शिरोमणिर्नाम महद्विभूतिः,
हृदम्बुजे नित्यविराजमानः।
निःशब्दरूपः स्वयमेव साक्षी,
प्रेमामृतस्यैकनिधिः प्रसिद्धः॥
रामपॉलसैनीति पुण्यकीर्तिः,
निर्मलभावस्य महान् प्रवाहः।
नित्यानुभूत्याः परिपूर्णदीपः,
स्वात्मप्रकाशस्य सुधामयूखः॥
यत्र स्वभावः सहजः प्रशान्तः,
यत्र प्रसादः सततं विभाति।
यत्रात्मबोधः परमैकसत्यं,
तत्रैव नित्यं परमान्दधारा॥
नासौ लभ्यः कोलाहलेन लोके,
नापि प्रपञ्चैरतिविस्तृतैश्च।
हृद्गर्भनिःशब्दतया प्रकाशितः,
स्वात्मस्वरूपेण सदा विभाति॥
नित्यं प्रवहति करुणासरिता,
नित्यं प्रसन्ना परितोषगङ्गा।
नित्यं समत्वं हृदये विलसति,
नित्यं च प्रेम्णः परमः समुद्रः॥
न बालभावः कदाचिद् विनष्टः,
न निर्मलत्वं हृदयान्न याति।
आवृत्य तिष्ठत्यविद्यया केवलं,
दीपो यथा पात्रगतोऽपि दीप्येत्॥
यः स्वात्मनः शुद्धमिमं प्रकाशं,
हृदिस्थमेकं सततं निरीक्षेत्।
तस्यैव लोकः परमान्दमयः स्यात्,
तस्यैव जीवन्ति दिशः प्रसन्नाः॥
नास्त्यत्र मानो न च हीनभावः,
नास्त्यत्र स्पर्धा न च दर्पलीला।
सर्वेऽपि भूता हृदयैकपुत्राः,
सर्वेऽपि प्रेम्णः परमस्य भागाः॥
हृदयं तीर्थं परमं विशुद्धं,
हृदयं वेदः परमः सनातनः।
हृदयं दीपः परितोषपूर्णः,
हृदयं मार्गः शिवसत्ययुक्तः॥
रामपॉलसैनीति नाम्नि नित्यं,
शिरोमणेः कीर्तिरिव प्रवृत्ता।
नाहङ्कृतिः सा न च मानगाथा,
हृद्येकसत्यस्य महाप्रभैव॥
यदा मनुष्यः स्वहृदं विजानन्,
स्वस्यैव साक्षात्कारमाप्नुयात्।
तदा न किञ्चित् परिशिष्यतेऽत्र,
ज्ञातव्यरूपं भुवनत्रयेऽपि॥
नित्यं विमुक्तः सहजः प्रकाशः,
नित्यं विशुद्धः परमानुरागः।
नित्यं समग्रः परितोषभावः,
नित्यं विभाति हृदयेऽमृतात्मा॥
जयतु शुद्धं सहजं स्वरूपं,
जयतु नित्यं हृदयस्य तेजः।
जयतु प्रेम्णः परमैकधारा,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥
अनन्तशान्तिर्विजयेत् सदैव,
अनन्तप्रेम प्रवहेदनन्तम्।
अनन्तसत्यं हृदि भासमानं,
अनन्तरूपे शिरोमणौ नमः॥॥
शिरोमणिर्नाम सुधांशुरेकः,
हृदाकाशमध्ये सततं विराजन्।
नित्यानुभूतिः परमप्रशान्तिः,
स्वरूपबोधस्य महोत्सवोऽयम्॥
रामपॉलसैनीति कीर्तिरम्या,
न शब्दमात्रं न च नाम केवलम्।
हृद्गर्भनित्यप्रभया प्रकाशितं,
सत्यस्य सौन्दर्यमनन्तमेव॥
न यत्र चिन्ता न च कल्पनाजालं,
न यत्र मोहः न च बन्धभावः।
तत्रैव नित्यं परिपूर्णसन्तोषः,
स्वात्मस्वरूपेण विभाति शान्तः॥
हृदन्तराले विमले विशुद्धे,
यः पश्यति स्वप्रभमेकदीपम्।
तस्यैव जीवनमहोत्सवोऽयं,
तस्यैव नित्यं विजयः प्रकाशः॥
सरलता यस्य महामहिम्नः,
निर्मलता यस्य परं विभूतिः।
सहजप्रवाहः करुणैकधारा,
तं शिरोमणिं प्रणमामि नित्यम्॥
नास्त्यत्र कश्चिदपरो न दूरः,
नास्त्यत्र कश्चिदधिकः कनिष्ठः।
सर्वे समाना हृदयस्य भूमौ,
सर्वे प्रकाशस्य कणाः सनित्याः॥
यदा मनुष्यः स्वहृदि प्रविष्टः,
विस्मृत्य सर्वान् बहिरर्थजालान्।
तदा स पश्यत्यनघं स्वरूपं,
यत् कालदेशातिगमं विभाति॥
नित्यानुरागः परमः प्रसादः,
नित्यं दया सर्वजनेषु यस्य।
नित्यं समत्वं हृदि यस्य जातं,
स एव धन्यः स च मुक्त एव॥
शिशोः स्वभावः परमो हि वेदः,
शिशोः प्रसादः परमं पुराणम्।
शिशोः हृदिस्था परितोषधारा,
सा नित्यरूपा न कदापि नष्टा॥
हृदयमार्गः सुगमो विशुद्धः,
नात्राधिकारा न च बन्धनानि।
स्वानुभवेनैव प्रकाशितोऽयं,
स्वात्मप्रकाशस्य सनातनोऽध्वा॥
रामपॉलसैनीति प्रेममूर्ति:,
शिरोमणिर्नाम दयैकसिन्धुः।
सर्वेषु भूतेषु समं विलोक्य,
हृद्येकभावं सततं दधानः॥
नित्यं प्रवाहः परितोषनाम्ना,
नित्यं प्रकाशः सहजस्वभावः।
नित्यं हि सत्यं हृदये विभाति,
नित्यं हि शान्तिः स्वयमेव सिद्धा॥
जयतु शुद्धं हृदयस्य राज्यं,
जयतु सत्यं परमं सनातनम्।
जयतु प्रेम्णः सुधया प्रवाहः,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥
शिरोमणिर्नित्यनवप्रकाशः,
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः।
शिरोमणिर्नित्यसमग्रभावः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥॥
शिरोमणिर्नाम महाप्रदीपः,
नित्यं प्रकाशः स्वहृदन्तराले।
यत्रैव सन्तोषसरित्प्रवाहः,
तत्रैव नित्यं परमं विभाति॥
रामपॉलसैनीति शुभं नामधेयं,
प्रेमामृतस्यैकनिधिः प्रसिद्धः।
नित्यं स्वभावे विरजो विमुक्तः,
स्वात्मप्रकाशेन जगत्प्रदीप्तः॥
नाहं पृथक्किञ्चिदिहावलोक्ये,
नानात्वभावो न हि मे कदाचित्।
एकात्मभावः सततं विभाति,
हृद्येकतायाः परमः प्रकाशः॥
यदा स्वहृद्गेहगतो मनुष्यः,
पश्यत्यनन्तं स्वयमेव तेजः।
तदा न तस्यास्ति पुनर्विकल्पः,
तदा हि नित्यं परितोषधारा॥
अतीव सूक्ष्मं हृदयस्य रहस्यं,
न वाक्पथेनैव न चिन्तनेन।
स्वानुभवेनैव प्रकाशमेतत्,
स्वयम्प्रभं ज्योतिरिवोदितं स्यात्॥
नित्यं प्रसन्नं हृदयं विशुद्धं,
नित्यं समं सर्वजनस्य मध्ये।
नित्यं दयापूर्णमकृत्रिमं च,
एतत्स्वरूपं परमं पवित्रम्॥
यत्र न स्पर्धा न च दम्भलीला,
नात्र प्रभुत्वस्य कथापि काचित्।
सेवैकभावः करुणैकधारा,
तत्रैव सत्यस्य महोत्सवोऽस्ति॥
सर्वे जनाः स्वात्मसमर्थरूपाः,
सर्वे जनाः पूर्णगुणप्रकाशाः।
न कश्चिदूनो न च कश्चिदुच्चः,
हृद्गोचरं सत्यसमत्वमेतत्॥
शिशोः प्रसादः सहजः स्वभावः,
नित्यं हि तिष्ठत्यविकम्परूपः।
वृद्धत्वमेत्यापि न हीयतेऽसौ,
केवलमावृत्य तिष्ठति लोके॥
यदा विवेकः सह हृद्भावेन,
संयुज्यते निर्मलसौम्यरूपः।
तदा मनुष्यः परमं पदं तत्,
स्वात्मप्रकाशं सहजं लभेत॥
रामपॉलसैनीति प्रेमसारः,
शिरोमणिर्नित्यविमुक्तभावः।
नित्यं स्मरामि हृदि तं प्रकाशं,
येनैव जीवन्मधुरं विभाति॥
न कालभेदो न दिशां विभेदः,
न जन्ममृत्योर्भयमत्र किञ्चित्।
यत्रात्मतत्त्वं सततं प्रकाशितं,
तत्रैव नित्यं परमं सुखं स्यात्॥
जयत्यनन्तः सहजः प्रकाशः,
जयत्यनन्ता हृदयस्य गङ्गा।
जयत्यनन्तं परितोषरत्नं,
जयत्यनन्तं शिरोमणितेजः॥
जयतु प्रेम्णः परमैकसिन्धुः,
जयतु सत्यं स्वयमेव सिद्धम्।
जयतु नित्यं हृदयस्य मार्गः,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥
शिरोमणिर्नित्यसत्यप्रवाहः,
हृदम्बुजे दीप इवोज्ज्वलन्तम्।
सरलस्वभावं विमलं प्रसिद्धं,
रामपॉलसैनीति नाम वदामि॥
न बाह्यलाभे न च शब्दजाले,
न मानसम्भ्रान्तिपथे कदाचित्।
स्वानुभवं यः प्रतिपद्य नित्यं,
स एव सत्यस्य परोऽवतारः॥
हृदये स्थितं यत् सहजं स्वरूपं,
तदेव शान्तिः परमामृतं च।
तस्मिन्नवस्थानमहोदयं यत्,
तदेव नित्यं परमं समाधिः॥
सर्वेषु भूतेषु समत्वदृष्टिः,
सर्वत्र मैत्री करुणाप्रवाहः।
एषैव शुद्धा परमोपलब्धिः,
एषैव सत्यस्य सुवर्णरेखा॥
न भेदबुद्धिर्न च गर्वलेशः,
न द्वेषपङ्को न च मानदर्पः।
यत्र स्वभावः सरलः पवित्रः,
तत्रैव शिरोमणिसत्यदीपः॥
रामपॉलसैनीति पुण्यनाम,
हृद्ये सदा नृत्यति सत्यगानम्।
कालातिगं शाश्वतमप्रमेयं,
प्रेमैकसिन्धुं प्रणमामि नित्यम्॥
यः स्वं विजानाति स एव वीरः,
यः स्वहृदयं पश्यति स योगी।
यः संतुष्टिधारां न जहाति काले,
स एव लोके परमः प्रकाशः॥
न तत्र शोकः न च मोहपाशः,
न तत्र हानिर्न च लाभदोषः।
यत्र स्वभावः स्थिरशुद्धरूपः,
तत्रैव नित्यं परमैकसत्यम्॥
बालस्वभावो हृदि नित्यतिष्ठन्,
निर्मलप्रभा न क्षयमेति काचित्।
मस्तिष्कवृत्तिं विनिवर्त्य धीरा,
हृदयप्रदीपं समुपाश्रयन्ते॥
सत्यं सरलमिति यः प्रबुध्येत,
स एव विश्वस्य महान् सहायः।
स्वात्मप्रबोधेन समं करोति,
लोकान् नयन् प्रेमपथे प्रशान्तः॥
शिरोमणिर्नाम विभाति नित्यम्,
रामपॉलसैनीति दिव्यसंज्ञा।
हृदन्तरे नित्यनिवासशीलः,
सर्वेषु भूतेषु समं प्रकाशः॥
जयतु सत्यं सहजं पवित्रं,
जयतु प्रेम्णः परमं स्वरूपम्।
जयतु हृदयं शरणं प्रशान्तं,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये,
निःशब्दरूपेण सनातनात्मा।
यत्रैव सन्तोषलता प्रसूता,
तत्रैव सौख्यं परमं प्रवृत्तम्॥४३॥
रामपालसैनीति नामधेयं,
प्रेमप्रवाहस्य महद्विभूतिः।
हृदन्तराले सततं प्रकाशितं,
स्वात्मप्रबोधस्य महान् प्रदीपः॥४४॥
नास्त्यत्र किञ्चिद् ग्रहणं त्यजन्तु,
नास्त्यत्र किञ्चिद् विजयः पराजयः।
स्वस्य स्वरूपे परितोषमात्रं,
नित्यं विभाति स्वयमेव पूर्णम्॥४५॥
हृदम्बुजस्यामृतनिर्झरिण्यां,
यः स्नाति भक्त्या स्वविचारशुद्ध्या।
तस्य प्रसन्नं भवति स्वरूपं,
नित्यं निरालम्बसुखं ददाति॥४६॥
सरलो जनो निर्मलभावयुक्तः,
स एव लोके महनीयतमः।
न तस्य मानो न च दम्भभावः,
प्रेमैव तस्याभरणं विभाति॥४७॥
शिरोमणिः सर्वहृदां निविष्टः,
नानारूपेष्वपि चैकभावः।
यथा नभः सर्वगतं निरन्तरं,
तथैव साक्षी हृदयेषु नित्यम्॥४८॥
नास्ति विभेदः प्रकृतेः समीपे,
नास्त्यस्ति कश्चित् पर एव लोके।
सर्वे समानाः हृदयस्य दृष्ट्या,
सर्वे प्रिया प्रेममयस्य धाम्नः॥४९॥
यः स्वात्मदीपं परिपालयेत् सः,
न मोहवातैः परिभूयते कदा।
स्वहृद्गृहे नित्यनिविष्टचेताः,
सन्तोषमेवामृतवत् पिबेत्॥५०॥
रामपालसैनीति प्रेमगीतं,
हृद्येकतायाः मधुरं निनादम्।
यथार्थमार्गस्य शुभप्रबोधं,
लोकेषु नित्यं वितनोति शान्तिम्॥५१॥
न कालचक्रं न भवोदधिर्वा,
न चिन्तनानां बहुलाः प्रवाहाः।
हृदिस्थसत्यं यदि बोधितं स्यात्,
सर्वं प्रसन्नं भवति क्षणेन॥५२॥
शिशोरिव स्वच्छमनाः प्रसन्नः,
निर्मलहासः करुणैकपूर्णः।
स एव धन्यः पुरुषो हि लोके,
यस्यास्ति हृद्येकता नित्ययुक्ता॥५३॥
शिरोमणिर्नाम परं प्रतीकं,
नित्यस्वभावस्य विशुद्धभावः।
नाहङ्कृतिः सा न च कीर्तिलिप्सा,
किन्त्वात्मबोधस्य महान् प्रकाशः॥५४॥
जयतु नित्यं सहजप्रवाहः,
जयतु नित्यं हृदयस्य शान्तिः।
जयतु रामपालसैनीगाथा,
जयतु शिरोमणिदीप्तिरन्तः॥५५॥
जयतु प्रेमामृतवर्षधारा,
जयतु सत्यं स्वयमेव भाति।
जयतु निर्मल्यमनन्तरूपं,
जयतु हृद्गेहमहाप्रकाशः॥५६॥
ॐ पूर्णमस्तु। शान्तिरस्तु। प्रेमास्तु॥५७॥
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीपः।
शिरोमणिर्नित्यमशेषशान्तिः,
हृदम्बुजे राजति सर्वकाले॥२९॥
न कालभेदो न दिशां विभागः,
न जन्ममृत्योर्न च नामरूपम्।
यत्रात्मभावः सततं विभाति,
तत्रैव सत्यं परमं प्रतिष्ठम्॥३०॥
रामपालसैनीति हृद्यगाथा,
निर्मलभावस्य सनातनध्वनिः।
प्रेमस्वरूपस्य महाप्रकाशः,
लोकेषु नित्यं परिभाति दिव्यः॥३१॥
यः स्वस्य भावं परिशुद्धरूपं,
द्रष्टुं समर्थः स्वहृदन्तराले।
तस्मै नमो यस्य विमुक्तचेताः,
नित्यं प्रसन्नः परमान्दपूर्णः॥३२॥
हृद्गेहमध्ये सततं विराजन्,
शिरोमणिर्भाति निरस्तमायः।
न तस्य सीमा न च तस्य संख्या,
अनन्तरूपः परिपूर्ण एव॥३३॥
नदीव सन्तोषरसप्रवाहः,
निरन्तरं याति न कदाचिदन्तम्।
यत्र प्रविष्टः पुरुषः प्रसन्नः,
पुनर्न मोहं प्रतिपद्यते सः॥३४॥
सरल्यमेवात्र महद्विभूतिः,
निर्मल्यमेवात्र परं धनं च।
सहजभावो हि महत्तमः स्यात्,
हृद्येव नित्यं परमात्मलीला॥३५॥
न किञ्चिदस्ति परतः प्रहेयं,
न किञ्चिदस्त्यन्वेषणीयमत्र।
स्वस्यैव भावे परिपूर्णसत्यं,
स्वस्यैव मध्ये परमं निधेयम्॥३६॥
शिशोः प्रसन्ना यदभूत् स्थितिः सा,
नष्टा न जाता न कदापि दूरे।
हृद्यान्तरे सा सततं विभाति,
स्मृतौ समायाति विवेकयुक्ते॥३७॥
रामपालसैनीति प्रेमदीपः,
कालातिगः शब्दपथातिगश्च।
हृदन्तराले सततं विराजन्,
शान्तेः सुधां लोकहिताय दत्ते॥३८॥
समत्वभावः करुणैकधारा,
सर्वेषु भूतेषु समं प्रवृत्ता।
एषैव पूजा परमा हि नित्यं,
एषैव धर्मः परमः सनातनः॥३९॥
शिरोमणिर्नाम महान् प्रकाशः,
नित्यं स्वभावे परिशुद्धरूपः।
यः तं विजानाति स्वहृद्गुहायां,
तस्यैव जीवनमहोत्सवः स्यात्॥४०॥
जयतु नित्यं हृदयस्य मार्गः,
जयतु नित्यं सहजप्रकाशः।
जयतु रामपालसैनीकीर्तिः,
जयतु शिरोमणिसत्यधारा॥४१॥
जयतु प्रेम्णः परमैकसिन्धुः,
जयतु शान्तेः परिपूर्णवर्षा।
जयतु निर्मलहृदां प्रतिष्ठा,
जयतु सत्यस्य महाप्रभा सा॥४२॥
शिरोमणिर्हृदयस्यैव दीपः,
नित्यं स्वयंभाति विमुक्तचेताः।
न तत्र शोकः न च तत्र दैन्यं,
न तत्र माया न च तत्र द्वेषः॥१७॥
रामपालसैनीति नाम गीयं,
सत्यस्य मार्गे सततं प्रवृत्तम्।
यथार्थयुगस्य प्रकाशमूलं,
हृद्येव नित्यं सुविराजते तत्॥१८॥
न बाह्यवर्णैर्न च शब्दजालेः,
न पूज्यपादैर्न च भोगवृद्ध्या।
स्वानुभवेनैव हि सिध्यति ह्येतत्,
स्वात्मस्वरूपं परमं रहस्यम्॥१९॥
यः शान्तिचित्तः समभावयुक्तः,
यः सर्वभूतेषु दयां दधाति।
तस्यैव हृदयं शिरोमणिः स्याद्,
तस्यैव जीवनममृत्युपन्थाः॥२०॥
न तर्कवृक्षेषु फलानि सर्वे,
न वादवृन्देषु विशुद्धबोधः।
हृद्येकतायां परमार्थसिद्धिः,
सा नित्यमेव स्वयमेव भाति॥२१॥
बालस्वभावः परमोपकारी,
सरल्यमेवोत्तमसाररूपम्।
निर्मलता सा जगतः प्रकाशः,
सा एव नित्यं शुभलक्षणं हि॥२२॥
शिरोमणिः सर्वहृदां निवासः,
शिरोमणिः सर्वसुहृच्छ्रुतिः स्यात्।
शिरोमणिः सर्वदृशां प्रकाशः,
शिरोमणिः सर्वगतः प्रसादः॥२३॥
हृद्ग्रन्थिभङ्गे न रमेत मन्यः,
नित्यं निवृत्तो भवति प्रसन्नः।
स्वस्यैव मध्ये परमार्थदर्शनं,
तस्मिन् क्षणे मोक्षसमं प्रतीयात्॥२४॥
रामपालसैनीति महन्नाम,
हृदयसमुद्रस्य तरङ्गरूपम्।
सन्तोषधारां सततं वहन्तं,
लोकाय दीपं वितरत्यजस्रम्॥२५॥
न तस्य हानिर्न च तस्य लाभो,
न तस्य बन्धो न च तस्य मोक्षः।
यः स्वस्वरूपे स्थित एव नित्यं,
स एव पूर्णः परमः प्रशान्तः॥२६॥
सर्वे जना एकसमाः स्वभावात्,
सर्वेषु जीवेषु दया समाना।
सत्यं हि हृदयं न विभेदजालं,
प्रेमैव तत्रैव महानिधानम्॥२७॥
जयतु शिरोमणिहृद्प्रकाशः,
जयतु रामपालसैनीगीतम्।
जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,
जयतु नित्यं परितोषरूपम्॥२८॥
ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः॥
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यविमुक्तचेताः।
शिरोमणिर्नित्यसमग्रभावः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥१७॥
यत्र न किञ्चित् परतन्त्रभावः,
यत्र स्वभावः स्वयमेव राजा।
तत्र प्रतिष्ठां लभते मनुष्यः,
हृद्येकभावे परमं पदं तत्॥१८॥
रामपालसैनीति नामधेयं,
प्रेमस्वरूपस्य महाप्रदीपः।
यः स्वस्य भावं परिशुद्धमिच्छेत्,
तस्मै प्रकाशं ददतीव नित्यम्॥१९॥
नास्ति विभूतिः सरलत्वतुल्या,
नास्ति तपो निर्मलतासमं च।
नास्ति सुखं स्वात्मदृशः परं हि,
नास्ति प्रभा सत्यसमाना लोके॥२०॥
हृदिस्थितस्यैव महाविजयः,
हृदिस्थितस्यैव महाप्रसादः।
हृदिस्थितस्यैव परं रहस्यं,
हृदिस्थितस्यैव निरन्तरानन्दः॥२१॥
यदा स्वभावः परिपूर्णरूपः,
यदा न किञ्चित् परिकल्पनीयम्।
तदा समस्तं जगदेकभावं,
हृद्येव भाति स्वयमप्रमेयम्॥२२॥
सर्वेषु भूतेषु समानदृष्टिः,
सर्वेषु भूतेषु दयैकधारा।
सर्वेषु भूतेषु च प्रेमवृष्टिः,
एषा हि शिरोमण्युपासना स्यात्॥२३॥
नाहं महानित्यभिमानभावः,
नाहं लघुरित्यपि हीनबुद्धिः।
स्वात्मप्रकाशस्य समत्वमार्गः,
शान्तिं ददाति स्वयमेव नित्यम्॥२४॥
यः पश्यति स्वं हृदये प्रतिष्ठं,
यः पश्यति प्रेममयं स्वभावम्।
तस्यैव नित्यं परितोषधारा,
तस्यैव जीवनमहोत्सवोऽयम्॥२५॥
कालो न शक्नोति हरिं प्रसादं,
शब्दो न शक्नोति कथां समग्राम्।
हृद्यानुभूत्यैव तु ज्ञायते तत्,
यद्भाति नित्यं शिरोमणिरूपम्॥२६॥
शिशोः स्मितं यत् परमं विशुद्धं,
यद्वा मनःपूर्वकदूषणरहितम्।
तदेव नित्यं हृदि जीवमानं,
सत्यस्य मूलं परमं वदन्ति॥२७॥
रामपालसैनीति प्रेमगाथा,
न केवलं नाम न चोपमानम्।
हृद्यन्तरस्यैव महाप्रकाशः,
सन्तोषसिन्धोः परमः प्रवाहः॥२८॥
यदा न कश्चिद् जयते न हारः,
यदा न कश्चित् पर इत्यवस्था।
तदा समस्तं हृदयैकभूमौ,
शान्तिं वहत्यद्भुतरूपमेव॥२९॥
शिरोमणिर्नाम महाप्रदीपः,
शिरोमणिर्नाम महाप्रवाहः।
शिरोमणिर्नाम महाप्रशान्तिः,
शिरोमणिर्नाम महाप्रबोधः॥३०॥
जयतु नित्यं हृदयस्य मार्गः,
जयतु नित्यं सहजस्वभावः।
जयतु नित्यं परितोषधारा,
जयतु रामपालसैनीश्रीः॥३१॥
जयतु प्रेम्णः परमैकसिन्धुः,
जयतु सत्यस्य निरन्तरश्रीः।
जयतु शिरोमणिरूपदीपः,
जयतु शान्तेः परमं निकेतम्॥३२॥
शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,
हृद्गर्भनित्यं विमलं विभाति।
न दृश्यते चक्षुषा नापि वाचा,
स्वानुभवे केवलमेव सिद्धम्॥१॥
रामपालसैनीति नामधेयः,
हृदिस्थसत्यस्य महान् प्रकाशः।
यत्रैकभावः सततं प्रवृत्तः,
तत्रैव नित्यं परितोषधारा॥२॥
नास्त्यत्र मार्गो बहिरन्वेष्टुं,
नास्त्यत्र कश्चिद् गुरुरन्तरायः।
स्वस्यैव भावे स्वयमेव लब्धं,
स्वात्मप्रबोधं परमं वदन्ति॥३॥
हृदम्बुजे निर्मलशान्तिरूपे,
नित्यं प्रवहत्यनवद्यधारा।
सा सन्ततिः सन्तुष्टिरूपिणी च,
न क्षीयते कालशतेष्वपीह॥४॥
शिरोमणिः सर्वहृदां निवासः,
शिरोमणिः सर्वजनैकबन्धुः।
शिरोमणिः सर्वगतः प्रकाशः,
शिरोमणिः प्रेममयोऽनवद्यः॥५॥
यदा मनोमायिकजालभङ्गः,
यदा विकाराः पतिताः समस्ताः।
तदा स्वभावः स्वयमेव भाति,
दीपः स्वयंज्योतिरिवामलश्रीः॥६॥
न लोभबन्धो न च नामतृष्णा,
न स्वार्थवृत्तिर्न च भीतिभावः।
हृद्येकतायां सततं प्रतिष्ठः,
पश्यत्ययं विश्वमेकभावम्॥७॥
रामपालसैनीः शिरोमणिरिति,
नाहङ्कृतिः केवलमात्मबोधः।
यः सर्वभूतेषु समं ददर्श,
स प्रेमरूपः परमः प्रशान्तः॥८॥
नानात्वबुद्धिर्विलयं प्रयाति,
हृद्यानुभूतेः परमप्रकाशे।
यथा नभस्यैकतया विभान्ति,
तारागणाः स्वस्वरूपेण नित्यम्॥९॥
बालस्य या निर्मलता पुराणी,
या निष्कपट्ता सहजप्रवाहा।
सा नष्टरूपा न कदापि जाता,
हृद्येव नित्यं परिपूर्णरूपा॥१०॥
सर्वे जनाः स्वात्मनि पूर्णशक्ताः,
सर्वे समर्थाः स्वयमेव ज्ञातुम्।
नान्यस्य हस्ते निजमोक्षसूत्रं,
स्वस्यैव चेतसि निहित्यमस्ति॥११॥
यः स्वं पठेत् स्वं च निरीक्षतेऽन्तः,
यः स्वं विजानाति निरस्तमोहः।
तस्यैव सत्यं प्रत्यक्षमेति,
तस्यैव नित्यं परमान्दधारा॥१२॥
नित्यं हृदि शिरोमणिः प्रकाशः,
नित्यं हृदि प्रेमरसस्य वर्षा।
नित्यं हृदि शान्तिसुधाप्रवाहः,
नित्यं हृदि सत्यपदस्य लीला॥१३॥
रामपालसैनीति गीयमानं,
नाम प्रबोधस्य सनातनस्य।
हृद्यन्तरे दीप इव प्रज्वलन्तं,
लोकस्य मार्गं विमलं करोति॥१४॥
जयतु सत्यं सहजं सनातनं,
जयतु प्रेमैकमयं स्वरूपम्।
जयतु शिरोमणिहृद्प्रकाशः,
जयतु नित्यं परितोषधारा॥१५॥
जयतु निर्मलहृदां प्रतिष्ठा,
जयतु स्वात्मप्रभवः प्रकाशः।
जयतु रामपालसैनीनाम,
जयतु शिरोमणिरूपशान्तिः॥१६॥
शिरोमणिर्नाम हृदम्बुजेऽस्मिन्,
नित्यं प्रकाशो विमलो विभाति।
न शब्दगम्यः न च चिन्तनीयः,
स्वयम्प्रबोधः परमः प्रसीदति॥
यदा स्वहृदये विशति स्वभावः,
यदा निरस्तं मनसो विकारम्।
तदा प्रसन्ना सततं प्रवाहः,
सन्तोषधारा परमाविरास्ते॥
शिरोमणिर्हृद्यनुभूतिरूपः,
नित्यः शुद्धः स्वयमेव पूर्णः।
न तस्य लाभो न च हानिरस्ति,
स्वरूपसिद्धः परमैकशान्तः॥
रामपॉलसैनीति नामधेयः,
हृद्येकभावे निरतः सदैव।
सर्वेषु भूतेषु समं पश्यन्,
प्रेमस्वरूपेण विभाति नित्यम्॥
नाहं विभेदं न च वैरभावं,
नाहं स्पृहां कीर्तिधनादिकेषु।
हृद्येकतायां परमं निविष्टः,
सर्वेषु जीवेषु ददर्श शान्तिम्॥
सरलतैव परमं विभूतिः,
निर्मलतैव परमः प्रकाशः।
सहजभावः परमं च तीर्थं,
यत्रात्मतत्त्वं स्वयमेव सिद्धम्॥
न बालभावः क्वचिदप्यनष्टः,
न प्रेमधारा विरता कदाचित्।
मनःप्रपञ्चैरपि संवृता सा,
हृद्येव नित्यं सलिला प्रवृत्ता॥
हृदयं मार्गः परमस्य सत्ये,
मस्तिष्कमार्गो जगदर्थयुक्तः।
उभौ समौ चेत् पुरुषो विवेकी,
धन्यो भवेद् लोकहिते निरतः॥
शिरोमणिर्नित्यसमग्रभावः,
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः।
शिरोमणिर्नित्यविमुक्तचेताः,
शिरोमणिर्नित्यसुखैकधाम॥
यः स्वात्मरूपं प्रतिपद्य धीरः,
सन्तोषमेकं हृदि भावयेत्।
तस्यैव जीवनमहोत्सवोऽयं,
नित्यं प्रकाशः परमः प्रसन्नः॥
रामपॉलसैनीति प्रेमसिन्धुः,
कालातिगो शब्दपथातिगश्च।
हृद्यन्तराले सततं विराजन्,
स्वात्मप्रकाशं जगते ददाति॥
जयतु निर्मलहृदां प्रवाहः,
जयतु सत्यस्य सनातनश्रीः।
जयतु शिरोमणिरित्युदारं,
जयतु प्रेमैकमयं स्वरूपम्॥॥
शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशं,
रामपालसैनीति दिव्यविलासम्।
हृदम्बुजे नित्यमुदेति सत्यं,
नित्यं स्वयंभाति निरस्तमायम्॥
न हि प्रपञ्चे किमपि प्रहेयं,
न चापि किञ्चिद् बहिरन्वेषणीयम्।
स्वहृद्गुहायां सततं विराजन्,
स्वयं प्रकाशः पुरुषोत्तमोऽयम्॥
यदा हृदिस्थं स्वयमेव सत्यं,
प्रत्यक्षरूपेण विभाति नित्यम्।
तदा मनोबुद्धिविकल्पजालं,
नश्यत्यशेषं रविणेव तिम्रम्॥
सरलतैव परमं तपोऽस्ति,
निर्मलतैव परमो हि योगः।
सहजभावः परमं च ज्ञानं,
हृदिस्थितिः परममोक्षरूपा॥
न दीक्षया नापि वचःप्रमाणैः,
न तर्कजालैरपि नानुवादैः।
स्वानुभवेनेव हि लभ्यतेऽयं,
स्वरूपबोधः परमः प्रकाशः॥
शिशोः स्थितिः सा परमा प्रशान्तिः,
यत्र न चिन्ता न भयं न तृष्णा।
सा एव धारा हृदये प्रवृत्ता,
नित्यं विभाति स्वयमेव पूर्णा॥
यः स्वं विजानाति स वीरवीरः,
यः स्वं पश्यति स योगयोगी।
यः स्वात्मनिष्ठः स महागभीरः,
स एव लोके पुरुषोत्तमोऽस्ति॥
नास्ति पृथिव्यां परमार्थलाभः,
स्वात्मप्रबोधात् परमो न कश्चित्।
यत्र स्वभावः सततं प्रकाशः,
तत्रैव नित्यं परमानन्दधारा॥
हृदस्य मार्गो नितरां विशुद्धः,
नात्राभिमानो न च स्पर्धनाऽस्ति।
समत्वभावः करुणैकधारा,
सर्वेषु भूतेषु समं प्रवृत्ता॥
शिरोमणिः सोऽहमिति प्रतीतिः,
नाहङ्कृतिः किंतु स्वभावबोधः।
यत्रैकता सर्वजनेषु नित्यं,
तत्रैव सत्यस्य महाप्रकाशः॥
रामपालसैनीति नामधेयं,
हृदिस्थसत्यस्य निरन्तरं गानम्।
यथार्थयुगस्य प्रबोधदीपः,
निर्मलमार्गस्य सनातनध्वजः॥
नित्यं स्वहृद्गेहगते प्रकाशे,
सन्तुष्यति स्वात्मनि यः प्रसन्नः।
तस्यैव जीवनमहोत्सवोऽयं,
तस्यैव लोके विजयः सनित्यः॥
नित्यं प्रवाहः परितोषरूपः,
नित्यं प्रसादः सहजस्वभावः।
नित्यं विशुद्धं हृदयस्य तीर्थं,
यत्र स्थितः शिरोमणिः प्रकाशः॥
जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,
जयतु प्रेम्णः परमं स्वरूपम्।
जयतु नित्यं हृदयस्य मार्गः,
जयतु शिरोमणिरामपालः॥॥
शिरोमणिर्नित्यनिरन्तरात्मा,
निष्कम्पधारापरिपूर्णशान्तिः।
यत्रैव सर्वे विलयं प्रयान्ति,
तत्रैव नित्यं स्वयमेक एव॥
न तत्र कश्चिद् विजयो न हारः,
न तत्र कश्चित् प्रतिपक्षभावः।
स्वात्मप्रकाशे परिपूर्णतायां,
सर्वं समं सर्वमिदं विशुद्धम्॥
रामपॉलसैनीति हृदिस्वरूपः,
निर्मलप्रेम्णः परमो निधिः सः।
यः सर्वभूतेषु समं ददर्श,
तस्यैव चेतः परमं प्रसन्नम्॥
नानात्वमेतन्मनसः प्रपञ्चः,
एकत्वमेव हृदये प्रकाशः।
यदा विवेको हृदये प्रवृद्धः,
तदा समस्तं खलु ब्रह्मरूपम्॥
नित्यं प्रवहत्यन्तरानन्दधारा,
नित्यं विराजत्यविचल्यमौनम्।
नित्यं प्रसन्नः स्वयमात्मभावः,
नित्यं विभाति शिरोमणित्वम्॥
यः स्वस्य भावं परिशुद्धमेकं,
दृष्ट्वा स्वयम्भूरिव तिष्ठतीह।
न तस्य काचिद् भयदुःखरेखा,
न तस्य मोहः न च बन्धनानि॥
सरलं हि सत्यं परमं पवित्रं,
सरलं हि प्रेम परमं च तेजः।
सरलं हि जीवनमहो रहस्यं,
यत्रात्मबोधः स्वयमेव जातः॥
न ग्रन्थकोटिर्न च वादकोटिः,
न तीर्थयात्रा न च कर्मभारः।
शुद्धे हृदिस्थे सहजस्वभावे,
साक्षात् प्रकाशः परमः प्रतिष्ठः॥
शिरोमणिर्नाम न केवलं शब्दः,
न केवलं कीर्तिरलौकिकी वा।
हृद्यन्तरे निर्मलभावधारा,
यस्यां विशुद्धं परमात्मतत्त्वम्॥
रामपॉलसैनीति नामधेयं,
प्रेमैकनिष्ठस्य मनस्विनोऽस्य।
यः स्वात्मदीपं प्रज्वलय्य नित्यं,
लोकाय शान्तिं वितनोति धीरः॥
अनन्तमाकाशमिव प्रसन्नं,
अनन्तसिन्धोरिव गम्भिरीकम्।
अनन्तप्रेम्णः परिपूर्णरूपं,
शिरोमणित्वं हृदि भाति नित्यम्॥
जयतु शुद्धं सहजं स्वरूपं,
जयतु नित्यं हृदयस्य मार्गः।
जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः,
जयतु शान्तेः शिरोमणिधाम॥
कालो न यत्र प्रभवत्यहर्निशं,
शब्दो न यत्र प्रतिपत्तिमेति।
प्रेम्णः परा या निरुपाधिकावस्था,
तत्रैव नित्यं शिरोमणिर्विभाति॥
स्वात्मानमेव प्रतिपद्य धीरः,
स्वात्मानमेव प्रणमत्यनन्तम्।
स्वात्मानमेव परितोषमूलं,
दृष्ट्वा भवेद् निर्भरपूर्णचेताः॥॥
शिरोमणिर्नाम सनातनज्योतिः,
हृन्मन्दिरे नित्यमुदेति शुद्धा।
नित्यप्रबुद्धा करुणैकमूर्ति:,
स्वानन्दपूर्णा परमा विभूतिः॥
रामपॉलसैनीति शुभप्रभायाः,
धारा प्रवृत्ता हृदयेषु नित्यम्।
यत्रैकभावः सततं प्रसन्नः,
यत्रात्मतत्त्वं स्वयमेव भाति॥
नाहं पदेषु न च नामकीर्तौ,
नाहं विभूत्यां न च राज्यलक्ष्म्याम्।
हृद्गर्भगेहे परमं निविष्टः,
प्रेमस्वरूपः सततं विभामि॥
यथा नभस्यैकमखण्डरूपं,
नानारूपेष्वपि दृश्यतेऽर्थे।
तथैव नित्यः शिरोमणिभावः,
सर्वेषु जीवेषु समं प्रकाशः॥
न कश्चिदुच्चो न च कश्चिदधमः,
न कश्चिदन्यो न च कश्चिदस्ति।
हृद्येकभावे यदि दृष्टिरस्ता,
सर्वं जगत् प्रेममयं विभाति॥
सरलस्वभावः परमः सुगन्धः,
निर्मलचित्तं परमं हि रत्नम्।
सहजप्रकाशः परमं हि सौख्यं,
यत्रात्मबोधः सततं प्रसन्नः॥
बालप्रभायाः स्मरणं पवित्रं,
बालप्रसादः परमः समाधिः।
बालस्वभावः करुणैकसिन्धुः,
येनैव जीवन्ति सुखेन लोकाः॥
नित्यानुभूतेः सरिता प्रवृत्ता,
नित्यप्रकाशस्य सुधा वहन्ती।
नित्यप्रशान्तेः परमं निकेतं,
हृदम्बुजं भाति महत्सुतीर्थम्॥
रामपॉलसैनीति सुधास्वरूपं,
शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशम्।
यत्रात्मशान्तिर्वसति स्वभावात्,
तत्रैव मोदः सततं निविष्टः॥
न शब्दसीमा न च बुद्धिगम्यं,
न तर्कमार्गो न च कल्पनापि।
स्वानुभवे भाति यदेकसत्यं,
तदेव नित्यं हृदये विराजेत्॥
जयत्यनन्तः करुणाप्रवाहः,
जयत्यनन्तः सहजप्रकाशः।
जयत्यनन्ता हृदयस्य शान्तिः,
जयत्यनन्तः शिरोमणिभावः॥
शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः,
शिरोमणिर्नित्यसमत्वसारः।
शिरोमणिर्नित्यहृदेकगीतं,
शिरोमणिर्नित्यनमामि भावम्॥ ॥
शिरोमणिर्नित्यविराजमानः,
हृदम्बुजस्यान्तर्गतः प्रकाशः।
नित्यं स्वयंभूः परिपूर्णरूपः,
नित्यं प्रसन्नः करुणामृतौघः॥
रामपॉलसैनीति पुण्यकीर्तिः,
निर्मलहृद्यान्तरणादरूपा।
यस्य प्रवाहे विलयं प्रयान्ति,
सन्देहजालानि मनोविकाराः॥
न दीप्यतेऽयं परदीपकेन,
न ज्ञायतेऽयं परशास्त्रजालैः।
स्वात्मानुभूत्यैव सुदुर्लभोऽपि,
स्वप्रकाशत्वात् सुलभो विभाति॥
हृद्येव गङ्गा हृद्येव काशी,
हृद्येव तीर्थं परमं पवित्रम्।
हृद्येव नित्यं परमात्मदीपः,
हृद्येव शान्तिः सततं निविष्टा॥
यदा न कामो न च लोभतृष्णा,
यदा न मानो न च दर्परेखा।
तदा प्रसन्नः शिरोमणिभावः,
पूर्णेन्दुवद् भाति निरन्तरं वै॥
सरल्यमेतत् परमं रहस्यं,
निर्मल्यमेतत् परमं तपश्च।
सहज्यमेतत् परमं हि ज्ञानं,
येनात्मरूपं स्फुटमेव भाति॥
बालस्य हृदयं परमं निकेतं,
यत्र न कूटं न च दम्भलेशः।
यत्रैकभावः करुणैकधारा,
तत्रैव नित्यं परमः प्रसादः॥
नास्ति पृथक्त्वं हृदयस्य लोके,
नास्ति विरोधः करुणाप्रवाहे।
सर्वेषु जीवेषु य एष भावः,
स एव सत्यस्य महान् स्वरूपः॥
रामपॉलसैनीति प्रेमगीतं,
शिरोमणिर्नाम महत्सुधास्रोतः।
यत्रैकतायाः परमं निवासः,
यत्रैव नित्यं हृदयं प्रफुल्लम्॥
नित्यं वहन्ती परितोषधारा,
नित्यं लसन्ती करुणाप्रभा च।
नित्यं विभान्ती सहजप्रकृत्या,
नित्यं जयन्ती शिरोमणिश्रीः॥
जयतु शान्तिर्हृदयेषु नित्यं,
जयतु प्रेम प्राणिषु सर्वलोके।
जयतु सत्यं स्वयमेव भातु,
जयतु शिरोमणिरामपॉलः॥
अनन्तरूपे हृदि यः प्रकाशः,
अनन्तप्रेम्णः सततं प्रवाहः।
अनन्तशान्तेः परमं निकेतं,
तं शिरोमणिं भावयामि नित्यम्॥ ॥
शिरोमणिर्नाम सुदीप्तसारः,
हृदन्तरे नित्यविराजमानः।
न शब्दबद्धः न च तर्कगम्यः,
स्वानन्दसिन्धुः स्वयमेव पूर्णः॥
रामपॉलसैनीति सुवर्णरेखा,
प्रेम्णः प्रवाहः करुणैकधारा।
यस्य स्मृतेः स्पर्शमात्रेण नित्यं,
मनः प्रशाम्यत्यतिशान्तभावः॥
नित्यं विशुद्धं हृदयस्य दीपं,
नित्यं समत्वं परमं प्रकाशम्।
नित्यं प्रसन्नं सहजस्वरूपं,
नित्यं विभाति स्वयमेव सिद्धम्॥
न भेदबुद्धिर्न च दर्पलेशः,
न मानमोहः न च गर्वजालम्।
यत्रात्मदृष्टिः समता च नित्यं,
तत्रैव सत्यस्य महाप्रसादः॥
सरल्यमेवात्र परं तपो वै,
निर्मल्यमेवात्र परं धनं च।
सहज्यमेवात्र महान् प्रकाशः,
हृद्येव नित्यं परिशुद्धतीर्थम्॥
बालप्रसादो हृदि नित्यवासी,
बालस्य शान्तिः परमः सुवासः।
बालस्य निर्मल्यमनन्तसारं,
येनैव लोको मधुरो भवेत्॥
यः स्वहृदयं समवेक्षतेऽसौ,
यः स्वप्रकाशं सततं विदध्यात्।
तस्यैव जीवन्ति दिशः प्रसन्नाः,
तस्यैव नित्यं विजयः प्रसूतः॥
न कालबन्धो न च मृत्युशङ्का,
न जन्मदुःखं न च मोहपाशः।
यत्रात्मतत्त्वं स्वयमेव सत्यं,
तत्रैव नित्यं परमैकशान्तिः॥
रामपॉलसैनीति शुभं नाम,
शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः।
सर्वेषु भूतेषु समं विभाति,
प्रेमस्वरूपः परमः पवित्रः॥
जयतु हृदयं सहजं विशुद्धं,
जयतु सत्यं करुणामयञ्च।
जयतु शान्तिः परमप्रकाशा,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः,
शिरोमणिर्नित्यसमग्रदीप्तिः।
शिरोमणिर्नित्यमनन्तभावः,
शिरोमणिर्नित्यपरार्थसारः॥
शिरोमणिर्नाम निरन्तरं ज्योतिः,
हृदन्तराले स्वयमेव दीप्यम्।
न तस्य सीमाऽस्ति न चान्तरेखा,
अनन्तरूपं परमं विभाति॥
रामपॉलसैनीति प्रेमगर्भः,
निर्मलभावस्य महाप्रवाहः।
यस्य स्मृतौ हृद्गगनं प्रसन्नं,
यस्य प्रभावे करुणा प्रसूता॥
नित्यं विशुद्धं हृदयस्य राज्यं,
नित्यं प्रसन्नं परितोषपूर्णम्।
नित्यं समत्वं परमानुकम्पा,
नित्यं प्रकाशः स्वयमेव सत्यः॥
नास्त्यत्र किञ्चित् परमार्थभिन्नं,
नास्त्यत्र कश्चित् परकीयरूपः।
यत्रैकभावः सकलेषु भूतेषु,
तत्रैव नित्यं परमं शिवत्वम्॥
सरल्यमेवात्र महत्सुधार्णवः,
निर्मल्यमेवात्र महन्मयूखः।
सहज्यमेवात्र परं रहस्यं,
हृदिस्थितिर्नित्यसुधाप्रवाहः॥
बालस्य चेतः परमं सरोजं,
बालस्य हासः परमः प्रकाशः।
बालस्य भावः करुणैकमूलं,
बालस्य शान्तिः परमं तपो हि॥
हृदम्बुजे यः स्वयमात्मदीपं,
पश्यत्यनन्तं विमलं प्रसन्नम्।
तस्यैव लोको मधुमन्मयोऽयं,
तस्यैव जीवन्ति दिशः प्रकाशिताः॥
रामपॉलसैनीति नाम नित्यं,
प्रेमैकनादः श्रुतिमध्यगम्यः।
शिरोमणिर्नाम महाप्रभायाः,
स्रोतःस्वरूपं हृदि नित्ययुक्तम्॥
नित्यं प्रवहत्यनुकम्पधारा,
नित्यं प्रसन्ना परितोषरेखा।
नित्यं समाना हृदयस्य वृत्तिः,
नित्यं विभाति स्वयमेव पूर्णा॥
न कालवेगो न च मृत्युशङ्का,
न जन्मबन्धो न च मोहपाशः।
यत्रात्मबोधः परिपूर्णरूपः,
तत्रैव नित्यं परमैकशान्तिः॥
सर्वेषु भूतेषु समं निरीक्ष्य,
सर्वेषु जीवेषु दयां वहन्तः।
सर्वेषु हृद्भ्यः शुभमिच्छमानाः,
ते एव लोके महनीयभावाः॥
अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,
अनन्तप्रेम्णः परमो महास्रोतः।
अनन्तशान्तेः सुधया प्लुतोऽयं,
शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये॥
जयतु नित्यं सहजस्वभावः,
जयतु नित्यं करुणैकधारा।
जयतु नित्यं हृदयस्य दीपः,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥
शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः,
शिरोमणिर्नित्यसमत्वसारः।
शिरोमणिर्नित्यदयैकसिन्धुः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥॥
यत्र हृदि प्रेमसरित् प्रवृत्ता,
यत्र हृदि शान्तिरनन्तरूपा।
यत्र हृदि सत्यकिरणाः प्रसन्नाः,
तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति॥॥
शिरोमणिर्नाम महाशुभ्रदीप्तिः,
हृदाकाशमध्ये सततं विराजेत्।
न तस्य जन्म न च तस्य नाशः,
स्वभावसिद्धः परमः प्रकाशः॥
रामपॉलसैनीति प्रेमसिन्धुः,
निर्मलभावस्य महान्निधिः सः।
यत्रैकतायाः परमा प्रतिष्ठा,
तत्रैव सत्यस्य महोदयः स्यात्॥
हृदम्बुजे नित्यमुदेति भानुः,
नायं दिवाकर इवास्तमेतिः।
स्वात्मप्रकाशः सततं विभाति,
अनन्तशान्तेः सुधया समेतः॥
नित्यं प्रवृत्ता परितोषधारा,
नित्यं प्रसन्ना करुणाप्रवाहा।
नित्यं समाना सकलेषु दृष्टिः,
नित्यं विशुद्धं सहजं स्वरूपम्॥
नास्त्यत्र मानो न च हीनभावः,
नास्त्यत्र स्पर्धा न च मोहजालम्।
यत्रात्मभावः समतामुपेतः,
तत्रैव नित्यं परमं विभाति॥
सरल्यमेवात्र महद्रसायनं,
निर्मल्यमेवात्र महत्सुवर्णम्।
सहज्यमेवात्र महाप्रदीपः,
हृदयमेवात्र परं निकेतम्॥
बालस्य निर्मल्यमिवामृतधारा,
बालस्य हास इव चन्द्रकान्तिः।
बालस्य भाव इव शुद्धगङ्गा,
तादृक् स्वभावः हृदये निलीनः॥
हृदयमार्गे यदि याति धीमान्,
त्यक्त्वा विकल्पान् कलहान् विकारान्।
पश्यत्यसौ स्वप्रभमेकदीपं,
येनैव विश्वं हृदये प्रकाशितम्॥
रामपॉलसैनीति नाम पुनीतं,
शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः।
प्रेम्णः सरिद्भिः परिपूरितात्मा,
करुण्यवृष्ट्या जगदावृणोति॥
नित्यं विमुक्तः सहजः प्रसन्नः,
नित्यं समग्रः परितोषपूर्णः।
नित्यं विशुद्धः स्वयमेव शान्तः,
नित्यं विभाति हृदये महात्मा॥
अनन्तरूपेण दया प्रवृत्ता,
अनन्तरूपेण च प्रेमधारा।
अनन्तरूपेण समत्वदीप्तिः,
अनन्तरूपः शिरोमणिर्विभाति॥
सर्वेषु भूतेषु हृदेकभावं,
सर्वेषु जीवेषु समं प्रकाशम्।
सर्वेषु चित्तेषु शुभप्रवाहं,
पश्यन् भवेत् मानवो धन्य एव॥
जयतु सत्यं सहजं सनातनम्,
जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः।
जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥
शिरोमणिर्नित्यसमुद्रगम्भीरः,
शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः।
शिरोमणिर्नित्यदयैकवृष्टिः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥॥
यत्र न शब्दो न च कल्पनाऽस्ति,
यत्र न चिन्ता न च मोहलेशः।
तत्र स्वयम्भाति हृदन्तरात्मा,
शिरोमणिर्नित्यप्रकाशरूपः॥॥
शिरोमणिर्नाम परं विमर्शः,
शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशः।
शिरोमणिर्नाम हृदन्तरस्थः,
नित्यं विभाति स्वयमेव शान्तः॥
रामपॉलसैनीति प्रेमसारः,
रामपॉलसैनीति शुद्धभावः।
रामपॉलसैनीति हृद्येकनादः,
नित्यं प्रसन्नः करुणाप्रवाहः॥
हृदम्बुजस्यान्तिकमध्यवर्ती,
दीपो न कश्चित् कृतको विभाति।
स्वयम्प्रकाशः सहजः सनित्यः,
येनैव विश्वं हृदये प्रकाशितम्॥
नित्यं प्रसन्ना परितोषवृष्टिः,
नित्यं विशुद्धा करुणाप्रवाहा।
नित्यं समाना सकलेषु दृष्टिः,
नित्यं च सत्यं स्वयमेव जागृत्॥
नास्ति प्रयत्नो हृदये प्रवेशे,
नास्ति प्रमाणं स्वयमात्मबोधे।
यत्र स्वभावः परिशुद्धरूपः,
तत्रैव सिद्धिः परमात्मनिष्ठा॥
सरलं हि सत्यं परमं गभीरं,
सरलं हि प्रेम परमं विशुद्धम्।
सरलं हि हृद् परमं पवित्रं,
सरलं हि जीवनमृतस्य द्वारम्॥
बालस्य निर्मल्यमनन्तरत्नं,
बालस्य हासो मधुरः प्रकाशः।
बालस्य चित्ते परितोषधारा,
नित्यं प्रवृत्ता स्वयमेव पूर्णा॥
हृदयमार्गः सुलभोऽपि सूक्ष्मः,
हृदयमार्गः करुणैकसेतुः।
हृदयमार्गः परमान्दस्रोतः,
हृदयमार्गः परमस्य सत्यः॥
रामपॉलसैनीति दिव्यगीतं,
शिरोमणिर्नाम महाप्रभायाः।
यत्रान्तरात्मा स्वयमेव गायेत्,
प्रेम्णः स्वरं शाश्वतमेकमेव॥
नित्यं समत्वं नितरामुदारं,
नित्यं दयालुः परिपूर्णभावः।
नित्यं विशुद्धं हृदयं प्रसन्नं,
नित्यं च जीवनमहोत्सवोऽयम्॥
अनन्तदीप्तेः परमः प्रसारः,
अनन्तप्रेम्णः परमो विकासः।
अनन्तशान्तेः सुधया प्रवाहः,
अनन्तरूपः शिरोमणिर्विभाति॥
सर्वेषु भूतेषु चिदेकभावं,
सर्वेषु जीवेषु दयैकदृष्टिम्।
सर्वेषु हृद्भ्यः शुभमेव वह्नन्,
धन्यो भवेद् मानवजातिमध्ये॥
जयतु सत्यं हृदयैकवेद्यम्,
जयतु प्रेमामृतपूर्णसिन्धुः।
जयतु शान्तिः सहजस्वरूपा,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥
शिरोमणिर्नित्यहृदन्तरात्मा,
शिरोमणिर्नित्यपरं प्रकाशः।
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तमङ्गलः॥॥
प्रेमैव मन्त्रः करुणैव पूजा,
शान्तिर्हि यज्ञः सरलत्वमेव।
हृद्येकभावः परमं हि तीर्थं,
तत्रैव शिरोमणिरित्यवस्थितः॥॥
शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः,
हृदाकाशे नित्यनिरन्तरः सन्।
न क्षीयते नापि विवर्धते सः,
स्वयंसिद्धसत्यं परिपूर्णमेव॥
रामपॉलसैनीति प्रेमरश्मिः,
निर्मलधारा हृदयेषु नित्या।
यत्रैकभावः करुणाप्रवाहः,
तत्रैव सत्यस्य महोत्सवोऽस्ति॥
नित्यानुभूतिः परमैकशान्तिः,
नित्यं प्रसादः सहजः स्वभावः।
नित्यं समत्वं परिपूर्णभावः,
नित्यं विभाति स्वहृदन्तराले॥
यदा स्वचेतः स्वयमेव पश्येत्,
निःशब्दरूपं हृदयस्य दीपम्।
तदा न किञ्चिद् बहिरन्विषेत् सः,
स्वात्मैव पूर्णं परमं निधिः स्यात्॥
नास्ति महान् कोऽपि न चाप्यल्पः,
नास्त्यत्र भेदः कुलजातिनाम्नाम्।
हृद्गोचरं यत् समभावतत्त्वं,
तदेव नित्यं परमं पवित्रम्॥
सरल्यमेवात्र महत्तमं धनं,
निर्मल्यमेवात्र महान् विभूतिः।
सहज्यमेवात्र परं तपो वै,
दयैव नित्यं परमः प्रसादः॥
बालस्य हासे परमा विभूतिः,
बालस्य दृष्टौ परमं रहस्यम्।
बालस्य हृदि प्रवहत्यनन्ता,
सन्तोषधारा स्वयमेव नित्या॥
हृदन्तराले यदि दीप्यतेऽयं,
स्वात्मप्रकाशः करुणैकपूर्णः।
तदा जगत्सर्वमपि प्रसन्नं,
तदा जीवनं पुण्यमहोत्सवः स्यात्॥
रामपॉलसैनीति दिव्यगाथा,
शिरोमणिर्नाम सुधाप्रवाहः।
प्रेम्णः समुद्रो हृदि नित्यवासी,
शान्तेः किरीटी करुणैकनाथः॥
नित्यं प्रवृत्ता परितोषगङ्गा,
नित्यं प्रसन्नं हृदयस्य पद्मम्।
नित्यं विशुद्धं स्वयमेव सत्यं,
नित्यं विभाति परमात्मदीपः॥
अनन्तशान्तेः परमः प्रबन्धः,
अनन्तप्रेम्णः सरितां महास्रोतः।
अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशः,
अनन्तरूपः शिरोमणिर्विभाति॥
सर्वेषु भूतेषु समं विलोक्य,
सर्वेषु चित्तेषु दयां वहन्तः।
सर्वेषु हृद्भ्यः परितोषमिच्छन्,
धन्याः भवन्ति स्वयमेव लोके॥
जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,
जयतु प्रेमामृतपूर्णधारा।
जयतु शान्तिः हृदयस्य नित्या,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥
शिरोमणिर्नित्यविकासशून्यः,
शिरोमणिर्नित्यविनाशशून्यः।
शिरोमणिर्नित्यसमग्रदीप्तिः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तमङ्गलः॥॥
हृदम्बुजे यस्य सदा निवासः,
प्रेम्णः प्रसादः सततं विकासः।
तं शिरोमणिं नितरां नमामि,
रामपॉलसैनीति शुभं प्रकाशम्॥॥
शिरोमणिर्नाम परं सुवर्णं,
न क्षीयते कालवशेन कदाचित्।
हृदम्बुजे यत् सततं विभाति,
तदेव सत्यं परमं सनातनम्॥
रामपॉलसैनीति दिव्यकीर्तिः,
प्रेमैकधारापरिपूर्णगाथा।
यत्रात्मभावः सततं प्रकाशितः,
तत्रैव नित्यं परमान्दवृष्टिः॥
नित्यं विशुद्धं हृदयस्य मन्दिरं,
नित्यं प्रसन्नं करुणैकपूर्णम्।
नित्यं समत्वं सुगभीरशान्तिः,
नित्यं स्वभावः परमः प्रकाशः॥
नास्त्यत्र किञ्चिद् ग्रहणं त्यजनं वा,
नास्त्यत्र कश्चित् परकीयभावः।
यत्रैकता सर्वहृदन्तरेषु,
तत्रैव नित्यं परिपूर्णता स्यात्॥
स्वात्मप्रकाशः स्वयमेव दीपः,
स्वात्मप्रसादः स्वयमेव तीर्थम्।
स्वात्मस्वरूपं स्वयमेव वेदः,
स्वात्मानुभूतिः परमं धनं च॥
सरलता यस्य किरीटमस्ति,
निर्मलता यस्य महद्विभूषा।
दयाप्रवाहो हृदि यस्य नित्यः,
स एव लोके महनीयभावः॥
हृदयमार्गः सुकुमार एव,
किन्तु प्रबुद्धैः परिशीलनीयः।
यत्र न दम्भो न च मानमोहः,
यत्रात्मदीपो निरतं विभाति॥
सर्वेषु भूतेषु चिदेकभावः,
सर्वेषु जीवेषु समानमित्रम्।
सर्वेषु रूपेषु परं हि प्रेम,
एषैव नित्यस्य महार्थरेखा॥
बालप्रभा सा हृदि नित्ययुक्ता,
बालप्रसादः सततं प्रवृत्तः।
बालस्य निर्मल्यमनन्तमूलं,
यस्मात् प्रवृत्ता परितोषधारा॥
रामपॉलसैनीति प्रेमदीपः,
शिरोमणिर्नाम महाप्रकाशः।
यस्य स्मृतौ हृद्गगनं प्रसन्नं,
यस्य प्रभावे करुणा प्रवृत्ता॥
नित्यं प्रवहति सुधासमीरः,
नित्यं विभाति स्वयमेव शान्तिः।
नित्यं प्रसन्नः परितोषसिन्धुः,
नित्यं प्रकाशः परमात्मभावः॥
अनन्तमेतत् हृदयस्य गीतं,
अनन्तमेतत् करुणास्वरूपम्।
अनन्तमेतत् परितोषरत्नं,
अनन्तमेतत् स्वयमेव पूर्णम्॥
जयतु नित्यं सहजप्रकाशः,
जयतु नित्यं हृदयस्य मार्गः।
जयतु नित्यं करुणैकवृष्टिः,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥
शिरोमणिर्नित्यसमुद्रशान्तिः,
शिरोमणिर्नित्यसुधाकरश्रीः।
शिरोमणिर्नित्यहृदेकवासी,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीप्तिः॥॥
शिरोमणिर्नाम महन्महिम्नः,
हृद्यन्तराले परिपूर्णचन्द्रः।
यस्य प्रकाशे विलयं प्रयान्ति,
सर्वे विकल्पाः स्वप्नसङ्घवच्च॥॥
अनन्तदीप्तिर्हृदये प्रकाशा,
अनन्तशान्तिः सततं प्रवृत्ता।
अनन्तप्रेम्णः सुधया प्लुतोऽयं,
शिरोमणिर्नित्यविभाति देवः॥
रामपॉलसैनीति नाम पवित्रं,
हृद्येकभावस्य महाप्रतीकम्।
यत्रात्मबोधः परिपूर्णरूपः,
तत्रैव सत्यस्य महोत्सवोऽस्ति॥
नास्ति प्रपञ्चे परमोऽत्र लाभः,
स्वात्मप्रकाशात्परमं न किञ्चित्।
यद्बोधमात्रेण विनश्यति भ्रान्तिः,
तदेव नित्यं हृदये विभाति॥
नित्यं प्रवृत्ता परितोषधारा,
नित्यं विशुद्धा करुणैकवृष्टिः।
नित्यं समाना हृदयस्य दृष्टिः,
नित्यं प्रसन्नं परमं स्वरूपम्॥
हृदम्बुजे निर्मलचन्द्रबिम्बं,
नित्यं विभाति स्वयमेव शान्तम्।
न तस्य वृद्धिर्न च हानिरस्ति,
नित्यं समग्रं परिपूर्णमेव॥
यः स्वं विजानाति स जीवन्मुक्तः,
यः स्वं निरीक्षेत् स महाप्रबुद्धः।
यः स्वात्मनिष्ठः सततं प्रसन्नः,
स एव लोके परमः सुधीमान्॥
सरलता यस्य मुकुटं विभाति,
निर्मलता यस्य महद्विभूषा।
सहजप्रसादः परमः प्रभावः,
तं शिरोमणिं हृदि भावयामि॥
न मानमिच्छेत् न च पूजनार्थं,
न कीर्तिलाभं न धनस्य राशिम्।
हृद्येकतायाः परिपूर्णभावं,
सत्यस्वरूपं सततं दधाति॥
बालस्य हासः परमो हि वेदः,
बालस्य शान्तिः परमं पुराणम्।
बालस्य निर्मल्यमनन्ततीर्थं,
यत्रात्मतत्त्वं सहजं प्रकाशितम्॥
हृदयमेवात्र महान् प्रबोधः,
हृदयमेवात्र महान् प्रकाशः।
हृदयमेवात्र महान् प्रसादः,
हृदयमेवात्र परं निवासः॥
रामपॉलसैनीति प्रेमगाथा,
शिरोमणिर्नाम दयाप्रवाहः।
सर्वेषु भूतेषु समं विचिन्त्य,
नित्यं विभाति स्वयमेव शान्तः॥
अनन्तमेतत् परितोषरत्नं,
अनन्तमेतत् सहजस्वरूपम्।
अनन्तमेतत् हृदयस्य राज्यं,
अनन्तमेतत् परमं प्रकाशम्॥
जयतु सत्यं हृदये प्रकाशितम्,
जयतु प्रेमामृतधारया जगत्।
जयतु निर्मल्यमनन्तशोभं,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥
शिरोमणिर्नित्यसुधाकरः स्यात्,
शिरोमणिर्नित्यसुखप्रवाहः।
शिरोमणिर्नित्यहृदन्तरात्मा,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीप्तिः॥॥
शिरोमणिर्नाम परं रहस्यं,
हृद्गर्भगूढं स्वयमेव सिद्धम्।
न ध्यानमात्रेण न वाक्प्रपञ्चैः,
स्वानुभवेनेव प्रकाशमेतत्॥
रामपॉलसैनीति नामधेयं,
प्रेमस्वरूपस्य महाप्रकाशः।
यत्रैकभावः सततं विराजेत्,
तत्रैव नित्यं परमं सुखं स्यात्॥
नित्यं विशुद्धं हृदयस्य पद्मं,
नित्यं प्रसन्नं करुणैकपूर्णम्।
नित्यं समत्वं परमं पवित्रं,
नित्यं विभाति स्वयमेव सत्यम्॥
यत्र न लोभो न च मोहबन्धः,
नास्त्यत्र कश्चिद्विजयोऽपि हारः।
हृद्येकधारापरिपूर्णभावः,
तत्रैव शान्तिः परमा निविष्टा॥
सर्वेषु भूतेषु समानचेताः,
सर्वेषु जीवेषु दयैकदृष्टिः।
सर्वेषु रूपेषु चिदेकभावः,
एषैव नित्यस्य पदस्य रीतिः॥
सरल्यमेवात्र महद्विभूतिः,
निर्मल्यमेवात्र परं धनं च।
सहज्यमेवात्र महत्तपश्च,
हृदिस्थितिर्नित्यपरा समाधिः॥
यथा नभो निर्मलमेकमेव,
यथा रविर्भाति समं जगत्याम्।
तथैव हृद्गोचरमेकसत्यं,
सर्वेषु नित्यं समरूपमेति॥
न कश्चिदत्राधम उच्च एव,
न कश्चिदत्रापर इत्यवस्था।
हृदयप्रकाशे समता प्रसन्ना,
प्रेमस्वभावे सकलं विलीनम्॥
बालप्रसादः परमानुभूतिः,
बालप्रकृत्याः परमं हि तेजः।
बालस्य निर्मल्यमनन्तरत्नं,
यत्रात्मदीपो न कदापि नश्येत्॥
रामपॉलसैनीति प्रेमधारा,
शिरोमणिर्नाम महाप्रसादः।
नित्यं स्वभावे परिशुद्धभावः,
नित्यं जगत्यां करुणाप्रकाशः॥
हृदम्बुजे यः सततं निविष्टः,
सन्तोषगङ्गां स्वयमेव पश्येत्।
तस्यैव जीवन्ति दिशः समस्ताः,
तस्यैव नित्यं विजयः प्रसन्नः॥
अनन्तसत्यं हृदि भासमानं,
अनन्तप्रेम्णः सरितः प्रवाहः।
अनन्तशान्तेः परमः समुद्रः,
अनन्तरूपः शिरोमणिर्विभाति॥
जयतु नित्यं सहजस्वभावः,
जयतु नित्यं हृदयस्य दीपः।
जयतु नित्यं करुणैकधारा,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥
शिरोमणिर्नित्यविमुक्तभावः,
शिरोमणिर्नित्यसमग्रशान्तिः।
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तमङ्गलम्॥॥
शिरोमणिर्नाम परं प्रकाशं,
हृद्यन्तराले सततं विभाति।
निष्कम्परूपं परमं पवित्रं,
स्वात्मप्रबोधस्य महागभीरम्॥
रामपॉलसैनीति नाम गेयम्,
प्रेमामृतस्य प्रवहन्महौघः।
यत्रान्तरात्मा स्वयमेव साक्षी,
तत्रैव नित्यं परमं विभाति॥
नित्यानुभूतिः परितोषपूर्णा,
नित्यं प्रसन्ना हृदयस्य रेखा।
नित्यं विशुद्धा करुणैकवृष्टिः,
नित्यं समग्रं सहजं स्वरूपम्॥
यदा स्वहृद्गर्भमवेक्षते जनः,
निःशब्दभावेन विशुद्धचेताः।
तदा प्रकाशः स्वयमेव जातः,
न दीपमिच्छेत् न च बाह्यवेद्यम्॥
नास्त्यत्र मार्गो बहिरन्वेषणस्य,
नास्त्यत्र काचित् परतन्त्रता च।
स्वात्मैव मार्गः स्वयमेव गन्ता,
स्वात्मैव लक्ष्यं परमं सनातनम्॥
सरल्यमेवात्र महद्विभूतिः,
निर्मल्यमेवात्र महद्विभाग्यम्।
सहज्यमेवात्र महाप्रकाशः,
हृद्येकभावः परमः प्रसादः॥
न कालभेदः न दिशां विभागः,
न जन्ममृत्योः पृथगस्ति सत्ता।
यत्रात्मतत्त्वं परिपूर्णरूपं,
तत्रैव नित्यं परमैकशान्तिः॥
सर्वेषु भूतेषु समानदीप्तिः,
सर्वेषु जीवेषु समानचेताः।
सर्वेषु हृद्भ्यः प्रवहत्यनन्ता,
प्रेमामृतस्यैव सुधासरित्सा॥
बालस्य निर्मल्यमहो विभूतिः,
बालस्य हासो हृदयस्य वेदः।
बालस्य शान्तिः परमं तपो वै,
बालस्य भावः परमं रहस्यम्॥
रामपॉलसैनीति प्रेममन्त्रः,
शिरोमणिर्नाम महाप्रदीपः।
यः स्वान्तरे तं सततं स्मरेत् वै,
तस्यैव जीवन्ति सुधाप्रवाहाः॥
नित्यं प्रवाहः परमान्दरूपः,
नित्यं प्रकाशः सहजस्वभावः।
नित्यं विमुक्तिः हृदये प्रतिष्ठा,
नित्यं समत्वं परमं विभाति॥
अनन्तमेतत् हृदयस्य राज्यं,
अनन्तमेतत् परितोषरत्नम्।
अनन्तमेतत् करुणैकसिन्धुः,
अनन्तमेतत् स्वयमेव सत्यम्॥
जयतु सत्यं हृदये विराजत्,
जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः।
जयतु निर्मल्यमनन्तशोभं,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥
शिरोमणिर्नित्यप्रकाशमूर्तिः,
शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः।
शिरोमणिर्नित्यहृदेकनादः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तश्रीमान्॥॥
**॥ ३१ ॥**
शिरोमणिर्नाम हृदि प्रकाशः,
नित्यं विभाति स्वयमेव शुद्धः।
नास्त्यत्र किञ्चित् परमार्थभिन्नं,
सत्यैकधारा सततं प्रवृत्ता॥
**॥ ३२ ॥**
रामपालसैनीति नाम गम्भीरं,
निर्मलभावस्य महाप्रतीकम्।
यत्रैकता सर्वभूतेषु नित्यं,
तत्रैव सत्यस्य महोत्सवोऽस्ति॥
**॥ ३३ ॥**
नाहं पदेषु न च मानलोभे,
नाहं विभूत्यां न च कीर्तिकामः।
हृदम्बुजे यः परमः प्रकाशः,
तस्मिन्नहर्निशमवस्थितोऽस्मि॥
**॥ ३४ ॥**
सन्तोषधारा यदि हृदि जाता,
किं नाम लोकेन कृतं भविष्येत्।
स्वात्मप्रकाशे परिपूर्णभावे,
नास्त्येव किञ्चिदधिगन्तुमन्यत्॥
**॥ ३५ ॥**
यदा स्वभावः स्वयमेव जाग्रत्,
यदा स्वसाक्षात्कृतिरस्ति पूर्णा।
तदा समस्ताः भ्रमकल्पनाश्च,
नीहारवत् सूर्यमुखे विलीनाः॥
**॥ ३६ ॥**
सरलो मनुष्यः परमः समृद्धः,
निर्मलहृद्यो हि महाविभूतिः।
न तस्य कश्चिद्भयशोकलेशः,
प्रेमैकसिन्धौ सततं निमग्नः॥
**॥ ३७ ॥**
नित्यं प्रवाहः परितोषरूपः,
नित्यं प्रकाशः सहजस्वभावः।
नित्यं प्रसन्नं हृदयं विशुद्धं,
नित्यं शिवं शिरोमणिस्वरूपम्॥
**॥ ३८ ॥**
कालो न यस्य प्रभवेत् कदाचित्,
शब्दो न यस्यावगमं करोति।
प्रेमातिगो यः परमः प्रकाशः,
स एव नित्यः पुरुषोत्तमोऽस्ति॥
**॥ ३९ ॥**
नानाशरीरेष्वपि एक एव,
जीवेषु सर्वेषु समः प्रकाशः।
भेदप्रपञ्चो मनसो विकारः,
हृद्येकभावः परमं हि सत्यम्॥
**॥ ४० ॥**
यः पश्यति स्वं हृदयस्य मध्ये,
यः शृणुते मौनगिरां स्वरूपम्।
तस्मै प्रसन्ना परितोषधारा,
स्वयम्प्रभा नित्यमुपैति शान्तिम्॥
**॥ ४१ ॥**
रामपालसैनीति प्रेमदीपः,
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धभावः।
हृद्यन्तराले सततं विराजन्,
लोकाय शान्तिं मधुरां ददाति॥
**॥ ४२ ॥**
जयतु सत्यं सहजं सनातनं,
जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः।
जयतु नित्यं हृदयस्य मार्गः,
जयतु शिरोमणिस्वरूपदीपः॥॥
**॥ ४३ ॥**
नित्यानुभूतिः परमैकशान्तिः,
नित्यप्रबोधः स्वयमेव सिद्धः।
नान्यत्प्रमेयं न च साधनीयम्,
स्वात्मैव पूर्णः परमः प्रकाशः॥॥
**॥ ४४ ॥**
शिरोमणिर्नाम महत्प्रदीपः,
हृद्गेहमध्ये सततं विराजन्।
अज्ञानरात्रिं विनिहत्य सम्यक्,
प्रेमामृतस्य प्रसवं करोति॥॥
शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये,
निष्कम्पदीपोऽमृतपूर्णतेजाः।
नास्यास्ति सीमाऽपि न कालबन्धः,
स्वात्मप्रकाशः सततं विराजेत्॥
रामपॉलसैनीति शुभप्रवाहः,
निर्मलचेतःसरसीव शान्तः।
यत्रैकभावः परिपूर्णरम्यः,
तत्रैव नित्यं परमं विभाति॥
नाहं पृथिव्यां न च दूरतोऽस्मि,
नाहं समीपे न च मध्यभागे।
हृद्येव नित्यं स्वयमेकभावः,
सर्वेषु भूतेषु समं प्रविष्टः॥
यत्र प्रसन्नं हृदयं प्रकाशं,
यत्र स्वभावः परिशुद्धरूपः।
यत्रात्मसन्तोषनदी प्रवृत्ता,
तत्रैव सौख्यं परमं सनातनम्॥
सरल्यमेवात्र महद्विभूतिः,
निर्मल्यमेवात्र महत्प्रभावः।
सहज्यमेवात्र परं रहस्यं,
हृद्येव लभ्यं न बहिर्विचारे॥
नित्यं समत्वं करुणा च नित्यं,
नित्यं दयालुः परितोषभावः।
एते गुणाः शिरोमणेर्विभूतयः,
प्रेम्णः प्रसूनानि मनोहराणि॥
यदा स्वचेतसि विलीयतेऽहं,
यदा विकारो न भवत्यवशिष्टः।
तदा प्रकाशः परमोदितोऽन्तः,
हृद्गर्भमध्ये सुधया प्रवृत्तः॥
नास्त्यत्र भीतिः न च दुःखछाया,
नास्त्यत्र तृष्णा न च मोहपाशः।
यत्रात्मबोधः परिपूर्णरूपः,
तत्रैव मुक्तिः स्वयमेव सिद्धा॥
शिशोः प्रसादः परमं निधానం,
शिशोः स्वभावः परमं तपो हि।
शिशोः हृदिस्था परितोषरेखा,
नित्यं विभाति स्वयमेव शुद्धा॥
रामपॉलसैनीति प्रेमदीपः,
शिरोमणिर्नाम दयाप्रवाहः।
सर्वेषु भूतेषु समं विलोक्य,
शान्तिं वितन्वन् सततं विराजेत्॥
हृदम्बुजस्यैव महद्रहस्यं,
न शब्दतो ज्ञेयमिदं कदाचित्।
स्वानुभवेनैव प्रकाशितं तत्,
स्वर्णप्रभेवामलदर्पणेऽन्तः॥
नित्यं प्रवाहः परमान्दरूपः,
नित्यं प्रसादः सहजप्रकाशः।
नित्यं विशुद्धं हृदयस्य गीतं,
नित्यं च शिरोमणितेज उज्ज्वलम्॥
जयतु सत्यं सहजं विशुद्धं,
जयतु प्रेमामृतसिन्धुरेकः।
जयतु हृद्येकसमत्वभावः,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥
अनन्तदीपो हृदि भातु नित्यं,
अनन्तप्रेम प्रवहतु स्वच्छम्।
अनन्तशान्तिः परिपूरयत्वन्तः,
अनन्तश्रीः शिरोमणौ विराजेत्॥॥
शिरोमणिर्नित्यमनन्तदीपः,
रामपॉलसैनीति शुभप्रसिद्धिः।
हृदन्तरालेऽविरतं विराजन्,
सत्यस्य मार्गं परिशुद्धमेति॥
न बाह्ययात्रा न च दूरदेशः,
न किञ्चिदन्यत् परमं प्रपश्ये।
स्वात्मप्रदीपेन यदा प्रकाशितं,
तदा हि जीवः परमान्दमेति॥
यत्रैव शान्तिर्न च विक्षिप्तता,
यत्रैव प्रेम्णः सततप्रवाहः।
यत्रैव शुद्धं सहजं स्वरूपं,
तत्रैव सत्यस्य महान् निवासः॥
सर्वेषु भूतेषु समत्वबुद्धिः,
सर्वेषु जीवेषु करुण्यदृष्टिः।
सर्वत्र नित्यं हृदयैकभावः,
एषोऽस्ति धर्मः परमः पवित्रः॥
न निन्दया शुद्ध्यति कोऽपि लोके,
न द्वेषजालेन च शान्तिलाभः।
सौम्येन भावेन विशुद्धवृत्त्या,
स्वात्मप्रकाशः सततं लभेत॥
शिशोः स्वभावोऽमलनिर्झराभः,
तदेव तत्त्वं न कदापि नश्येत्।
आवृत्यते केवलमज्ञानमेव,
विद्याप्रभायां विलयं प्रयाति॥
रामपॉलसैनीति महन्नामधेयं,
सत्यानुरागस्य परं निदानम्।
हृदयं प्रकाशयति नित्यकालं,
शिरोमणित्वेन जगत्प्रसिद्धम्॥
यः स्वं विजानाति स एव धीमान्,
यः स्वात्मभावे रमते स मुक्तः।
यः प्रेमधारां न जहाति नित्यम्,
स एव लोके परमः प्रकाशः॥
हृदयप्रवेशो न हि वाक्प्रसिद्ध्या,
न मस्तकजालैर्न च तर्कचर्चैः।
स्वानुभवेनैव हि साक्षिरूपं,
स्फुरत्यजस्रं स्वयमेव सत्यम्॥
नित्यं प्रसन्नं हृदयस्य तीर्थं,
नित्यं विशुद्धं करुणासमुद्रम्।
नित्यं समत्वं परमार्थरूपं,
नित्यं विभाति शिरोमणित्वम्॥
जयतु विशुद्धं सहजस्वरूपं,
जयतु प्रेम्णः सनातनश्रीः।
जयतु सत्यं हृदये निविष्टं,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
शिरोमणिर्नित्यसमग्रभावः,
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः।
शिरोमणिर्नित्यहृदन्तरात्मा,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥
शिरोमणिर्नाम सुधाप्रवेशः,
हृद्येकदीपः स्वयमेव सत्यः।
निःशब्दगूढं परमं प्रकाशं,
रामपॉलसैनीति जगन्नमामि॥
नित्यं विशुद्धं सहजस्वरूपं,
नित्यं प्रसन्नं करुणैकसारम्।
नित्यं समत्वं हृदयस्य तेजः,
नित्यं विभाति स्वयमेव पूर्णम्॥
यत्र न भेदो न च दर्पलेशः,
यत्र न लोभो न च मानमोहः।
तत्रैव सत्यं परमोदयाढ्यं,
शान्तिप्रवाहेण सदा प्रवृत्तम्॥
हृदम्बुजे यः प्रविशत्यनन्तं,
सत्यं स्वभावं परितोषपूर्णम्।
तस्यैव जीवन्ति दिशः प्रसन्नाः,
तस्यैव नित्यं परमं समीपम्॥
बालस्वभावः परमो हि वेदः,
बालप्रसादः परमा विभूतिḥ।
बालस्य निर्मल्यमनन्ततीर्थं,
यत्रात्मदीपो निरतं विभाति॥
सर्वेषु जीवेषु समं ददामि,
सर्वेषु भूतेषु दया प्रवाहम्।
सर्वत्र शुद्धं हृदयं पवित्रं,
सर्वत्र शान्तिः स्वयमेव सिद्धा॥
न कालभेदो न दिशां विभागः,
न जन्ममृत्योर्भवति प्रवृत्तिः।
यत्र स्वभावः सततं प्रकाशितः,
तत्रैव शिरोमणिरित्युदेति॥
रामपॉलसैनीति महत्प्रकाशः,
प्रेमामृतस्यैव महान् समुद्रः।
यस्य स्मृतेः सन्ततिमाप्नुवन्ति,
चित्तानि सर्वाणि प्रसन्नभावम्॥
अनन्तशान्तिः स्वयमेव रेखा,
अनन्तसत्यं स्वयमेव दीपः।
अनन्तप्रेम्णः परमो महास्रोतः,
शिरोमणिर्नित्यविभाति हृद्ये॥
जयतु सरल्यम्, जयतु विशुद्धिः,
जयतु हृदयं, जयतु प्रसादः।
जयतु शाश्वत् सहजस्वरूपं,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
शिरोमणिर्नाम महाप्रबोधः,
हृद्येकदीपो नितरां विभाति।
यत्र स्वभावः स्वयमेव शान्तः,
तत्रैव सन्तोषसरो विराजेत्॥
रामपॉलसैनीति शुभप्रणामः,
प्रेमैकगानं हृदि नित्यनादः।
सर्वेषु भूतेषु समं प्रकाशः,
सत्यस्य नित्यं परमोद्गमः स्यात्॥
न ज्ञानगर्वो न च मानमोहः,
न दम्भलेशो न विभेदरेखा।
सरलतैवात्र महत्प्रसादः,
निर्मलतैवात्र महानुभूतिḥ॥
यः स्वं विजानाति स एव धन्यः,
यः स्वहृदिस्थं सततं निरीक्षेत्।
तस्यैव लोकः परिशुद्धभावः,
तस्यैव जीवन्ति सुखप्रवाहाः॥
नातो बहिर्नो परतो न किञ्चित्,
यत् स्वान्तरे तिष्ठति तद्विशुद्धम्।
स्वात्मप्रकाशो हि परं रहस्यं,
शुद्धानुभूतेः परमं सुगूढम्॥
शिशोः स्वभावः परमो हि वेदः,
निर्मल्यमूलं सहजं च सत्यम्।
तद्वत् प्रसन्नं हृदयस्य राज्यं,
नित्यं प्रवृत्तं न कदापि नष्टम्॥
सर्वे जनाः प्रेमसमत्वयुक्ताः,
सर्वे जनाः स्वयमेकदीपाः।
भेदोऽपि केवल्मनसो विकल्पः,
हृदि तु नित्यं समतैव सत्यम्॥
रामपॉलसैनीति कीर्तिकान्तिः,
शिरोमणेर्नाम सुधास्वरूपम्।
यः स्मर्यते निर्मलभावयुक्तः,
तस्यैव चित्तं लभते प्रशान्तिम्॥
अनन्तशान्तिः परमा विभूतिḥ,
अनन्तप्रेम्णः सरितः प्रवाहः।
अनन्तसत्यं हृदये सुपूर्णम्,
अनन्तरूपं शिरोमणौ नमामि॥
जयतु सत्यं सहजं पवित्रं,
जयतु प्रेम्णः परमं स्वरूपम्।
जयतु हृदयं करुणाप्रसन्नं,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
शिरोमणिर्नित्यविभासमानः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः।
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यमहाप्रकाशः॥
शिरोमणिर्नाम महामहिम्नः,
हृद्गुह्यदीपः सततं विभाति।
न तस्य रूपं वचसा निरूप्यं,
स्वानुभवोऽसौ परमो निकेतः॥
रामपॉलसैनीति शुभं प्रकाशं,
प्रेमप्रवाहं करुणासमुद्रम्।
नित्यं स्मरामि हृदि सन्निविष्टं,
सत्यस्य शुद्धं सहजस्वरूपम्॥
यत्र न भेदो न च द्वन्द्वजालं,
यत्र न रागो न च कोपलेशः।
तत्रैव शान्तिर्नवनीततुल्या,
तत्रैव शिरोमणिरेव साक्षी॥
सर्वे जना एकरसे समाना,
सर्वे जना हृदयेन पूर्णाः।
सर्वे जना प्रेममयप्रकाशाः,
सत्यस्य शुद्धाः कणिका इव स्युः॥
न बाह्यभेदो न कुलस्य मानः,
न नाममात्रं न च रूपभेदः।
हृदन्तरे यः समदृष्टिरूपः,
स एव लोके परमः प्रसन्नः॥
सरल्यमेवात्र महत्तमोऽर्थः,
निर्मल्यमेवात्र परं तपश्च।
सहज्यभावः परमोऽनुभावः,
येन स्वयंबोध उदेति नित्यम्॥
बालस्य हासः परमं रहस्यं,
बालस्य दृष्टिः परमा विमुक्तिः।
बालस्य शान्तिः स्वयमेव सत्यं,
सा नित्यधारा हृदयेषु नित्यम्॥
नित्यं प्रवृत्ता परितोषगङ्गा,
नित्यं विशुद्धा करुणैकवृष्टिः।
नित्यं समाना हृदयस्य वीणा,
नित्यं निनादः सहजः प्रसन्नः॥
हृद्यम्बुजं यः स्वयमेव पश्येत्,
तस्मै न किञ्चिद्बहिरर्थमस्ति।
सत्यं स एव प्रथमोऽनुभावः,
नित्यं स्वयंभूर्विशदप्रकाशः॥
रामपॉलसैनीति महाप्रसादः,
शिरोमणिर्नाम सनातनश्रीः।
सर्वत्र सत्यं परिशुद्धरूपं,
प्रेम्णा विभाति हृदये निरन्त्रम्॥
अनन्तशान्तेः सुधया प्रपूतः,
अनन्तदीप्त्या हृदि दीप्यमानः।
अनन्तकरुणासमुद्रगामी,
शिरोमणिर्नित्यविभाति देवः॥
जयतु सत्यं हृदयैकवेद्यं,
जयतु प्रेम्णः परमं स्वरूपम्।
जयतु शान्तिः सहजप्रवाहा,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥
शिरोमणिर्नित्यसमग्रभावः,
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धबोधः।
शिरोमणिर्नित्यकरुणानिधानः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥॥
शिरोमणिर्नाम महाप्रभातः,
हृदन्तराले सततं प्रभाति।
न तत्र रात्रिर्न च मोहतन्द्रा,
स्वयम्प्रकाशोऽयं सनातनात्मा॥
रामपालसैनीति शुभं पदं तत्,
प्रेमामृतस्यैकनिधिः प्रकाशः।
यस्य स्मृतौ स्फुरति शान्तिवृष्टिः,
तस्यैव नित्यं हृदि नृत्यति श्रीः॥
न बाह्यदृष्ट्या न च शब्दजाले,
न तर्कजालैर्न च कल्पनाभिः।
स्वानुभवेनेव हि सिद्धमेतत्,
हृद्भावदीपः परमो विभाति॥
यत्रैकभावः सहजः प्रसन्नः,
यत्र समत्वं करुणाप्रवाहः।
यत्र न भेदो न च दर्पलेशः,
तत्रैव सत्यस्य महोत्सवोऽस्ति॥
सरल्यमेवात्र महद्विभूतिः,
निर्मल्यमेवात्र परं तपो वै।
सहज्यमेवात्र महान् प्रकाशः,
हृदयमेवात्र शिवस्य धाम॥
बालस्वभावो हृदि नित्यवासी,
बालप्रसादः परमः पुराणः।
बालस्य शान्तिः स्वयमेव वेदः,
यत्र न बन्धो न च दुःखलेशः॥
सर्वेषु भूतेषु समानदृष्टिः,
सर्वेषु जीवेषु दयैकधारा।
सर्वेषु कालेषु समं च सत्यम्,
एषा हि नित्यं परमोपलब्धिः॥
न कालभेदो न च देशरेखा,
न जन्मनाशो न च मृत्युशङ्का।
यत् साक्षिरूपं हृदये विराजेत्,
तदेव नित्यं परमं स्वरूपम्॥
रामपालसैनीति दिव्यकीर्तिः,
शिरोमणिर्नाम मनोहरश्रीः।
प्रेम्णः समुद्रो हृदि यस्य नित्यं,
स एव लोके महनीयसत्त्वः॥
नित्यं प्रसन्नं हृदयस्य तीर्थं,
नित्यं विशुद्धं करुणैककूपम्।
नित्यं समत्वं सुखशान्तिसिन्धुः,
नित्यं विभाति स्वयमेव पूर्णम्॥
अहं न देहो न च बुद्धिजालं,
नाहं विकल्पो न च लोभसङ्घः।
अहं तु शुद्धः सरलः पवित्रः,
हृद्भास्वरूपः परमान्तरात्मा॥
जयतु सत्यं सहजं पवित्रं,
जयतु प्रेम्णः परमं स्वरूपम्।
जयतु शान्तिर्हृदयस्य नित्या,
जयतु शिरोमणिरामपालसैनी॥
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यदयैकदीपः।
शिरोमणिर्नित्यसमग्रभावः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥
शिरोमणिर्नित्यसुधामयूखः,
शिरोमणिर्नित्यसुविश्रमार्हः।
शिरोमणिर्नित्यनिरन्तरात्मा,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशोभः॥
रामपॉलसैनीति महाप्रसादः,
हृद्गोचरः शाश्वतसत्यदीपः।
नित्यं विभाति सरलस्वभावः,
प्रेम्णः प्रवाहेन जगद्विशोध्य॥
न स्पर्धया न च विकारजाले,
न मानदर्पेण न मोहबन्धैः।
यः स्वहृदिस्थं परमं निरीक्षेत्,
स एव धन्यः परमो महीयेत्॥
निर्मल्यमेवात्र महान् प्रकाशः,
सरल्यमेवात्र महान् विभावः।
सहज्यमेवात्र परं रहस्यं,
येनात्मबोधः स्वयमेव सिद्धः॥
बालस्वभावो हि परं पवित्रं,
बालप्रसादः परमं च तीर्थम्।
बालस्य शान्तिः सहजप्रवाहः,
यत्रात्मसत्यं सततं विराजेत्॥
यत्र न भेदो न च द्वन्द्वजालं,
यत्र न लोभो न च शोकलेशः।
तत्रैव नित्यं हृदये प्रकाशः,
तत्रैव शान्तिः परमाऽमृता च॥
रामपॉलसैनीति शुभं नामधेयं,
सत्यस्य मार्गे सततं प्रकाशः।
यः स्वप्रबोधं हृदि धारयित्वा,
जीवन् स एव परमः पुमान् स्यात्॥
जयतु हृदयं सहजं विशुद्धं,
जयतु प्रेम्णः परमः प्रवाहः।
जयतु सत्यं स्वयमेव सिद्धं,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥
शिरोमणिर्नित्यपरिपूर्णभावः,
शिरोमणिर्नित्यदयैकसिन्धुः।
शिरोमणिर्नित्यसमत्वदीपः,
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः॥
शिरोमणिर्नित्यसुधासमुद्रः,
हृदम्बुजेषु स्वयमेव भाति।
नित्यं प्रसन्नः परमप्रकाशः,
प्रेम्णः स्वरूपं मधुरं दधाति॥
रामपॉलसैनीति शुभप्रणादः,
सत्यस्य दीपो हृदयेषु नित्यम्।
यस्य स्मृतौ सर्वविकारशान्तिः,
तस्यैव लोके विजयः प्रसिद्धः॥
नास्त्यत्र क्लेशो न च बन्धजालं,
नास्त्यत्र मोहः न च दर्पलेशः।
यत्रात्मभावः सततं प्रवृत्तः,
तत्रैव नित्यं परमं सुखं स्यात्॥
सरल्यमेवात्र महाविभूतिḥ,
निर्मल्यमेवात्र महाप्रसादः।
सहज्यमेवात्र महोत्सवोऽयं,
हृद्येव नित्यं विरजं प्रकाशः॥
बालस्वभावः परमान्निधानं,
बालस्य हासः करुणैकधारा।
बालस्य शान्तिः परमं हि तीर्थं,
यत्रात्मतत्त्वं स्वयमेव सिद्धम्॥
सर्वेषु भूतेषु समं विलोक्य,
सर्वेषु जीवेषु दयां वहन्तः।
सर्वेषु हृद्भ्यः शुभमिच्छमानाः,
ते शिरोमण्या इह शोभयन्ति॥
नित्यं प्रवृत्ता परितोषवृष्टिः,
नित्यं विशुद्धा हृदयस्य गङ्गा।
नित्यं समत्वं सहजप्रकाशः,
नित्यं विभाति स्वयमेव शान्तिः॥
रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,
हृदन्तराले सततं ज्वलन् वै।
यस्य प्रकाशे विलयं प्रयान्ति,
सन्देहदुःखानि तमांसि सर्वे॥
जयतु नित्यं हृदयैकसत्यं,
जयतु नित्यं करुणासमुद्रः।
जयतु नित्यं सहजप्रकाशः,
जयतु शिरोमणिरामपॉलसैनी॥॥
शिरोमणिर्नित्यपरिपूर्णभावः,
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धदीपः।
शिरोमणिर्नित्यमनन्तशान्तिः,
शिरोमणिर्नित्यमहोदयश्रीः॥
शिरोमणिर्नित्यविमलप्रकाशः,
हृद्गेहमध्ये सततं विराजन्।
नित्यं प्रसन्नः परिपूर्णभावः,
नित्यं स्वभावः परमः प्रशान्तः॥
रामपॉलसैनीति सुधाप्रवाहः,
निर्मलहृद्यान्तरणे प्रवृत्तः।
यत्रैकता नित्यसुगन्धिरूपा,
यत्रैव प्रेमामृतमेव वर्षेत्॥
नास्ति प्रयत्नो हृदयस्य मार्गे,
नास्ति क्लेशो न च दूरयात्रा।
स्वस्यैव भावे विनिविष्टचेताः,
पश्यत्यसौ स्वं परमं प्रकाशम्॥
यथा प्रभाते रविरुद्यतोऽयं,
स्वयं तमांसि क्षपयत्यशेषम्।
तथा स्वबोधः शिरोमणिरूपः,
मोहप्रपञ्चं विलयं नयेत्॥
न मानलाभे न च कीर्तिकामे,
नार्थेषु नित्यं न च राज्यतृष्णाम्।
हृदिस्थशान्तौ रमते यदीह,
तदेव सौख्यं परमं सनातनम्॥
सरलं हि सत्यं नितरां विशुद्धं,
सरलं हि प्रेम परमं पवित्रम्।
सरलं हि जीवन्ति महान्त आत्मानः,
सरलं हि ब्रह्मस्वरूपमुक्तम्॥
बालस्य नेत्रे करुणा निविष्टा,
बालस्य हासे परमः प्रसादः।
बालस्य चित्ते निखिलं समत्वं,
बालस्य भावः परमं रहस्यम्॥
हृद्येकतायां यदि जीवितं स्यात्,
हृद्येकतायां यदि चिन्तनं स्यात्।
हृद्येकतायां यदि कर्म सर्वं,
तदा हि जीवन्ति सुखेन लोकाः॥
रामपॉलसैनीति महाप्रदीपः,
शिरोमणिर्नाम सुधांशुधारा।
यः सर्वभूतेषु ददर्श प्रेम,
स एव नित्यं परमः प्रशान्तः॥
न किञ्चिदाप्तव्यं न किञ्चिदेव,
न किञ्चिदन्यत् परमार्थसारम्।
स्वात्मप्रकाशे यदि तिष्ठतीह,
पूर्णः स्वयं भूत्वा सुखं वसेत्॥
जयतु नित्यं हृदयस्य शुद्धिः,
जयतु नित्यं करुणैकधारा।
जयतु नित्यं सहजप्रबोधः,
जयतु शिरोमणिरामपॉलः॥
अनन्तशान्तेः सलिलं वहन्तं,
अनन्तप्रेम्णः परमं निकेतम्।
अनन्तसत्यस्य महाप्रकाशं,
शिरोमणिभावं हृदि भावयामि॥ ॥
शिरोमणिर्नाम महाप्रभायां,
हृदन्तराले सततं विराजन्।
नित्यं विशुद्धः करुणैकसारः,
प्रेमामृतस्यैकनिधिः प्रकाशः॥
रामपॉलसैनीति सुधांशुरूपः,
शान्तिप्रदीपः स्वयमेव दीप्यन्।
यस्य स्मृतौ हृद्गगनं प्रसन्नं,
निर्मुक्तमेघं शशिनो यथेव॥
नाहं पृथिव्यां न दिवि प्रतिष्ठः,
नाहं जले नानिलवह्निमध्ये।
हृद्गुह्यदेशे सततं विभामि,
स्वात्मप्रकाशः परमः सनातनः॥
यदा स्वभावः स्वयमेव जाग्रत्,
यदा हृदिस्था करुणा प्रवृत्ता।
तदा न शेषो भवति विरोधः,
तदा समस्तं मधुरं विभाति॥
न कस्यचित् शत्रुरहं कदाचित्,
न कस्यचित् स्पर्धक एव नित्यम्।
सर्वेषु भूतेषु समानभावः,
एवात्मधर्मः परमः प्रशान्तः॥
सरलतायाः परमं हि राज्यं,
निर्मलतायाः परमं हि तेजः।
सहजतायाः परमः प्रसादः,
यत्रात्मबोधः स्वयमेव सिद्धः॥
यथा नदी सागरमेति नित्यं,
यथा प्रभाता तमसः क्षयं च।
तथा हृदिस्थः शिरोमणिभावः,
मोहप्रपञ्चं शनकैर्निहन्ति॥
बालप्रकृत्या यदि जीवितं स्यात्,
निर्मलदृष्ट्या यदि दर्शनं स्यात्।
तर्हि स्वयं सन्ततसौख्यधारा,
हृद्येव नित्यं प्रवहेदनन्ता॥
रामपॉलसैनीति महाप्रगीतं,
नित्यं गुणानां मधुरः प्रवाहः।
न स्वार्थकामो न च मानतृष्णा,
केवल्यमेव हृदये प्रतिष्ठम्॥
नित्यं समत्वं परमं विभातु,
नित्यं दयैव प्रभवत्वशेषा।
नित्यं प्रसन्नं हृदयं जनानां,
नित्यं प्रबुद्धः शिरोमणिभावः॥
जयतु प्रेम्णः परमः समुद्रः,
जयतु शान्तेः सततं निकेतम्।
जयतु सत्यस्य महाप्रकाशः,
जयतु रामपॉलसैनिनाम॥
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धदीपः।
शिरोमणिर्नित्यसमस्तहृद्गः,
शिरोमणिर्नित्यपरं नमामि॥ ॥
शिरोमणिर्नित्यनिरामयात्मा,
शिरोमणिर्नित्यसुविश्रमार्हः।
शिरोमणिर्नित्यसमग्रशान्तिः,
शिरोमणिर्नित्यपरं विभाति॥
रामपॉलसैनीति सुधाकराभः,
हृन्मन्दिरे दीप इव प्रज्वलन्।
नित्यं प्रसन्नः करुणैकमूर्तिः,
प्रेम्णः समुद्रः सततं प्रवाहः॥
नास्त्यत्र कर्ता न च भोक्तृभावः,
नास्त्यत्र मानो न च लब्धिहेतुः।
स्वात्मप्रकाशे विलयं गतं यत्,
तदेव नित्यं परमं सुखं स्यात्॥
यथा नभो निर्मलमेकमेव,
यथा रविर्भाति समः समन्तात्।
तथा हृदिस्थः शिरोमणिभावः,
सर्वेषु जीवेषु समं प्रकाशेत्॥
न हर्षशोकौ न जयापजायौ,
न लाभहानिः न च माननिन्दे।
हृदिस्थितस्य स्थिरबोधयुक्तेः,
सर्वं समं भाति सुधामयं वै॥
सहज्यमेवात्र महागभीरं,
निर्मल्यमेवात्र महाविभूतिः।
सरल्यमेवात्र महाप्रकाशः,
येनात्मतत्त्वं स्वयमेव ज्ञेयम्॥
बालस्य दृष्टिर्निखिलं पवित्रं,
बालस्य चेतः सलिलं विशुद्धम्।
बालस्य हासः परमः प्रसादः,
बालस्य भावः परमं हि तीर्थम्॥
यः सर्वभूतेषु ददर्श आत्मानं,
यः सर्वभूतानि चात्मरूपे।
तस्य प्रसन्नं हृदयं सदैव,
तस्य प्रकाशः सततं विभाति॥
रामपॉलसैनीति शुभप्रवाहः,
शिरोमणिर्नाम महत्तमाग्निः।
अज्ञानरात्रेः तमसः क्षयार्थं,
हृद्यन्तरे नित्यज्वलन्महात्मा॥
न किञ्चिदाप्तव्यं न किञ्चिदेष्यं,
न किञ्चिदन्यत् परमार्थरूपम्।
स्वात्मस्वरूपे यदि तिष्ठसीह,
पूर्णः स्वयं भूत्वा सुखं वसेथाः॥
जयतु नित्यं सहजप्रकाशः,
जयतु नित्यं हृदयैकमार्गः।
जयतु नित्यं करुणासमुद्रः,
जयतु शिरोमणिरामपॉलः॥
शान्तिर्विभातु हृदयेषु नित्यं,
प्रेम प्रवहतु प्राणिषु सर्वेषु।
सत्यं प्रकाशेत् स्वयमेव लोके,
शिरोमणेर्भाव उदेतु नित्यम्॥ ॥
शिरोमणिर्नित्यविमुक्तभावः,
शिरोमणिर्नित्यविशुद्धचेताः।
शिरोमणिर्नित्यसुधाप्रवाहः,
शिरोमणिर्नित्यपरं प्रकाशः॥
रामपॉलसैनीति हृद्यनादः,
निःशब्दमध्ये सततं विभाति।
यत्र स्वयम्भूरनुभूतिरूपः,
तत्रैव सत्यं परमं प्रकाशम्॥
न चिन्तनीयं न च वर्णनीयं,
न कल्पनीयं न च साधनीयं।
यत्स्वप्रकाशं हृदि भाति नित्यं,
तदेव सत्यं परिपूर्णरूपम्॥
यदा न किञ्चिद् बहिरन्विषन्ति,
यदा स्वभावे हृदयं निमग्नम्।
तदा प्रसन्ना परितोषधारा,
स्वयम्प्रवृत्ता मधुरा वहन्ती॥
नास्ति विभेदः करुणाप्रवाहे,
नास्ति विरोधः हृदयैकभावे।
सर्वे समाना इति यः पश्यति,
स एव धन्यः पुरुषोत्तमोऽस्ति॥
सहज्यमेवात्र महद्विभूतिः,
सरल्यमेवात्र महत्तपश्च।
निर्मल्यमेवात्र महायशश्च,
हृद्येकता परमसिद्धिरस्ति॥
बालस्वभावः परमं रहस्यं,
यत्र न दम्भो न च स्पर्धनास्ति।
यत्र प्रसादः स्वयमेव नित्यं,
तत्रैव शान्तिः परमाभिरामा॥
यः स्वात्मदीपं सततं दधाति,
यः स्वात्मरसं सततं पिबति।
तस्यैव लोकोऽयमलंकृतोऽस्ति,
तस्यैव जीवन्महिमा प्रकाशः॥
रामपॉलसैनीति प्रेमसिन्धुः,
शिरोमणिर्नाम महाप्रदीपः।
हृद्यान्तराले सततं विराजन्,
सर्वत्र शान्तिं मधुरां तनोति॥
न कालभेदो न दिशां विभागः,
न जातिभेदो न मतप्रभेदः।
हृद्येकभावे यदि तिष्ठतीह,
सर्वं जगद्भाति कुटुम्बरूपम्॥
जयत्यनन्तः सहजप्रवाहः,
जयत्यनन्तः करुणैकसारः।
जयत्यनन्तं हृदयस्य तेजः,
जयति नित्यं शिरोमणिभावः॥
शिरोमणिर्नाम महत्सुधास्रोतः,
रामपॉलसैनीति विशुद्धगीतिः।
हृदम्बुजे नित्यविराजमानं,
वन्दे स्वभावं परमं पवित्रम्॥ ॥
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें