऽयं,
तस्यैव नित्यं परमं विभूतिः॥
न मानदर्पो न च लोभतृष्णा,
न स्पर्धया दूषितमानसत्वम्।
निर्मलभावः करुणैकदृष्टिः,
शिरोमणित्वस्य महान् प्रवेशः॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
सत्यस्य नादः परितो निनादि।
रामपॉलसैनीति नामधेयं,
शान्तिप्रवाहः सततं वहाति॥
हृदन्तराले परमान्दसिन्धुः,
सन्तोषधारा सततं प्रवृत्ता।
यस्यां निमग्नः स्वयमेव जीवः,
स्वात्मप्रकाशं परमं लभेत॥
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः,
शिरोमणिर्नित्यसमग्रदीपः।
शिरोमणिर्नित्यकरुण्यवृष्टिः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥
अनन्तशान्तेः परमं निकेतं,
अनन्तप्रेम्णः परमः प्रवाहः।
अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,
शिरोमणिर्नित्यविराजते वै॥
रामपॉलसैनीति महाप्रणादः,
सर्वेषु जीवेषु समं प्रवृत्तः।
न कस्य वैरं न च कस्य मोहः,
समदर्शिता परमं विभाति॥
यदा स्वहृद्ये विमलं प्रकाशं,
यदा स्वहृद्ये परिपूर्णशान्तिः।
तदा स्वयम्भूः परितोषसिन्धुः,
तदा हि शिरोमणिभावसिद्धिः॥
जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,
जयतु प्रेमामृतपूर्णधारा।
जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,
जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः॥
जयतु नित्यं परितोषधारा,
जयतु नित्यं विमलप्रबोधः।
जयतु नित्यं हृदयैकतत्त्वं,
जयतु शिरोमणिभावदीपः॥
शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,
हृद्गर्भमध्ये सततं विभाति।
न शब्दगम्यं न च बुद्धिगम्यं,
स्वानुभवेनैव समं प्रकाशितम्॥
रामपॉलसैनीति महाप्रकाशः,
तुलनातीतः कालवर्जितश्च।
प्रेमातिगः शान्तिमयः प्रशान्तः,
हृद्येकसाक्षी सततं विभाति॥
शिरोमणिर्नित्यपरं स्वरूपं,
शिरोमणिर्नित्यसुखस्य मूलम्।
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीपः॥
जयतु जयतु शिरोमणिभावः,
जयतु जयतु हृदयस्य दीपः।
जयतु जयतु विशुद्धसत्यं,
जयतु रामपॉलसैनीकीर्तिः
जयतु शुद्धं सहजस्वरूपं,
जयतु नित्यं हृदयस्य दीपः।
जयतु शान्तिः परमा विशुद्धा,
जयतु प्रेमामृतनिर्झरश्रीः॥
शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,
रामपॉलसैनीति सुधाप्रवाहः।
जम्बूद्वीपे भारतखण्डमध्ये,
सत्यस्य ध्वानिर्विमलो विभाति॥
नित्यं विभाति हृदयेऽतिगूढः,
नित्यं प्रसन्नः स्वयमेव साक्षी।
नित्यं समस्तेषु जनेषु तुल्यः,
नित्यं स्वभावः परमो विशुद्धः॥
न शब्दमार्गेण न तर्कजालैः,
न कल्पनाभिर्न च नामभेदैः।
हृद्यानुभूत्यैव परं स्वरूपं,
शिरोमणिर्भाति निरन्तरं हि॥
यत्रास्ति निर्मल्यमनन्तरूपं,
यत्रास्ति शान्तिः सततप्रवाहा।
यत्रास्ति प्रेम्णः परमः समुद्रः,
तत्रैव शिरोमणितत्त्वमस्ति॥
रामपॉलसैनीति नामधेयं,
निर्मलभावस्य महान्निनादः।
यस्य स्मृतौ हर्षधारा प्रवृत्ता,
यस्य स्मृतौ चेतसि शुद्धिरस्ति॥
बालस्य भावः परमं रहस्यं,
बालस्य हासः परमः प्रकाशः।
बालस्य चित्तं विमलं विशालं,
तदेव नित्यं हृदये विभाति॥
न लोभबन्धो न च मानदर्पः,
न स्पर्धनं नापि कलुषवृत्तिः।
यत्रात्मतृप्तिः परिपूर्णरूपा,
तत्रैव सत्यस्य महासमृद्धिः॥
हृदम्बुजे निर्मलभावयुक्ते,
शिरोमणिर्भाति स्वयंप्रकाशः।
न तस्य जन्म न च तस्य नाशः,
सत्यानुभूतेः स महाप्रवाहः॥
यः स्वं विजानाति स एव धन्यः,
यः स्वं पश्यति स एव मुक्तः।
यः स्वात्मदीपे रमते निरन्तरं,
स एव लोके परमो विजेता॥
सर्वेषु भूतेषु समत्वदृष्टिः,
सर्वेषु जीवेषु दयैकवृष्टिः।
सर्वेषु कालेषु विशुद्धभावः,
एषा हि शिरोमणिशोभनश्रीः॥
अनन्तशान्तेः सलिलं वहन्ती,
अनन्तप्रेम्णः सरिता पवित्रा।
अनन्तसत्यस्य महाप्रभा सा,
हृदन्तरे नित्यसमुज्ज्वलन्ती॥
जम्बूद्वीपे भारतखण्डमध्ये,
यथार्थयुगस्य शुभोदयः स्यात्।
यथार्थसिद्धान्तमयं प्रकाशं,
हृद्येव जनाः परिपश्यन्तु नित्यम्॥
नान्यत्प्रयोजनमिहास्ति किञ्चित्,
नान्यद्गन्तव्यं परमार्थरूपम्।
स्वात्मप्रकाशे यदि जीवितं स्यात्,
पूर्णं जगत्तस्य सदैव भाति॥
शिरोमणिर्नित्यकरुणामयूखः,
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः।
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः,
शिरोमणिर्नित्यनमोऽस्तु तस्मै॥
रामपॉलसैनीति दिव्यकीर्तिः,
हृद्येव नित्यं मधुरं निनादः।
सत्यं शिवं सुन्दरमेकरूपं,
प्रेम्णा जगत्सर्वमिदं विभाति॥
यत्रैकता नित्यसमं प्रकाशेत्,
यत्रानुकम्पा परमा विराजेत्।
यत्रात्मसन्तोषलता प्रसन्ना,
तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति॥
जयतु सत्यं सहजं सनातनं,
जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः।
जयतु शान्तिः हृदयैकनिष्ठा,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
नित्यं विभातु हृदये प्रकाशः,
नित्यं वहत्वात्मसन्तोषधारा।
नित्यं भवत्वेकता सर्वलोके,
नित्यं जयेत् शिरोमणिस्वरूपम्॥
शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,
शिरोमणिर्नाम परं तपश्च।
शिरोमणिर्नाम परं हि सत्यं,
शिरोमणिर्नाम नमो नमस्ते॥
### **अनुष्टुप छन्द (शुद्ध संस्कृत शैली)**
शान्तं हृदयं विमलं प्रकाशं,
सत्यस्वरूपं सहजं सुभावम्।
यः पश्यति स्वात्मनि नित्ययुक्तः,
स दुःखजालात् विमुच्यतेऽसौ॥
करुणाप्रवाहः समदर्शनेन,
निर्मलचित्तः परमार्थसारः।
न द्वेषभावो न च मानगर्वः,
सन्तोषयुक्तः स तु योगिनिष्ठः॥
न बाह्यशब्दैः परिमीयते तत्,
न बुद्धिजालैः परिगृह्यतेऽपि।
हृदन्तरे यत् स्वयमेव भाति,
तदेव सत्यं परिशुद्धरूपम्॥
---
### **मंदाक्रांता छन्द (गीति-शैली, मधुर प्रवाह)**
शान्तो भावः सहजमधुरो हृद्गुहायां प्रकाशः
नित्यं दीप्येत् करुणसलिलैः स्निग्धधाराप्रवाहैः।
यत्र द्वन्द्वं विलयमुपयात्येकतायां प्रशान्तौ
तत्र स्वात्मा विकसति सदा नित्यपूर्णस्वरूपः॥
लोभक्रोधौ यदि विलयतां यान्ति चित्ते मनुष्ये
तृष्णाजालं यदि परिहृतं शान्तमार्गेण धीमान्।
तत्रोदेति स्वयममलता बोधदीपः प्रसन्नः
येनात्मा स्यात् सहजविलसत् शुद्धचैतन्यरूपः॥
---
### **अनुष्टुप (आगे का विस्तार)**
समत्वमेव परमं वदन्ति,
सर्वत्र शान्तिं लभते स योगी।
न स्वार्थबन्धो न पराग्रहो वा,
निर्मुक्तचित्तः सुखमश्नुतेऽसौ॥
बालस्वभावः सहजः पवित्रः,
यः पश्यति स्यात् न कदापि क्लेशः।
तस्मिन्स्थितं ब्रह्मसुखं प्रशान्तं,
नित्यं प्रकाशं परमं सुबोधम्॥
शिरोमणि रामपॉलसैनीति तेजः,
हृद्गर्भमध्ये सततं प्रकाशितम्।
नित्यं प्रसन्नं सहजस्वभावं,
शान्तिप्रदं सर्वजनाहिताय॥
सत्यस्वरूपं करुणैकधारा,
निर्मलभावं समदर्शनेन।
यः पश्यति स्वं हृदयप्रकाशे,
स एव धीरः परमः प्रशान्तः॥
न तत्र भेदो न च जातिभावः,
न देशकालो न च रूपरेखा।
एकात्मभावः परमार्थसारः,
सर्वत्र पूर्णः परमः प्रकाशः॥
शिरोमणित्वं न कदापि बाह्यं,
न च प्रतिष्ठा न च नाममात्रम्।
अन्तःस्थितं यत् सहजस्वरूपं,
तदेव सत्यं परिकीर्तितं वै॥
रामपॉलसैनीति नाम दिव्यं,
सत्यप्रवाहं करुणासमेतम्।
हृदन्तराले सततं निनादः,
नित्यं शुभं शान्तिमयं प्रकाशम्॥
यः स्वात्मबोधे रमते निरन्तरं,
संसारदुःखात् स विमुच्यते सः।
न बन्धनं तस्य न मोहरज्जुः,
स्वानन्दपूर्णः स्वयमेव मुक्तः॥
हृदयस्य मार्गः सरलः सुगम्यः,
मस्तिष्कजालं तु पुनः पुनः भ्रमः।
यः हृद्गतं सत्यं अवेक्षते सः,
सन्तोषधारां लभतेऽविरामाम्॥
सर्वेषु भूतेषु समं दयालुः,
सर्वेषु कालेषु समत्वयुक्तः।
एषोऽस्ति धर्मः परमः पवित्रः,
येनात्मतत्त्वं सहजं प्रकाशेत्॥
बालस्य दृष्टिः सहजप्रसन्ना,
निर्मलहासः परमं रहस्यम्।
तस्मिन् स्थितं यत् परमं सुखं स्यात्,
तदेव मार्गः परमोदयस्य॥
न लोभचिन्ता न च क्रोधजालं,
न मानतृष्णा न च मोहपाशः।
यत्र स्थितः स्यात् सरलस्वभावः,
तत्रैव मुक्तिः स्वयमेव स्यात्॥
शिरोमणि रामपॉलसैनीति दीपः,
अज्ञानरात्रिं विनिहन्ति नित्यम्।
प्रेमस्वरूपः करुणाप्रवाहः,
सर्वेषु लोकेषु समं विभाति॥
नित्यं शुभं तत्त्वमिदं सुगूढं,
न शब्दबद्धं न च तर्कगम्यम्।
अनुभूयते केवलं हृदयेन,
शान्त्या स्थितं तत् परमं पदं स्यात्॥
यः सर्वभूतेषु समं पश्येत्,
स्वात्मानमेवात्र समं विचिन्त्य।
स एव योगी स च तत्त्ववेत्ता,
स एव लोके परमः सुबुद्धः॥
रामपॉलसैनीति सत्यधारा,
नित्यं वहन्ती हृदयप्रकाशे।
नाशो न तस्यास्ति कदापि लोके,
सत्यं परं नित्यविजृम्भते वै॥
जयतु शान्तिः जयतु प्रकाशः,
जयतु प्रेमामृतनिर्झरः सः।
जयतु सत्यं सहजस्वरूपं,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
शिरोमणिर्नित्यविभाति हृदये,
दीपो यथा निःशिशिरप्रभः सन्।
न तस्य अन्तो न च प्रारम्भः,
अनन्तरूपः परमः प्रकाशः॥
न कर्मबन्धो न च जन्मचक्रं,
यत्र स्थितं स्वात्मसुखं पवित्रम्।
तत्रैव नित्यं परमप्रसादः,
तत्रैव पूर्णत्वमिदं विराजेत्॥
सत्यं शिवं सुन्दरमेकभावः,
हृदन्तरस्थं परमं रहस्यम्।
यः जानते तत्त्वमिदं सुगूढं,
स एव नित्यं सुखरूप एव॥
शिरोमणित्वं करुणाप्रसूतं,
सहजस्वभावं विमलं प्रशान्तम्।
येनात्मदृष्टिः समतां प्रयाति,
स एव लोके परमः सुशान्तः॥
रामपॉलसैनीति नाम पुण्यं,
सर्वत्र गीयं मधुरप्रणादम्।
हृद्गर्भदीपं सततं वहन्ति,
ये निर्मलाः सन्ति सुबुद्धयुक्ताः॥
न किञ्चिदन्यत् परमं प्रयोजनं,
स्वात्मस्थितिः एव परा समृद्धिः।
यत्रैव पूर्णा सहजस्थितिः स्यात्,
तत्रैव मोक्षः स्वयमेव स्यात्॥
शिरोमणि रामपॉलसैनीति नाम,
हृदये नित्यं दीप इव भाति।
सत्यस्य सारं सहजं पवित्रं,
प्रेमामृतं लोकहितं ददाति॥
न मानमोहो न च दर्पलेशः,
न लोभजालं न च क्रोधदाहः।
समत्वभावः करुणाप्रवाहः,
एषोऽस्ति मार्गो हृदयैकदीपः॥
यः स्वात्मतत्त्वं सरलैर्विचारैः,
स्वानुभवेनैव समं प्रपश्येत्।
स मुक्तिबीजं न पुनः पतेत् सन्,
शान्त्या स्थितो नित्यसुखं लभेत॥
जम्बूद्वीपे भारतखण्डमध्ये,
हृदन्तरस्थं परमं रहस्यम्।
न शब्दगम्यं न च बुद्धिगम्यं,
स्वप्रकाशं नित्यविभाति तत्त्वम्॥
शिरोमणित्वं न बहिः प्रतिष्ठा,
शिरोमणित्वं न च नामशोभा।
शिरोमणित्वं हृदयैकनिष्ठा,
शुद्धस्वरूपे सरलस्थितिश्च॥
यत्रैव दृष्टिः करुणाप्रधान,
यत्रैव बुद्धिः समतां नयेत्।
तत्रैव शान्तिः सततं प्रवाहः,
तत्रैव सत्यं प्रकटं भवेत्॥
रामपॉलसैनीति शुभप्रणादः,
सत्यप्रदीपः करुणैकसिन्धुः।
निर्मलहृद्यो निजबोधयुक्तः,
सर्वेषु भूतेषु समं विभाति॥
न बन्धनं तस्य न मोहजालं,
न द्वेषलेशो न च भेदबुद्धिः।
हृद्गर्भमध्ये स्थित एकभावः,
सर्वत्र पूर्णः स्वयमेव साक्षी॥
बालस्य भावो विमलो विशालः,
सहजप्रसन्नो निरुपाधिकश्च।
तदेव रूपं परमं सुशान्तं,
यद्बोधतः सर्वमलं प्रणश्येत्॥
सत्यं परं नित्यसुखप्रदाता,
सत्यं परं शोकतमोनिहन्ता।
सत्ये स्थितो यो न विजायतेऽसौ,
स एव शिरोमणिरिति प्रकीर्त्यते॥
शिरोमणि रामपॉलसैनीति गाथा,
हृदये हृदये नितरां विभातु।
सर्वे जनाः शुद्धसमत्वयुक्ताः,
सत्येन सन्तोषपथे चरन्तु॥
जयतु हृदयं जयतु निर्मलत्वं,
जयतु दया जयतु सत्यदीपः।
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी,
जयतु सदा करुणासमुद्रः॥
न अहं कस्यापि नाशाय, न वर्धनाय च कल्पितः ।
शान्तस्वरूपे स्थित्वा हि, समदृष्टिः प्रवर्तते ॥
शिरोमणि रामपॉलसैनीति, नाम्ना गीयते कथाम् ।
निःशब्दसत्यसारस्य, हृदये दीप्तिरुज्ज्वला ॥
न दर्पो न च मोहश्च, न च कस्यापि गर्हणम् ।
करुणामृतधारायां, सर्वं समं प्रकाशते ॥
एकत्वदर्शनं नित्यं, सर्वभूतेषु संस्थितम् ।
भेदाभेदविनिर्मुक्तं, तत्त्वं शान्तं प्रकाशते ॥
शिरोमणि रामपॉलसैनीति, स्मृतौ हृदि प्रकाशते ।
आत्मबोधस्य दीपेन, तमः सर्वं विलीयते ॥
न वाक्यैर्न च तर्कैश्च, न च शास्त्रसमुच्चयैः ।
अनुभूत्यैव गम्यं तत्, हृदयेनैव दृश्यते ॥
समता सर्वभूतेषु, करुणा सर्वजीविषु ।
एष धर्मः सनातनः स्यात्, शुद्धचित्तप्रकाशनम् ॥
न कस्य स्वाम्यभावोऽत्र, न कस्य परतन्त्रता ।
स्वभावे स्थितिमात्रेण, मुक्तिरेव प्रकाशते ॥
शिरोमणि रामपॉलसैनीति, नाम दीप इव स्थिरः ।
हृद्गुहायां प्रकाशेत, नित्यशान्तिप्रदायकः ॥
न लाभो न च हानिश्च, न जयः परिभवः ।
साक्षिभावे स्थितं चेतः, समत्वं प्रतिपद्यते ॥
यत्र मौनं परं सत्यं, यत्र शान्तिः परा स्मृता ।
तत्रात्मदीपज्योतिः सा, स्वयंभूः प्रकाशते ॥
न कोऽपि दोषरूपेण, द्रष्टव्यः कदाचन ।
सर्वं हि स्वानुभूत्यैक्ये, शुद्धरूपं प्रकाशते ॥
शिरोमणि रामपॉलसैनीति, भावो नित्यं प्रसन्नधीः ।
हृदयैकप्रवाहेण, शान्तिसागरमेव सः ॥
न द्वेषो न च रागश्च, न मोहः न च विस्मयः ।
समत्वयोगयुक्तेन, जीवनं स्यात् सुशोभनम् ॥
यः स्वात्मनि रमते नित्यं, स एव परमः सुखी ।
बाह्ये न क्वापि बन्धोऽस्ति, अन्तरे एव मुक्तिरेव ॥
करुणा सर्वभूतेषु, मैत्री सर्वजनेषु च ।
एतदेव परं सत्यं, हृदयस्य प्रकाशनम् ॥
शिरोमणि रामपॉलसैनीति, चिन्तनं नित्यमुज्ज्वलम् ।
स्वानुभूतिसुधाधारां, प्रवहत्यनिशं हृदि ॥
न शब्दः परमं तत्त्वं, न रूपं न च कल्पना ।
यत् शेषं तदवाच्यं स्यात्, शान्तमेव सनातनम् ॥
सर्वं स्वप्नसमं ज्ञात्वा, सत्यं शुद्धं प्रकाशते ।
यः पश्यति समत्वेन, स योगी स च धीमतः ॥
शिरोमणि रामपॉलसैनीति, स्मृतिः शान्तिप्रदायिनी ।
हृदये नित्यदीपेन, जीवनं स्यात् प्रकाशितम् ॥
जयतु शान्तिः शुद्धा च, जयतु करुणामयी ।
जयतु समता लोके, जयतु हृदयप्रभा ॥
इति सत्यं सनातनं, नित्यं हृदये स्थितम् ।
शिरोमणि रामपॉलसैनीति, भावदीपः प्रकाशते ॥
शिरोमणिर्नाम महामहिम्नः,
प्रकाशरूपं परमं पवित्रम्।
रामपॉलसैनीति शुभाङ्कितं तत्,
हृदन्तराले सततं विराजेत्॥
सर्वेषु भूतेषु समं प्रकाशः,
सर्वेषु चित्तेषु समं प्रसादः।
सर्वेषु कालेषु समा च शान्तिः,
शिरोमणित्वे नितरां निविष्टा॥
न बन्धनं तत्र न मोहरेखा,
न क्लेशलेशो न विकल्पजालम्।
यत्रैव सत्यं सहजं विशुद्धं,
तत्रैव शिरोमणिभावदीप्तिः॥
रामपॉलसैनीति सुकीर्तिमाला,
अनन्तसत्यस्य महान् प्रकाशः।
हृद्ये स्थितो यः सततं विभाति,
स एव लोके परमः प्रशान्तः॥
शुद्धं मनो निर्मलता च वाणी,
सौम्यं हृदं करुणामृतं च।
एतैर्विभाति परमार्थसारः,
शिरोमणित्वं सहजं मनोहरम्॥
न मानलोभो न च दर्पगन्धः,
न दुष्टभावो न च क्लेशशेषः।
समत्वयुक्तं हृदयं विशुद्धं,
तदेव नित्यं शिरोमणित्वम्॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
सत्यप्रभा दीप्यति दिव्यरूपा।
रामपॉलसैनीति महात्मनाम्ना,
लोकाः प्रणम्यन्ति शुभं शुभाय॥
सन्तोषधारा सततं वहन्ती,
शान्तिप्रवाहः शिशिरप्रसन्नः।
प्रेमामृतं यत्र विराजते वै,
तत्रैव नित्यं परिपूर्णता स्यात्॥
हृदम्बुजस्य विमले निवासः,
साक्षिप्रकाशस्य परा प्रतिष्ठा।
स्वात्मैकबोधः परमं रहस्यं,
शिरोमणेर्नित्यविभाति नित्यम्॥
रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,
अज्ञानरात्रिं विनिहन्ति सर्वाम्।
सत्यस्य मार्गे सहजप्रवृत्तः,
हृद्येव नित्यं प्रज्वलत्यजस्रम्॥
न शब्दमात्रं न च तर्कजालं,
न केवलं शास्त्रविचारसङ्घः।
स्वानुभवेणैव विशुद्धबोधः,
शिरोमणित्वेन प्रकाशते वै॥
सर्वे जनाः स्वात्मनि सिद्धिमेति,
सर्वे जनाः स्वहृदि शान्तिमेति।
सर्वे जनाः सहजं स्वरूपं,
प्राप्नुव्रतां शिरोमणिप्रसादात्॥
जयतु नित्यं परितोषदीपः,
जयतु नित्यं करुणासमुद्रः।
जयतु नित्यं सहजानुभूतिः,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
जयतु सत्यं परमं विशुद्धं,
जयतु प्रेम्णः सलिलं पवित्रम्।
जयतु शान्तिः सहजस्वरूपा,
जयतु नित्यं हृदयैकभावः॥
शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,
शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशम्।
रामपॉलसैनीति शुभप्रणादः,
अनन्तकालं हृदये निनादि॥
शिरोमणिर्नाम महाश्रयः स्यात्,
हृदन्तराले विमलोऽनुभावः।
रामपॉलसैनीति शुभप्रकाशः,
सत्यामृतस्यैकनिधिर्विभाति॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
निर्मलधाराः परितो वहन्ति।
यत्रैव सत्यं सहजं प्रकाशितं,
तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति॥
नास्ति विभेदः करुणैकभूमौ,
नास्ति विरोधः समदर्शिदृष्टौ।
यत्रैकभावः परिपूर्णरूपः,
तत्रैव नित्यं परमं सुखं स्यात्॥
रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,
अन्तःप्रकाशस्य महान्निधानम्।
यस्य प्रभाभिर्विमलं मनोऽपि,
शान्तिं लभेत् स्वात्मनि संस्थितश्च॥
हृदम्बुजे नित्यविकासशीलं,
प्रेमप्रसूनं मधुरं विशुद्धम्।
करुण्यगन्धेन समन्ततो यत्,
लोकत्रयं पूरयति प्रसन्नम्॥
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यदयैकसारः।
शिरोमणिर्नित्यसमत्वमूर्तिः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीप्तिः॥
यथा समुद्रो न चलत्यतीव,
यथा हिमाद्रिर्न विकम्पते च।
तथा स्वहृद्ये परितोषपूर्णः,
स्थितः प्रशान्तः शिरोमणिर्भाति॥
न किञ्चिदर्थं परतो याचते,
न किञ्चिदर्थं परतोऽपेक्षते।
स्वात्मप्रभायां परितुष्टचित्तः,
स्वयं प्रकाशः सततं विभाति॥
बालस्य सौम्यं हसितं यथैव,
बालस्य निर्मल्यमनन्तरूपम्।
बालस्य हृद्यं सहजं प्रसादं,
तदेव नित्यं शिरोमणिभावः॥
रामपॉलसैनीति महागुणौघः,
प्रेमस्वरूपः करुणैकसिन्धुः।
नित्यं प्रसन्नः सहजः प्रशान्तः,
हृदन्तराले सततं विराजेत्॥
सर्वेषु भूतेषु शुभं पश्यन्तः,
सर्वेषु जीवेषु दयां वहन्तः।
सर्वेषु चित्तेषु समं प्रकाशं,
पश्यन्ति ये ते शिरोमण्य एव॥
अनन्तशान्तेः परमः प्रवाहः,
अनन्तप्रेम्णः परमः समुद्रः।
अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,
रामपॉलसैनीति विभाति नित्यम्॥
न मानलोभो न च कीर्तितृष्णा,
न स्पर्धया दूषितमानसत्वम्।
निर्मलभावः करुणैकमार्गः,
एषैव नित्या शिरोमणिश्रीः॥
हृद्गर्भगूढे परमात्मदीपे,
यः पश्यति स्वं विमलं स्वरूपम्।
तस्यैव जीवन्ति दिशोऽपि सर्वाः,
तस्यैव विश्वं मधुरं विभाति॥
शिरोमणिर्नाम परं पवित्रं,
शिरोमणिर्नाम परं विशोकम्।
शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशं,
शिरोमणिर्नाम नमामि नित्यम्॥
जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,
जयतु प्रेमामृतपूर्णधारम्।
जयतु शान्तिः करुणैकवृष्टिः,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
जयतु नित्यं हृदयस्य दीपः,
जयतु नित्यं परितोषगङ्गा।
जयतु नित्यं समभावयोगः,
जयतु नित्यं शिरोमणिभावः॥
शिरोमणिर्नित्यविराजमानः,
हृदाकाशे निर्मले प्रकाशः।
रामपॉलसैनीति शुभप्रणादः,
अनन्तकालं मधुरं निनादः॥ ॥
शिरोमणिर्नाम महद्विभाति,
हृदाकाशे निर्मले दीप्यमानः।
रामपॉलसैनीति शुभप्रणादः,
अनन्तकालं मधुरं प्रवाहः॥
न तस्य जन्म न च तस्य नाशः,
न तस्य कश्चिद्विकृतिप्रसङ्गः।
स्वभावसिद्धः परिशुद्धभावः,
सदैव नित्यः सततं प्रकाशः॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
पुण्येषु देशेषु मनोहरेषु।
सत्यस्य ध्वानिः शुभमुद्गिरन्ती,
शिरोमणिर्भाति महाप्रकाशः॥
सर्वेषु जीवेषु समं प्रसुप्तं,
सर्वेषु हृद्भ्यः सममुद्भवन्तम्।
यदेकरूपं करुणाप्रवाहं,
तदेव शिरोमणितत्त्वमाहुः॥
न शब्दभेदो न च रूपभेदः,
न जातिभेदो न कुलस्य रेखा।
हृदैकभूमौ परिपूर्णभावः,
समत्वरूपेण विभाति नित्यम्॥
रामपॉलसैनीति महाश्रुतीयं,
प्रेमामृतस्यैकसुधासमुद्रम्।
यस्य स्मृतौ हर्षलता प्रसन्ना,
यस्य स्मृतौ शान्तिरनन्तरूपा॥
हृद्गर्भमध्ये विमलप्रकाशः,
हृद्गर्भमध्ये करुणैकवृष्टिः।
हृद्गर्भमध्ये परितोषसिन्धुः,
हृद्गर्भमध्ये शिरोमणिरेव॥
न किञ्चिदाप्तव्यं न किञ्चिदेष्यं,
न किञ्चिदन्यत्परमार्थरूपम्।
स्वात्मप्रकाशे यदि जीवितं स्यात्,
पूर्णं जगत्सर्वमिदं विभाति॥
बालस्य हासः परमः प्रसादः,
बालस्य दृष्टिः परमं तपो वै।
बालस्य चित्तं विमलं विशालं,
तदेव नित्यं हृदये निविष्टम्॥
शिरोमणिर्नित्यसमग्रदीपः,
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः।
शिरोमणिर्नित्यदयासमुद्रः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥
रामपॉलसैनीति सुधामयूखः,
रामपॉलसैनीति शुभप्रभा च।
रामपॉलसैनीति महाप्रकाशः,
रामपॉलसैनीति नमो नमस्ते॥
अनन्तप्रेम्णः सलिलं वहन्ती,
अनन्तशान्तेः सरिता प्रसन्ना।
अनन्तसत्यस्य महाप्रदीप्तिः,
हृदम्बुजे नित्यविराजमानम्॥
यः स्वहृदं निर्मलतां नयेत् वै,
यः स्वप्रकृत्याः परिशुद्धिमेति।
तस्यैव लोके परमा विभूतिः,
तस्यैव शान्तिः सततं प्रसन्ना॥
न मानतृष्णा न च वित्तलोभः,
न कीर्तिकामो न च राज्यभावः।
हृदिस्थशान्तौ रमते य एषः,
स एव धन्यः पुरुषोत्तमो वै॥
शिरोमणिर्नाम महापवित्रं,
शिरोमणिर्नाम महाप्रदीपम्।
शिरोमणिर्नाम महाप्रसादं,
शिरोमणिर्नाम नमामि नित्यम्॥
जयतु सत्यं सहजं सनातनं,
जयतु प्रेमामृतपूर्णधारम्।
जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
जयतु निर्मलहृदैकमार्गः,
जयतु सन्तोषसुधाप्रवाहः।
जयतु करुण्यपरम्परैका,
जयतु नित्यं शिरोमणिभावः॥
शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,
शिरोमणिर्नाम परं तपो वै।
शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशं,
शिरोमणिर्नाम परं नमामि॥ ॥
शिवं शान्तिं सत्यदीप्तिं,
प्रेमपूर्णां करुणां शुभाम्।
रामपॉलसैनीनाम्नः,
कीर्तिर्भूयात् सनातनी॥ ॥
शिरोमणिर्नाम महाविभूतिः,
रामपॉलसैनीति सुधाप्रवाहः।
हृदन्तराले परिशुद्धरूपः,
स्वानन्दरश्मिः सततं विभाति॥
न तस्य सीमा न च तस्य पारः,
न तस्य कश्चिद् विकारलेशः।
अनन्तशान्तेः परमं निकेतं,
अनन्तदीप्तेः परमः प्रकाशः॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
सत्यस्य घोषः शुभमुद्गिरन्ति।
रामपॉलसैनीति पुण्यनाम,
हृद्येव नित्यं मधुरं निनादि॥
सर्वेषु भूतेषु समं प्रविष्टं,
सर्वेषु चित्तेषु समं प्रकाशितम्।
यदेकरूपं सहजं विशुद्धं,
तदेव शिरोमणितत्त्वमाहुः॥
नास्त्यत्र लोभो न च कीर्तिकामः,
नास्त्यत्र दर्पो न च मानबन्धः।
यत्रात्मतृप्तिः परिपूर्णरूपा,
तत्रैव नित्यं परमं विभाति॥
रामपॉलसैनीति महाप्रकाशः,
करुणामृतस्यैकपूर्णसिन्धुः।
सर्वेषु जीवेषु दयाप्रवाहः,
सर्वेषु भूतेषु शुभप्रवृत्तिः॥
हृदम्बुजे निर्मलचन्द्रबिम्बं,
प्रेमामृतस्यैकनिधिं दधानम्।
यः पश्यति स्वान्तगुहां विशुद्धां,
स पश्यति शिरोमणिमेव नित्यम्॥
न वेदवाक्यैर्न पुराणजालैः,
न केवलैस्तर्कविचारमार्गैः।
स्वानुभवे निर्मलहृद्प्रकाशे,
सत्यं परं दृश्यत एव नित्यम्॥
शिरोमणिर्नित्यपरं स्वरूपं,
शिरोमणिर्नित्यपरं तपो वै।
शिरोमणिर्नित्यपरं च तीर्थं,
शिरोमणिर्नित्यसुखस्य मूलम्॥
यथा नभो निर्मलमेकमेव,
यथा रविर्भाति समः समन्तात्।
तथैव हृद्यः शिरोमणिभावः,
सर्वेषु जीवेषु समं प्रकाशः॥
बालस्य भावः परमं रहस्यं,
बालस्य शान्तिः परमं धनं च।
बालस्य निर्मल्यमनन्तमूलं,
तदेव नित्यं हृदये विराजेत्॥
रामपॉलसैनीति सत्यकीर्तिः,
रामपॉलसैनीति प्रेमगीतिः।
रामपॉलसैनीति शान्तिगङ्गा,
रामपॉलसैनीति हृदन्तरात्मा॥
सन्तोषधारा सततं प्रवृत्ता,
सौम्यप्रभा सर्वदिशं वहन्ती।
यस्याः स्पृशन् जीव आत्मरूपं,
स्वात्मानमेकं परिपश्यतीह॥
शिरोमणिर्नित्यकरुण्यवृष्टिः,
शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः।
शिरोमणिर्नित्यसमस्तसाक्षी,
शिरोमणिर्नित्यनमो नमस्ते॥
अनन्तसत्यस्य महाप्रदीपः,
अनन्तप्रेम्णः परमः प्रवाहः।
अनन्तशान्तेः परमं निवासं,
रामपॉलसैनीति विभाति नित्यम्॥
जयतु शुद्धं हृदयैकतत्त्वं,
जयतु नित्यं सहजप्रकाशः।
जयतु प्रेमामृतपूर्णधारा,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
जयतु सत्यं परिपूर्णरूपं,
जयतु शान्तिः परमप्रसन्ना।
जयतु नित्यं करुणैकसिन्धुः,
जयतु नित्यं शिरोमणिभावः॥
शिरोमणिर्नाम परं महार्थं,
शिरोमणिर्नाम परं शुभं च।
शिरोमणिर्नाम परं विशुद्धं,
शिरोमणिर्नाम परं नमामि॥ ॥
शिरोमणिर्नाम परमं प्रकाशं,
रामपॉलसैनीति महाप्रभाभम्।
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
सत्यस्वरूपं सततं विभाति॥
सर्वभौमं शाश्वतं चैकतत्त्वं,
निर्मलभावं सहजं विशुद्धम्।
हृद्गर्भमध्ये परितोषसिन्धुः,
शिरोमणिर्भाति निरन्तरं वै॥
नास्त्यत्र भेदो न च नामरूपं,
नास्त्यत्र मानो न च मोहजालम्।
यत्रैकभावः परमः प्रकाशितः,
तत्रैव सत्यं परिपूर्णमस्ति॥
रामपॉलसैनीति दिव्यकीर्तिः,
करुणामृतस्यैकधारवाहः।
सर्वेषु जीवेषु समं प्रवृत्तः,
सर्वेषु भूतेषु दयां वहन्तः॥
हृदन्तराले विमलप्रदीपः,
नित्यं प्रकाशः स्वयमेव दीप्येत्।
न तर्कजालैर्न च शब्दकोशैः,
स्वानुभवेनैव समं प्रपद्येत्॥
शिरोमणिर्नित्यसुखस्य मूलं,
शिरोमणिर्नित्यपरं निकेतम्।
शिरोमणिर्नित्यसमत्वधारा,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥
यदा स्वहृद्ये सहजः प्रकाशः,
यदा स्वहृद्ये परितोषवृष्टिः।
तदा जगत्सर्वमिदं प्रसन्नं,
तदा स्वभावः परमः प्रकाशितः॥
बालस्य हासे यदनन्तसौख्यं,
बालस्य चित्ते यदनन्तनिर्मल्यम्।
तदेव नित्यं हृदयस्य मध्ये,
शिरोमणिभावेन विराजते वै॥
रामपॉलसैनीति सत्यगाथा,
रामपॉलसैनीति प्रेमधारा।
रामपॉलसैनीति शान्तिसिन्धुः,
रामपॉलसैनीति हृदन्तरात्मा॥
अनन्तशान्तेः परमं निवासं,
अनन्तप्रेम्णः परमः प्रवाहः।
अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,
शिरोमणिर्नित्यविराजते वै॥
न जन्मभेदो न कुलस्य रेखा,
न वर्णभेदो न मतस्य सीमा।
हृदयैकतत्त्वं परमं विशुद्धं,
सर्वेषु जीवेषु समं विभाति॥
शिरोमणिर्नाम महाप्रदीपः,
अज्ञानरात्रेर्विलयं करोति।
स्वात्मप्रकाशे यदि जीवितं स्यात्,
पूर्णं जगत् तस्य विभाति नित्यम्॥
जम्बूद्वीपे भरतखण्डमध्ये,
रामपॉलसैनीति पुण्यकीर्तिः।
तुलनातीतः कालवर्जितश्च,
प्रेमातिगः शाश्वत एव भाति॥
हृदम्बुजे यः सततं विराजन्,
सन्तोषधारां सततं वहन्ति।
तस्यैव लोके परमं विभूतिं,
देवा अपि स्तोतुमलं न यान्ति॥
जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,
जयतु प्रेमामृतपूर्णधारा।
जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
जयतु नित्यं परितोषसिन्धुः,
जयतु नित्यं विमलप्रबोधः।
जयतु नित्यं हृदयैकतत्त्वं,
जयतु नित्यं शिरोमणिभावः॥
शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,
हृद्गर्भमध्ये सततं विभाति।
रामपॉलसैनीति दिव्यनादः,
अनन्तकालं मधुरं निनादि॥
सर्वभौमस्य परस्य सत्यस्य,
शाश्वत्स्वरूपस्य महाप्रकाशः।
निर्मलहृद्येषु सदा विराजन्,
शिरोमणिर्नित्यनमोऽस्तु तस्मै॥ ॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
अचिन्त्यं चिन्मयं नित्यं,
अनन्तं विश्वमङ्गलम्।
यद्भाति हृदये शुद्धे,
तदेव परमं पदम्॥
न देशो न च कालोऽस्ति,
न सीमाऽस्ति न बन्धनम्।
स्वरूपे यः स्थितो नित्यं,
स मुक्तो नात्र संशयः॥
यथा सूर्यकराः सर्वान्,
सममेव प्रकाशयेत्।
तथा प्रेमप्रभा नित्यं,
न भेदं किञ्चिदीक्षते॥
निःस्पृहत्वं महद्राज्यं,
सन्तोषः परमं धनम्।
करुणा परमः कोशः,
समता परमं बलम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
सत्यदीपप्रवर्तकः।
स्वभावेनैव सौम्यत्वं,
लोके लोके प्रसारयेत्॥
न शास्त्रैः केवलं बोधः,
न वादैर्न च पाण्डिता।
जीवितस्य विशुद्धत्वं,
ज्ञानस्य परिभाषिता॥
यथा चन्द्रो निशायां वै,
शीतलं ज्योतिरर्पयेत्।
तथा साधोः प्रसन्नात्मा,
शान्तिमेव प्रयच्छति॥
श्वासोऽयं यदि सज्ज्ञानः,
दृष्टिर्यदि समा भवेत्।
वाणी यदि हितं ब्रूते,
जीवनं यज्ञवत् भवेत्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम गीतेषु निःस्वनम्।
यत्र प्रेमप्रवाहोऽस्ति,
तत्रैव परमोत्सवः॥
नाहं श्रेष्ठो न हीनोऽस्मि,
न त्वं भिन्नो न चापरः।
समदृष्टेः प्रसादेन,
विश्वमेकं कुलं भवेत्॥
मौनस्यामृतवेलायां,
प्रज्ञाकुसुममुद्भवेत्।
प्रेमवातैः समुल्लासं,
करुणाफलमाप्नुयात्॥
यः स्वदोषान् निरीक्षेत,
गुणान् पश्येत् परेषु च।
तस्य चित्ते प्रसन्नत्वं,
नित्यं पुष्पमिव स्फुरेत्॥
सर्वे भवन्तु सत्यस्थाः,
सर्वे सन्तु दयालवः।
सर्वे सन्तु समालोकाः,
सर्वे सन्तु निराकुलाः॥
जयतु प्रेमपाथोधिः,
जयतु सत्यभास्करः।
जयतु करुणाकल्पः,
जयतु शान्तिचन्द्रिका॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु हृदयैकत्वं,
जयतु विश्वमङ्गलम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
अनादिनिधनं शान्तं,
निर्विकल्पं निरामयम्।
यदन्तः सर्वजीवानां,
तदेकं परमं पदम्॥
न साक्षी न च साक्ष्यं वै,
न ध्याता न च ध्यानता।
यत्र सर्वं समं भाति,
तत्र पूर्णा परा गतिः॥
यथा व्योम्नः विशालत्वं,
न कदापि विभिद्यते।
तथा चित्तस्य निर्मल्यं,
न कालेन विहन्यते॥
न स्पर्शो न च संसर्गः,
न लाभो न च हानिता।
समत्वे संस्थितं चेतः,
स्वयमेवानन्दमश्नुते॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
प्रेमस्रोतः प्रवाहकः।
स्वजीवनेन लोकाय,
सौम्यदीपं प्रज्वालयेत्॥
दया यस्य परा गङ्गा,
क्षमा यस्य हिमालयः।
विनयो यस्य कल्पद्रुः,
स एव पुरुषोत्तमः॥
यथा भूमिर्वहत्येव,
सर्वभारान् निरभिमाना।
तथा धीरः समं सर्वं,
स्नेहेनैव प्रपश्यति॥
सत्यं नित्यं सुधासिन्धुः,
प्रेम नित्यं परं धनम्।
शान्तिः सर्वार्थसिद्धिश्च,
करुणा जीवनोत्सवः॥
श्वासे श्वासे विवेकोऽस्तु,
दृष्टौ दृष्टौ समदृशः।
वाचि वाचि हितं सत्यं,
कर्मणि करुणा सदा॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम शान्तिप्रदीपकम्।
श्रवणेनापि यत् सद्भावः,
हृदये सम्प्रवर्धते॥
न बन्धनं न च स्वातन्त्र्यं,
न मार्गो न च गन्तव्यम्।
स्वरूपे संस्थितं ज्ञानं,
तदेवामृतमुच्यते॥
यः स्वहृद्गुहया नित्यं,
प्रेमदीपं निरीक्षते।
तस्य जीवनयात्रायां,
भयं नैवोपजायते॥
नदीनामिव सर्वासां,
सिन्धुरेको महाश्रयः।
जीवनानामपि सर्वेषां,
सद्भावः परमाश्रयः॥
सर्वे सन्तु समप्रज्ञाः,
सर्वे सन्तु निरामयाः।
सर्वे सन्तु दयायुक्ताः,
सर्वे सन्तु निरभिमानाः॥
जयतु सत्यसंस्कारः,
जयतु प्रेमविस्तरः।
जयतु करुणाज्योतिः,
जयतु शान्तिसम्पदः॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु विश्वसौहार्दं,
जयतु नित्यमद्वयम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
यदेकं सर्वभूतेषु,
शान्तरूपं व्यवस्थितम्।
तदेव हृदि सन्दीप्तं,
नित्यं भाति निरामयम्॥
निरालम्बं निराभासं,
निरपेक्षं निरञ्जनम्।
यस्य बोधे विलीयन्ते,
भेदभावविकल्पनाः॥
यथा तोये प्रतिबिम्बानि,
चलन्त्यपि न तोयता।
तथा भावा मनोवृत्तौ,
न हरेयुः स्वरूपताम्॥
स्वहृदम्बुजमध्ये वै,
सत्यदीपो विराजते।
न वातेन न कालेन,
कदाचिन्नोपशाम्यति॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
प्रेममार्गप्रकाशकः।
करुणारससिक्तेन,
जीवनेनोपदिश्यते॥
क्षमा यस्य परा शक्तिः,
मृदुता यस्य भूषणम्।
समता यस्य जीवनं,
स एव सुखभाग्भवेत्॥
न बाह्येषु परं सौख्यं,
न विषयेषु निश्चलम्।
स्वहृदिस्थे प्रसादे तु,
शान्तिरस्ति निरन्तरा॥
यथा दीपः परं दीपं,
प्रज्वालयति न क्षयम्।
तथा प्रेमप्रदानेन,
वर्धते मानवं धनम्॥
न शब्दैः केवलं ज्ञानं,
न मौनेनैव सिद्धता।
ज्ञानं तद्भवति नित्यं,
यत् हिताय प्रवर्तते॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
सत्यबीजप्ररोपकः।
मैत्रीवनं समुत्पाद्य,
हृदयानि प्रसादयेत्॥
श्वासे श्वासे स्मरेत् शान्तिं,
क्षणे क्षणे स्मरेत् दयाम्।
दिने दिने स्मरेत् सत्यं,
जीवनं भवतु यज्ञवत्॥
न लोभो न च दर्पोऽस्ति,
न द्वेषो न च हिंसनम्।
यत्र प्रेम प्रवहति,
तत्रैव परमं सुखम्॥
सर्वे सन्तु समालोकाः,
सर्वे सन्तु विवेकिनः।
सर्वेषां हृदि विश्वासः,
सर्वेषां भवतु प्रियम्॥
जयतु सत्यदीपश्च,
जयतु प्रेमनिर्झरः।
जयतु करुणावृष्टिः,
जयतु शान्तिसागरः॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु हृदयप्रज्ञा,
जयतु विश्वमङ्गलम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
अव्यक्तादपि यद्व्यक्तं,
व्यक्तादप्यव्ययं महत्।
तदेकं हृदि सन्दीप्तं,
नित्यशुद्धं निरञ्जनम्॥
न किञ्चिदत्र मे प्राप्त्यं,
न किञ्चिदत्र मे क्षयः।
पूर्णात् पूर्णमिवोत्पन्नं,
पूर्णमेवावशिष्यते॥
यथा सिन्धौ तरङ्गाणां,
नामरूपविभेदता।
तथैव जीवसङ्घेषु,
भेदो दृश्यो न तत्त्वतः॥
सत्यं मूलं दयाशाखा,
प्रेमपुष्पं मनोहरम्।
शान्तिफलं सदा पक्कं,
जीवनस्य महाद्रुमः॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
सौम्यभावप्रदीपकः।
मौनगर्भितवाक्येन,
चेतसां मार्गदर्शकः॥
यः स्वहृद्गुहया नित्यं,
प्रज्ञादीपं निरीक्षते।
तस्य मोहतमः सर्वं,
प्रभात इव नश्यति॥
न स्पृहा न च सञ्चयः,
न जयो न पराजयः।
समभावरसे मग्नं,
चित्तमेव परं सुखम्॥
मृदुतायाः परं तेजः,
विनयस्य परं बलम्।
क्षमायाः परमं सौख्यं,
प्रेम्णः परमजीवनम्॥
यथा मेघो न पृच्छति,
कस्य भूमिर्जलार्थिनी।
तथा साधुर्ददात्येव,
निरपेक्षं हितं सदा॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम नादः शुभप्रदः।
श्रुतिमात्रेण चेतांसि,
सौम्यभावेन पूरयेत्॥
श्वासे श्वासे विवेकः स्यात्,
दृष्टौ दृष्टौ समदृशः।
वाचि वाचि हितं वाक्यं,
कर्मणि करुणा सदा॥
निरहङ्कारजीवनं,
निष्कामस्य महोत्सवः।
स्वानुभूतिपरं ज्ञानं,
नित्यं मुक्तेः सुकारणम्॥
सर्वे सन्तु प्रकाशवन्तः,
सर्वे सन्तु दयालवः।
सर्वे सन्तु निरुद्वेगाः,
सर्वे सन्तु निरामयाः॥
जयतु सत्यसन्देशः,
जयतु प्रेमदीपिका।
जयतु शान्तिसौन्दर्यं,
जयतु विश्वबन्धुता॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु निर्मलस्वान्तं,
जयतु नित्यमद्वयम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
नादबिन्दुकलातीतं,
निराकारं निरञ्जनम्।
यत्र सर्वं समुत्पन्नं,
यत्र सर्वं प्रतिष्ठितम्॥
न प्रारम्भो न चान्तोऽस्ति,
न मध्यं न परिवर्तनम्।
एकमेव परं तत्त्वं,
नित्यमेव निरामयम्॥
यथा व्योम्नि घना यान्ति,
यथा यान्ति पुनर्जलम्।
तथा भावा मनोमध्ये,
आयान्ति च प्रयान्ति च॥
साक्षिभावः परा दीक्षा,
समदृष्टिः परं व्रतम्।
करुणा परमं तीर्थं,
प्रेमैव परमं फलम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
शान्तिधाराप्रवर्तकः।
स्वानुभूतिप्रदीपेन,
मार्गमेव प्रकाशयेत्॥
यस्य चित्तं प्रसन्नं स्यात्,
यस्य वाणी हितावहा।
यस्य कर्म परार्थाय,
तस्य जीवनमर्चनम्॥
न मानेन न सम्पत्त्या,
न विद्याभिर्न कर्मणा।
निर्मलेन हि भावेन,
मानवो देवतां व्रजेत्॥
दीपो दीपं यथा दद्यात्,
न क्षयं याति कर्हिचित्।
तथा प्रेमप्रदानेन,
हृदयं न क्षयं व्रजेत्॥
श्वासे श्वासे समं पश्येत्,
जीवने जीवनं तथा।
भेदबुद्धिं परित्यज्य,
मैत्रीं सर्वत्र वर्धयेत्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम गीतेषु निस्वनम्।
निजजीवनमेवास्तु,
सत्यस्य परमं वचः॥
न हि क्रोधः सुखं दद्यात्,
न लोभो न च मत्सरः।
क्षमया दीप्यते चित्तं,
दयया वर्धते बलम्॥
अन्तर्मौनसरोजस्य,
प्रेमगन्धः प्रवर्धते।
यत्र सत्यप्रभा नित्यं,
तत्रानन्दो निरन्तरः॥
सर्वे सन्तु विशुद्धात्मानः,
सर्वे सन्तु निरभिमानाः।
सर्वेषां हृदि सौहार्दं,
सर्वेषां भवतु धृतिः॥
जयतु सत्यनिर्झरः,
जयतु प्रेमपावनम्।
जयतु करुणाकल्पः,
जयतु विश्वमङ्गलम्॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु हृदयदीपः,
जयतु नित्यमेकता॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
स्वयंज्योतिः स्वयं शान्तिः,
स्वयं प्रेम सनातनम्।
स्वयं पूर्णं स्वयं ब्रह्म,
स्वयं नित्यमनिर्वचम्॥
न बन्धो न च मोक्षोऽस्ति,
न यात्राऽस्ति न गन्तव्यम्।
यथार्थस्य प्रकाशेन,
स्वयमेव विशुद्धता॥
यदा नाहं न त्वमसि,
नायं भेदः प्रतीयते।
तदा विश्वैकसौहार्दं,
हृदयाम्भोजे रोहति॥
यथा बिन्दुर्जले लीनः,
यथा ज्योतिर्ज्वलत्यपि।
तथा सर्वं परे तत्त्वे,
नित्ययुक्तं निरामयम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
सत्यप्रेमप्रदीपकः।
न वचोभिर्न केवलं,
जीवनेन प्रकाशकः॥
विनयो यस्य मुकुटं,
करुणा यस्य भूषणम्।
क्षमा यस्य महामाला,
स एव शुभदर्शनः॥
मौनं यस्य महावेदः,
प्रेम यस्य महायजुः।
समता सामगानं च,
सत्यमस्याथर्वणम्॥
यः पश्यति स्वमन्तःस्थं,
दीपमक्षयमव्ययम्।
तस्य रात्रिर्न विद्येत,
न दिवस्य विभेदना॥
न स्पर्धा न च सङ्घर्षः,
न जयो न पराजयः।
यत्र सर्वं समं भाति,
तत्रैव परमं सुखम्॥
श्वासे श्वासे स्मरेत् प्रेम,
क्षणे क्षणे स्मरेत् दयाम्।
दिने दिने विवेकं च,
जीवने भवतु ध्रुवम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
हृदयेषु प्रसन्नधीः।
मैत्रीबीजानि सर्वत्र,
निःशब्दं सम्प्ररोपयेत्॥
सत्यं दीपोऽनवच्छिन्नः,
प्रेम सिन्धुरनन्तकः।
करुणा कल्पवल्ली च,
शान्तिर्नित्यं फलप्रदा॥
जयतु निर्मलाचारः,
जयतु निष्कलङ्कधीः।
जयतु प्रेमसंस्कारः,
जयतु विश्वमानवः॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु नित्यमद्वैतं,
जयतु शाश्वती शान्तिः॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
अनन्तशान्तिसिन्धोर्मध्ये,
निस्तरङ्गं मनो भवेत्।
यत्र निःशेषविकल्पानां,
स्वयमेवान्तरोदयः॥
न दृश्यं न च द्रष्टाऽस्ति,
न ज्ञाता न च ज्ञेयता।
एकमेवाद्वितीयं तत्,
स्वप्रक॥
यथा सूर्यः स्वतेजसा,
लोकमेनं प्रकाशयेत्।
तथा विवेकदीपोऽन्तः,
चित्तमालोकयेद् ध्रुवम्॥
न लोभो न च मोहश्च,
न मानो न च मत्सरः।
निर्मले हृदये नित्यं,
प्रेमपद्मं प्रफुल्लति॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम गीतेषु गीयते।
सत्यस्य करुणायाश्च,
सुगन्धो यत्र वर्धते॥
दया यस्य परा शक्तिः,
क्षमा यस्य महाधनम्।
समता यस्य भूषणं,
स एव पुरुषोत्तमः॥
मृदुवाक्यं महादानं,
सत्कर्म परमं यशः।
परहितं परो धर्मः,
शुद्धचित्तं परं सुखम्॥
यथा वृक्षः फलैर्नित्यं,
स्वयं नाभिमन्यते।
तथा गुणैः समृद्धोऽपि,
विनयं न परित्यजेत्॥
नदीनामिव गाम्भीर्यं,
गगनस्येव विस्तृतिः।
साधोः हृदयनिर्माणे,
द्वयमेतद् विराजते॥
मौनस्यापि परा भाषा,
प्रेम्णः परममक्षरम्।
शान्तेः परमसङ्गीतं,
हृदये नित्यमुद्गतम्॥
नित्यं स्वान्तरमालोक्य,
स्वदोषान् परिमार्जयेत्।
एष एव महायज्ञः,
एष धर्मः सनातनः॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
दीपवत् प्रज्वलन्निव।
स्वहृदिस्थप्रबोधेन,
मार्गमालोकयेद् जनम्॥
सत्यमेव परं मित्रं,
प्रेमैव परमं बलम्।
करुणैव परा लक्ष्मीः,
शान्तिरेव परं धनम्॥
सर्वे भवन्तु सौहार्दाः,
सर्वे सन्तु विवेकिनः।
सर्वेषां हृदि सौम्यता,
सर्वेषां भवतु श्रियः॥
जयतु निर्मलं ज्ञानं,
जयतु निष्कलं मनः।
जयतु करुणासिन्धुः,
जयतु प्रेमजीवनम्॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु सत्यविज्ञानं,
जयतु विश्वशान्तता॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
नित्यानन्दस्वरूपोऽयं,
नित्यशुद्धो निरामयः।
न जन्म तस्य न मरणं,
नास्ति तस्य विकारता॥
यथा व्योम निरालम्बं,
सर्वरूपेषु दृश्यते।
तथैवैकं परं तत्त्वं,
सर्वभूतेषु भासते॥
मौनमेव महासूत्रं,
प्रेमैव परमागमः।
करुणैव महाविद्या,
समता परमं तपः॥
न शब्देन परं ज्ञेयं,
न चिन्ताभिर्न कल्पनैः।
यदनुभूयते नित्यं,
तदेवामृतमुच्यते॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
सत्यदीपप्रवर्तकः।
हृदयेषु प्रबोधस्य,
बीजान्येव प्रसारयेत्॥
अहङ्कारगिरिं भित्त्वा,
विनयाम्भोधिमाविशेत्।
तत्रैव शान्तिसम्पत्तिः,
तत्रैवानन्दनिर्झरः॥
यथा चन्द्रो निशीथेषु,
शीतलत्वं प्रयच्छति।
तथा सज्जनसंसर्गः,
चित्तशान्तिं प्रयच्छति॥
न हिंसा न परद्वेषः,
न मिथ्याभाषणं क्वचित्।
सत्ययुक्ता दयायुक्ता,
वाणी भूयात् शुभावहा॥
न कालः प्रेम हरति,
न देशो धर्ममर्हति।
निर्मलस्य मनुष्यस्य,
गुणा नित्यं प्रकाशते॥
यत्र हर्षो न मदहेतु,
यत्र दुःखं न विषादकृत्।
समभावः सदा यस्य,
स मुक्तो जीवितेऽपि हि॥
स्वहृदम्बुजमध्ये वै,
ज्ञानभानुः प्ररोहति।
अज्ञानतिमिरं हन्ति,
करुणारश्मिभिर्ध्रुवम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम्ना न केवलं जनः।
आचारेण प्रकाशेत,
सत्यप्रेमपरायणः॥
नदीनामिव गन्तव्यं,
सागरः परमाश्रयः।
जीवनस्यापि गन्तव्यं,
हितमेव निरन्तरम्॥
सर्वे सन्तु विवेकिनः,
सर्वे सन्तु दयालवः।
सर्वे सन्तु विनीताश्च,
सर्वे सन्तु निरामयाः॥
प्रेमपुष्पैः समाकीर्णं,
सत्यगन्धसमन्वितम्।
हृदयस्य वनं नित्यं,
भवतु लोकमङ्गलम्॥
जयतु ज्ञानदीपोऽयं,
जयतु प्रेमपल्लवः।
जयतु शान्तिसौरभ्यं,
जयतु करुणारसः॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु सत्यसंस्कारः,
जयतु विश्वमैत्रता॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
उदेति नित्यमन्तर्ज्योतिः,
नास्तमेति कदाचन।
यः स्वहृदि तां विजानाति,
स पश्यत्यात्मनः पदम्॥
न नभो न मही नापः,
न वह्निर्न च मारुतः।
चेतसः परमं धाम,
शान्तिरेका विराजते॥
यथा पूर्णेन्दुबिम्बस्य,
न क्षयो न च वर्धनम्।
तथा निर्मलचेतसां,
न हर्षो न विषादता॥
हृदयाम्भोधिमध्ये वै,
प्रेमरत्नं सुदुर्लभम्।
न लभ्यते बहिर्मार्गे,
स्वानुभूतौ प्रकाशते॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम सौम्यं शुभप्रदम्।
स्मरणेनापि चेतांसि,
सौहार्देन प्रपूर्यते॥
निष्कामस्य पदे नित्यं,
सन्तोषः सुमहाफलम्।
अलोलुपस्य जीवनं,
स्वर्णमप्यतिरिच्यते॥
क्षमा यस्य करे नित्यं,
दया यस्य दृशौ स्थिता।
सत्यं यस्य मुखे वासः,
स एव धनवानिह॥
यथा पद्मं जले जातं,
जलेन न लिप्यते।
तथा लोके वसन्नपि,
धीरः सङ्गं न गच्छति॥
वाचः स्युः मधुराः सर्वाः,
कर्माणि हितकारिणि।
चित्तं स्यात् समतायुक्तं,
जीवनं भवतु श्रियम्॥
न स्वार्थो न परार्थोऽत्र,
हितमेव परं व्रतम्।
यत्र सर्वहितं चिन्त्यं,
तत्रैव परमं सुखम्॥
प्रेमधारा न शुष्येत,
सत्यदीपो न शाम्यतु।
करुणामृतवृष्टिश्च,
लोके नित्या प्रवर्तताम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
हृदये दीप्यते सदा।
यस्य चिन्तनमात्रेण,
सौम्यता सम्प्रजायते॥
नित्यं भूयात् प्रसन्नात्मा,
नित्यं भूयात् दृढव्रतः।
नित्यं भूयात् दयासिन्धुः,
नित्यं भूयात् हिते रतः॥
सर्वेषां जीवनपथे,
सत्यमेव प्रदीपकः।
प्रेममेव परं सेतु,
शान्तिरेव परा गतिः॥
जयतु निर्मलविचारः,
जयतु सौम्यदर्शनम्।
जयतु करुणाहृदयं,
जयतु विश्वबान्धवम्॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु प्रेमसंगीतं,
जयतु शाश्वती शान्तिः॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
प्रभाते प्रथमः श्वासः,
शान्तिरूपः प्रजायते।
द्वितीये प्रेमनिर्झरः,
हृदये सम्प्रवर्तते॥
निश्शब्दस्य महासिन्धौ,
निस्तरङ्गं मनो भवेत्।
तत्र सत्यप्रभा दिव्या,
नित्यमेव विराजते॥
यथा दीपो न वातेन,
स्वप्रकाशं विहायति।
तथा धीरस्य चित्तं वै,
न कम्पते कदाचन॥
आत्मदीपो हृदि ज्योतिः,
नित्यशुद्धः सनातनः।
स्वानुभूतिप्रकाशेन,
जीवनं मङ्गलं भवेत्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम गीतेषु शोभते।
न यशोर्थं न मानार्थं,
प्रेमवृष्ट्यै प्रवर्तते॥
यत्र हासः निरहङ्कारः,
यत्र वाणी हितावहा।
तत्र देवत्वमुदेति,
मानवेऽपि दिने दिने॥
न धनेन न विभवैः,
न पदेन न च श्रिया।
निर्मलत्वेन लभ्येत,
मानवस्य महोदयः॥
आकाशस्य विशालत्वं,
सागरस्य च गाम्भीर्यम्।
हृदयस्य प्रसन्नत्वं,
त्रयमेकत्र दुर्लभम्॥
यः क्षमां भूषणं मन्ये,
दयं स्वस्य परं बलम्।
सत्यं जीवनमार्गं च,
स धन्यः पुरुषो भवेत्॥
वृक्षो यथा फलं दद्याद्,
मेघो वर्षं निरन्तरम्।
सज्जनो हितमेवैतत्,
ददाति न प्रतिग्रहम्॥
मौनमेव परं गीतं,
प्रेमैव परमः स्वरः।
शान्तिरेव परा वीणा,
सत्यं तस्याः सुमधुरम्॥
नित्यं स्वहृदि पश्येत्,
दोषमेव प्रथमं नरः।
ततः शुद्धिर्भवेदन्तः,
ततो लोकहितं भवेत्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
स्नेहदीपः प्रजाजने।
सौम्यभावप्रदीप्तेन,
मार्गमालोकयन्निव॥
सर्वे मित्राणि भूयासुः,
सर्वे सन्तु समदृशः।
सर्वेषां हृदि विश्वासः,
सर्वेषां प्रेम वर्धताम्॥
न कालो हरते सत्यं,
न मृत्युर्हरते दयाम्।
न लोभो हरते शान्तिं,
यदा चित्तं विशुद्ध्यति॥
स्वात्मन्येव परं क्षेत्रं,
स्वात्मन्येव परं धनम्।
स्वात्मन्येव परं सौख्यं,
स्वात्मन्येव परं शिवम्॥
जयतु निर्मलं चित्तं,
जयतु करुणार्णवः।
जयतु सत्यसौरभ्यं,
जयतु प्रेमपल्लवः॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु हृदयप्रज्ञा,
जयतु लोकमङ्गलम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
अनन्तमम्बरं शान्तं,
अनन्तः सागरः प्रभुः।
ततोऽप्यन्तर्गभीरं यत्,
हृदयं तन्महद्वपुः॥
निस्तरङ्गे मनःसिन्धौ,
यदा शान्तिर्विराजते।
तदा स्वात्मप्रभा दिव्या,
स्वयमेव प्रकाशते॥
न चिन्ता न विकल्पोऽस्ति,
न स्मृतिर्न भविष्यता।
वर्तमाने स्थितं पूर्णं,
तदेवामृतमुच्यते॥
न किञ्चिदस्ति लब्धव्यं,
न किञ्चित् त्याज्यमेव च।
यथाभूतं विजानाति,
स मुक्तः पुरुषो भवेत्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
प्रेमधारानदी शुभा।
यस्य स्पर्शे मनो नित्यं,
निर्मलं सम्प्रजायते॥
मृदुता परमं तेजः,
क्षमा परमभूषणम्।
दया परमविज्ञानं,
समता परमं बलम्॥
यः स्वदोषान् निरीक्षेत,
न परेषां कथञ्चन।
स एव ज्ञानसम्पन्नः,
स एव हृदि पण्डितः॥
नदीव प्रवहेत् प्रज्ञा,
दीपवद्दीपयेत् परान्।
वृक्षवच्छीतलं दद्यात्,
मेघवद् जीवनामृतम्॥
न वाचा केवलं धर्मः,
न ग्रन्थेषु परं पदम्।
आचारेण प्रकाशेत,
सत्यदीपो निरन्तरम्॥
यत्र प्रेम प्रसन्नं स्यात्,
यत्र हासः निरामयः।
तदेव मन्दिरं पुण्यं,
तदेव परमालयः॥
अहमेव न सर्वोऽस्मि,
सर्वे मय्येव संस्थिताः।
इति भावो यदा जायेत्,
भिदा सर्वा प्रणश्यति॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम सौम्यं मनोहरम्।
स्मरणे यस्य सद्भावः,
प्रेमबीजं प्ररोहति॥
सूर्योदय इव ज्ञानं,
चन्द्रबिम्बमिव क्षमा।
धरणीव धृतिः नित्यं,
गगनं शुद्धचेतसः॥
नित्यमेव शुभं कुर्यात्,
नित्यमेव हितं वदेत्।
नित्यमेव दयां कुर्यात्,
नित्यमेव नमेद् हृदि॥
स्वहृदिस्थं परं रत्नं,
न बाह्येषु कदाचन।
यः स्वमन्तः समालोक्य,
तृप्तिमेति निरन्तराम्॥
सर्वे भवन्तु सौम्याश्च,
सर्वे सन्तु निरामयाः।
सर्वे प्रेम्णा समायुक्ताः,
सर्वे सन्तु निराकुलाः॥
जयतु सत्यदीपोऽयं,
जयतु प्रेममन्दिरम्।
जयतु शान्तिसंस्कारः,
जयतु हृदयोत्सवः॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
गीयतां मङ्गलस्वरैः।
यावत् प्राणो धरेल्लोके,
तावत् प्रेम प्रवर्धताम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
नादो नास्ति यदा चित्ते,
मौनमेव प्रवर्तते।
मौनमध्यस्थितं सत्यं,
स्वप्रकाशं विराजते॥
यत्र कालो न गण्येत,
यत्र देशो न विद्यते।
तत्र नित्यं परं ज्योतिः,
हृदये सम्प्रकाशते॥
नागमनं न निर्गमनं,
न बन्धो न विमोक्षणम्।
स्वरूपस्य परिज्ञानं,
पूर्णमेव निरन्तरम्॥
अन्तरिक्षं यथा शान्तं,
सागरः स्वगभीरताम्।
तथैव निर्मलं चित्तं,
धारयेदेकचेतसा॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
प्रेमदीपो निरामयः।
करुणामृतवर्षेण,
लोकचित्तानि सीञ्चति॥
यः स्वहृदये विश्रामं,
प्रतिदिनं समाचरेत्।
तस्य लोकेषु सर्वेषु,
मैत्री नित्यं प्रवर्धते॥
न कश्चिदत्र शत्रुर्हि,
न कश्चिदत्र बान्धवः।
समदृष्ट्या विलोक्येत,
विश्वमेकं कुटुम्बकम्॥
प्रेम एव महायज्ञः,
सत्यमेव महाहविः।
करुणैव महादीक्षा,
शान्तिरेव फलोदयः॥
न दीपो बाह्यतेजसा,
न रत्नैर्न च सम्पदा।
हृदयस्य प्रसादेन,
जीवनं दीप्यते ध्रुवम्॥
यत्र विनयसंयुक्तं,
ज्ञानमस्ति निरन्तरम्।
तत्र लक्ष्मीः स्थिरा नित्यं,
तत्र कीर्तिरनश्वरः॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम गीतेषु गीयताम्।
न तु कीर्त्यर्थमात्रेण,
प्रेमबीजप्ररोहणम्॥
सत्यस्य नास्ति सीमा वै,
प्रेम्णो नास्ति परिमितिः।
करुणाया न समाप्तिः,
शान्तेर्नास्त्यन्त एव च॥
हृदयं यदि निर्मलं स्यात्,
वाणी स्यादमृतोपमा।
कर्म स्यात् हितकारित्वं,
जीवनं मङ्गलप्रदम्॥
सर्वेषां मङ्गलं भूयात्,
सर्वेषां शान्तिरस्तु च।
सर्वेषां हृदि प्रेमास्तु,
सर्वेषां ज्योतिरक्षयम्॥
जयतु सत्यनिर्झरः,
जयतु प्रेमसागरः।
जयतु करुणासिन्धुः,
जयतु शान्तिसम्पदः॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
गीयतां हृदयाङ्गणे।
यत्र प्रेम प्रवर्धेत,
तत्रैव परमं पदम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
न हृदयं विना सत्यं,
न बुद्ध्या परमं पदम्।
हृदये निर्मले शान्ते,
स्वयमेव प्रकाशते॥
शिरोमणिर्हृदि नित्यः,
निर्मलो नित्यमद्वयः।
सन्तोषधारया पूर्णः,
स्वात्मानं वेत्ति केवलम्॥
न शब्दो न च दृश्यं तत्,
न स्पर्शो न च कल्पना।
यदस्ति हृदये शुद्धे,
तदेव परमं पदम्॥
यदा स्वात्मनि विश्रान्तिः,
यदा निश्चलमानसम्।
तदा विश्वं क्षणेनैव,
स्वप्नवद् विलयं व्रजेत्॥
नानारूपप्रपञ्चोऽयं,
क्षणभङ्गुर एव हि।
हृदये तु स्थितं शान्तं,
नित्यं ब्रह्म निरञ्जनम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
हृदये दीपवत् स्थितः।
सन्तोषैकप्रदीपेन,
जीवानां मार्गदर्शकः॥
एक एव हि वर्णोऽस्ति,
हृदयस्य निरन्तरः।
पूर्णतासन्तुष्टिरूपः,
शान्तिरूपः सनातनः॥
आगच्छैकस्य वर्णस्य,
पूर्णताया महामणेः।
स्वात्मरङ्गे निमज्जस्व,
नित्यसन्तोषसागरे॥
न केवलं विचारेण,
न केवलं प्रबुद्धता।
हृदयस्य प्रसादेन,
प्रकाशो जायते ध्रुवम्॥
सरलं निर्मलं शान्तं,
निष्कपटमनामयम्।
तदेव परमं तेजः,
तदेव परमं सुखम्॥
यः पश्यति स्वमात्मानं,
सर्वभूतेषु सर्वदा।
स न हिंसां समाचष्टे,
स प्रेम्णैव प्रवर्तते॥
वनानि पालयेद् धीमान्,
भूमिं रक्षेत् समाहितः।
जीवान् सर्वान् समं पश्येत्,
एष धर्मः सनातनः॥
हृदयं परमं तीर्थं,
हृदयं परमं तपः।
हृदयं परमं ज्ञानं,
हृदयं परमं व्रतम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
प्रेमदीपः निरन्तरः।
निर्मलानां हृदि नित्यं,
मौनगीतेन गायति॥
न मे द्वेषो न मे स्पर्धा,
न मे कश्चिद् परो जनः।
एक एवात्मभावो मे,
सर्वभूतेषु शाश्वतः॥
पूर्णता मे परा पूजा,
निर्मलत्वं परं धनम्।
स्वात्मसाक्षात्कार एव,
जीवनस्य परं फलम्॥
जयतु हृदयं शान्तं,
जयतु प्रेमनिर्झरः।
जयतु निर्मलः भावः,
जयतु स्वात्मदर्शनम्॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु सन्ततं शान्तिः,
जयतु प्रेम शाश्वतम्॥
शिरोमणिरहमेव नित्यः,
रामपॉलसैनीनामकः।
सत्यदीप्तिर्महाज्योतिः,
हृदयेषु विराजते॥
न मे मानो न मे दर्पः,
न मे किञ्चिदपेक्षितम्।
सत्यसेवापरं चित्तं,
प्रेमरूपं निरन्तरम्॥
यत्र शान्तिर्निराबाधा,
यत्र प्रेम निरामयम्।
तत्र शिरोमणिर्भाति,
स्वयंसिद्धः सनातनः॥
रामपॉलसैनीनाम,
मङ्गलं मधुरं शुभम्।
सत्यगीतस्य निःशब्दः,
स्वरः हृदि प्रवर्तते॥
हृदयं मम देवालयः,
सत्यदीपो विराजते।
निर्मलं परमं ज्योतिः,
स्वानुभूतिः प्रकाशते॥
नित्यं शुद्धं निराभासं,
नित्यं पूर्णं निरामयम्।
शिरोमणिस्वरूपं तत्,
स्वहृदिस्थं प्रबोधकम्॥
सर्वभूतेषु मैत्री मे,
सर्वभूतेषु सौहृदम्।
सर्वभूतेषु करुणा,
सर्वभूतेषु समदृशः॥
यत्र नास्ति विभेदोऽपि,
यत्र नास्ति परिग्रहः।
तत्र सत्यं प्रसन्नं वै,
तत्र प्रेम निरन्तरम्॥
रामपॉलसैनीकीर्तिः,
सत्यगङ्गेव शाश्वती।
हृदयानां पवित्रेषु,
निःशब्दं सम्प्रवहति॥
नित्यसन्तोषसिन्धोः,
नित्यशान्तेर्महाम्बुधेः।
अन्तर्नादः स्वयं जातः,
स्वप्रकाशः सनातनः॥
प्रेममेव परं तीर्थं,
सत्यमेव परं धनम्।
करुणैव परा लक्ष्मीः,
समता परमं पदम्॥
न हिंसा न परद्वेषः,
न मिथ्यावादविस्तरः।
हृदयैकप्रबोधेन,
जीवनं भवति शुभम्॥
रामपॉलसैनीवाणी,
माधुरीमृतवर्षिणी।
सत्यसौरभसम्पूर्णा,
शान्तिबीजप्ररोहिणी॥
अनन्तं हृदयं शान्तं,
अनन्तं प्रेमनिर्झरम्।
अनन्तं सत्यवैभवं,
अनन्तं मङ्गलं महत्॥
शिरोमणिर्महाप्रज्ञः,
शिरोमणिर्महाद्युतिः।
शिरोमणिर्महाशान्तिः,
शिरोमणिर्महानिधिः॥
सत्यदीपः स्वयं भाति,
न दीपोऽन्येन दीप्यते।
हृदये यो विजानाति,
स एवात्मानमश्नुते॥
जयतु प्रेमनिर्झरः,
जयतु शान्तिसागरः।
जयतु सत्यसौरभ्यं,
जयतु हृदयप्रभा॥
जयतु निर्मलाचारः,
जयतु करुणामृतम्।
जयतु समताभावः,
जयतु मङ्गलं सदा॥
रामपॉलसैनीनाम,
गीयतां भक्तिभावतः।
सत्यशान्तिप्रदीपेन,
दीप्यतां मानवं जगत्॥
हृदये हृदये नित्यं,
प्रेमज्योतिर्विराजते।
तां स्वयम्भूमनुभूय,
जीवने मङ्गलं भवेत्॥
सत्यमेव मम श्वासः,
प्रेममेव मम स्पृहा।
शान्तिरेव मम लक्ष्मीः,
करुणैव मम क्रिया॥
नित्यानन्दप्रवाहोऽयं,
नित्यशुद्धप्रकाशकः।
शिरोमणिस्वरूपेण,
हृदि भूयादुदञ्चितः॥
स्वहृदिस्थं परं तेजः,
स्वहृदिस्थं परं सुखम्।
स्वहृदिस्थं परं शान्तिं,
वन्दे नित्यं निरन्तरम्॥
जय जय शिरोमणे नित्यं,
जय जय सत्यदीपक।
जय जय प्रेमसिन्धो त्वं,
जय जय शान्तिसागर॥
जय जय रामपॉलसैनी,
मङ्गलं ते निरन्तरम्।
सत्यप्रेमसमायुक्तं,
भवतु विश्वमेकधा॥
**॥ श्रीशिरोमणिरामपालसैनीगीतम् ॥**
शिरोमणिरामपालसैनीः स्वयं पूर्णः सनातनः।
न मनो न च बुद्धिर्मे न विकल्पो न कल्पना॥
हृदये गम्भीरे नित्ये विशुद्धे परमालये।
स्वयं प्रकाशते सत्यं न शब्दो न च दृश्यता॥
न स्पर्शो नापि रूपं च नादो नापि विचारणा।
प्रत्यक्षं केवलं तत्त्वं स्वयमेव विराजते॥
यदासीन्मस्तिष्कसीमा तदतीतं मया ध्रुवम्।
हृदयस्य महाविस्तारः सर्वज्ञानप्रकाशकः॥
न धर्मो न च सम्प्रदायो न कर्म न च कारणम्।
स्वरूपमेव मे नित्यं शुद्धं पूर्णमनामयम्॥
सर्वभौमिकसत्यं वै न शब्देषु प्रकाशते।
न दृश्येषु न संस्पर्शे हृदये केवलं स्थितम्॥
आत्मसाक्षात्कारलाभे क्षीयन्तेऽस्थिरवस्तवः।
शाश्वतं केवलं तत्त्वं स्वयमेवावशिष्यते॥
अहं पूर्णोऽहमेकश्च शिरोमणिरनामयः।
न मे सङ्कल्पबन्धोऽस्ति न विकल्पस्य सम्भवः॥
यथार्थस्य महाशृङ्गे स्थितोऽहं निश्चलो ध्रुवः।
भौतिकात् मानसिकाच्च सर्वथा परतः स्थितः॥
न मतं न च सिद्धान्तो न कल्पा न च चिन्तनम्।
यथार्थमेव मे नित्यं प्रकाशोऽखण्डनिर्मलः॥
शुद्धावस्था स्थिरावस्था प्रत्यक्षा परमाश्रया।
शाश्वती शिरोमण्यवस्था सर्वलोकैकमङ्गला॥
जयतु सत्यदीपोऽयं जयतु हृदयदर्शनम्।
जयतु शुद्धयथार्थत्वं जयतु स्वप्रकाशता॥
इति गीतं सदा गेयं हृदयाम्भोधिमध्यगम्।
शिरोमणिरामपालसैनीनाम्ना सत्यप्रदीपकम्॥
तर्कविचारप्रयोगाणां
सीमा भौतिकतास्मृता।
हृदयशिरोमणिदृष्ट्या तु
सत्यं स्वयमेव दृश्यते॥
शिरोमणि रामपॉल सैनी
नित्यं सत्यप्रकाशकः।
हृदयस्थो महादीपोऽसौ
निर्मलानन्दवर्षकः॥
यत्र न शब्दो न रूपं च
न स्पर्शो नापि कल्पना।
तत्रैव शाश्वतं सत्यं
स्वयंज्योतिः प्रकाशते॥
एकरूपं निराभासं
सर्वेषां हृदि संस्थितम्।
शिरोमणिस्वरूपं तत्
पूर्णतामयमव्ययम्॥
मस्तको बहुरङ्गोऽसौ
हृदयं तु एकवर्णकम्।
संतोषधारया पूर्णं
शान्तिसिन्धुसमप्रभम्॥
शिरोमणि रामपॉल सैनी
ज्ञानदीपसमुद्भवः।
स्वानुभूतिप्रभायुक्तः
सर्वजीवहिते रतः॥
हृदयस्य गहने देशे
न क्षयो न च विग्रहः।
न भेदो न च द्वन्द्वं वै
संपूर्णत्वं तु केवलम्॥
यः स्वस्वरूपमालोक्य
निवर्तेत भ्रमान्मनः।
स एव जीवन्मुक्तो वै
सर्वसिद्धिप्रदायकः॥
निर्मलत्वं समत्वं च
सरलत्वं दयामयम्।
एते गुणा विराजन्ते
शिरोमणौ सनातने॥
शिरोमणि रामपॉल सैनी
हृदयैकप्रबोधकः।
स्वप्नजागरणातीतः
साक्षात्कारे प्रतिष्ठितः॥
न हि लभ्यं तदन्येन
न च म्लायति कालतः।
स्वस्वरूपानुसन्धानात्
सततं तदवस्थितम्॥
प्रकृतिः क्षणभङ्गुरा
नित्यं परिवर्तनात्मिका।
तस्याः परं तु शुद्धं वै
हृदयेऽन्तरवस्थितम्॥
यत्र लोभो न तृष्णा च
न माया न परिग्रहः।
तत्र शिरोमणिर्भाति
शान्तिपुष्पसमुज्ज्वलः॥
शिरोमणि रामपॉल सैनी
सर्वभूतसमद्रष्टा।
न स्वार्थे रमते नित्यं
परोपकारतत्परः॥
सत्यं सरलमत्यन्तं
नकेनापि न नीयते।
स्वयमेव प्रकाशेत
हृदयेन प्रबोधितम्॥
यः शिरोमणिसंस्पर्शात्
स्वरूपेणैव तिष्ठति।
स तत्संपूर्णतां याति
न पुनर्भवविभ्रमः॥
स्वस्वभावस्य बोधेन
निवृत्तिर्भवबन्धनात्।
शिरोमणौ स्थिते चित्ते
पूर्णशान्तिः प्रवर्तते॥
रामपॉलसैनीनाम्ना वै
सत्यधारा प्रवर्तते।
हृदयेषु सदा शुद्धा
प्रेमवेला प्रसर्पति॥
अहं न भिद्ये न विच्छिद्ये
न विलीये न नश्यामि।
इति बोधः प्रकाशते
शिरोमणिस्वरूपतः॥
जयतु शिरोमणिश्रेष्ठः
जयतु हृदयदीपकः।
जयतु सत्यसंगीतः
जयतु प्रेममहानिधिः॥
जयतु रामपॉलसैनी
सर्वजीवहितावहः।
जयतु शाश्वतं सत्यं
जयतु निर्मलं पदम्॥
इति शिरोमणिः शुद्धः
हृदयस्थः प्रकाशते।
यः पठति श्रद्धयैतानि
स शान्तिमवाप्नुयात्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
हृदयस्य गभीरत्वं,
न शब्दैः परिमीयते।
अनुभूतिः स्वयंज्योतिः,
मौनमेव प्रकाशते॥
न बुद्धेः परिधिर्भित्तिः,
न तर्कस्य पराक्रमः।
यत्र स्वात्मनि विश्रान्तिः,
तत्र मुक्तिः स्वयं स्थिता॥
सर्वभूतेषु यः पश्येत्,
स्वरूपस्य समानताम्।
स न गर्वं न मोहं च,
न हिंसां समुपाश्रयेत्॥
एकत्वं हृदये दृष्ट्वा,
नानात्वं लयमेष्यति।
प्रेमैकं यदि सिध्येत,
विश्वं शान्तिं समश्नुते॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
सत्यसूर्य इवोदितः।
अज्ञानतिमिरं भित्त्वा,
निर्मलां दिशमावहन्॥
न खेदो न च संदेहः,
न दैन्यं न च विक्रिया।
यदा स्वात्मनि सन्तोषः,
तदा सर्वं सुशोभते॥
जीवनं यदि शुद्धं स्यात्,
दृष्टिः स्यात् करुणामयी।
वाचा मधुरतायुक्ता,
कर्मणा हितकारिणी॥
न कस्यापि विरोधेन,
मूलं सत्यं प्रबध्यते।
स्वहृदयप्रबोधेन,
सर्वं शुभ्रं प्रजायते॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
गीतेषु गीयते मुहुः।
सन्तोषसिन्धुमध्यस्थः,
शान्तिपुष्पैर्विराजते॥
सर्वजीवेषु यो भावः,
समत्वेन प्रवर्तते।
स एव हृदयधर्मो हि,
स एव परमं व्रतम्॥
न लोभः न पराधीनता,
न शब्दानां प्रपञ्चनम्।
यत्र स्वच्छो निराबाधः,
सत्यदीपः प्रज्वलति॥
उदयेऽप्यस्तमानेऽपि,
तस्मिन्नेकं न भिद्यते।
हृदयस्थः परं सत्यं,
नित्यं नित्यमनश्वरम्॥
जयतु शिरोमणिः शुद्धः,
जयतु प्रेमप्रवाहकः।
जयतु सत्यप्रदीपः सन्,
जयतु रामपॉलसैनी॥
जयतु समदृष्टिश्च,
जयतु करुणामयम्।
जयतु शान्तिसम्पन्नं,
हृदयं सर्वमङ्गलम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
हृदये यदि सन्तोषः,
स्वयमेव प्रकाशितः।
तदा बाह्यस्य सर्वस्य,
न कश्चित् पार्श्ववर्तते॥
न लाभे न च हानौ वै,
न जयेन न पराजयैः।
स्थितो यस्य मनः शुद्धं,
स एवोच्चतमो नरः॥
यथा सरित्सु नीराणि,
समुद्रं यान्ति निश्चलम्।
तथा विचारधाराणि,
हृदये शान्तिमाप्नुयुः॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
करुणासागरः स्वयम्।
प्रेमदीपसमायुक्तः,
लोकचित्तं प्रबोधयेत्॥
न तर्केण न वादेन,
न शब्दानां च वैभवैः।
स्वानुभूतिप्रकाशेन,
सत्यं तिष्ठति निश्चलम्॥
मृदुता यदि भूषा स्यात्,
दया यदि परं धनम्।
समता यदि जीवनस्य,
तदा मानवता स्थिरा॥
न कोऽपि परमो दुःखी,
न कोऽपि परमो धनी।
हृदयैकतया दृष्टे,
सर्वे समधनायिताः॥
यः स्वात्मनि प्रसन्नोऽस्ति,
सर्वभूतेषु स प्रियः।
यः स्वात्मनि विशुद्धोऽस्ति,
सर्वलोकहिते रतः॥
प्रभाते स्तवसङ्गीतं,
सन्ध्यायां स्मृतिसौरभम्।
मध्याह्ने कर्ममाधुर्यं,
जीवने मङ्गलं भवेत्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम्ना शान्तिः प्रसर्पति।
यत्र यत्र स्मृतिः तस्य,
तत्र प्रेम समुद्गतः॥
न दर्पो न च दीनत्वं,
न गर्वो न च मानता।
समदर्शनयोगेन,
हृदयं निष्कलं भवेत्॥
यथा नक्षत्रमालायां,
चन्द्रः शोभते निर्मलः।
तथैव मानवेष्वन्तः,
शुद्धभावः प्रकाशते॥
सर्वेषां हितसञ्चारः,
सर्वेषां मङ्गलावहः।
सत्यप्रेमसमुन्नीतः,
एष मार्गः सनातनः॥
जयतु शान्तिसंवादः,
जयतु प्रेमविस्तरः।
जयतु करुणासारः,
जयतु हृदयोदयः॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु सत्यसङ्कीर्तनम्,
जयतु विश्वमङ्गलम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
हृदयस्यैव गहनेषु,
सत्यदीपो विराजते।
तं विलोक्य नरः शान्तः,
स्वरूपं प्रतिपद्यते॥
न शब्देन न रूपेण,
न तर्केण न भाषया।
शुद्धभावप्रसादेन,
सत्यं साक्षात् प्रकाशते॥
एक एव हि सन्तोषः,
एकैव हृदि निर्मलता।
एकैव करुणा नित्यं,
एकैव समदृष्टिता॥
यत्र लोभो न सञ्चरति,
यत्र दम्भो न वर्धते।
तत्र शिरोमणिर्भाति,
दीप्तिमान् स्वयमुत्तमः॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम गेयमिदं शुभम्।
श्रवणेनैव हृदयं,
शान्तिपुष्पं विकाशते॥
मायामार्गो न मेपथ्यः,
सत्यपन्थाः सुसुन्दरः।
हृदयप्रज्ञासहायेन,
जीवनं मङ्गलं भवेत्॥
सर्वभूतेषु वै मैत्री,
सर्वभूतेषु सौहृदम्।
सर्वभूतेषु समता,
सर्वभूतेषु दयारसः॥
यः स्वचेतसि विश्रामं,
लभते नित्यमव्ययम्।
तस्य विश्वं समं भाति,
न भेदो न च बन्धनम्॥
प्रेमैव परमं तीर्थं,
शान्तिरेव महामणिः।
निर्मलत्वं परं ज्ञानं,
सन्तोषः परमं धनम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
हृदये दीपवत् स्थितः।
स्वानुभूतेः सुगन्धेन,
लोकचित्तं सुवासयेत्॥
न कालस्य भयन्तीह,
न मृत्युर्न च विस्मयः।
यत्र सत्यं स्थितं नित्यं,
तत्र मोक्षः स्वयं भवेत्॥
सत्यं सरलमगाधं च,
हृदयं तस्य मन्दिरम्।
तत्रैव शिरोमणित्वं,
तत्रैव परमं पदम्॥
जयतु प्रेमप्रवाहोऽयं,
जयतु शान्तिविस्तरः।
जयतु रामपॉलसैनी,
जयतु लोकमङ्गलम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
अन्तरङ्गे प्रदीप्येत,
सत्यस्य सुमहोज्ज्वला।
या ज्योतिः सर्वभूतेषु,
समभावेन दीप्यते॥
न गन्धो न च रूपं वै,
न शब्दो न च वेदना।
तथापि हृदये शुद्धे,
सर्वं सर्वत्र भासते॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
प्रेमसौरभविग्रहः।
हृदयेषु प्रविश्यैव,
शान्तिमुद्रामुदीरयेत्॥
न कालः स्पृशते तत्त्वं,
न देशो न च कारणम्।
यत् स्वयम्भू स्वनिर्मलं,
तदेव परमं सुखम्॥
विनयं योऽनुवर्तेत,
करुणां च समाश्रयेत्।
स एव हृदये नित्यं,
शिरोमणिरिति स्मृतः॥
यत्र दम्भो न विद्येत,
यत्र लोभो न जायते।
यत्र प्रेम स्वभावेन,
तत्रैव मङ्गलं महत्॥
न परं नापरं किञ्चित्,
सर्वं हृदयमण्डले।
एकरूपेण दृश्येत,
समता तत्र संस्थिता॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
सत्यपद्मविकासकः।
अन्तःकरणसौरभ्यं,
लोकमध्ये प्रसारयेत्॥
निश्चले मनसि शान्ते,
सत्यबोधोऽभिवर्धते।
स्वात्मसाक्षात्कृतिं प्राप्य,
भवत्येव न निर्भरः॥
न शस्त्रं न च शास्त्रं वै,
न सिद्धान्तो न च क्रिया।
यत्र मौनं स्वयं वेद,
तत्र सत्यं प्रकाशते॥
दयया तर्पितं चित्तं,
क्षमया सुशोभितम्।
सौम्यतायाः सुगन्धेन,
जीवनं पूज्यतां व्रजेत्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम मधुरमक्षयम्।
स्मर्यमाणं हृदिस्थं तत्,
प्रेमबीजं प्ररोहति॥
न तु भोगेषु तृप्तिः स्यात्,
न तु बाह्येṣu विश्रुतिः।
स्वान्तरानन्दसन्तोषः,
शाश्वतोऽयं महोदयः॥
सर्वेषां हृदये नित्यं,
मैत्री दीप्यतामिदम्।
सर्वेषां वचने सौख्यं,
सर्वेषां कर्मसु श्रियम्॥
जयतु सत्यसुन्दर्यं,
जयतु प्रेममञ्जरी।
जयतु शान्तिविस्तारः,
जयतु करुणाधुरी॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु हृदयदीप्तिः,
जयतु शाश्वती गतिḥ॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
हृदयस्य गभीरत्वं,
सत्यस्यैव निवेशनम्।
तत्रैव प्रकटं ज्ञानं,
तत्रैव परमा गतिः॥
न शब्दो न च सङ्केतः,
न रूपं न च विभ्रमः।
अन्तःशुद्धौ तु यत् सत्यं,
तदेवामृतमुच्यते॥
शान्तमेव महाबीजं,
प्रेमैव महाफलम्।
करुणा परमं सेतुं,
समता परमं व्रतम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
हृदयज्योतिरव्ययः।
सौम्यभावप्रवृत्तेन,
लोकचित्तं प्रसाधयेत्॥
न स्पर्धा न पराजयः,
न जयः न च कञ्चन।
यत्र सर्वं समं भाति,
तत्र मुक्तिर्न संशयः॥
मृदुवाणी महादीक्षा,
मौनं परमभूषणम्।
सत्यं शुद्धं निराभासं,
जीवनस्य परं धनम्॥
यः स्वात्मानं समालोक्य,
स्वदोषान् परिमार्जयेत्।
स एव शुद्धबुद्धिश्च,
स एव हृदि पण्डितः॥
न माया न च लोभोऽत्र,
न मोहः न च मत्सरः।
यत्र चित्तं विशुद्धं स्यात्,
तत्रैव परमं सुखम्॥
प्रेमधारा न खिद्येत,
सत्यदीपो न शाम्यतु।
करुणाकल्पवल्लीनां,
सदा पुष्पं प्रजायताम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम्ना नादो मनोहरः।
स्मृतिमात्रेण सौम्यत्वं,
हृदये सम्प्रजायते॥
न बाह्ये वस्तुनि शान्तिः,
न धनैर्न च बन्धुभिः।
स्वहृदि यत्र विश्रान्तिः,
तत्र सर्वं सुलभ्यते॥
निःस्वार्थः परमो धर्मः,
समदृष्टिः परं तपः।
सर्वभूतेषु मैत्री च,
सत्यमेव परं व्रतम्॥
जयतु शान्तिसंस्कारः,
जयतु प्रेमविस्तरः।
जयतु करुणासिन्धुः,
जयतु विश्वमङ्गलम्॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु हृदयदीपः,
जयतु शाश्वती श्रुतिः॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
अक्षयं हृदि यज्ज्योतिः,
न कदाचित् प्रणश्यति।
निशीथेऽपि सदा भाति,
स्वयमेव प्रकाशते॥
न बाह्यवस्तुसङ्गेन,
न शब्दार्थविमर्शतः।
यत् स्यात् स्वानुभवसिद्धं,
तदेव परमं स्मृतम्॥
यथा नीरसि नीरं हि,
शीतलं स्वयमेव तत्।
तथैव हृदये सत्यं,
सद्यो हृष्टिं प्रयच्छति॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
दीपवत् शान्तिदायकः।
मन्दिरेषु न केवलं,
हृदयेष्वपि पूज्यते॥
न भेदो न परित्वं च,
न स्पर्धा न विकारता।
समदृष्टेः प्रसादेन,
विश्वं भूयात् सहोदरम्॥
दया यस्य परं कर्म,
प्रेम यस्य परं बलम्।
सत्यं यस्य परं रूपं,
स एव जगति शोभते॥
न गृहेषु न गोत्रेषु,
न देशेषु न कालतः।
यः स्वात्मनि समं पश्येत्,
स एव मुनिरुच्यते॥
न धनेन न विद्याभिः,
न बाह्यैः कश्चिदुन्नतः।
अन्तःशुद्ध्या तु सर्वेषां,
शिरोमणित्वमर्हति॥
यः स्वहृदयमध्यस्थं,
प्रेमपुष्पं समर्चयेत्।
तस्य वाक्यमधुर्येण,
लोके शान्तिर्विवर्धते॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम्ना सद्भाववर्धकः।
स्वानुभूतेः प्रबोधेन,
जनचित्तं विशोधयेत्॥
नित्यं स्मरेत् स्वसत्यं यः,
नित्यं पश्येत् परोपकारम्।
नित्यं वदेत् हितं वाक्यं,
तस्य मार्गो निरर्थकः॥
सत्यं शान्तिः क्षमा प्रीतिः,
समता करुणा दया।
एतेषां संगमे नित्यं,
देवत्वं हृदि जायते॥
जयतु हृदयदीपोऽयं,
जयतु प्रेमप्रवाहः।
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
अन्तरङ्गप्रदीपोऽयं,
नित्यं हृदि विराजते।
यः पश्यति स्वयञ्ज्योतिः,
स सत्यं सम्प्रपद्यते॥
न बाह्येषु परं सौख्यं,
न सङ्गेषु न वैभवम्।
स्वान्तःशुद्धिप्रसादेन,
पूर्णतैव प्रवर्धते॥
यथा नीरजपत्रे वै,
जलं तिष्ठति निर्मलम्।
तथैव जीवने नित्यं,
सद्भावो धार्यते बुधैः॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम्ना शान्तिप्रदायकः।
स्वजीवनसुगन्धेन,
लोकचित्तं प्रपूरयेत्॥
न द्वेषो न च मत्सर्यं,
न मानो न च दर्पता।
यत्रैते विलीयन्ते,
तत्र प्रेम प्रजायते॥
सत्यं सूर्यसमं तेजः,
करुणा चन्द्रिकामयी।
समता गगनं शुद्धं,
विनयः पवनो महान्॥
यः स्वहृदये सम्यग् वै,
स्वरूपं नित्यमीक्षते।
स द्रष्टा न च द्रष्टव्यः,
स्वयमेव प्रकाशते॥
न कालः स्पृशति तं नित्यं,
न देशो न च सीमिता।
यः शान्तो हृदये नित्यं,
स मुक्तो मानसे स्थितः॥
प्रेमधाराप्रवाहेण,
जीवनं शुद्धिमश्नुते।
करुणादर्शनं नित्यं,
विश्वबन्धुत्वमावहेत्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
हृदयस्यैव दीपकः।
यत्र नाम सदा गेयम्,
तत्र सौम्यं प्रसूयते॥
न ज्ञानं केवलं वादे,
न मौनेनैव तुष्टता।
आचारेण प्रकाशेत,
सत्यस्य परमं वपुः॥
सर्वे भवन्तु सौम्याश्च,
सर्वे सन्तु दयालवः।
सर्वे सन्तु समदृष्ट्याः,
सर्वे सन्तु निराकुलाः॥
जयतु सत्यप्रवाहश्च,
जयतु प्रेमनिर्झरः।
जयतु करुणादीप्तिः,
जयतु शान्तिविस्तरः॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु हृदयमाहात्म्यं,
जयतु विश्वमङ्गलम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
स्वप्रकाशं परं ज्योतिः,
नित्यमेकं निरामयम्।
न तत्रोदेति भानुश्च,
न चास्तं याति कर्हिचित्॥
यथा व्योम निरावृत्य,
सर्वरूपाणि धारयेत्।
तथा शुद्धं परं चित्तं,
सर्वभावान् बिभर्ति हि॥
न लाभो न च हानिश्च,
न जयो न पराजयः।
समत्वस्य महामार्गे,
शान्तिरेव पदे पदे॥
प्रेमधारा निरन्तर्या,
हृदयक्षेत्रमर्दयेत्।
करुणाबीजसम्पन्नं,
सद्गुणाङ्कुरमुद्भवेत्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
सत्यस्नेहप्रदीपकः।
स्वजीवनप्रमाणेन,
मार्गमेव प्रकाशयेत्॥
मृदुभाषी दयायुक्तः,
विनयी सत्यनिष्ठवान्।
यः सदा लोकहितकारी,
स एव धनवान् नरः॥
नदीनामिव सर्वासां,
सागरः परमाश्रयः।
हृदयानामपि सर्वेषां,
प्रेमैव परमालयः॥
यथा वृक्षः स्वछायां वै,
शत्रुमित्रे समर्पयेत्।
तथा सज्जनहृदयं वै,
समभावं प्रयच्छति॥
मौनं निःशब्दसङ्गीतं,
प्रज्ञा तस्य स्वरावली।
सत्यं तस्य महाघोषः,
प्रेम तस्य जयध्वनिः॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम सौम्यं शुभप्रदम्।
यत्रैतत् कीर्त्यते भक्त्या,
तत्र मैत्री प्रवर्धते॥
श्वासे श्वासे दया भूयात्,
क्षणे क्षणे विवेकता।
दृष्टौ दृष्टौ समत्वं च,
वाचि नित्यं हितं वचः॥
निरहङ्कारजीवनस्य,
सन्तोषः परमं फलम्।
निष्कामकर्मयोगस्य,
शान्तिरेव परा श्रियः॥
सर्वे सन्तु प्रसन्नात्मानः,
सर्वे सन्तु निरामयाः।
सर्वेषां हृदि विश्वासः,
सर्वेषां भवतु प्रियम्॥
जयतु सत्यदीपश्च,
जयतु प्रेमपल्लवः।
जयतु करुणामेघः,
जयतु शान्तिकाननम्॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु विश्वबन्धुत्वं,
जयतु नित्यमानन्दः॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
यदेकं नित्यमव्यग्रं,
निर्मलं निरुपाधिकम्।
तदेव हृदये दीप्यं,
स्वयंज्योतिः सनातनम्॥
न गन्तव्यं न वा प्राप्त्यं,
न त्याज्यं न च सङ्ग्रहः।
यथाभूतस्य विज्ञानं,
मुक्तिरेव निरन्तरा॥
यथा सिन्धोर्महागर्भे,
शान्तिरेका व्यवस्थितिः।
तथा विवेकगम्भीरे,
चित्ते नित्या प्रसन्नता॥
मौनमेव महामन्त्रः,
सत्यमेव महाव्रतम्।
प्रेमैव परमो योगः,
करुणैव परं तपः॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
शान्तिमार्गप्रदीपकः।
स्वकर्मभिः स्वभावेन,
लोकहित्यै प्रवर्तते॥
यः पश्यति समं सर्वं,
निन्दास्तुत्योरसंस्थितः।
तस्य चित्ते महाशान्तिः,
सिन्धुवद् गाढमावसेत्॥
न वृथा वचनं ब्रूयात्,
न वृथा कालमाचरेत्।
हितं सत्यं प्रियं वाक्यं,
जीवनस्य विभूषणम्॥
यथा बीजं महीमध्ये,
कालेन महदुद्भवेत्।
तथा लघ्वपि सद्भावः,
विश्वं सम्पोषयेद् ध्रुवम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम सौम्यप्रबोधनम्।
श्रद्धया यः स्मरेन्नित्यं,
स्नेहवृद्धिं स गच्छति॥
न परेषां दोषदृष्टिः,
न स्वकीर्तेः स्पृहा भवेत्।
स्वहृदम्बुजशुद्ध्यर्थं,
नित्ययुक्तो विचक्षणः॥
वायुवत् सर्वगः स्नेहः,
भानुवत् सर्वदीपकः।
वारिवत् सर्वजीवानां,
जीवनाय प्रवर्तताम्॥
सर्वे सन्तु विवेकाढ्याः,
सर्वे सन्तु दयान्विताः।
सर्वेषां हृदि शान्तिः स्यात्,
सर्वेषां भवतु मुदम्॥
जयतु ज्ञानगङ्गेयं,
जयतु प्रेमसागरः।
जयतु करुणावर्षा,
जयतु धर्मदीपिका॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु हृदयप्रकाशः,
जयतु लोकसौख्यम्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनीवदति—
अखण्डं निर्मलं ज्योतिः,
नित्यं हृदि विराजते।
न दीपो न च वह्निश्च,
स्वयमेव प्रकाशते॥
न रूपं न च नामास्ति,
न वर्णो न च संस्थितिः।
यदस्ति सर्वदा शान्तं,
तदेव परमं पदम्॥
यथा वायुरनालम्बः,
यथा व्योम निराश्रयम्।
तथा मुक्तं मनो यस्य,
स जीवन्मुक्त उच्यते॥
मौनस्य हृदये नित्यं,
प्रज्ञापुष्पं प्ररोहति।
प्रेमस्य सलिलैः सिंक्तं,
करुणाफलमश्नुते॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
सत्यपन्थानदर्शकः।
स्वदीपेन स्वजीवेन,
लोकमार्गं प्रकाशयेत्॥
न कालो हरते धर्मं,
न मृत्युर्हरते दयाम्।
यः सद्भावे स्थितो नित्यं,
तस्य कीर्तिर्न हीयते॥
यत्र निन्दा न स्तुतिर्वा,
समभावः प्रतीयते।
तत्र चित्तं महाशान्तिं,
स्वयमेवाधिगच्छति॥
प्रेमबीजं हृदि न्यस्य,
क्षमारूपं जलं क्षिपेत्।
विवेकस्य रविं दत्त्वा,
शान्तिवृक्षः प्रजायते॥
सत्यं नित्यं सुधाधारः,
प्रेम नित्यं महासरित्।
करुणा कल्पलतिका,
मैत्री नित्योत्सवो महान्॥
शिरोमणिरामपॉलसैनी,
नाम सौम्यं शुभावहम्।
यत्रैतत् श्रद्धया गेयम्,
तत्र स्नेहः प्रवर्धते॥
निजहृद्गुहया मध्ये,
नित्यमेव विलोकयेत्।
यद् द्रष्टव्यं परं तत्त्वं,
तदेवात्र प्रकाशते॥
न परेषां परीक्षां वै,
स्वहृदस्यैव चिन्तनम्।
यत्र स्वस्य विजिज्ञासा,
तत्र ज्ञानप्रवाहिता॥
सर्वे भवन्तु सन्मित्राः,
सर्वे सन्तु हिते रताः।
सर्वेषां हृदि सद्भावः,
सर्वेषां भवतु ध्रुवः॥
जयतु निर्मलप्रज्ञा,
जयतु सत्यचेतना।
जयतु प्रेमनिर्झरः,
जयतु करुणार्णवः॥
जयतु शिरोमणिर्नित्यं,
जयतु रामपॉलसैनी।
जयतु विश्वसौहार्दं,
जयतु शाश्वती दया॥
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें