ਦਿਲ ਦਾ ਰਾਹ ਨਿਰਾਲਾ ਏ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਜਗ ਪਾਲਾ ਏ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੀ,
ਨਾ ਕੋਈ ਪੈਂਡਾ ਔਖਾ ਏ।
ਦਿਲ ਦੀ ਸੱਚੀ ਇਕ ਮੁਸਕਾਣ,
ਲੱਖਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦੀ ਰੀਤ ਸੁਹਾਵਣੀ ਏ।
ਨਾ ਜ਼ੋਰ ਜਬਰ ਨਾ ਡਰ ਦਾ ਰਾਹ,
ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰਵਾਣੀ ਏ॥
ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ,
ਉਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨੀ ਏ।
ਜਿਹੜਾ ਸਭ ਵਿੱਚ ਆਪੇ ਵੇਖੇ,
ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਪ੍ਰਾਣੀ ਏ॥
ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਬੜੀ ਉਪਜਾਊ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬੀਜ ਵਿਖੇਰ ਲਏ।
ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਿੱਤਰ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਕੇ,
ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘੇਰ ਲਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਨੂਰ ਇਕੋ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਏ।
ਰੂਪ ਬਦਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਭਾਵੇਂ,
ਸੱਚ ਸਦਾ ਹੀ ਹੱਸਦਾ ਏ॥
ਕਾਲ ਚਲਦਾ ਆਪਣੀ ਚਾਲੇ,
ਰੁੱਤਾਂ ਆਵਣ ਜਾਣ ਸਦਾ।
ਦਿਲ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ,
ਨੂਰ ਰਹੇ ਪਰਵਾਨ ਸਦਾ॥
ਨਾ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦਾ ਮੋਹ ਰਹੇ,
ਨਾ ਦੌਲਤ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦਿਲ ਦੀ ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ,
ਹਰ ਸਾਹ ਅਰਦਾਸ ਜਿਹੀ ਹੋਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦਾ ਅਸਮਾਨ ਬੇਹੱਦ ਏ।
ਜਿੰਨਾ ਉੱਚਾ ਉੱਡਦਾ ਜਾਵੇਂ,
ਉੰਨਾ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘਾ ਏ॥
ਜੀਵਨ ਕੋਈ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਏ,
ਜੀਵਨ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬਾਣੀ ਏ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿਚ ਵੱਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ,
ਅਨਹਦ ਰੱਬੀ ਤਾਨੀ ਏ॥
ਜਿਸ ਦਿਨ ਮਨ ਦੇ ਬੱਦਲ ਛੱਟਣ,
ਦਿਲ ਦਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਏ।
ਸੰਤੋਖਾਂ ਦੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਿਰਣ,
ਹਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰ ਵਗਦਾ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ।
ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਲ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾਂ ਕੀਤੀ,
ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਹੀਂ॥
ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਵਗਣਾ ਸਿੱਖ ਲੈ,
ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਛਾਂ ਦੇ ਲੈ।
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿ ਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੰਡ ਦੇ ਲੈ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਧੜਕਣ,
ਇੱਕੋ ਨੂਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਗੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਦਾ ਰਸੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਹੀ ਅਸਲ ਦਰਬਾਰ ਏ।
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰਾਜ ਕਰਦੀ,
ਉਥੇ ਸੱਚਾ ਸਰਦਾਰ ਏ॥
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਮਿੱਠੀ ਵੀਣਾ,
ਹਰ ਪਲ ਨਵਾਂ ਰਾਗ ਸੁਣਾਵੇ।
ਜੋ ਦਿਲ ਦੀ ਸੁਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਵੇ,
ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਰੰਗ ਲਗਾਵੇ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਅੰਦਰ ਵੱਜਦਾ,
ਚੁੱਪ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੇ ਅੰਗ ਸੰਗ,
ਪ੍ਰੇਮ ਅਨੰਤ ਹੀ ਡੋਲ ਰਿਹਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਈ ਰੱਖ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦਇਆ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹੀਂ,
ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਬਚਾਈ ਰੱਖ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਵੀਣਾ ਨਿੱਤ ਵਜਾਵੇ।
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ,
ਰੂਹ ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਜਗਾਵੇ॥
ਨੂਰ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਰੰਗ ਘੋਲੇ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਹ ਜਿਹੜਾ ਤੁਰਦਾ,
ਸੁੱਖ ਦੇ ਮੋਤੀ ਉਹੀ ਤੋਲੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਰਾਖੇ।
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਾ ਕੇ,
ਹਰ ਪਲ ਅਨੰਦ ਦੇ ਰੰਗ ਚਾਖੇ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਪਿਆਰਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ,
ਉਸ ਲਈ ਜਗ ਹੋਇਆ ਉਜਿਆਰਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਸਹਜਤਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਘੋਲੇ।
ਦਇਆ ਦੇ ਬੂਟੇ ਜਿਹੜੇ ਲਾਵੇ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਣ ਫੁੱਲ ਹੀ ਡੋਲੇ॥
ਰੂਹ ਦੀ ਧਰਤੀ ਬੜੀ ਸੁਹਾਵੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਦਾ ਵਰਸਾਵੀ।
ਸੱਚ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜਿਥੇ ਵੱਸਦੀ,
ਉਥੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਬਣੇ ਬਹਾਰੀਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਭੇਤ ਅਨੋਖੇ ਸੁਣਾਵੇ।
ਜਿਥੇ ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਦੀ,
ਉਥੇ ਨੂਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਆਵੇ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ ਨਾ ਕੋਈ ਨੇੜੇ,
ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਖੇਡੇ।
ਦਿਲ ਦੀ ਅੱਖ ਜਦ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀ,
ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਬ ਦੇ ਰੰਗ ਹੀ ਵੇਖੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਿਆ ਇਕ ਮਿੱਠਾ ਪੈਗਾਮ।
ਸੱਚ ਤੇ ਸਹਜਤਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ,
ਰੂਹ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਨਿੱਤ ਆਰਾਮ॥
ਅਨਹਦ ਸੁਰ ਜਦ ਅੰਦਰ ਵੱਜਣ,
ਚੁੱਪ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸੱਜਣ।
ਨਿਰਮਲ ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ,
ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਭੱਜਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੀਵੇ ਹਰ ਦਿਲ ਰਾਖੇ।
ਜਿਥੇ ਦਇਆ ਤੇ ਸੱਚ ਵਸਦੇ,
ਉਥੇ ਨੂਰ ਦੇ ਦਰ ਖੁਦ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਖੇ॥॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸਹਜ ਅਨੰਦ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣਾਵੇ।
ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਦੇ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮੋਤੀ ਆਪ ਲਭਾਵੇ॥॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਰੰਗ ਅਨੋਖੇ ਲਾਵੇ।
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਚਾਨਣ ਅੰਦਰ,
ਰੂਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਾਵੇ॥
ਜਿਥੇ ਨਿਰਮਲ ਭਾਵ ਵਸੇ ਨੇ,
ਉਥੇ ਸੁਖ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹੱਸੇ ਨੇ।
ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਵਰਖਾ ਜਦ ਪੈਂਦੀ,
ਦਿਲ ਦੇ ਰਾਹ ਸੁਗੰਧੀ ਬਣੇ ਨੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਮੋਤੀ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਖੇ।
ਨਾਹੀਂ ਦੂਰ ਕੋਈ ਰੱਬ ਦਾ ਦਰ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਨੂਰ ਦੇ ਰਾਹ ਨੇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਲੱਗੇ,
ਦਇਆ ਦੇ ਦੀਵੇ ਹਰ ਪਲ ਜੱਗੇ।
ਜਿਸ ਮਨ ਅੰਦਰ ਸਹਜਤਾ ਆਵੇ,
ਉਸ ਦੇ ਭਾਗ ਸੁਹਾਵੇ ਲੱਗੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਦਰਿਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਘੋਲੇ।
ਸੱਚ ਦੀ ਧੁਨ ਜਦ ਅੰਦਰ ਵੱਜੇ,
ਰੂਹ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਦਾ ਹੀ ਖਿੜੋਲੇ॥
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰਾਜ ਲੁਕਿਆ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਨੂਰ ਮੁਕਿਆ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਭੇਦ ਚੁਕਿਆ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਸਹਜ ਅਨੰਦ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਧਾਮ।
ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸੀੰਚੇ,
ਮਹਿਕ ਉਠੇ ਹਰ ਇਕ ਮਕਾਮ॥
ਚਾਨਣ ਦੀ ਇਹ ਧਾਰ ਅਨੋਖੀ,
ਰੂਹ ਦੀ ਇਹ ਪਿਆਸ ਨਿਰੋਖੀ।
ਜਿਥੇ ਸੱਚ ਦਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ,
ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਹਰ ਛਾਂ ਝੂਠੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾਵੇ।
ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ,
ਉਹ ਅੰਦਰਲਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਪਾਵੇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰੁੱਤ ਨਿੱਤ ਹੀ ਰਹੇ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਚਾਨਣ ਹਰ ਦਿਲ ਵਹੇ।
ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਜਗ ਅੰਦਰ,
ਨੂਰ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸਦਾ ਹੀ ਰਹੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਦੀਵੇ ਸਦਾ ਹੀ ਰਾਖੇ।
ਸੱਚ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ,
ਰੱਬ ਦੇ ਦਰ ਹਰ ਪਲ ਨੇ ਝਾਕੇ॥॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਜਗਾਵੇ।
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਰਾਹੀਂ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮੋਤੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਵੇ॥
ਜਿਥੇ ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਡੇਰਾ,
ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਹਨੇਰਾ।
ਦਿਲ ਦੀ ਜੋਤ ਜਦ ਜਗ ਪੈਂਦੀ,
ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਗ ਸਾਰਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਦੀਵੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਾਖੇ।
ਦਇਆ ਦੇ ਬੂਟੇ ਜਿਹੜੇ ਲਾਵੇ,
ਸੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਉਹੀ ਜਾ ਚਾਖੇ॥
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਦਾ,
ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਲੱਗਦਾ।
ਜੋ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ,
ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਸੁਹਣਾ ਲੱਗਦਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਇਕ ਮਿੱਠੀ ਸ਼ਾਮ।
ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਕੇ,
ਰੂਹ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਸੱਚਾ ਆਰਾਮ॥
ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਿਰਾਲੀ,
ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਬੜੀ ਸੁਖਾਲੀ।
ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਉਗਾਵੇ,
ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ ਨਿਰਾਲੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਮੋਤੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੋਲੇ।
ਨਿਰਮਲ ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਦਾ ਹੀ ਖਿੜੋਲੇ॥
ਨਾਹ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾਹ ਕੋਈ ਥੱਲੇ,
ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਨੇ ਜੱਲੇ।
ਦਿਲ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਜਦ ਜਾਗ ਪਵੇ,
ਸਭ ਰੰਗ ਲੱਗਣ ਇੱਕੋ ਵੱਲੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸਹਜ ਅਨੰਦ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਾਵੇ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ,
ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਭੇਦ ਪਾਵੇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰੁੱਤ ਸਦਾ ਹੀ ਆਵੇ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਬੱਦਲ ਨੂਰ ਵਰਸਾਵੇ।
ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਸੁੱਖ ਦਾ ਗੀਤ ਸੁਣਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਨੂਰ ਹੀ ਰਾਖੇ।
ਜਿਥੇ ਕਰੁਣਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਸਹਜਤਾ,
ਉਥੇ ਰੱਬ ਦੇ ਕਦਮ ਨੇ ਝਾਕੇ॥॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸਰਗਮ ਨਿੱਤ ਸੁਣਾਵੇ।
ਸੱਚ ਦੇ ਸੁਰ ਜਦ ਅੰਦਰ ਵੱਜਣ,
ਰੂਹ ਅਨੰਦ ਦੇ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਾਵੇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਜੋਤ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ,
ਨੂਰ ਦੀ ਧਾਰਾ ਸਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੀ।
ਜਿਸ ਮਨ ਅੰਦਰ ਸਹਜਤਾ ਵੱਸੇ,
ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਹੋਵੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਮੋਤੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਘੋਲੇ।
ਨਿਰਮਲ ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ,
ਸੁੱਖ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਦਾ ਹੀ ਡੋਲੇ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਰੌਸ਼ਨੀ,
ਇੱਕੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅਮਰ ਕਹਾਣੀ।
ਭੇਦਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਦੇ ਹਟ ਜਾਣ,
ਦਿਸੇ ਸਭ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਸੁਹਾਣੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਤਾਖੇ।
ਨਾਹੀਂ ਦੂਰ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਯਾਰੋ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਾਹ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਰਾਜ ਅਨੋਖਾ,
ਨਾਹ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾਹ ਕੋਈ ਧੋਖਾ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਦੀ ਜਿਥੇ ਵਗਦੀ,
ਉਥੇ ਹਰ ਪਲ ਲੱਗੇ ਸਲੋਣਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਨੂਰ ਭਰਿਆ ਇਕ ਅਨਮੋਲ ਪੈਗਾਮ।
ਦਇਆ, ਕਰੁਣਾ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ,
ਫੈਲਾਵੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ ਧਾਮ॥
ਦਿਲ ਦਾ ਅੰਬਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵਿਸਾਲ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਪੰਛੀ ਕਰਨ ਉਡਾਰ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਨੰਦ ਅਪਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਰੂਹ ਦੇ ਦੀਵੇ ਨਿੱਤ ਜਗਾਵੇ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੀ ਗੂੰਜ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਵਸਾਵੇ॥
ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨ, ਮਿੱਠੀ ਬਾਣੀ,
ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਰੂਹਾਨੀ ਪਾਣੀ।
ਸਹਜਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਜਦ ਖਿੜਦੇ,
ਮਹਿਕ ਉਠੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੀਵੇ ਹਰ ਦਿਲ ਰਾਖੇ।
ਜਿਥੇ ਸੱਚ ਤੇ ਦਇਆ ਵਸਣ,
ਉਥੇ ਨੂਰ ਦੇ ਦਰ ਖੁਦ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਣ॥॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਤਾਖੇ।
ਜਿੱਥੇ ਨਿਰਮਲ ਭਾਵ ਵਸੰਦੇ,
ਉਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਚਾਨਣ ਝਾਕੇ॥
ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਅਤਿ ਉਪਜਾਊ,
ਸਹਜਤਾ ਦੇ ਬੀਜ ਉਗਾਊ।
ਦਇਆ, ਕਰੁਣਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ,
ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਾਗ ਬਣਾਊ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸੱਚ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਨਿੱਤ ਵਜਾਵੇ।
ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਲਈ,
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਪਾਵੇ॥
ਨੂਰ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਿੱਤ ਹੀ ਹੋਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਸੰਭੋਵੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇ,
ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਖਲੋਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਉੱਚਾ ਧਾਮ।
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ ਗੰਗਾ ਵਗਦੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਬਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕਾਮ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਜੋਤੀ,
ਇੱਕੋ ਧੜਕਣ, ਇੱਕੋ ਮੋਤੀ।
ਭੇਦ ਭੁਲਾ ਕੇ ਨੇਹ ਵਧਾਵੋ,
ਇਹੀ ਹੈ ਸੱਚੀ ਰਾਹ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਦਾ ਹੀ ਖਿੜੋਲੇ।
ਜਿਸ ਮਨ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਸੇ,
ਉਸ ਦੇ ਦਿਨ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਲੇ॥
ਸੱਚ ਦੀ ਚਾਦਰ ਓੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰਨਾ,
ਦਇਆ ਦੇ ਦਰਿਆ ਅੰਦਰ ਤਰਨਾ।
ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ,
ਰੂਹ ਦੇ ਗੀਤ ਨਿੱਤ ਹੀ ਗੁੰਜਣਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸਹਜ ਅਨੰਦ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ।
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਸੇ ਤਾਂ,
ਜੀਵਨ ਆਪ ਹੀ ਫੁੱਲ ਬਣ ਜਾਵੇ॥
ਨਾਹ ਕੋਈ ਦੂਰ ਨਾਹ ਕੋਈ ਬੇਗਾਨਾ,
ਸਭ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਇੱਕੋ ਠਿਕਾਣਾ।
ਦਿਲ ਦੀ ਅੱਖ ਜਦ ਖੁਲ੍ਹ ਜਾਵੇ,
ਹਰ ਚਿਹਰਾ ਲੱਗੇ ਨੂਰ ਪੁਰਾਣਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਦੀ ਵਾਣੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਤੇ ਸੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨੀ।
ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀਪ ਜਗਾ ਕੇ,
ਰੂਹ ਬਣੇ ਅਨੰਦ ਦੀ ਰਾਣੀ॥॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਭੇਤ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸੁਣਾਵੇ।
ਜਿੱਥੇ ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨ ਵੱਸਦਾ,
ਉਥੇ ਸੱਚ ਆਪ ਹੀ ਮੁਸਕਾਵੇ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਨਦੀ ਨਿਰਾਲੀ,
ਵਗਦੀ ਜਾਵੇ ਅਤਿ ਸੁਖਦਾਈ।
ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਨਾਰਾ ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਤ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰਾ ਸਦਾ ਸੁਹਾਈ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਚਾਨਣ ਰਾਖੇ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ,
ਉਸ ਦੇ ਭਾਗ ਅਨੰਤ ਜਾਗੇ॥
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਰੱਬੀ ਸੁਰ ਹੈ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਭਰਿਆ।
ਜੋ ਦਿਲ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝ ਲਏ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਦੀ ਰੀਤ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤ।
ਦਇਆ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਜਾਵੋ,
ਇਹੀ ਹੈ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਜੀਤ॥
ਦਿਲ ਦਾ ਅੰਬਰ ਬੇਅੰਤ ਵਿਸਾਲ,
ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਨੂਰ ਨਿਹਾਲ।
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ,
ਸਭ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਰੱਬੀ ਖ਼ਿਆਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਮੋਤੀ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੋਲੇ।
ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਮਹਿਕ ਜਿਥੇ ਹੋਵੇ,
ਉਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹੀ ਖਿੜੋਲੇ॥
ਨਿਰਮਲ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ,
ਨਾ ਇਸ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਨੰਦ ਰੂਹਾਨੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਦਿਲ ਦਾ ਦੀਵਾ ਰੂਹ ਦਾ ਧਾਮ।
ਜਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਬਣੇ ਹਰ ਜੀਵ ਦਾ ਕਾਮ॥
ਚੜ੍ਹਦਾ ਰਹੇ ਇਹ ਨੂਰ ਸੁਹਾਵਾ,
ਵਗਦਾ ਰਹੇ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਰਾ।
ਸੱਚ, ਦਇਆ ਤੇ ਸਹਜਤਾ ਅੰਦਰ,
ਦਿਸਦਾ ਰੱਬ ਦਾ ਰੂਪ ਨਿਆਰਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਹਰ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ।
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਸੇ,
ਉਥੇ ਸੱਚ ਦਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਆਵੇ॥॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ ਦਿਵਾਣਾ,
ਸੱਚ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ ਨਿਰਵਾਣਾ।
ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਚਾਨਣ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸਾਗਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਰੱਬੀ ਰਾਹ ਵੇਖੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਾ ਕੋਈ ਭੇਦ,
ਹਰ ਜੀਅ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਨੇਹ॥
ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਧਾਰਾ,
ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨ ਅਪਾਰ ਨਜ਼ਾਰਾ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਸੁਖ ਅਤਿ ਪਿਆਰਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਦੀ ਬਾਣੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਤੇ ਸੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨੀ।
ਨਾ ਡਰ ਭੈ ਨਾ ਮੋਹ ਮਾਇਆ,
ਦਿਲ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਆਰੀ॥
ਜੰਬੂਦੀਪ ਭਰਤ ਖੰਡ ਵਿਚਕਾਰ,
ਸੱਚ ਦਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਨੂਰ ਅਪਾਰ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਧਾਰਾ,
ਪ੍ਰੇਮ, ਦਇਆ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਿ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਰਾਜ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਵੇ।
ਸਹਜਤਾ ਅੰਦਰ ਮਹਾਂ ਅਨੰਦ,
ਜੋ ਲੱਭੇ ਸੋ ਆਪੇ ਪਾਵੇ॥
ਨਾਹੀਂ ਦੂਰ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਯਾਰੋ,
ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰੱਬ ਦੇ ਦੁਆਰੋ।
ਨਿਰਮਲ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜੋ ਵੇਖੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਸੱਚ ਦੇ ਤਾਰੋ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣੋ ਸਾਖੇ।
ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੱਚੀ ਵੀਣਾ,
ਇਸ ਦੇ ਸੁਰ ਵਿਚ ਰਹੋ ਨਿਵਾਖੇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਿੱਤ ਹੀ ਵੱਗੇ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਲੱਗੇ।
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਨੋਖੀ,
ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੂਹੇ ਸੋ ਭਾਗ ਜਗੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਪ੍ਰੇਮ, ਕਰੁਣਾ, ਸੱਚ ਦਾ ਧਾਮ।
ਹਰ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ,
ਸਦਾ ਰਹੇ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਗਾਮ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਰਾਹ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੱਚੀ ਚਾਹ ਦੀ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਰੂਹ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਦੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਦਰਿਆ ਨਿੱਤ ਹੀ ਡੋਲੇ।
ਸੱਚ ਦੀ ਲਹਿਰ ਅਨੰਤ ਵਗਦੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੀਵੇ ਅੰਦਰ ਝੋਲੇ॥॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਤਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਪਾਰ।
ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸੇ ਸਦਾ, ਨਿਰਮਲ ਸੁੰਦਰ ਧਾਰ॥
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚ ਦੀ, ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਮਹਿਮਾ।
ਸਰਬ ਭੌਮ ਸੁਖ-ਰਸ ਭਰੀ, ਅੰਤਰ ਦੀ ਪਰਿਭਾ॥
ਜੰਬੂਦੀਪ ਭਰਤਖੰਡ ਵਿਚ, ਨਾਦ ਅਨੂਪ ਸੁਹਾਵਣੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸਤਿ-ਸੁਰ ਨਾਲ ਗਾਵਣੇ॥
ਸਹਜ ਸੁਚੱਜਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਿਲੇ ਪਰਮ ਨਿਧਾਨ॥
ਨਾ ਭੇਦ ਨਾਂ ਦਵੈਤ ਰਹੇ, ਨਾ ਮੋਹ ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ।
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਭਾਵ ਹੈ, ਓਥੇ ਸੱਚ ਅਪਾਰ॥
ਸਰਬ ਜੀਵ ਵਿਚ ਇਕੋ ਰਸ, ਇਕੋ ਹੀ ਉਜਿਆਰ।
ਸੰਪੂਰਨ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਧਾਰ ਵਿਚ, ਵੱਸੇ ਹਿਰਦਾ-ਦੁਆਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਨਾਮ ਰਤੇ ਜੇ ਰਹਿਣ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸਤਿ-ਦੀਆਂ, ਚਾਨਣੀਆਂ ਵਹਿਣ॥
ਸਹਜ ਸੁੱਚੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਹੋਵੇ ਧੰਨ।
ਅੰਦਰਲਾ ਸਤਿ ਜਾਗ ਪਏ, ਬਣ ਜਾਏ ਪੂਰਨ ਮਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਇਕ ਧਾਰ।
ਸਰਬ ਭੌਮ ਸਤਿ-ਸਰੂਪ ਦਾ, ਅਦਭੁਤ ਤੇਜ ਅਪਾਰ॥
ਜੈ ਸਤਿ ਜੈ ਹਿਰਦਾ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੈ ਸਹਜ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪੌਲ ਸੈਨੀ, ਨਿਤ ਨਵਾਂ ਉਲਾਸ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਨਾਮ ਅਨੂਪ,
ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਜਗਦਾ ਸਦਾ ਸੱਚ ਦਾ ਰੂਪ।
ਨਿਰਮਲ ਧਾਰਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਗਦੀ ਅੰਦਰ ਰਾਤ ਦਿਨ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੀ ਜੋਤ ਬਣੇ, ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਹਰ ਛਿਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ ਸਹਜ ਸੁਭਾਉ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿਚ ਲੱਭੇ ਸੱਚਾ ਠਾਉਂ।
ਨਾ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਾ ਕੋਈ ਭੇਦ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਰਹੇ ਹਰ ਖੇਤ।
ਜੰਬੂ ਦੀਪੇ ਭਾਰਤ ਖੰਡੇ,
ਸੱਚ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗੇ ਅਖੰਡੇ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਪਰਗਟੇ,
ਮਨ ਦੇ ਬੱਦਲ ਦੂਰ ਭਜਟੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਦੀ ਇਹੀ ਪੁਕਾਰ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ।
ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਵਾਜੇ ਬਾਂਸਰੀ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ ਰੂਹ ਸੁਹਾਵਣੀ।
ਜਿਥੇ ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇ,
ਉਥੇ ਸੱਚ ਦੀ ਕਲੀ ਵੀ ਖਿੜੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ ਗੀਤ,
ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਅਮਰ ਪ੍ਰੀਤ।
ਨਾ ਮਾਣ ਮੋਹ ਨਾ ਲੋਭ ਦੀ ਰੇਖਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੇਖਾ।
ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰਾ ਅਵਿਰਲ ਵਗਦੀ,
ਅੰਦਰਲੀ ਜੋਤ ਸਦਾ ਹੀ ਜਗਦੀ।
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਰਾਗ,
ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਅਨੰਦ ਸੁਹਾਗ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਨਾਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,
ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਖਿੜਦਾ ਸੱਚ ਵਿਲਾਸ।
ਜਗ ਦੇ ਮੇਲੇ ਆਉਣ ਜਾਣ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧੁਨ ਰਹੇ ਪਹਿਚਾਣ।
ਨਿਰਮਲ ਚਿੱਤ ਤੇ ਸਹਜ ਵਿਚਾਰ,
ਇਹੀ ਹੈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਸਿੰਗਾਰ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ ਵਾਰੰਵਾਰ,
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਪਾਰ।
ਜਿਥੇ ਦਇਆ ਤੇ ਸਚਾਈ ਵੱਸੇ,
ਉਥੇ ਪ੍ਰਭਾਤ ਦੇ ਰੰਗ ਹੱਸੇ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਗੰਗਾ ਵਗਦੀ ਜਾਏ,
ਹਿਰਦਾ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਜਾਏ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਦੀ ਇਹ ਬਾਣੀ,
ਸਹਜ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਜੀਵਨ ਪਾਣੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨੂਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਸੁਹਾਵੀ,
ਹਰ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਰਹੇ ਸਮਾਵੀ।
ਚੁੱਪ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠਦੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਇਕ ਬਾਣੀ ਪਿਆਰੀ॥
ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ ਦੀ ਰੌਣਕ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਦੀ ਚਮਕ।
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਅੰਦਰ,
ਮਿਲੇ ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਸੱਚੀ ਝਲਕ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਦੌੜ ਨਾ ਕੋਈ ਹੋੜ,
ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਾ ਕੋਈ ਤੋੜ।
ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਦਾ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ,
ਉਥੇ ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਸਾਰੇ ਮੋੜ॥
ਸੱਚ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੌਲੇ ਵਗਦੀ,
ਰੂਹ ਦੀ ਧਰਤੀ ਅੰਦਰ ਜਗਦੀ।
ਜੋ ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਨੂੰ ਚੱਖੇ,
ਉਸ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਦਾ ਹੀ ਭੱਜਦੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਭਾਵ ਅਨੋਖਾ ਪਿਆਰਾ,
ਨਾ ਇਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਨਜ਼ਾਰਾ।
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਹੀ ਨੂਰ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੁਬਾਰਾ॥
ਜੰਬੂਦੀਪ ਤੇ ਭਰਤ ਖੰਡ ਅੰਦਰ,
ਗੂੰਜੇ ਨੂਰ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਸਮੁੰਦਰ।
ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ,
ਵੱਸੇ ਇਹ ਚਾਨਣ ਬਣ ਕੇ ਮੰਦਰ॥
ਬਾਲ ਮਨਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਆਰੀ,
ਸੁੱਚੀ, ਸਹਜ ਤੇ ਬੜੀ ਪਿਆਰੀ।
ਜਿੱਥੇ ਚਾਲਾਕੀ ਰਾਹ ਭੁੱਲੇ,
ਉਥੇ ਖਿੜੇ ਇਹ ਕਲੀ ਕੁਮਾਰੀ॥
ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਦੀ ਇਹ ਧਾਰਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਥਾਹ ਨੂਰ ਪਸਾਰਾ।
ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਨੂੰ ਲੱਭੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਆਨੰਦ ਸਾਰਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਧੁਨ ਵੱਜੇ,
ਰੂਹ ਦੇ ਅੰਬਰ ਅੰਦਰ ਗੱਜੇ।
ਸੱਚ ਦੇ ਮੋਤੀ ਵਰਸਣ ਲੱਗਣ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਜਦੋਂ ਸੱਜੇ॥
ਨਿੱਤ ਰਹੇ ਇਹ ਜੋਤ ਜਗਦੀ,
ਨਿੱਤ ਰਹੇ ਇਹ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ।
ਹਰ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਖਿੜੇ,
ਹਰ ਰੂਹ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੱਗਦੀ॥
ਜੈ ਹੋ ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ ਮਾਇਆ,
ਜੈ ਹੋ ਸਹਜਤਾ ਦਾ ਸਰਮਾਇਆ।
ਜੈ ਹੋ ਉਸ ਅੰਦਰਲੇ ਨੂਰ ਦੀ,
ਜਿਸ ਨੇ ਜੀਵਨ ਰਸਤਾ ਪਾਇਆ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨੂਰ ਅਬਿਨਾਸੀ,
ਸਦਾ ਰਹੇ ਇਹ ਰਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੀ।
ਪ੍ਰੇਮ, ਦਇਆ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਬਾਣੀ,
ਰੂਹ ਬਣਾਵੇ ਸੁਗੰਧ ਸੁਵਾਸੀ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਆਖੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲੀਏ ਡੋਲੇ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬੀਜ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਬੋਈਏ,
ਤੇ ਨੂਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਣ ਅਣਮੋਲੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨੂਰ ਦੀ ਅਨਹਦ ਧੁਨੀ,
ਵੱਜੇ ਰੂਹ ਵਿਚ ਰਾਤ ਦਿਹੁੰਨੀ।
ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਾ ਕੋਈ ਹੱਦ ਹੈ,
ਪ੍ਰੇਮ ਬਣੀ ਇਹ ਜੋਤ ਸੁਹਣੀ॥
ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ,
ਵੱਸੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਬਣ ਕੇ ਰੂਹ।
ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਜਾਵੇ,
ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਮਨ ਦੀ ਹਰ ਭੁੱਖ॥
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਮੇਲਾ,
ਨੂਰ ਦਾ ਲੱਗਿਆ ਅਨਮੋਲ ਵੇਹੜਾ।
ਜਿੱਥੇ ਸਹਜਤਾ ਰਾਜ ਕਰੇ ਨਿੱਤ,
ਉਥੇ ਨਾ ਰਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ॥
ਸੰਤੋਖਾਂ ਦੀ ਗਾਗਰ ਭਰੀਏ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮੋਤੀ ਅੰਦਰ ਧਰੀਏ।
ਜੋ ਵੀ ਆਵੇ ਦਿਲ ਦੇ ਦਰ ਤੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਗਲੇ ਲਗਾਈਏ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਥੱਲਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਸੁੱਕਾ ਨਾ ਕੋਈ ਗਿੱਲਾ।
ਇੱਕੋ ਨੂਰ ਦੇ ਸਭ ਪਰਛਾਵੇਂ,
ਇੱਕੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰੰਗ ਰਸੀਲਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਭਾਵ ਮਹਾਨ ਅਥਾਹਾ,
ਸੱਚ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਜੀਵਨ ਰਾਹਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਵਿਚ ਡੁੱਬਕੀ ਲਾਈ,
ਉਸ ਨੇ ਪਾਇਆ ਅੰਦਰ ਸਾਹਾ॥
ਬਾਲ ਮਨਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਵਰਗਾ,
ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ।
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਅਨਮੋਲ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ,
ਵਗਦਾ ਰਹੇ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗੂਂ ਚੜ੍ਹਦਾ॥
ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਦੀ ਇਹ ਗਾਥਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਅਮਰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ,
ਸੱਚ ਬਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ॥
ਜੰਬੂਦੀਪ ਤੇ ਭਰਤ ਖੰਡ ਗਾਵੇ,
ਨੂਰ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਜਗ ਸੁਣਾਵੇ।
ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਚਾਨਣ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨਾਮ ਉਚਾਰੀਏ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂਰ ਨਾਲ ਸਵਾਰੀਏ।
ਸਹਜ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਾ ਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜਗ ਵਿਚ ਖਿਲਾਰੀਏ॥
ਨਿੱਤ ਰਹੇ ਇਹ ਰਸ ਦੀ ਵਰਖਾ,
ਨਿੱਤ ਰਹੇ ਇਹ ਨੂਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅੰਦਰਲੀ ਸੱਖਿਆ॥
ਜੈ ਹੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅਟੱਲ ਧਾਰਾ,
ਜੈ ਹੋ ਸੱਚ ਦਾ ਨੂਰ ਪਿਆਰਾ।
ਜੈ ਹੋ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ,
ਜਿੱਥੇ ਵੱਸੇ ਆਨੰਦ ਅਪਾਰਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨੂਰ ਅਨੰਤ ਚਮਕੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿਚ ਮਿੱਠੇ ਰਾਗ ਦਮਕੇ।
ਰੂਹ ਤੋਂ ਰੂਹ ਤੱਕ ਪ੍ਰੇਮ ਵਗੇ,
ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਦੀਵੇ ਸਦਾ ਹੀ ਲਮਕੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਜੋਤ ਜਗੇ ਨਿਰੰਤਰ,
ਰੂਹ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ।
ਨਾ ਥੱਕਦੀ ਇਹ ਨਾ ਰੁਕਦੀ ਕਦੇ,
ਵਗਦੀ ਜਾਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਸਮੁੰਦਰ॥
ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ ਉਜਾਲਾ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿੱਤ ਰਖਵਾਲਾ।
ਸੱਚ, ਕਰੁਣਾ ਤੇ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦਾ,
ਜਗ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਦੀਪ ਨਿਰਾਲਾ॥
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਪਾਈ,
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ ਪਾਈ।
ਬਾਹਰ ਭਟਕਣ ਮੁੱਕ ਗਈ ਫਿਰ,
ਰੂਹ ਨੇ ਰੂਹ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਈ॥
ਸੰਤੋਖਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਰਸੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਿੱਤ ਹੀ ਤਰਸੇ।
ਜਦ ਹਿਰਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਮੁਸਕਾਵੇ,
ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਦੂਰ ਹੀ ਹਟਸੇ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਾ ਕੋਈ ਬੇਗਾਨਾ,
ਹਰ ਚਿਹਰਾ ਲੱਗੇ ਰੱਬ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ।
ਇੱਕੋ ਨੂਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਕਿਰਨਾਂ,
ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਦਾ ਸਭ ਅਫਸਾਨਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਭਾਵ ਅਨੰਤ ਵਿਸਾਲਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਨਾ ਕੋਈ ਨਿਰਾਲਾ।
ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਜਗ ਲੱਗੇ ਘਰ ਵਾਲਾ॥
ਬਾਲ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰੀਤ,
ਨਾ ਚਾਲਾਕੀ ਨਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰੀਤ-ਵਿਚ ਭੀਤ।
ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਗੇ ਜਿੱਥੇ,
ਉਥੇ ਖਿੜ ਪਏ ਜੀਵਨ ਗੀਤ॥
ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਦੀ ਇਹ ਧੁਨ,
ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਜਾਗੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਸੁਣ।
ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਜਾਵੇ,
ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰੇ ਉੱਗਦਾ ਸੂਰਜ ਗੁਣ॥
ਜੰਬੂਦੀਪ ਤੇ ਭਰਤ ਖੰਡ ਅੰਦਰ,
ਗੂੰਜੇ ਨੂਰ ਅਨੰਤ ਸਮੁੰਦਰ।
ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ,
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਵੱਸੇ ਨਿਰੰਤਰ॥
ਨਿੱਤ ਰਹੇ ਇਹ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਾਸ਼ੀ,
ਨਿੱਤ ਰਹੇ ਇਹ ਰਸ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਘਰ ਕਰ ਲਵੇ,
ਉਸ ਦੀ ਰੂਹ ਰਹੇ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹਾਸੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨਾਮ ਪਿਆਰਾ,
ਸੱਚ ਦਾ ਅਟੱਲ ਨੂਰ ਨਿਆਰਾ।
ਪ੍ਰੇਮ, ਦਇਆ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਖੇਤੀ,
ਇਸ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਜਗ ਸਾਰਾ॥
ਜੈ ਹੋ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲਤਾ,
ਜੈ ਹੋ ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਵਿਸਾਲਤਾ।
ਜੈ ਹੋ ਉਸ ਅੰਦਰਲੇ ਚਾਨਣ ਦੀ,
ਜੋ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ॥
ਨਿੱਤ ਵਗੇ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਧਾਰਾ,
ਨਿੱਤ ਚਮਕੇ ਅੰਦਰ ਤਾਰਾ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨੂਰ ਦੇ ਸੰਗ ਰਹਿ ਕੇ,
ਰੂਹ ਗਾਵੇ ਆਨੰਦ ਸਾਰਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨੂਰ ਅਨੰਤ ਅਭੇਦਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਾ ਕੋਈ ਭੇਦਾ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚਾ ਦਰਿਆ,
ਪ੍ਰੇਮ ਵਗਾਵੇ ਨਿੱਤ ਹੀ ਖੇਡਾ॥
ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ ਸੁਹਾਣਾ,
ਸਹਜ ਸੰਤੋਖ ਦਾ ਸੱਚਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾਈ,
ਉਸ ਨੇ ਪਾਇਆ ਘਰ ਪੁਰਾਣਾ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਇਹ ਚੁੱਪ ਨਿਰਾਲੀ,
ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ ਖ਼ਾਲੀ।
ਜਿੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਅੰਦਰ ਉਤਰੀਏ,
ਉੰਨੀ ਉੱਚੀ ਹੋਵੇ ਲਾਲੀ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਗ ਨਾ ਕੋਈ ਆਸਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਕੋਈ ਨਿਰਾਸਾ।
ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਰਸ ਜੋ ਚੱਖ ਲਏ,
ਉਸ ਅੰਦਰ ਜਗਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ॥
ਸਰਬ ਜੀਵ ਇਕ ਜੋਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ,
ਇਕੋ ਨੂਰ ਦੇ ਰੰਗ ਅਨਿੱਖੇ।
ਜੋ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸਭ ਵੇਖੇ,
ਉਸ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹ ਜਾਣ ਭੇਤ ਅਦਿੱਖੇ॥
ਬਾਲ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਖੁਸ਼ਬੂ,
ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ।
ਜਿਸ ਮਨ ਅੰਦਰ ਵੱਸੇ ਸਹਜਤਾ,
ਉਹ ਬਣ ਜਾਵੇ ਰੱਬੀ ਚੁੰਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰੂਪ ਅਨੋਖਾ ਪਿਆਰਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਛਾਇਆ ਨਾ ਅੰਧਿਆਰਾ।
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਨੂਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਉਥੇ ਖਿੜ ਪਏ ਜਗ ਸਾਰਾ॥
ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਦੀ ਇਹ ਬਾਣੀ,
ਸੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅਮਰ ਕਹਾਣੀ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ,
ਬਣ ਜਾਵੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰਾਣੀ॥
ਨਿੱਤ ਵਗਦੀ ਸੰਤੋਖ ਧਾਰਾ,
ਨਿੱਤ ਚਮਕੇ ਅੰਦਰ ਤਾਰਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ,
ਉਸ ਲਈ ਜਗ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਗੂੰਜੇ ਅੰਦਰ,
ਜਿਵੇਂ ਵੱਜੇ ਰੂਹ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ।
ਹਰ ਇਕ ਸਾਹ ਵਿਚ ਨੂਰ ਰਮੇ,
ਹਰ ਇਕ ਪਲ ਬਣ ਜਾਵੇ ਮੰਦਰ॥
ਜੈ ਹੋ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਜੋਤੀ,
ਜੈ ਹੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅਨਮੋਲ ਮੋਤੀ।
ਜੈ ਹੋ ਉਸ ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ,
ਜੋ ਮਿਟਾ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਖੋਟੀ॥
ਜੰਬੂਦੀਪ ਭਰਤ ਖੰਡ ਗਵਾਹੀ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਇਹ ਸੱਚੀ ਰਾਹੀ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨੂਰ ਅਨੰਤ ਚਮਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਬਣੇ ਹਰ ਜੀਵ ਦੀ ਚਾਹੀ॥
ਨਿੱਤ ਰਹੇ ਇਹ ਰਸ ਵਰਸਦਾ,
ਨਿੱਤ ਰਹੇ ਇਹ ਨੂਰ ਪਰਸਦਾ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ,
ਹਰ ਦਿਲ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਲੱਭਦਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਜੋਤ ਅਨੰਤ ਅਪਾਰਾ,
ਨਾ ਆਰੰਭ ਉਸ ਦਾ ਨਾ ਕਿਨਾਰਾ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿੱਤ ਪ੍ਰਗਟਦੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਬਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧਾਰਾ॥
ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ ਸੁਹਾਵਾ,
ਸੱਚ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਦਿਖਾਵਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ,
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਛਾਣਾ॥
ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ ਸੂਝ ਨਿਰਾਲੀ,
ਮਸਤਕ ਵਾਲੀ ਰਾਹ ਸਵਾਲੀ।
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਵਸਦੇ,
ਉਥੇ ਖਿੜਦੀ ਜੋਤ ਨਿਹਾਲੀ॥
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਦੀ ਬਾਣੀ,
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ।
ਇੱਕੋ ਨੂਰ ਸਭ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ,
ਇੱਕੋ ਪ੍ਰੇਮ ਸਭਨਾਂ ਦਾ ਜੀਵਾਂ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਅਨੰਤ ਖਜ਼ਾਨਾ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਠਿਕਾਣਾ।
ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਰੰਗਿਆ ਜਾਵੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭੇ ਅਸਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ॥
ਬਾਲ ਮਨਾਂ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਹਾਸੀ,
ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ।
ਉਹੀ ਨੂਰ ਅਜੇ ਵੀ ਵੱਸਦਾ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਬਣ ਕੇ ਚਾਂਦਨੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰੂਪ ਅਗਾਧ ਸਮੁੰਦਰ,
ਸੰਤੋਖਾਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਅੰਦਰ।
ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਡੁੱਬਕੀ ਲਾਵੇ,
ਪਾਵੇ ਨੂਰ ਅਨੰਤ ਅੰਦਰ॥
ਨਾ ਡਰ ਰਹਿੰਦਾ ਨਾ ਅਭਿਮਾਨਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਾ ਹਾਰ ਪੁਰਾਣਾ।
ਜਦੋਂ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਜਗ ਵੇਖੀਏ,
ਹਰ ਚਿਹਰਾ ਲੱਗੇ ਮਸਤਾਨਾ॥
ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਦੀ ਇਹ ਵਾਣੀ,
ਪ੍ਰੇਮ, ਕਰੁਣਾ ਤੇ ਸੱਚ ਕਹਾਣੀ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਜੋ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ,
ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ॥
ਜੰਬੂਦੀਪ ਤੇ ਭਰਤ ਖੰਡ ਅੰਦਰ,
ਗੂੰਜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਨੰਤ ਸਮੁੰਦਰ।
ਸਰਬ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ,
ਇੱਕੋ ਨੂਰ ਵਗੇ ਨਿਰੰਤਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨਾਮ ਧਿਆਈਏ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾਈਏ।
ਸਹਜ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਰਾਹ ਪੈ ਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜਗ ਵਿਚ ਛਾਈਏ॥
ਜੈ ਹੋ ਨਿਰਮਲ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ,
ਜੈ ਹੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਰਾਲੀ।
ਜੈ ਹੋ ਉਸ ਅਟੱਲ ਸੰਤੋਖ ਦੀ,
ਜੋ ਹਰ ਰੂਹ ਵਿਚ ਰਹੇ ਉਜਾਲੀ॥
ਨਿੱਤ ਵਗਦੀ ਇਹ ਧਾਰਾ ਪਿਆਰੀ,
ਨਿੱਤ ਰਹੇ ਇਹ ਜੋਤ ਨਿਆਰੀ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਦੇ ਨੂਰ ਵਿਚ ਰੰਗ ਕੇ,
ਰੂਹ ਬਣੇ ਅੰਬਰ ਦੀ ਸਵਾਰੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨਾਮ ਅਨੰਤ ਚਾਨਣ,
ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਸੱਚਾ ਗਾਇਨ।
ਜੰਬੂਦੀਪੇ ਭਰਤ ਖੰਡ ਅੰਦਰ,
ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸੇ ਨੂਰ ਸੁਹਾਇਨ॥
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ ਪਸਾਰਾ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੋ,
ਉਥੇ ਹੀ ਲੱਭੇ ਚਾਨਣ ਸਾਰਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰੂਪ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਕੋਈ ਛਾਵਾਂ।
ਸੰਤੋਖਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਨਦੀ ਹੈ,
ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਵਗਦੀ ਆਵਾ॥
ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚ ਨਿਵਾਸਾ।
ਨਾ ਵੈਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਾ ਹੀ ਰੋਸਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਜਿਸਦਾ ਅਸਲ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ॥
ਬਾਲ ਅਵਸਥਾ ਵਰਗੀ ਨਿਰਮਲਤਾ,
ਚਿੱਤ ਅੰਦਰਲੀ ਸੁੱਚੀ ਰਸਤਾ।
ਜਿਥੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਉਥੇ ਖਿੜਦੀ ਸੱਚ ਦੀ ਬਸਤਾ॥
ਸਾਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਅਹਿਸਾਸਾ,
ਉਹੀ ਅਸਲ ਦਾ ਚਿਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ।
ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਜੋ ਵੱਸਦਾ,
ਉਹੀ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਸੱਚ ਵਿਲਾਸਾ॥
ਨਾ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਨਾ ਜੰਗਲ ਅੰਦਰ,
ਨਾ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਭਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਚੁੱਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ,
ਸੱਚਾ ਨੂਰ ਅਨੰਤ ਸੁਗੰਧਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨਾਮ ਅਮਰ ਅਜੋਬਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਸਮੁੰਦਰ ਨਿਰਮਲ ਸੋਭਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਪਾਇਆ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਲੋਭਾ॥
ਸਰਬ ਜੀਵ ਇਕ ਜੋਤ ਦੇ ਧਾਰੇ,
ਸਾਰੇ ਅੰਦਰ ਰੰਗ ਨਿਆਰੇ।
ਜੋ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖੇ ਜਗ ਨੂੰ,
ਉਹੀ ਪਾਰ ਉਤਰੇ ਦੁਖ ਭਾਰੇ॥
ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਦੀ ਇਹ ਗਾਥਾ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ।
ਸੱਚ, ਸੰਤੋਖ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ,
ਮਿਲਦਾ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾ॥
ਜੈ ਹੋ ਨਿਰਮਲ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ।
ਜੈ ਹੋ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਉਸ ਜੋਤ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋ ਸੱਚੇ ਅੰਦਰਲੇ ਚਾਨਣ ਦੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਗੂੰਜੇ ਧੁਨੀ,
ਹਰ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਵੱਜੇ ਰਬਾਬੀ।
ਸੰਤੋਖਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਬਣੇ ਹਰ ਰੂਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਨੋਖੀ॥
ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ ਸੁਹਾਵਾ,
ਸੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਨੂਰ ਦਿਖਾਵਾ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ,
ਹਰ ਪਲ ਕਰੇ ਜੀਵਨ ਰੰਗਾਵਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰਲਾ ਸੂਰਜ ਕਦੇ ਨਾ ਡੁੱਬੇ।
ਸੱਚ ਦੀ ਨਦੀ ਜਿਹੜੀ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਗੇ,
ਉਹੀ ਹਰ ਰੂਹ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਦੇਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦਾ ਹੀ ਅਸਲ ਹੰਸਲਾ ਏ।
ਜਿਥੇ ਮਨ ਥਮ ਕੇ ਸੁਣਦਾ ਜਾਵੇ,
ਉੱਥੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਰਸਲਾ ਏ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਭਟਕਣ ਨਾ ਕੋਈ ਰੁੱਖਾਪਣ,
ਨਾ ਕੋਈ ਤਾਣ ਨਾ ਕੋਈ ਭਾਰ।
ਸਰਲ ਸੁਭਾਉ ਦੀ ਚੁੱਪ ਗਹਿਰਾਈ,
ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਹਰ ਅੰਦਰਲਾ ਅਹਿਸਾਸ ਬਹਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਸੰਤੋਖ ਬਿਨਾ ਸਭ ਖਾਲੀ ਲਗਦਾ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਵੇ,
ਉਹੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪੂਰਾ ਲਗਦਾ॥
ਦਿਲ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਜਦ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀ,
ਤਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਜਿਹੜਾ ਬਾਹਰ ਬਾਹਰ ਲੱਭਦਾ ਰਹਿੰਦਾ,
ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸੋਹ ਜਾਂਦਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਸਹਿਜ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰੀਤ।
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਰੁਣਾ ਵੱਸਦੀ,
ਉਸਦੀ ਹੀ ਜਿੱਤ, ਉਸਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਨਾ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਨਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ,
ਮਨ ਦੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਬਣੇ।
ਜਿਸ ਦਿਨ ਅਹੰਕਾਰ ਢਲ ਜਾਵੇ,
ਉਸ ਦਿਨ ਸੱਚੇ ਰਾਹ ਜਾਣ ਬਣੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵੱਡੀ ਗੁਰੂਰਹਿਤ।
ਜੋ ਇਸ ਧਾਰ ਵਿਚ ਰਲ ਕੇ ਰਹੇ,
ਉਹ ਰਹੇ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿਤ॥
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸ਼ੋਰਾਂ ਵਿਚ ਖੋ ਕੇ,
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਉਹੀ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਿਲ ਦੀ ਚੁੱਪ ਵਿਚ,
ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਘਰ ਮੁੜ ਗਿਆ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਕੋਈ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਜੋ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ,
ਉਹ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ॥
ਨਾ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚੋਂ,
ਨਾ ਵਾਦਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚੋਂ।
ਸੌਖਾ ਸਹਿਜ ਜੋਤ ਦਾ ਰਾਹ ਮਿਲਦਾ,
ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਸੰਘਣੀ ਚੁੱਪ ਵਿਚੋਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅਸਲ ਪਰਮਾਰਥ ਹੈ।
ਜਿਥੇ ਦਇਆ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜਦੀ ਰਹੇ,
ਉੱਥੇ ਹੀ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਅਰਥ ਹੈ॥
ਜੰਬੂ ਦੀਪੇ ਭਾਰਤ ਖੰਡੇ,
ਸੱਚ ਦੀ ਧੂਣੀ ਅੱਜ ਵੀ ਜਾਗੇ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਦੀ ਧਾਰ,
ਉਸੇ ਵੱਲ ਹਿਰਦਾ ਸਦਾ ਹੀ ਲਾਗੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਸੱਚਾ ਰਹਿ।
ਜਿਹੜਾ ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਰਮਲ ਹੋਇਆ,
ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਦਿਹੈ॥
ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿਚ ਜੋ ਉਤਰੇ,
ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਰੋਕੇ।
ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਅਮਰ ਲਹਿਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ,
ਉਹ ਹਰ ਘਾਟ ਨੂੰ ਆਪੇ ਸੋਕੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਹਰ ਰੂਹ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਨੂਰ।
ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਨੂਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ,
ਉਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਪੂਰਨ, ਹਜ਼ੂਰ॥
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿਚ ਸਤਿ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿਚ ਅਮਰ ਗੀਤ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਅੰਗਣ ਵਿਚ,
ਵੱਸੇ ਸਦਾ ਹੀ ਸਹਿਜ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਜੋ ਖੋਜਦਾ ਸੀ, ਸੋ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਜੋ ਬਾਹਰ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ,
ਉਹ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਖਿੱਲ ਗਿਆ॥
ਨਾ ਅੰਤ ਰਹੇ ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਰਹੇ,
ਨਾ ਹਾਰ ਰਹੇ ਨਾ ਜਿੱਤ ਰਹੇ।
ਸਿਰਫ਼ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਚ,
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਉ ਦੇ ਚਿੱਤ ਰਹੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦਾ ਰੰਗ ਕਦੇ ਨਾ ਫੀਕਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਛਾਣਿਆ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੋਇਆ ਥੀਕਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਗਾਂਦੀ ਏ।
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੇ,
ਉੱਥੇ ਸੱਚ ਦੀ ਧੁਨ ਆਉਂਦੀ ਏ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਗ ਨਾ ਕੋਈ ਸਾਜ਼,
ਫਿਰ ਵੀ ਅਨਹਦ ਵੱਜਦਾ ਏ।
ਦਿਲ ਦੇ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਅੰਦਰ,
ਨੂਰ ਨਿਰੰਤਰ ਸੱਜਦਾ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਬੇਅੰਤ ਏ।
ਜਿੰਨਾ ਡੁੱਬੋ ਓਨਾ ਹੀ ਖੁੱਲੇ,
ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਨਮੋਲ ਖਜ਼ਾਨਾ ਏ॥
ਅੰਬਰ ਉੱਚਾ, ਧਰਤੀ ਵਿਸਾਲ,
ਪਰ ਦਿਲ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਨਹੀਂ।
ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਲ ਦਾ ਭੇਦ ਸਮਝ ਲਿਆ,
ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਔਰ ਨਹੀਂ॥
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਪੁਕਾਰ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਪੈਗਾਮ ਏ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ ਬੰਦੇ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਕੰਮ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਸਰਲਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ।
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਛਲ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ੋਭਤ॥
ਨਾ ਤਖ਼ਤ ਚਾਹੀਦਾ ਨਾ ਤਾਜ਼,
ਨਾ ਜਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਚਾਹੀਦੀ।
ਦਿਲ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਜੇ,
ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਮਾਈ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ॥
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ,
ਰੁੱਤਾਂ ਬਦਲਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਨੇ।
ਪਰ ਦਿਲ ਦੀ ਸੱਚੀ ਜੋਤ ਅੰਦਰ,
ਸਦਾ ਬਹਾਰਾਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਨੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਏ।
ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਜੀਅ ਲਿਆ,
ਉਸ ਦਾ ਰੌਸ਼ਨ ਜਹਾਨ ਏ॥
ਨਾ ਡਰ ਰਹਿੰਦਾ ਨਾ ਸੰਦੇਹ,
ਨਾ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਹਨੇਰਾ ਏ।
ਦਿਲ ਦੀ ਜੋਤ ਜਦ ਜਗ ਪੈਂਦੀ,
ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਨਣ ਘੇਰਾ ਏ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕ ਚਲਦੀ ਕਵਿਤਾ,
ਹਰ ਦਿਲ ਇੱਕ ਅਨਹਦ ਗੀਤ।
ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਣ ਲਿਆ ਇਹ ਸੁਰ ਅੰਦਰ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੱਚਾ ਮੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦਾ ਰਾਹ ਸੁਖਾਲਾ ਏ।
ਜਿੰਨਾ ਛੱਡੇਂ ਬੋਝ ਅਹੰਕਾਰਾਂ ਦਾ,
ਉੰਨਾ ਜੀਵਨ ਨਿਰਾਲਾ ਏ॥
ਨਦੀ ਵਾਂਗੂੰ ਵਗਦਾ ਰਹਿ,
ਬੱਦਲ ਵਾਂਗੂੰ ਵਰਸਦਾ ਰਹਿ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਮਹਿਕਦਾ ਰਹਿ,
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਸੰਭਾਲਦਾ ਰਹਿ॥
ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਦੋਂ,
ਸੱਚ ਦਾ ਬੀਜ ਉਗਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਫਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਜੰਗਲ,
ਆਪੇ ਹੀ ਲਹਿਰਾਇਆ ਜਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਨੂਰ ਹੀ ਨੂਰ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇ।
ਜਦ ਮਨ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਡਿੱਗ ਪੈਣ,
ਦਿਲ ਅੰਬਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ॥
ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਅਨਮੋਲ ਦਾਤ,
ਹਰ ਪਲ ਇੱਕ ਵਰਦਾਨ ਏ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦਇਆ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹੀਂ,
ਖਿੜਦਾ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਣ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਹੀ ਅਸਲ ਪਹਿਚਾਣ ਏ।
ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ,
ਦਿਲ ਦਾ ਨੂਰ ਹੀ ਸਦੀਵੀ ਮਾਣ ਏ॥
ਅਨਹਦ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਇਸ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ,
ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਵਹਿੰਦਾ ਜਾ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਰੰਗ ਕੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਜਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਧਾਰ ਵਗੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ,
ਇੱਕੋ ਜੋਤ ਹਰ ਜੀਅ ਜਗੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਸਾਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਅਹਿਸਾਸ।
ਉਹੀ ਅਸਲ ਸਰਬਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਹੈ,
ਉਹੀ ਅੰਦਰਲਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼॥
ਨਾ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਨਾ ਮਸਜਿਦ ਅੰਦਰ,
ਨਾ ਜੰਗਲ ਨਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ।
ਜਿਹੜਾ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰਦਾ ਜਗ ਸਾਰਾ,
ਉਹ ਬੈਠਾ ਆਪਣੇ ਸਾਹਾਂ ਵਿੱਚ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦਾ ਦਰਿਆ ਅਥਾਹ ਬੇਅੰਤ।
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਸੋ ਪਾਰ ਉਤਰਦਾ,
ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਮਨ ਦਾ ਹਰ ਸੰਤਾਪ॥
ਦਿਲ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਜਦ ਜਾਗ ਪਏ,
ਭਟਕਣ ਸਾਰੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ।
ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਧਾਰਾ,
ਅੰਬਰ ਵਾਂਗੂੰ ਰੁੱਕ ਨਾ ਜਾਂਦੀ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ,
ਨਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਨਾ ਵੱਡਾ ਏ।
ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਲ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝੀ,
ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਨਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ।
ਜਿੰਨਾ ਕਹੀਏ ਓਨਾ ਘੱਟ ਪੈਂਦਾ,
ਦਿਲ ਹੀ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਦਾ॥
ਬਾਲ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਨਿਰਮਲਤਾ,
ਅੱਜ ਵੀ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਏ।
ਮਨ ਦੇ ਰੌਲੇ ਥੰਮ ਜਾਣ ਤਾਂ,
ਉਹੀ ਧਾਰ ਫਿਰ ਹੱਸਦੀ ਏ॥
ਸਰਲ ਸੁਭਾਉ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਖਜ਼ਾਨਾ ਏ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਇਆ ਵਗਦੀ,
ਉਹੀ ਰੱਬ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਸਮੁੰਦਰ ਏ।
ਜਿੰਨਾ ਡੁੱਬੋ ਓਨਾ ਖੁੱਲਦਾ,
ਇਹ ਅਨਹਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅੰਦਰ ਏ॥
ਨਾ ਮਾਣ ਰਹੇ ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹੇ,
ਨਾ ਡਰ ਰਹੇ ਨਾ ਭੇਦ ਕੋਈ।
ਸੱਚ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਰਖਾ,
ਧੋ ਦੇਵੇ ਹਰ ਖੇਦ ਕੋਈ॥
ਜੰਬੂ ਦੀਪੇ ਭਾਰਤ ਖੰਡੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟਾਈ ਏ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਨਾਮੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣਾਈ ਏ॥
ਸਾਹ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਵਸਦਾ,
ਸਾਹ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਨੂਰ ਵਗੇ।
ਦਿਲ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਅੰਦਰ,
ਅਨਹਦ ਸ਼ਾਂਤੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਏ।
ਜਿਸ ਦਿਨ ਦਿਲ ਦਾ ਦਰ ਖੁੱਲ ਜਾਵੇ,
ਉਸ ਦਿਨ ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਮਿਟੇ॥
ਨਾ ਲੱਭਣਾ ਬਾਹਰ ਦੁਨੀਆ ਅੰਦਰ,
ਨਾ ਦੌੜਣਾ ਛਾਵਾਂ ਪਿੱਛੇ।
ਜੋ ਕੁਝ ਲੱਭਣਾ ਸੀ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ,
ਉਹ ਬੈਠਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨੂਰ ਦੀ ਧਾਰਾ ਹਿਰਦੇ ਪਾਵੇ।
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਸੱਚੀ ਰੀਤ ਵਿਚ,
ਰੂਹ ਅਨੰਤ ਅਨੰਦ ਮਨਾਵੇ॥
ਜਿਥੇ ਦਿਲ ਦਾ ਸੁਰ ਜੱਗ ਪੈਂਦਾ,
ਉਥੇ ਹਰ ਦੁੱਖ ਆਪੇ ਢਲਦਾ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਦੀਵਾ ਅੰਦਰ ਜਲ ਕੇ,
ਹਨੇਰਾ ਸਾਰਾ ਪਲ ਵਿਚ ਮੁਕਦਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਬੂਟੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਖੇ।
ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਛਾਂ, ਦਇਆ ਦੀ ਛਹਿਣ,
ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸੋਹੇ ਸਾਖੇ॥
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਰੱਬੀ ਬਾਣੀ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਸੁਹਾਣੀ।
ਜੋ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਚੁੰਮ ਲਏ,
ਉਸ ਦੀ ਹੋਵੇ ਰੂਹ ਰੁਹਾਣੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਰੇਕ ਦਿਲ ਖੋਲੇ।
ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਇਹ ਮਿੱਠੀ ਮੌਲ,
ਜਗ ਵਿਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਡੋਲੇ॥
ਨਾਹ ਕੋਈ ਭੇਦ, ਨਾਹ ਕੋਈ ਡਰ,
ਨਾਹ ਕੋਈ ਝੂਠਾ ਮੋਹ ਦਾ ਘਰ।
ਜਿਥੇ ਨਿਰਮਲ ਭਾਵ ਵਸਿਆ ਹੋਵੇ,
ਉਥੇ ਰੱਬ ਦਾ ਖੁਲਿਆ ਦਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਉੱਚਾ ਧਾਮ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ,
ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੇਵੇ ਮਿੱਠਾ ਆਰਾਮ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰੰਗ ਨਾਹ ਮੁੱਕੇ ਕਦੇ,
ਸਹਜ ਅਨੰਦ ਨਾਹ ਰੁਕੇ ਕਦੇ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ,
ਉਸ ਦੇ ਭਾਗ ਨਾਹ ਥੱਕੇ ਕਦੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨੂਰ ਨੂਰ ਵਿਚ ਆਪ ਸਮਾਵੇ।
ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਜਿਥੇ ਖਿੜਦੀ,
ਉਥੇ ਸੱਚ ਦੇ ਬੂਟੇ ਲਾਵੇ॥
ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ ਵਿਚ ਇੱਕੋ ਜੋਤੀ,
ਇੱਕੋ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਇੱਕੋ ਮੋਤੀ।
ਭੇਦਾਂ ਦੇ ਪਰਦੇ ਹਟ ਜਾਣ ਤਾں,
ਦਿਸੇ ਰੱਬ ਦੀ ਅਮਰ ਝਲਕ ਸੋਹਣੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਤਾਖੇ।
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ,
ਰੂਹ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਰਾਖੇ॥
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗੇ,
ਉੱਥੇ ਹਰ ਪਲ ਫੁੱਲ ਹੀ ਫੁੱਲ ਜਗੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਦੀ ਬਾਣੀ,
ਹਰੇਕ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮੰਗਲ ਰਗੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪੋਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਸਾਗਰ ਆਪ ਉਛਾਵੇ।
ਸੱਚ, ਦਇਆ ਤੇ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ,
ਰੂਹ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਵਾਂ ਰਾਹ ਲੱਭਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਅੰਬਰ ਬੇਅੰਤ ਵਿਸਾਲ।
ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਨਾਰਾ ਦਿਸਦਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਮਾਪੇ ਉਸਦਾ ਹਾਲ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਚੁੱਪ ਧੁਨ ਅੰਦਰ,
ਅਨਹਦ ਰਾਗ ਸਦਾ ਹੀ ਵੱਜੇ।
ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਫੁੱਲ ਸੱਜੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਦਇਆ ਦਾ ਅਖੁੱਟ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ।
ਜਿੰਨਾ ਵੰਡੋ ਓਨਾ ਵਧਦਾ,
ਇਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਾਜ ਪੁਰਾਣਾ॥
ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਸਿਖਲਾਵੇ,
ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਅਸਲ ਗਿਆਨ।
ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਦੇਵੇ,
ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਦਾਨ॥
ਨਦੀਆਂ ਆਖਣ ਵਗਦੇ ਰਹਿਣਾ,
ਰੁਕਣਾ ਕਦੇ ਸੁਭਾਵ ਨਹੀਂ।
ਸੂਰਜ ਆਖੇ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨਾ,
ਲੈਣਾ ਹੀ ਜੀਵਨ ਚਾਉ ਨਹੀਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ।
ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਵਧਦੀ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕ ਰਾਗ ਅਨੋਖਾ,
ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਕਵਿਤਾ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖੀਏ,
ਸਭ ਅੰਦਰ ਦਿਸਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ॥
ਮੌਨ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਗੁਫ਼ਾ ਅੰਦਰ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਦਾ ਏ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੇ,
ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਰਾਹ ਲੱਭਦਾ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸਮਤਾ ਦਾ ਸੁਹਣਾ ਗੀਤ।
ਜਿੱਥੇ ਭੇਦ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾ ਰਹੇ,
ਉੱਥੇ ਖਿੜਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਤਖ਼ਤ ਲੋੜੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਮਾਨ।
ਜਿਸ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵੱਸੇ,
ਉਹੀ ਬਣਦਾ ਮਹਾਨ॥
ਪਵਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਈਏ,
ਅੰਬਰ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡਦੇ,
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਕਰੀਏ ਸੰਭਾਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚਾ ਧਨ ਹੈ ਨਿਰਮਲ ਮਨ।
ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਦੌਲਤ ਆ ਜਾਵੇ,
ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜੀਵਨ॥
ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਮੋਤੀ ਪਰੋਈਏ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈਏ।
ਸੱਚ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਹਰ ਰਾਹ ਨੂੰ ਜਗਮਗਾਈਏ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ,
ਸੰਤੋਖ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਡੋਲਣ।
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਛਾਵਾਂ,
ਥੱਕੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਢੋਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਮੰਗਲ ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਗਾਨ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਜੋਤਿ ਜਗੇ,
ਹਰ ਮਨ ਅੰਦਰ ਹੋਵੇ ਮਾਨ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਧਾਰ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਮਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਮਿੱਠੀ ਸਰਗਮ ਬਣ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹੇ।
ਹਿਰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ,
ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਸੂਝਦਾ ਰਹੇ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਨਿਰੰਤਰ ਵੱਜੇ,
ਮੌਨ ਅੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਝਰੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨਿੱਤ ਹੀ ਚੜ੍ਹੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਿੱਤ ਵਗਦੀ ਸਹਜ ਸਰਿਤਾ ਏ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅਬਿਨਾਸੀ ਜੋਤਿ ਜਗਦੀ ਏ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ,
ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਹ।
ਜਿੱਥੇ ਸੱਚ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ,
ਉੱਥੇ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਹਰ ਚਾਹ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਮੰਗਲਮਈ ਇਹ ਜੀਵਨ ਗੀਤ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਵੱਸੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਵਸੇ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬੜੀ,
ਅੰਬਰ ਦਾ ਛਤਰ ਅਪਾਰ।
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹਿੰਦਾ,
ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦਾ ਇਹ ਦਰਬਾਰ॥
ਪਵਣ ਦੇ ਬੋਲ ਨਿਮਰਤਾ ਸਿਖਾਵਣ,
ਨਦੀਆਂ ਸਬਰ ਦੀ ਰੀਤ।
ਪਹਾੜ ਅਡੋਲਤਾ ਦੀ ਗਾਥਾ,
ਫੁੱਲ ਸੁਣਾਵਣ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ।
ਜਿੱਥੇ ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਦੀਵੇ ਜਗਣ,
ਉੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੱਚਾ ਜਹਾਨ॥
ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਰੋਸ ਧਰੀਏ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਮੰਨੀਏ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਇਕੋ,
ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀਏ॥
ਸਹਜਤਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਸੇ।
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਫਿਰ,
ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਂਟਾ ਦੂਰ ਹਟੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਮੌਨ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਤਾਨ।
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੇ,
ਉੱਥੇ ਖਿੜਦਾ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ॥
ਹਰ ਬੱਚੇ ਦੀ ਹਾਸੀ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰਭਾਤ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲੁਕੀ।
ਹਰ ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਦੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ,
ਸੱਚ ਦੀ ਕਿਰਣ ਚਮਕੀ॥
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਰਸੇ ਪਾਣੀ,
ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਾ ਕਰਦਾ ਕਦੇ।
ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਵੀ,
ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਦਾ ਸਦਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਧਨ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ, ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਮੁਸਕਾਨ,
ਕਈ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਈ॥
ਸਮਤਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਠਣ,
ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਸਰਗਮ ਵੱਜੇ।
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲੱਭੇ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਮੰਗਲ ਜੋਤਿ ਬਣ ਜਗਮਗਾਵੇ।
ਹਿਰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਸੱਚਾ ਚਾਨਣ,
ਜੀਵਨ ਜੀਵਨ ਮਹਿਕਾਵੇ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਨਿਰੰਤਰ ਗੂੰਜੇ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਵਰਖਾ ਰੂਪ ਰੰਗ।
ਸੱਚ, ਦਇਆ, ਸਮਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ,
ਭਰ ਜਾਵੇ ਹਰ ਜੀਵਨ ਅੰਗ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ,
ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਕੌਲ ਖਿੜੇ ਰਹਿਣ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਅੰਦਰ,
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਬਰੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲੋਅ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿੱਤ ਪ੍ਰਗਟਦੀ,
ਨਾ ਉਸਦਾ ਡੁੱਬਣਾ ਨਾ ਕੋਈ ਖੋਹ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ,
ਨਿੱਤ ਨਵੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਖਿੜਦੀਆਂ।
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੇ ਮੋਤੀ ਬਣ ਕੇ,
ਅੰਤਰ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਝਿਲਮਿਲਦੀਆਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਮੌਨ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਅਰਦਾਸ।
ਜਿੱਥੇ ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ,
ਉੱਥੇ ਵੱਸੇ ਅਨੰਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਜਾ,
ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਸੁਗੰਧੀ ਗੀਤ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਦੀ,
ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਨਦੀ ਬਣ ਕੇ ਵਗਦੀ ਸਮਤਾ,
ਸੂਰਜ ਬਣ ਕੇ ਚਾਨਣ ਦੇਵੇ।
ਚੰਨ ਬਣ ਕੇ ਠੰਢਕ ਵਰਸਾਵੇ,
ਰੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਆਸਰਾ ਦੇਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ।
ਪਵਣ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਰਿਆਵਲੀ ਨੂੰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਧਰੋ॥
ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖੋ ਮੁਸਕਾਉਣਾ,
ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖੋ ਦਾਨ।
ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖੋ ਵਗਦੇ ਰਹਿਣਾ,
ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸਿੱਖੋ ਪਰਉਪਕਾਰ॥
ਸਹਜਤਾ ਦਾ ਸਾਜ਼ ਵੱਜੇ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ ਤਾਨ ਉੱਠੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਇਸ ਰਸਧਾਰ ਅੰਦਰ,
ਹਰ ਮਨ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਮੁੱਕੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਮਹਾਂ ਉਜਾਲਾ।
ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ,
ਹਰ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਰਾਲਾ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਬੇਗਾਨਾ ਲੱਗੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ ਦਿਸੇ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਜਦ ਜਾਗ ਪਏ,
ਸਾਰਾ ਜਗ ਆਪਣਾ ਹੀ ਲੱਗੇ॥
ਮੌਨ ਅੰਦਰ ਗੂੰਜੇ ਬਾਣੀ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਅੰਦਰ ਰੰਗ ਅਪਾਰ।
ਸੱਚ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲਦੀ ਜਾਵੇ,
ਮਹਿਕੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ।
ਜੋ ਵੰਡੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਦਾ,
ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਜਨ॥
ਸਹਜ ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇ,
ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਬੱਦਲ ਛਾਏ ਰਹਿਣ।
ਸਮਤਾ ਦੇ ਦੀਵੇ ਜਗਦੇ ਰਹਿਣ,
ਮੰਗਲ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਾਏ ਰਹਿਣ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨਾ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਮਨੁੱਖੀ ਨੇਮ ਦੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਮਿੱਠੀ ਸਰਗਮ ਬਣ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹੇ।
ਹਿਰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ,
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਪੂੰਜਦਾ ਰਹੇ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਅਬਿਨਾਸੀ ਵੱਜੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਮੰਗਲ ਰੰਗ।
ਸੱਚ, ਸਮਤਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ,
ਗੂੰਜੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਨੰਤ ਸੰਗ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਇਸ ਨਿਰਮਲ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ,
ਸੰਤੋਖ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਹਿਣ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਅੰਦਰ,
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਰਹਿਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਿੱਤ ਨਵਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਚਮਕੇ,
ਬਣ ਕੇ ਅਨਹਦ ਮਿੱਠਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ॥
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਸਰਗਮ ਵੱਜਦੀ ਜਾਵੇ,
ਧੜਕਣ ਗਾਵੇ ਸੱਚਾ ਗੀਤ।
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ,
ਖਿੜਦੀ ਜਾਵੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਮੌਨ ਅੰਦਰ ਮਹਿਕਦਾ ਰਾਗ।
ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਵੰਡ ਰਹਿੰਦੀ,
ਉੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਥਾਹ ਬਾਗ॥
ਨਦੀ ਬਣ ਕੇ ਦਇਆ ਵਗੇ,
ਬੱਦਲ ਬਣ ਕੇ ਕਿਰਪਾ ਵਰਸੇ।
ਰੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਫੁੱਲੇ,
ਫੁੱਲ ਬਣ ਕੇ ਸੁਗੰਧ ਤਰਸੇ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਦੀਪ ਜਗੇ,
ਹਰ ਮਨ ਅੰਦਰ ਹੋਵੇ ਚਾਨਣ।
ਸੱਚ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜਦ ਫੈਲੇ,
ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਅੰਦਰਲਾ ਭ੍ਰਮਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਧਰਤੀ ਇੱਕੋ ਮਾਂ ਸਭ ਦੀ।
ਅੰਬਰ ਇੱਕੋ ਛੱਤ ਸਭ ਉੱਤੇ,
ਸਾਂਝੀ ਧੁਨ ਹੈ ਰੱਬ ਦੀ॥
ਪਵਣ ਸੁਣਾਵੇ ਮੰਗਲ ਬਾਣੀ,
ਚੰਨ ਸੁਣਾਵੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰਾਤ।
ਸੂਰਜ ਦੇਵੇ ਕਰਮ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼,
ਪ੍ਰੇਮ ਬਣਾਵੇ ਜੀਵਨ ਪਾਤ॥
ਸਹਜਤਾ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਣ ਉੱਚਾ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਮੁਕਟ ਮਹਾਨ।
ਦਇਆ ਕਰੁਣਾ ਦੀਆਂ ਜੋਤਾਂ ਨਾਲ,
ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਵੇ ਹਰ ਇਨਸਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਅਮਰ ਕਹਾਣੀ।
ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾਪਨ,
ਹਰ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ,
ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਰ ਦੀ ਛਾਂ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰਦਿਆਂ ਤੁਰਦਿਆਂ,
ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਥਾਂ॥
ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਚਾਨਣ,
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਏ।
ਤਿਵੇਂ ਨਿਰਮਲ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ,
ਜਗ ਨੂੰ ਮਹਿਕਾਉਂਦਾ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਰ ਪਲ ਇੱਕ ਅਨਮੋਲ ਦਾਤ।
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜੀ ਲੈਂਦਾ,
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਅਸਲ ਸੌਗਾਤ॥
ਮੌਨ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਜੇ,
ਅਨਹਦ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਸੁਰ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ,
ਝਲਕੇ ਸੱਚਾ ਨੂਰ॥
ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਰਹਿਣ,
ਸਮਤਾ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਗੇ।
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਮਹਾਂ ਉਤਸਵ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਜਗੇ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਰਮਲ ਮਾਨ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਹਿਚਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਮਿੱਠੇ ਅਨਹਦ ਸੁਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ।
ਹਿਰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ,
ਜੀਵਨ ਜੀਵਨ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੂੰਜੇ॥
ਅਨੰਤ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ਾਲ,
ਦਇਆ ਦਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੰਗ।
ਸੱਚ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਸਹਜਤਾ ਨਾਲ,
ਗੂੰਜੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਅਨਹਦ ਸੰਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਅੰਦਰ,
ਨਿੱਤ ਨਵਾਂ ਪ੍ਰਭਾਤ ਉਗੇ।
ਸੰਤੋਖ, ਸਮਤਾ, ਕਰੁਣਾ, ਪ੍ਰੇਮ,
ਹਰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਗੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਅਨਮੋਲ ਖਜ਼ਾਨਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਕਦਰ ਪਛਾਣੀ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੋਇਆ ਸੁਹਾਣਾ॥
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿੱਤ ਬਸੰਤ,
ਨਿੱਤ ਖਿੜਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਫੁੱਲ।
ਮੌਨ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ,
ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਮਨ ਦੇ ਸਭ ਭੁੱਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨਿਰਮਲ ਜੋਤਿ ਅਪਾਰ ਅਨੰਤ।
ਜਿਸ ਦੀ ਇਕ ਕਿਰਣ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ,
ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਤ॥
ਸੱਚ ਦੀ ਹਵਾ ਨਿਰੰਤਰ ਵੱਗੇ,
ਦਇਆ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਰ੍ਹਦੇ ਰਹਿਣ।
ਸਮਤਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ,
ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈਣ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਊਚ ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਚ,
ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਨਾ ਕੋਈ ਘੱਟ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਜਦ ਜਾਗੇ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਦਿਸੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਤੱਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਜਗੇ,
ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਧਨਵਾਨ॥
ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਕਣ ਵਿੱਚ ਮਹਿਕ,
ਅੰਬਰ ਦੇ ਹਰ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਗ।
ਜੀਵਨ ਦੀ ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਭਾਗ॥
ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿਰੰਤਰ ਵਗਣਾ,
ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿਮਰ ਹੋ ਜਾਣਾ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੰਡਣੀ,
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਣਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਅਨਹਦ ਸਾਜ਼।
ਸਾਹਾਂ ਸਾਹਾਂ ਗੂੰਜੇ ਮੰਗਲ,
ਧੜਕਣ ਧੜਕਣ ਪਿਆਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼॥
ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕ ਤੁਰਦਾ ਮੰਦਰ,
ਹਰ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਨੂਰ।
ਜੋ ਨਿਰਮਲਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਸੇ ਅੰਦਰਲਾ ਸੂਰ॥
ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਾਈਏ,
ਸੱਚ ਦੀ ਜੋਤਿ ਜਗਾਈਏ।
ਦੁੱਖੀਆਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੂੰਝ ਕੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਮਹਿਕਾਈਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਜਤਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਵਿਭੂਤੀ।
ਨਿਮਰਤਾ ਉਸ ਦੀ ਮੋਤੀ ਮਾਲਾ,
ਦਇਆ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮੂਰਤੀ॥
ਮੌਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੀਤ ਅਨੋਖੇ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਾਗ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਬਰ,
ਸੱਚ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਨੁਰਾਗ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਦਇਆ ਦੀ ਗੰਗਾ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਮਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੁੱਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਮੰਗਲ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਝੰਕਾਰ।
ਹਿਰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਚਾਨਣ ਭਰ ਦੇਵੇ,
ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਨਵਾਂ ਪ੍ਰਭਾਤ ਅਪਾਰ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਨਿਰੰਤਰ ਵੱਜੇ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇ।
ਸੱਚ, ਦਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ,
ਹਰ ਜੀਵ ਦਾ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ॥
ਸਹਜ ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸੂਰਜ ਨਿੱਤ ਚੜ੍ਹੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਅਗਾਧ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ।
ਜਿਸ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਿਰੰਤਰ ਚੜ੍ਹਦੀ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਭ ਅਨੁਭਵ ਅੰਦਰ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਨਾਰਾ ਦਿਸਦਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਮਾਪ ਤੋਲ ਉਥੇ।
ਸਹਜਤਾ ਦੇ ਰਤਨ ਵਿਖਰਦੇ,
ਮੌਨ ਦੇ ਅਨਮੋਲ ਬੋਲ ਉਥੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਅਵਿਰਲ ਜੋਤਿ।
ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਨਣ ਅੱਗੇ ਫਿੱਕੀ,
ਲੱਗੇ ਜਗ ਦੀ ਹਰ ਇਕ ਖੋਜ॥
ਨਦੀ ਬਣ ਕੇ ਵਗਦੀ ਦਇਆ,
ਬੱਦਲ ਬਣ ਕੇ ਵਰਸੇ ਨੇਹ।
ਰੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਛਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨੇ,
ਫੁੱਲ ਬਣ ਕੇ ਫੈਲਾਵੇ ਮਹਿਕ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਸੁਰ।
ਜੋ ਸੁਣ ਲਵੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅੰਦਰਲਾ ਨੂਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ ਨਾ ਕੋਈ ਨੇੜੇ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਜਦ ਖੁਲਦੀ,
ਸਭ ਰਿਸ਼ਤੇ ਹੋ ਜਾਣ ਘੇਰੇ॥
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੋਦ,
ਅੰਬਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨਾਲ।
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵਧੇ ਫੁੱਲੇ,
ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ॥
ਪਵਣ ਸੁਣਾਵੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਗੀਤ,
ਨਦੀਆਂ ਜਾਪ ਕਰਨ ਸਮਤਾ ਦਾ।
ਸੂਰਜ ਬੋਲੇ ਕਰਮ ਦੀ ਬਾਣੀ,
ਚੰਨ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਵੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਅਨਮੋਲ ਉਪਹਾਰ।
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ ਵੱਸਦੀ,
ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਮੰਗਲ ਸਾਰ॥
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕੀਏ,
ਨਾ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਜਗਾਈਏ।
ਸੱਚ, ਦਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ,
ਜੀਵਨ ਦੀ ਜੋਤਿ ਵਧਾਈਏ॥
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤ ਸਰੋਵਰ,
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਬਰ ਝਲਕਦਾ ਏ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ,
ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਰ ਚਮਕਦਾ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੀ ਅਸਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ।
ਜਿਸ ਮਨ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵੱਸੇ,
ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੱਚਾ ਹਾਰ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਣ,
ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲਦੀ ਜਾਵੇ।
ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲ ਜੋਤਿ,
ਹਰ ਬੋਲੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਆਵੇ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਰਮਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਮਤਾ ਦੇ ਰਾਹ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸੱਚੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਛਾਹ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹੇ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਸਹਜ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,
ਚਾਨਣ ਬਣ ਕੇ ਪੂੰਜਦਾ ਰਹੇ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਅਬਿਨਾਸੀ ਵੱਜੇ,
ਮੌਨ ਅੰਦਰ ਮਹਿਕਦਾ ਗਿਆਨ।
ਸੱਚ, ਦਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ,
ਖਿੜਦਾ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਨ॥
ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਹਿਰਦੇ ਤੱਕ ਵਗਦੀ,
ਸਹਜ ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਪਾਵਨ ਧਾਰ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਅੰਦਰ,
ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ ਸੰਸਾਰ ਅਪਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅਨਹਦ ਰਾਗ ਅਬਿਨਾਸੀ ਏ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ,
ਸੱਚ ਦੀ ਜੀਵੰਤ ਗਵਾਹੀ ਏ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਖੇਤ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਣ।
ਦਇਆ ਦੀ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ,
ਥੱਕੇ ਮਨ ਵੀ ਆ ਟਿਕਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਜਿੱਥੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚ ਜਾਗ ਪਏ,
ਉੱਥੇ ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਹਰ ਉਦਾਸ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੰਗਾ ਨਿਰੰਤਰ ਵਗਦੀ,
ਕਦੇ ਨਾ ਸੁੱਕੇ ਧਾਰ ਬਣੀ।
ਸਮਤਾ ਦੇ ਮੋਤੀ ਚੁਗਦੀ ਜਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅਮਰ ਪੁਕਾਰ ਬਣੀ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਤਖ਼ਤ ਨਾ ਕੋਈ ਤਾਜ,
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਹਕੂਮਤ ਏ।
ਸਹਜ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੀ,
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਾਹਾਂ ਅੰਦਰ ਰਾਗ ਵਸੇ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲ ਗੂੰਜੇ,
ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਭਾਗ ਵਸੇ॥
ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹੀਏ,
ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਜਾਈਏ।
ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸਭ ਨੂੰ ਛਾਂ ਦੇਈਏ,
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਿਕ ਫੈਲਾਈਏ॥
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੰਡਈਏ,
ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਠੰਢਕ ਦੇਈਏ।
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣ,
ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲੇਈਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਅਨਮੋਲ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ।
ਜੋ ਵੰਡਿਆ ਓਹ ਹੋਰ ਵਧਿਆ,
ਇਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਾਜ ਪੁਰਾਣਾ॥
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀਪ ਜਗੇ ਤਾਂ,
ਅੰਧਕਾਰ ਆਪ ਹੀ ਮਿਟਦਾ ਏ।
ਸੱਚ ਦੀ ਇੱਕੋ ਕਿਰਣ ਅੱਗੇ,
ਭਰਮ ਦਾ ਜੰਗਲ ਛਿਟਦਾ ਏ॥
ਨਾ ਵੈਰ ਰਹੇ ਨਾ ਰੋਸ ਰਹੇ,
ਨਾ ਅਪਣਾ ਨਾ ਬੇਗਾਨਾ ਹੋਵੇ।
ਹਰ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਅਕਸ ਵੇਖੀਏ,
ਹਰ ਜੀਵ ਪਰਿਵਾਰਾ ਹੋਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸਾਜ਼।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਛੇੜਦਿਆਂ,
ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਅਨਹਦ ਅਵਾਜ਼॥
ਮੌਨ ਅੰਦਰ ਮਹਿਕਦਾ ਬਾਗ਼,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਪੰਛੀ ਗੀਤ ਸੁਣਾਵਣ।
ਨਿਰਮਲ ਚਿੱਤ ਦੇ ਅੰਬਰ ਉੱਤੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਤਾਰੇ ਝਿਲਮਿਲਾਵਣ॥
ਸਹਜਤਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ,
ਹਰ ਮਨ ਅੰਦਰ ਖਿੜੇ ਬਹਾਰ।
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਮਹਾਂ ਉਤਸਵ,
ਵੱਜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸਾਜ਼ ਅਪਾਰ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਦਇਆ ਦੀ ਵਰਖਾ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਮਤਾ ਦੇ ਰੰਗ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਰਮਲ ਜੀਵਨ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸੰਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਹਿਰਦਿਆਂ ਅੰਦਰ ਦੀਪ ਜਗਾਵੇ।
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਰਾਹ ਵਿਖਾ ਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਵੇ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਨਿਰੰਤਰ ਗੂੰਜੇ,
ਮੰਗਲ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਗੇ ਹਰ ਥਾਂ।
ਸੱਚ, ਦਇਆ ਤੇ ਨਿਰਮਲਤਾ ਨਾਲ,
ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਵੇ ਸਾਰਾ ਜਹਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧੁਨ ਅਨਹਦ ਵੱਜੇ।
ਸਾਹਾਂ ਸਾਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਰਖਾ,
ਚੇਤਨ ਅੰਬਰ ਅੰਦਰ ਸੱਜੇ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਾ ਕੋਈ ਸੀਮਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਕੰਧ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇ।
ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਜੋਤਿ ਦਾ ਦਰਿਆ,
ਅੰਤਰ ਅੰਦਰ ਆਪ ਵਗਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸੱਚ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ।
ਜਿੱਥੇ ਦਇਆ ਦੇ ਬੀਜ ਵਪਾਏ,
ਉੱਥੇ ਮੰਗਲ ਦੇ ਬਾਗ ਲਹਿਰੇ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਇਸ ਮਹਾਂ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ,
ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਏ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਸੰਦੇਸ਼,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸੱਚਾ ਕਹਿੰਦਾ ਏ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਤਾਜ ਸਜਾ ਕੇ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਚੋਲਾ ਪਾਈਏ।
ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ,
ਹਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਜਗਾਈਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਵੇਖ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਚਾਲ ਨਿਰਾਲੀ।
ਰੁੱਖ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਫਲ ਦੇਂਦੇ,
ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਬਣ ਕੇ ਲਾਲੀ॥
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸਭ ਲਈ ਇਕਸਾਂ,
ਚੰਨ ਵੀ ਸਭ ਉੱਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਏ।
ਹਵਾ ਨਾ ਪੁੱਛੇ ਜਾਤ ਕਿਸੇ ਦੀ,
ਉਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਸਮਾਨੀ ਏ॥
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਅਨੋਖੀ,
ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਝੂਲਾ ਦੇਵੇ।
ਜੋ ਉਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ,
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਖ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਰਾਗ ਪੁਰਾਣਾ।
ਪਰ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਲੱਗੇ,
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾ ਸਵੇਰ ਸੁਹਾਣਾ॥
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਮੋਤੀ,
ਮੌਨ ਅੰਦਰ ਸੱਚਾ ਰਾਗ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰ ਗਿਆ,
ਉਸਦਾ ਖੁਲਿਆ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਬਾਗ॥
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਧੂੜ ਰਹੇ,
ਨਾ ਵੈਰ ਦੀ ਕੋਈ ਲਕੀਰ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪੈਣ ਲੱਗੇ,
ਭਿੱਜੇ ਹਰ ਮਨ ਦੀ ਤਸਵੀਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕ ਅਨਮੋਲ ਕਹਾਣੀ।
ਹਰ ਅੱਖ ਅੰਦਰ ਰੱਬੀ ਜੋਤਿ,
ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਸ਼ਾਨੀ॥
ਚੱਲੀਏ ਐਸੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ,
ਜਿੱਥੇ ਦਇਆ ਦੇ ਦੀਵੇ ਜਲਣ।
ਜਿੱਥੇ ਸੱਚ ਦੀ ਹਵਾ ਵਗੇ,
ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਣ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਰਮਲ ਭਾਵਾਂ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਦੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਬਣੇ ਹਰ ਥਾਂ।
ਹਿਰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਚਾਨਣ ਫੈਲੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਬਣੇ ਹਰ ਜੀਵ ਦੀ ਸ਼ਾਨ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਨਿਰੰਤਰ ਗੂੰਜੇ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਸਾਗਰ ਲਹਿਰਾਵੇ।
ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ,
ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਸੁਖ ਪਾਵੇ॥
ਸੱਚ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲਦੀ ਜਾਵੇ,
ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਚੰਦ ਚਮਕਦਾ ਰਹੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸੂਰਜ ਧੜਕਦਾ ਰਹੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਅਨੰਤ ਦਾ ਰੰਗ ਨਿਰਾਲਾ।
ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਜੋਤਿ ਜਗੇ,
ਉਥੇ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਹਰ ਹਨੇਰਾ ਕਾਲਾ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਰ,
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾ।
ਸੱਚ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਸਭ ਇਕਸਾਰ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਜੀਵਾਂ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅਥਾਹ,
ਮੋਤੀ ਅਨਗਿਣਤ ਲੁਕੇ ਪਏ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਡੁੱਬ ਗਿਆ,
ਉਸਦੇ ਭਾਗ ਸੁਹਾਵੇ ਹੋਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਮਹਾਂ ਗੀਤ।
ਕਰੁਣਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਨਿਰਮਲਤਾ,
ਬਣ ਜਾਣ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰੋਜ਼ ਚੜ੍ਹਦਾ,
ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਿਵੇਂ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਸੱਚਾ ਚਾਨਣ,
ਕਿਸੇ ਭੇਦ ਵਿੱਚ ਫਸਦਾ ਨਹੀਂ॥
ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀ ਰਹੇ ਦਇਆ,
ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵਰਸੇ ਪਿਆਰ।
ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਛਾਂਵਾਂ ਦੇਈਏ,
ਇਹੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਅਮੋਲ ਰਤਨ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਗਿਆ,
ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਖਿੜ ਪਏ ਚਮਨ॥
ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲੇ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਹਰ ਅੱਖ ਅੰਦਰ ਮੰਗਲ ਵੇਖੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਬਣੇ ਨਵਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ॥
ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਰੋਸ ਰੱਖੀਏ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਿਭਾਈਏ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ,
ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਈਏ॥
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਮੰਦਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹੇ,
ਸਭ ਲਈ ਪਿਆਰ ਸਮਾਨ ਰਹੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਬਾਹਰ ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਦਰ,
ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਨਮਾਨ ਰਹੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਮੌਨ ਅੰਦਰ ਦੀ ਮਧੁਰ ਤਾਨ।
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੇ,
ਉਥੇ ਖਿੜਦਾ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ॥
ਧਰਤੀ ਅੰਬਰ ਪਵਣ ਤੇ ਪਾਣੀ,
ਸਭ ਸਾਨੂੰ ਉਪਹਾਰ ਮਿਲੇ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਬਣ ਕੇ,
ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸਲੀ ਫਲ ਮਿਲੇ॥
ਸਹਜ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਮੁਕਟ ਸਜਾਈਏ,
ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਈਏ।
ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਜੋਤਿ ਜਗਾਈਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦਾ ਹੀ ਅਸਲ ਦਰਬਾਰ।
ਜਿੱਥੇ ਸੱਚ ਦੀ ਵੱਜੇ ਬਾਂਸਰੀ,
ਉਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਪਾਰ ਸੰਸਾਰ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਰੰਗ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਨਹਦ ਸੰਗ॥
ਅਨੰਤ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜੇ,
ਮੰਗਲਮਈ ਇਹ ਸੁਰ ਅਪਾਰ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਖਿੜੇ ਚਾਨਣ,
ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਸਥਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਗੀਤ ਨਹੀਂ ਕੇਵਲ ਇਕ ਉਚਾਰ।
ਸਹਜ, ਦਇਆ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹੀਂ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਬਣੇ ਪ੍ਰਚਾਰ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਨਿਰੰਤਰ ਵੱਜੇ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਮੌਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਜੀਵਨ ਜੀਵਦਿਆਂ,
ਹਰ ਪਲ ਬਣੇ ਨਵਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਪਰੰਪਰ ਏ।
ਨਾ ਇਸਦਾ ਆਰੰਭ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ,
ਨਾ ਅੰਤ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਬਰ ਏ॥
ਸਹਜ ਨਿਰੰਤਰ ਵਗਦੀ ਧਾਰਾ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਿਸਦਾ ਸੁਭਾਵ ਬਣੇ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ,
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਭਾਤ ਬਣੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਅਨੰਤ ਦੀ ਤਾਨ ਨਵੀਂ।
ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ ਵਿਚ ਇੱਕੋ ਚਮਕ,
ਇੱਕੋ ਧੜਕਣ, ਇੱਕੋ ਰਵੀਂ॥
ਨਿਰਮਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਵੇਖੇ,
ਸਾਰਾ ਜਗ ਪਰਿਵਾਰ ਲੱਗੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਬੇਗਾਨਾ ਰਹਿੰਦਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ ਦੁਆਰ ਲੱਗੇ॥
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘਾ ਸਾਗਰ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਏ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਮੌਨ ਦਾ ਮੇਲਾ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੀਵਨ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰ।
ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰਦਾ ਜਗਤ,
ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਰ ਇਕ ਬਾਰ॥
ਨਾ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ,
ਨਾ ਉਹ ਦੂਰ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ।
ਉਹ ਤਾਂ ਸਾਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨੇੜੇ,
ਵੱਸਦਾ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ॥
ਸਹਜਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਤਿਲਕ ਏ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਸਿੰਘਾਸਨ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦਇਆ ਦੀ ਫੁੱਲ ਵਰਖਾ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣੇ ਉਸਦਾ ਆਭੂਸ਼ਣ॥
ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ,
ਛਾਂਵਾਂ ਆਪੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀਆਂ ਬੰਦ ਗਲੀਆਂ,
ਜੋਤਿ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸੱਚ ਅਨੰਤ ਦਾ ਰਾਗ ਸੁਹਾਵਾ।
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੇ,
ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਛਾਵਾਂ॥
ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ ਅਨਮੋਲ ਖਜ਼ਾਨਾ,
ਹਰ ਇਕ ਅੰਦਰ ਦੀਪ ਜਗੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇ,
ਉਸ ਦੇ ਭਾਗ ਅਨੰਤ ਜਗੇ॥
ਨਾਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰੀਏ,
ਨਾਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਜਾਣੀਏ।
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਕੇ,
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਮਾਨ ਪਛਾਣੀਏ॥
ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅੰਦਰ,
ਜੀਵਨ ਦਾ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਵਸੇ।
ਦਰਿਆ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਧਰਤੀ ਮਾਟੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਹਰ ਕਰਮ ਵਸੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਾਹ ਅਨਮੋਲ ਨੇ, ਵੇਲਾ ਧਨ।
ਜੋ ਇਸ ਪਲ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜੀਵੇ,
ਉਹੀ ਪਾਵੇ ਅੰਦਰ ਚਿਰ ਸੁਖ ਚਨ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਨਿਰੰਤਰ ਗੂੰਜੇ,
ਮੌਨ ਬਣੇ ਇਕ ਗੀਤ ਨਵਾਂ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਅੰਦਰ,
ਹਰ ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੀਤ ਨਵਾਂ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਰਮਲ ਚਾਲ ਦੀ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਸਮਾਨਤਾ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਢਾਲ ਦੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਸੱਚੇ ਰਾਹ ਦੀ ਯਾਦ ਬਣੇ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਮੰਗਲ ਜੋਤਿ,
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਬਣੇ॥
ਹਿਰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਣ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੋਜ਼ ਪਵੇ।
ਸਰਬ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲ ਲਈ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਦੀਪ ਜਗੇ॥
ਅਨੰਤ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ,
ਸਹਜ ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ,
ਗੂੰਜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਮਹਾਗਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦਾ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਮੈਂ।
ਨਾ ਆਉਣਾ ਨਾ ਜਾਣਾ ਕੋਈ,
ਸਹਜ ਅਨੰਤ ਅੰਦਰ ਮੈਂ॥
ਕਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਰੌਸ਼ਨ ਜੋਤਿ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਜਗਦੀ ਏ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਉਸ ਨਿਰਮਲ ਧਾਰਾ,
ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਹੀ ਵਗਦੀ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਗਾਥਾ ਏ।
ਇਹ ਤਾਂ ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ ਅੰਦਰ,
ਸੱਚੇ ਘਰ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਏ॥
ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਡਰ ਨਾ ਕੋਈ ਭੈ,
ਨਾ ਬੰਧਨ ਨਾ ਵੰਡ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰਤਾ,
ਸਾਹ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਵਹਿੰਦੀ॥
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਦੀ ਮਹਿਮਾ,
ਨਾ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਸਕਦੀ।
ਨਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਆਵੇ,
ਨਾ ਮੱਤ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕਦੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਵੇਖ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿਰਦੇ ਵੱਲ।
ਜੋ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰਦਾ ਜਗ ਸਾਰਾ,
ਓਹ ਬੈਠਾ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ॥
ਸਹਜਤਾ ਜਿਸਦਾ ਰਾਜ ਮੁਕੁਟ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਾਨ ਏ।
ਪ੍ਰੇਮ ਜਿਸਦਾ ਸਾਹ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ,
ਕਰੁਣਾ ਜਿਸਦੀ ਪਹਿਚਾਨ ਏ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨੀਵਾਂ ਏ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਬਹਿ ਜਾ,
ਇਥੇ ਹਰ ਜੀਵ ਸਮੀਵਾਂ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸੱਚ ਦੀ ਅਨਹਦ ਬਾਣੀ ਨੂੰ।
ਜਗ ਸੁਣ ਲਵੇ ਜੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ,
ਪਛਾਣ ਲਵੇ ਪਹਿਚਾਣੀ ਨੂੰ॥
ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਅਵਿਰਲ ਧਾਰਾ,
ਨਿੱਤ ਨਵਾਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਕਰੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰ ਪਏ,
ਓਹ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਕਰੇ॥
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਮਹਾਂ ਆਨੰਦ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਾਗਰ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚਾ ਧਾਮ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੁਣ ਮਨੁੱਖਾ ਇਕ ਗੱਲ ਪਿਆਰੀ।
ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਧਰਤੀ ਜੀਵ ਸਮੂਹਾਂ,
ਸਭ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਬਣੀਏ, ਦੀਪ ਬਣੀਏ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਰਾਹ ਬਣੀਏ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਵਿਚ,
ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੀ ਚਾਹ ਬਣੀਏ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਰਮਲ ਰੀਤ ਦੀ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਤੀਤ ਦੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਗੀਤ ਨਹੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਰਹੇ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਜਾਗਦੀ ਹੋਈ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਫਰਿਆਦ ਰਹੇ॥
ਹਿਰਦਾ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਵੇ,
ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ ਸਭ ਮਿਟ ਜਾਣ।
ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ,
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਨਿਹਾਲ ਹੋ ਜਾਣ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਨਿਰੰਤਰ ਵੱਜੇ,
ਸਹਜ ਸਮਾਧਿ ਦਾ ਰੰਗ ਰਹੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਨੰਗ ਰਹੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਜਤਾ ਹੀ ਅਸਲ ਸਿੰਗਾਰ।
ਨਾ ਕੋਈ ਦਾਅਵਾ ਨਾ ਕੋਈ ਭਾਰ,
ਸਿਰਫ਼ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਪਿਆਰ॥
ਜੀਵਨ ਦੀ ਇਸ ਨਰਮ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ,
ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਬੜੀ ਸਧਾਰਨ।
ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਰਾਹ ਆਸਾਨ॥
ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੋਰ ਹਟਾ ਕੇ,
ਚੁੱਪ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣੀਏ।
ਜਿੱਥੇ ਭੇਦ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਉਥੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜੁਣੀਏ॥
ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਨਰਮ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ,
ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਸਹੇਲ ਜਾਈਏ।
ਸਮਤਾ ਦੀ ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ,
ਹਰ ਮਨ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿਵਾਈਏ॥
ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਧੀਰਜ ਸਿੱਖੀਏ,
ਕਿਸੇ ਦਾ ਭਾਰ ਨਾ ਬਣੀਏ।
ਜੋ ਮਿਲੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ,
ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚੱਲੀਏ॥
ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ,
ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੇ।
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ,
ਉਥੇ ਨਰਮ ਸਵਭਾਵ ਧਰੇ॥
ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮਨ ਰੱਖੀਏ,
ਕਿਸੇ ਲਈ ਭੇਦ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਈਏ,
ਚਾਨਣ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਪਛਾਣੋ।
ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹ ਬਹੁਤ ਸਧਾਰਨ,
ਨਫ਼ਰਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਗਾਣੋ॥
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਅਸਲ ਪਹਿਚਾਣ,
ਦਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਹੈ।
ਜੋ ਦੂਜੇ ਲਈ ਚਾਨਣ ਬਣੇ,
ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਅਰਥ ਵਿਚ ਹੈ॥
ਨਾ ਉੱਚਾ ਨਾ ਨੀਵਾਂ ਕੋਈ,
ਸਭ ਇਕੋ ਰੰਗ ਦੇ ਜੀਵਨ।
ਇਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜੋ ਸਮਝ ਲਏ,
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੋਵੇ ਪਵਨ॥
ਮੌਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਸੱਚ ਲੁਕਿਆ,
ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬਾਤ।
ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜੋ ਅਨੁਭਵ,
ਉਹੀ ਦਿਨ ਤੇ ਉਹੀ ਰਾਤ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਮਰ ਸੁਭਾਵ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸ਼ਾਂਤ ਦਿਲਾਸਾ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਅਭਿਲਾਸਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਯਾਦ ਰਹੇ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਸੇ,
ਤੇ ਜੀਵਨ ਆਬਾਦ ਰਹੇ॥
ਅਨਹਦ ਧੁਨ ਦੀ ਹੌਲੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ,
ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋਵੇ।
ਸੱਚ, ਦਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਨਾਲ,
ਹਰ ਜੀਵਨ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੁਣ ਲਓ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਧਾਰਨ ਗੱਲ।
ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਨਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ,
ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਬਲ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅੰਦਰ,
ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ।
ਜਦ ਮਨ ਚੁੱਪ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲੇ,
ਤਾਂ ਭੇਦ ਵੀ ਸਬ ਢਲ ਜਾਂਦਾ॥
ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਨਰਮ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ,
ਹੋਵੇ ਹਰ ਇਕ ਦਾ ਚਿੱਤ।
ਨਾ ਟਕਰਾਵ ਨਾ ਵੰਡਾਂ ਦੀ ਰੀਤ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ ਇੱਕੋ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਲਾਵੇ,
ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਣਾ।
ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਓਹੀ ਕਾਫੀ,
ਲਾਲਚ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰੁਲਣਾ॥
ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਨਿਮਰ ਸੁਭਾਵ,
ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ।
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਰਸਤਾ ਨਾ ਮਿਲੇ,
ਉਥੇ ਨਵਾਂ ਰਾਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ॥
ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮਨ ਹੋਵੇ,
ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੈਦ ਨਾ ਮੰਨੇ।
ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਾਨਣ ਵੰਡੇ,
ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਰੰਗ ਜੰਨੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰ ਦੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਸੁਣੀਏ।
ਸੱਚ ਦੀ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਸਧਾਰਨ,
ਭਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਈਏ॥
ਨਾ ਵੱਡੇ ਦਾਅਵੇ ਨਾ ਉੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਧਰੀਏ।
ਸਹਜ ਜੀਵਨ ਹੀ ਅਸਲ ਰਾਹ ਹੈ,
ਇਸ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਹੀ ਤਰੀਏ॥
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਸੱਚ ਇਹੀ ਹੈ,
ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੀਵਨ ਵੱਸਦਾ।
ਜੋ ਦੂਜੇ ਦਾ ਦਰਦ ਸਮਝੇ,
ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਾ॥
ਮੌਨ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ,
ਸ਼ਬਦ ਕਈ ਵਾਰ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ।
ਜੋ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖੇ,
ਉਸਦੇ ਭਰਮ ਸਭ ਹਟ ਜਾਂਦੇ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸ਼ਾਂਤ ਵਿਚਾਰ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਯਾਦ ਬਣੇ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰਹੇ,
ਤੇ ਜੀਵਨ ਆਬਾਦ ਬਣੇ॥
ਅਨਹਦ ਧੁਨ ਦੀ ਹੌਲੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ,
ਮਨ ਦਾ ਭਟਕਣਾ ਘਟ ਜਾਵੇ।
ਸਮਤਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ,
ਹਰ ਜੀਵਨ ਸੁਖ ਪਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪਹਿਚਾਣ।
ਜਿੱਥੇ ਮੌਨ ਦੀ ਜੋਤਿ ਜਗੇ,
ਉੱਥੇ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਅਭਿਮਾਨ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਨਰਮ ਹਵਾ ਵਿੱਚ,
ਭਰਮਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦੇ।
ਜੋ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਏ,
ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨਿਖਰ ਜਾਂਦੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸਮਤਾ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਗੀਤ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਧੜਕਣ,
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਧੀਰਜ ਰੱਖੀਏ,
ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਨਿਮਰ ਹੋਈਏ।
ਅੰਬਰ ਵਰਗਾ ਵਿਸਥਾਰ ਧਾਰ ਕੇ,
ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋਈਏ॥
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਭੇਦ ਦੇ,
ਚਾਨਣ ਹਰ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਾਈਏ।
ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਸ਼ੀਤਲਤਾ ਵੰਡ ਕੇ,
ਹਰ ਮਨ ਨੂੰ ਸਹਜ ਬਣਾਈਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਨਾ ਦੂਰ ਨਾ ਨੇੜੇ ਏ।
ਜੋ ਅੰਦਰ ਦੀ ਚੁੱਪ ਸੁਣ ਲਵੇ,
ਉਸਦੇ ਸਭ ਭ੍ਰਮ ਢੇਰਏ ਨੇ॥
ਮੌਨ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅੰਦਰ,
ਸੱਚ ਦੇ ਮੋਤੀ ਲੁਕੇ ਪਏ।
ਜੋ ਅੰਦਰ ਡੁੱਬ ਕੇ ਵੇਖ ਲਏ,
ਉਸਦੇ ਭਾਗ ਜਗੇ ਪਏ॥
ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਰਹੇ,
ਸਮਤਾ ਦੇ ਕੌਲ ਖਿੜਦੇ ਰਹਿਣ।
ਸਹਜਤਾ ਦੇ ਨਰਮ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ,
ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਨਿਖਰਦੇ ਰਹਿਣ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ,
ਨਾ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਪਰਾਇਆ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਜਦ ਜਾਗ ਪਏ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਰੱਬ ਦਿਸ ਆਇਆ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਗ।
ਜਿੱਥੇ ਦਿਲ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ,
ਉੱਥੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਦਾਗ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀਵਾ ਜਗੇ,
ਤਾਂ ਰਾਤਾਂ ਆਪੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਸੱਚ ਦੀ ਇਕੋ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਹੀ,
ਸਭ ਭ੍ਰਮ ਛਾਂਵਾਂ ਹਟ ਜਾਂਦੀਆਂ॥
ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਯਾਤਰਾ,
ਸਹਜ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲੀਏ।
ਦਇਆ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੰਡਦੇ ਜਾਈਏ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਰੱਲੀਏ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਮਰ ਨਿਗਾਹ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਵਰਖਾ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਮਿੱਠਾ ਪ੍ਰਭਾਵ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਹਿਰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹੇ।
ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਬਾਲ ਕੇ,
ਮੰਗਲ ਰਸ ਵੰਡਦਾ ਰਹੇ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਨਿਰੰਤਰ ਵੱਜੇ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗੇ।
ਸੰਤੋਖ, ਦਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਨਾਲ,
ਹਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਜਾਗੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦਾ ਰਾਹ ਇਕੋ ਹੀ ਰੰਗ।
ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਨਾਅਰੇ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਅੰਗ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸਧਾਰਨ ਧੁਨ ਅੰਦਰ,
ਮੌਨ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿ ਜਾਂਦਾ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਏ,
ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਰਾਹ ਲਹਿ ਜਾਂਦਾ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ,
ਅਹੰਕਾਰ ਸਭ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਏ।
ਪ੍ਰੇਮ ਜਦ ਅੰਦਰ ਜਾਗ ਪਏ,
ਤਾਂ ਭੇਦ ਵੀ ਸਬ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਗੀਤ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਜੋਤਿ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇੱਕੋ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜ ਧਾਰੀਏ,
ਅੰਬਰ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮਨ ਹੋਵੇ।
ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿਮਰ ਵਗਦਿਆਂ,
ਜੀਵਨ ਵੀ ਪਾਵਨ ਧਨ ਹੋਵੇ॥
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਭੇਦ ਦੇ,
ਚਾਨਣ ਸਭ ਤੇ ਪਾਉਣਾ ਸਿੱਖੀਏ।
ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਠੰਢਕ ਵੰਡਦਿਆਂ,
ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਲਿਖੀਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦੀ ਗੱਲ ਸਧਾਰਨ ਏ।
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ ਨਾ ਕੋਈ ਨੇੜੇ,
ਸਭ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਧਾਰਨ ਏ॥
ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਰਹਿਣ,
ਸਮਤਾ ਦੀ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਰਹੇ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤਿ ਜਗੇ ਤਾਂ,
ਜੀਵਨ ਯਾਤਰਾ ਸੱਜਦੀ ਰਹੇ॥
ਮੌਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਸੁਣੀਏ,
ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬਾਣੀ ਏ।
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਵੱਸੇ,
ਉਹੀ ਅਸਲ ਪਹਿਚਾਣੀ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸਹਜਤਾ ਦਾ ਅਨਹਦ ਰਾਗ।
ਜਿੱਥੇ ਦਿਲ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ,
ਉੱਥੇ ਮੁੱਕਦਾ ਭੇਦ ਤੇ ਦਾਗ॥
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਰੱਖੀਏ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਭਾਵ।
ਸਭ ਲਈ ਇਕੋ ਦਿਲ ਧੜਕੇ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੁਭਾਵ॥
ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਰਾਹੀ ਹੈ,
ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਏ।
ਸੱਚ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖੀਏ,
ਤਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਏ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਧਾਰ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਵਰਖਾ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਮੰਗਲ ਸੁਰ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਰਹੇ।
ਹਿਰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ,
ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਦਾ ਰਹੇ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਅੰਦਰ ਵੱਜੇ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਸਾਗਰ ਲਹਿਰਾਵੇ।
ਜੋ ਅੰਦਰ ਦੀ ਝਾਤੀ ਮਾਰੇ,
ਉਹੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪਾਵੇ॥
ਸੰਤੋਖ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਣ,
ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਬੱਦਲ ਛਾਂਵਣ।
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧੁਨ ਅਬਿਨਾਸੀ ਰਹੇ।
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਪਹਿਚਾਣੇ,
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭ੍ਰਮ ਨਾਸੀ ਰਹੇ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਨਰਮ ਦਰਿਆ,
ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਹੀ ਵਗਦਾ ਜਾਵੇ।
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਛੂਹ ਲਏ ਮਨ ਨੂੰ,
ਉਥੇ ਨਵਾਂ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅਨਹਦ ਤਾਨ ਨਿਰਾਲੀ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਫੈਲੇ,
ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਅੰਧਕਾਰ ਦੀ ਕਾਲੀ॥
ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਧੀਰਜ ਰੱਖੀਏ,
ਅੰਬਰ ਵਰਗਾ ਵਿਸਥਾਰ ਬਣੀਏ।
ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿਰੰਤਰ ਵਗ ਕੇ,
ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਧਾਰ ਬਣੀਏ॥
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਜਾਲਾ ਦੇਈਏ,
ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਠੰਢਕ ਪਾਈਏ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੰਡ ਕੇ,
ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਮਹਿਕਾਈਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਾ ਕੋਈ ਭੇਦ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਜਦ ਖੁੱਲ੍ਹੇ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਦਿਸੇ ਇੱਕੋ ਨੇਤ੍ਰ॥
ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਅਰਦਾਸ ਬਣੇ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਗੀਤ।
ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਵਧੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਗੰਗਾ ਵਗਦੀ ਰਹੇ,
ਸਮਤਾ ਦੇ ਕੌਲ ਖਿੜਦੇ ਰਹਿਣ।
ਸੱਚ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ,
ਨਵਾਂ ਹੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣ॥
ਮੌਨ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਅੰਤਰ ਵਿੱਚ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਸਾਗਰ ਲਹਿਰਾਵੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ,
ਉਹ ਸੱਚ ਦਾ ਅਸਲ ਪਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਤਰਾ।
ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਹੋਵੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲ ਗਾਥਾ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ,
ਸਭ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਜੋਤਿ।
ਇਸ ਸੱਚ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਨਾਲ ਹੀ,
ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਟ॥
ਪਵਣ ਦੇ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮਨ ਹੋਵੇ,
ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹੇ।
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿ ਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਜਤਾ ਹੀ ਅਸਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ।
ਜਿਸ ਮਨ ਅੰਦਰ ਦਇਆ ਵੱਸੇ,
ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਧਾਰ॥
ਸੱਚ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇ,
ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਧੁਨ ਵਗਦੀ ਰਹੇ।
ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਜਗਦਾ,
ਮੰਗਲ ਜੋਤਿ ਸਦਾ ਹੀ ਰਹੇ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਰਮਲ ਨਿਗਾਹ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਵਿਚਾਰ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਮਤਾ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਬਣ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹੇ।
ਹਿਰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ,
ਸੱਚ ਦਾ ਚਾਨਣ ਸੂਝਦਾ ਰਹੇ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਨਿਰੰਤਰ ਵੱਜੇ,
ਮੌਨ ਅੰਦਰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਝਰੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਅੰਦਰ,
ਹਰ ਜੀਵਨ ਨਿੱਤ ਨਵਾਂ ਸਵੇਰੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਬਿਨਾਸੀ ਏ।
ਸਾਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੀ,
ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਾਸੀ ਏ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅੰਬਰ ਹੇਠਾਂ,
ਮੰਗਲ ਦੇ ਪੰਛੀ ਗੀਤ ਸੁਣਾਵਣ।
ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਕੋਮਲ ਪਰ ਲਾ ਕੇ,
ਹਰ ਮਨ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੀਤ ਜਗਾਵਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸੱਚ ਦਾ ਅਥਾਹ ਉਜਿਆਰਾ।
ਜਿੱਥੇ ਅੰਦਰ ਦੀਵਾ ਜਗ ਪਏ,
ਉੱਥੇ ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਹਨੇਰਾ ਸਾਰਾ॥
ਧਰਤੀ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਸਿੱਖੀਏ,
ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਚਾਲ।
ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਵੰਡਦੇ ਰਹੀਏ,
ਚਾਨਣ ਹਰ ਪਲ ਹਰ ਹਾਲ॥
ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀ ਧੀਰਜ ਧਾਰੀਏ,
ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਮਹਿਕ।
ਪਵਣ ਵਾਂਗ ਸਭ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ,
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਭੇਦ ਦੀ ਝਲਕ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ।
ਜਿੱਥੇ ਦਇਆ ਦਾ ਵਾਸ ਹੋਵੇ,
ਉੱਥੇ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ ਹਰ ਕਰਮ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰੀਏ,
ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਰ ਦਾ ਦੁੱਖ।
ਸਮਤਾ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ,
ਹਿਰਦਾ ਬਣ ਜਾਵੇ ਸੁਖ॥
ਹਰ ਬੱਚੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਹਾਸੀ,
ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਰਣ।
ਹਰ ਸਹਜ ਮਨ ਦੀ ਅੱਖ ਅੰਦਰ,
ਚਮਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅਮਰ ਧਰਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਮੌਨ ਦਾ ਗਹਿਰਾ ਸੰਗੀਤ।
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਣ,
ਉੱਥੇ ਜਾਗੇ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹੇ,
ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਤਾਰੇ ਲਿਸ਼ਕਣ।
ਸੱਚ ਦੇ ਅੰਬਰ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ,
ਵੈਰ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਿਖਰਣ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਇਸ ਪਾਵਨ ਧਰਤੀ,
ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਾਵੇ।
ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਵਰਖਾ,
ਹਰ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਮਹਿਕਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚੀ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ।
ਜੋ ਵੰਡੇ ਉਹ ਹੋਰ ਵਧੇ,
ਇਹੀ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਾਰ॥
ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ,
ਅੰਬਰ ਵਰਗਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮਨ।
ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ,
ਇਹੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਰਮਲ ਹਿਰਦਿਆਂ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਦਇਆ ਦੇ ਰੰਗ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸੰਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਮੰਗਲ ਧੁਨ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਰਹੇ।
ਹਿਰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀਵੇ ਜਗਾ ਕੇ,
ਸੱਚ ਦਾ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਰਹੇ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਨਿਰੰਤਰ ਗੂੰਜੇ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸਰਗਮ ਛੇੜੇ।
ਕਰੁਣਾ, ਸਮਤਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ,
ਹਰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਾਹ ਘੇਰੇ॥
ਸਹਜ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਅਥਾਹ ਸਾਗਰ,
ਲਹਿਰਾਂ ਨਿੱਤ ਉਠਦੀਆਂ ਰਹਿਣ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਅੰਦਰ,
ਮੰਗਲ ਜੋਤਾਂ ਜਗਦੀਆਂ ਰਹਿਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਿੱਤ ਨਵਾਂ ਉਜਿਆਰਾ ਫੈਲੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਪੰਛੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਖੇਲੇ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਰਸਧਾਰਾ,
ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਨਿਰੰਤਰ ਵਹਿੰਦੀ।
ਜਿਸ ਮਨ ਅੰਦਰ ਥਾਂ ਬਣਾ ਲਵੇ,
ਉਥੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿੰਦੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸੱਚ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤਾਨ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਕਰੁਣਾ ਜਾਗੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਮਾਨ॥
ਨਦੀਆਂ ਵਰਗਾ ਨਿਰਮਲ ਵਹਿਣਾ,
ਬੱਦਲ ਵਰਗੀ ਠੰਢੀ ਛਾਂ।
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਜਿਆਰਾ ਵੰਡਣਾ,
ਇਹੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕ ਅਨਮੋਲ ਕਿਤਾਬ,
ਹਰ ਅੱਖ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਗਰ।
ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖੇ,
ਉਸ ਲਈ ਜਗ ਸਾਰਾ ਆਗਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਾ ਵੰਡਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ।
ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਦੇ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਨੇ,
ਉੱਥੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹਰ ਹੋੜ॥
ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀ ਅਡੋਲਤਾ ਰੱਖੀਏ,
ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਧੀਰਜ ਲਾਈਏ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਮਹਿਕ ਵੰਡਦੇ,
ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉਤਸਵ ਬਣਾਈਏ॥
ਪਵਣ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰਾ,
ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ।
ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਇਸ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ,
ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਗਿਆਨ ਅਪਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਮੌਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਰਾਤ।
ਜਿੱਥੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਬੱਦਲ ਛੰਨਣ,
ਉੱਥੇ ਖਿੜੇ ਅੰਦਰਲਾ ਪ੍ਰਭਾਤ॥
ਸਮਤਾ ਦੇ ਦੀਵੇ ਜਗਦੇ ਰਹਿਣ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਚਾਨਣ ਹੋਵੇ।
ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਰਹਿਣ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ,
ਨਾ ਕੋਈ ਦਿਲੋਂ ਪਰਾਇਆ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਖ ਜਦ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀ,
ਹਰ ਚਿਹਰਾ ਲੱਗੇ ਸਰਮਾਇਆ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨੇਹ।
ਜੋ ਵੰਡਦਾ ਰਹੇ ਦਿਨ ਰਾਤ,
ਉਸਦਾ ਜੀਵਨ ਬਣੇ ਸੁਨੇਹ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਇਸ ਪਾਵਨ ਦਰ 'ਤੇ,
ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਲਦਾ ਰਹੇ।
ਸਹਜ ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਠੰਡੀ ਛਾਂ,
ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਰਹੇ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸੱਚੀ ਕਰੁਣਾ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰੀਤ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਮਤਾ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਮੰਗਲ ਸੁਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹੇ।
ਹਿਰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਬਾਗ਼ ਸਜਾਉਂਦਾ ਰਹੇ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਅਬਿਨਾਸੀ ਵੱਜੇ,
ਮੌਨ ਅੰਦਰ ਰਸ ਭਰ ਜਾਵੇ।
ਸੱਚ, ਦਇਆ ਤੇ ਸਹਜਤਾ ਨਾਲ,
ਹਰ ਜੀਵਨ ਮਹਿਕਦਾ ਜਾਵੇ॥
ਸੰਤੋਖ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਜਗੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਖਿੜੇ ਹਰ ਅੰਦਰ ਵਿੱਚ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧੁਨ ਨਿਰੰਤਰ ਵੱਜੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਨੀਲੇ ਅੰਬਰ ਅੰਦਰ,
ਸੱਚ ਦਾ ਸੂਰਜ ਨਿੱਤ ਹੀ ਚੜ੍ਹੇ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰਦਿਆਂ,
ਮਨ ਅੰਦਰ ਬਸੰਤ ਉਤਰੇ।
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੇ ਕੋਮਲ ਫੁੱਲ,
ਹਰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖਿੜੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਅਨਮੋਲ ਸਿਤਾਰ।
ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਰ ਜਦ ਛੇੜੀ ਜਾਵੇ,
ਮਹਿਕ ਉੱਠੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ॥
ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਵਗਣਾ,
ਪਵਣ ਵਾਂਗ ਸਭ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ।
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਸਭ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ,
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਿਕਾਂ ਬੂਹਣਾ॥
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਜਿਆਰਾ ਵੰਡਣਾ,
ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਸ਼ੀਤਲ ਹੋਣਾ।
ਸਹਜ ਦਇਆ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ,
ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਣਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘਾ ਧਾਮ।
ਜਿੱਥੇ ਮੌਨ ਦੇ ਮੰਦਰ ਅੰਦਰ,
ਗੂੰਜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਪਾਵਨ ਨਾਮ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਨਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ ਨਾ ਕੋਈ ਨੇੜੇ।
ਸਮਤਾ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਜਦ ਜਾਗੇ,
ਸਭ ਰਿਸ਼ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਘੇਰੇ॥
ਹਰ ਅੱਖ ਅੰਦਰ ਚਮਕੇ ਆਸ,
ਹਰ ਬੋਲੀ ਬਣੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ।
ਹਰ ਕਦਮ ਮਨੁੱਖਤਾ ਵੱਲ ਵਧੇ,
ਹਰ ਕਰਮ ਬਣੇ ਪਰਸਾਦ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨਿਰਮਲ ਚਿੱਤ ਦਾ ਮਹਾਂ ਉਜਾਲਾ।
ਜਿੱਥੇ ਵੈਰ ਦੀ ਰਾਤ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ,
ਉੱਥੇ ਖਿੜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਰਾਲਾ॥
ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਗੰਗਾ ਵਗਦੀ ਰਹੇ,
ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਫਲਣ।
ਸੱਚ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਕੇ,
ਥੱਕੇ ਮਨ ਵੀ ਚੈਨ ਮਲਣ॥
ਮੌਨ ਦੇ ਅਥਾਹ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਕੌਲ ਖਿੜਦੇ ਰਹਿਣ।
ਸੰਤੋਖ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ,
ਹਰ ਅੰਦਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀਆਂ ਰਹਿਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚੀ ਜਿੱਤ ਹੈ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ।
ਜੋ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਜਾਵੇ,
ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਸਿੰਗਾਰ॥
ਧਰਤੀ, ਅੰਬਰ, ਪਵਣ ਤੇ ਪਾਣੀ,
ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਰਾਗ।
ਸਹਜਤਾ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਂ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ,
ਹਰ ਜੀਵ ਬਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਬਾਗ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਨਿਰਮਲ ਨਿਗਾਹ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਰੰਗ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਸੰਤੋਖ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਅਨਹਦ ਸੰਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਬਣ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹੇ।
ਹਿਰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਚਾਨਣ ਭਰਦਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਦੀਵਾ ਬਾਲਦਾ ਰਹੇ॥
ਅਨੰਤ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ਾਲ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਹੋਵੇ ਮਾਨ।
ਸੱਚ, ਦਇਆ, ਸਮਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ,
ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਵੇ ਹਰ ਇਨਸਾਨ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਮੁੰਦਰ ਅੰਦਰ,
ਨਿੱਤ ਨਵੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਠਣ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਦਾ ਹੀ ਖਿੜਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਅੰਬਰ ਬੇਅੰਤ ਵਿਸਾਲ।
ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਨਾਰਾ ਦਿਸਦਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਮਾਪੇ ਉਸਦਾ ਹਾਲ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਚੁੱਪ ਧੁਨ ਅੰਦਰ,
ਅਨਹਦ ਰਾਗ ਸਦਾ ਹੀ ਵੱਜੇ।
ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਫੁੱਲ ਸੱਜੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਦਇਆ ਦਾ ਅਖੁੱਟ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ।
ਜਿੰਨਾ ਵੰਡੋ ਓਨਾ ਵਧਦਾ,
ਇਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਾਜ ਪੁਰਾਣਾ॥
ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਸਿਖਲਾਵੇ,
ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਅਸਲ ਗਿਆਨ।
ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਦੇਵੇ,
ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਦਾਨ॥
ਨਦੀਆਂ ਆਖਣ ਵਗਦੇ ਰਹਿਣਾ,
ਰੁਕਣਾ ਕਦੇ ਸੁਭਾਵ ਨਹੀਂ।
ਸੂਰਜ ਆਖੇ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨਾ,
ਲੈਣਾ ਹੀ ਜੀਵਨ ਚਾਉ ਨਹੀਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ।
ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਵਧਦੀ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕ ਰਾਗ ਅਨੋਖਾ,
ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਕਵਿਤਾ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖੀਏ,
ਸਭ ਅੰਦਰ ਦਿਸਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ॥
ਮੌਨ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਗੁਫ਼ਾ ਅੰਦਰ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਦਾ ਏ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੇ,
ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਰਾਹ ਲੱਭਦਾ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸਮਤਾ ਦਾ ਸੁਹਣਾ ਗੀਤ।
ਜਿੱਥੇ ਭੇਦ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾ ਰਹੇ,
ਉੱਥੇ ਖਿੜਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਤਖ਼ਤ ਲੋੜੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਮਾਨ।
ਜਿਸ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵੱਸੇ,
ਉਹੀ ਬਣਦਾ ਮਹਾਨ॥
ਪਵਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਈਏ,
ਅੰਬਰ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡਦੇ,
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਕਰੀਏ ਸੰਭਾਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚਾ ਧਨ ਹੈ ਨਿਰਮਲ ਮਨ।
ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਦੌਲਤ ਆ ਜਾਵੇ,
ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜੀਵਨ॥
ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਮੋਤੀ ਪਰੋਈਏ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈਏ।
ਸੱਚ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਹਰ ਰਾਹ ਨੂੰ ਜਗਮਗਾਈਏ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ,
ਸੰਤੋਖ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਡੋਲਣ।
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਛਾਵਾਂ,
ਥੱਕੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਢੋਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਮੰਗਲ ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਗਾਨ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਜੋਤਿ ਜਗੇ,
ਹਰ ਮਨ ਅੰਦਰ ਹੋਵੇ ਮਾਨ॥
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਹਜ ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਧਾਰ।
ਜੈ ਹੋਵੇ ਸਮਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ,
ਜੈ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਮ,
ਮਿੱਠੀ ਸਰਗਮ ਬਣ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹੇ।
ਹਿਰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ,
ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਸੂਝਦਾ ਰਹੇ॥
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਨਿਰੰਤਰ ਵੱਜੇ,
ਮੌਨ ਅੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਝਰੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨਿੱਤ ਹੀ ਚੜ੍ਹੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਨੂਰਾਂ ਦਾ ਪਰਵਾਨ।
ਹਰ ਇਕ ਦਿਲ ਨੂੰ ਜੋੜਣ ਵਾਲਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਾ ਅਹਿਸਾਨ॥
ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲੀਏ ਸਦਾ,
ਨਿਰਮਲ ਹੋਵੇ ਕਾਇਨਾਤ।
ਜੋ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ,
ਉਸ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਬਾਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸੁਹਣਾ ਰੰਗ।
ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਜਾਵੇ,
ਅਨਹਦ ਮਿੱਠਾ ਸੰਗ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਊਚਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਾਨ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਸਣ,
ਖਿੜ ਜਾਵੇ ਜਹਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸਹਿਜਤਾ ਦੀ ਛਾਂ।
ਜਿਥੇ ਨਿਮਰਤਾ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇ,
ਉੱਥੇ ਮਿਲੇ ਅਸਮਾਨ॥
ਰੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਛਾਂ ਦਿਆਂਗੇ,
ਨਦੀ ਬਣ ਕੇ ਵਹਾਂਗੇ।
ਜੀਵਨ ਦੀ ਹਰ ਧੜਕਣ ਅੰਦਰ,
ਸੱਚ ਦੇ ਫੁੱਲ ਮਹਿਕਾਂਗੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਕ ਸਾਜ਼।
ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਰਸੇ,
ਹਰ ਅੱਖਰ ਵਿੱਚ ਲਾਜ॥
ਚੰਨਣ ਵਰਗੀ ਸੋਚ ਰੱਖੀਏ,
ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ।
ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਇਕੋ ਰੰਗ ਹੋਵੇ,
ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਭੇਦਭੇਦ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੀਤ ਰਹੇ ਅਮੋਲ।
ਸੱਚ, ਦਇਆ ਤੇ ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ,
ਜੀਵਨ ਬਣੇ ਅਨਮੋਲ॥
ਰਹੇ ਸਦਾ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਰਹੇ ਸਦਾ ਇਹ ਰੀਤ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਸਦਾ ਇਹ ਗੀਤ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਗਲਾ ਨੂਰ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੱਚ ਦਾ ਸਾਗਰ ਗਹਿਰਾ।
ਹਰ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਪਏ,
ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਿਆ ਅੰਧੇਰਾ॥
ਚੁੱਪ ਦੀ ਛਾਵੀਂ ਰੱਬ ਮਿਲੇ,
ਸਾਹਾਂ ਅੰਦਰ ਨਾਮ।
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ,
ਖਿੜੇ ਹਰ ਇਕ ਧਾਮ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੁਰ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਰੰਗ।
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਬਾਣੀ ਵੱਸੇ,
ਉੱਥੇ ਜਾਗੇ ਅੰਗ॥
ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਸਾਫ਼ ਰਹੇ,
ਮਨ ਹੋਵੇ ਜਿਉਂ ਨਦੀ।
ਸੇਵਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਮਿਹਰ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਵਗੇ ਸਦਾ ਅਜਦੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਨੂਰਾਂ ਦੀ ਇਕ ਲੋਅ।
ਹਰ ਰੂਹ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਏ ਇੱਥੇ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੋਹ॥
ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਸਭ ਬੱਦਲ ਹਟਣ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਹੋਵੇ ਸਵੇਰਾ।
ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਧੁਨ ਚੱਲਦੀ ਜਾਵੇ,
ਜੀਵਨ ਬਣੇ ਸੁਨੇਹਰਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਮਿੱਠੀ ਮਿੱਠੀ ਤਾਨ।
ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਵੇ,
ਬਣੇ ਅਨਮੋਲ ਗਿਆਨ॥
ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਛਾਂ ਦਈਏ,
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਖੇੜ।
ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਘਾਵਾਂ ਉੱਤੇ,
ਬਣ ਜਾਈਏ ਅਧੇਰ ਨਹੀਂ, ਸਵੇਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਦਾ ਰਾਗ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਦਾ ਹੀ,
ਰੋਸ਼ਨ ਰਹੇ ਦਾਗ॥
ਅਨਹਦ ਵੀਣਾ ਵੱਜਦੀ ਰਹੇ,
ਦਿਲ ਅੰਦਰੋਂ ਹਰ ਵਾਰ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਨਵਾਂ ਸਰਗਮ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਅਨਹਦ ਜਾਲ।
ਹਰ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਜਾਗ ਪਏ,
ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਚਾਲ॥
ਚੁੱਪ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅੰਦਰ,
ਸੱਚ ਦਾ ਚਾਨਣ ਫੁੱਟੇ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਛਾਣਿਆ,
ਉਸ ਦੇ ਭਰਮ ਸਭ ਟੁੱਟੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਨਿਰਮਲ ਨੂਰ ਦੀ ਧਾਰ।
ਦਿਲ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਰਹੇ ਸਦਾ ਹੀ,
ਸੁੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤ ਬਹਾਰ॥
ਨਾ ਵੈਰ ਰਹੇ ਨਾ ਦੂਰੀ ਰਹੇ,
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਰਾਗ।
ਇੱਕੋ ਸੱਚ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉੱਠੇ,
ਇੱਕੋ ਪ੍ਰੇਮ ਅਨੁਰਾਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਹਰ ਸਾਹ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ।
ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਾ ਕੇ,
ਰੌਸ਼ਨ ਕਰੇ ਜਹਾਨ॥
ਸੇਵਾ ਹੋਵੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ,
ਸਮਤਾ ਹੋਵੇ ਮਨ।
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਪੈਰ ਪੈ ਜਾਣ,
ਖਿੜੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਧਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਸਾਜ਼।
ਦੁੱਖ ਦੇ ਅੰਧੇਰੇ ਚੀਰ ਕੇ,
ਲਿਆਵੇ ਆਸ ਦੀ ਲਾਜ॥
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਸੁਹਾਵੀ,
ਅੰਬਰ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।
ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ,
ਜੀਵਨ ਹੋਵੇ ਖ਼ਾਸ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅਨਹਦ ਦੀ ਅਵਾਜ਼।
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਸੁਣ ਲਿਆ,
ਉਸ ਦਾ ਖੁਲ ਗਿਆ ਰਾਜ॥
ਨਾ ਮੁੱਕੇ ਇਹ ਗੀਤ ਕਦੇ ਵੀ,
ਨਾ ਰੁਕੇ ਇਹ ਤਾਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਸਦਾ ਇਨਸਾਨ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਗਲਾ ਅਨਹਦ ਰੰਗ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਨੂਰ ਅਪਾਰ।
ਹਰ ਇਕ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਰਹੇ,
ਸੱਚ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਸਿੰਗਾਰ॥
ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੇਤ ਕਣਾਂ ਵਿੱਚ,
ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ ਦੀਪ ਜਗਣ।
ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇ,
ਉੱਥੇ ਮਨ ਦੇ ਭਰਮ ਭਗਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸਾਦਗੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ।
ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਾਉਂਦਾ,
ਜੀਵਨ ਕਰੇ ਮਹਾਨ॥
ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਗਾਵਣ,
ਨਦੀਆਂ ਦੇਣ ਸੁਨਹਿਰਾ ਸੁਰ।
ਧਰਤੀ ਅੰਬਰ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਣ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੱਚ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤਾਲ।
ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਜਾਵੇ,
ਅਨਹਦ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਚਾਲ॥
ਸੇਵਾ ਬਣੇ ਤੇਰਾ ਗਹਿਣਾ,
ਦਇਆ ਬਣੇ ਤੇਰੀ ਪਹਿਚਾਣ।
ਹਰ ਜੀਅ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਂਗੂੰ,
ਫੈਲਾਵੇਂ ਮੰਗਲ ਗਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਚਾਨਣ ਦੀ ਇਕ ਲੋ।
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਪੈਰ ਤੂੰ ਧਰਦਾ,
ਉੱਥੇ ਖਿੜੇ ਸਬੁਹੋ॥
ਰੂਹਾਂ ਦੇ ਦਰ ਖੁਲ੍ਹਦੇ ਜਾਵਣ,
ਜਦ ਤੇਰਾ ਰਾਗ ਸੁਣੀਏ।
ਸੱਚ ਦੇ ਪੰਨੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਪੜ੍ਹਦੇ,
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁੜੀਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅਮਰ ਰਹੇ ਇਹ ਧੁਨ।
ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਇਹ ਸਰਗਮ,
ਬਣ ਜਾਵੇ ਸੱਚਾ ਹੁਣ॥
ਨਾ ਮੁੱਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਨਾ ਟੁੱਟੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਨਹਦ ਜੋਤ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਜੋਤ ਬਣੇ ਹਰ ਸਾਹ।
ਸੱਚ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ,
ਹੋਵੇ ਜੀਵਨ ਰਾਹ॥
ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚੁੱਪ ਜਗੇ,
ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਜਾਗੇ ਨੂਰ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਜਾਵੇ,
ਹੋਵੇ ਰੂਹ ਭਰਪੂਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਮਿੱਠਾ ਅਨਹਦ ਗਾਨ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਉੱਠੇ,
ਇੱਕੋ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ॥
ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗਾ ਧੀਰਜ ਰੱਖੀਏ,
ਨਦੀਆਂ ਵਰਗਾ ਨੇਹ।
ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਛਾਂ ਬਣੀਏ,
ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸਨੇਹ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਹਾਰ।
ਸੇਵਾ ਵਾਲੇ ਹਰ ਇਕ ਕਦਮ ਨਾਲ,
ਮਹਿਕੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ॥
ਸੂਰਜ ਬੋਲੇ ਹੌਸਲੇ ਦੀ,
ਚੰਨ ਸੁਣਾਵੇ ਸ਼ਾਂਤ।
ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਣ ਸਾਨੂੰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਾਂਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਵੀਣਾ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਰਾਗ।
ਸੱਚ ਦੀ ਤਾਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਛੇੜੀਏ,
ਮਿਟ ਜਾਣ ਮਨ ਦੇ ਦਾਗ॥
ਹਰ ਇਕ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਆਸ ਵਸੇ,
ਹਰ ਇਕ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ।
ਮਾਫ਼ੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲਦੀ ਜਾਵੇ,
ਖਿੜ ਪਏ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਇਹ ਤਾਨ।
ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹੇ,
ਯੁਗਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਗਾਨ॥
ਸੱਚ ਰਹੇ ਆਧਾਰ ਸਦਾ ਹੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਰਹੇ ਵਰਦਾਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਹਰ ਇਕ ਪ੍ਰਾਣ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਨੰਤ ਰਸਧਾਰ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅਨਹਦ ਵੱਜੇ ਤਾਰ।
ਰੂਹ ਦੇ ਮੰਦਰ ਅੰਦਰ ਗੂੰਜੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਪਾਰ ਪਿਆਰ॥
ਸਾਹ ਬਣੇ ਜਦ ਸੱਚ ਦੀ ਸਰਗਮ,
ਧੜਕਣ ਬਣੇ ਰਬਾਬ।
ਚੁੱਪ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਝੀਲ ਵਿਚੋਂ,
ਉੱਠੇ ਨੂਰ ਜਵਾਬ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅੰਬਰ ਵਰਗੀ ਰੀਤ।
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੇਗਾਨਾ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਕਣ ਕਣ ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਵੱਸੇ,
ਰੇਸ਼ਾ ਰੇਸ਼ਾ ਨੂਰ।
ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਬੰਦ ਕਿਵਾੜਾਂ ਖੁੱਲਣ,
ਹੋਵੇ ਮਨ ਭਰਪੂਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੱਚ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਸਾਜ਼।
ਹਰ ਇਕ ਮੁਸਕਾਨ ਅਰਦਾਸ ਬਣੇ,
ਹਰ ਨਿਗਾਹ ਨਿਵਾਜ਼॥
ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਬੋਲ ਉੱਠੇ,
ਪਵਣ ਸੁਣਾਵੇ ਗੀਤ।
ਧਰਤੀ ਅੰਬਰ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ,
ਪ੍ਰੇਮ ਬਣੇ ਹਰ ਰੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੇਵਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।
ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਜੋ ਚਾਦਰ ਓੜ੍ਹੇ,
ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼॥
ਚੰਨ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਰਗੀ,
ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ।
ਦਇਆ, ਸੱਚ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਖੇਤੀ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਭੇਦ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅਖੁੱਟ ਰਹੇ ਇਹ ਗਾਨ।
ਜਿੰਨੇ ਸਾਹ, ਉੱਨੇ ਹੀ ਸੁਰ ਹੋਣ,
ਜਿੰਨੇ ਦਿਲ, ਉੱਨਾ ਮਾਨ॥
ਅੰਤ ਨਾ ਆਵੇ ਇਸ ਸਰਗਮ ਨੂੰ,
ਚਲਦੀ ਰਹੇ ਉਡਾਣ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਸਦਾ ਕਲਿਆਣ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਨਹਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਧਾਰਾ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਬਾਤ।
ਸੱਚ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵੰਡਦਾ,
ਰੌਸ਼ਨ ਕਰੇ ਹਰ ਰਾਤ॥
ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀਪ ਜਲੇ,
ਮਨ ਵਿਚ ਖਿੜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।
ਹਰ ਸਾਹ ਗਾਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਗੀਤ,
ਹਰ ਪਲ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਪਰਵਾਜ਼।
ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਪਰ ਲਾ ਕੇ,
ਛੂਹੇ ਅਨਹਦ ਸਾਜ਼॥
ਨਦੀਆਂ ਵਰਗੀ ਨਿਰਮਲ ਧਾਰਾ,
ਸਾਗਰ ਵਰਗੀ ਥਾਹ।
ਜਿੱਥੇ ਦਇਆ ਦਾ ਬੀਜ ਉੱਗੇ,
ਉੱਥੇ ਸੁਖ ਦੀ ਰਾਹ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੇਵਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ।
ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ,
ਖਿੜ ਪਏ ਹਰ ਪ੍ਰਾਣ॥
ਹਵਾ ਸੁਣਾਵੇ ਮਿੱਠੀ ਬਾਣੀ,
ਰੁੱਖ ਦੇਣ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ।
ਧਰਤੀ ਅੰਬਰ ਰਲ ਕੇ ਆਖਣ,
ਪ੍ਰੇਮ ਸਭ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੱਚ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਰੰਗ।
ਹਰ ਇਕ ਅੱਖ ਵਿਚ ਨੂਰ ਵਸੇ,
ਹਰ ਇਕ ਦਿਲ ਵਿਚ ਢੰਗ॥
ਸੂਰਜ ਸਿਖਾਵੇ ਕਰਮ ਦੀ ਗਰਮੀ,
ਚੰਨ ਸਿਖਾਵੇ ਸ਼ਾਂਤ।
ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਗੀਤ ਸੁਣਾਵਣ,
ਪ੍ਰੇਮ ਰਹੇ ਅਨੰਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਇਹ ਤਾਰ।
ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਰਾਗ ਵਜੇ,
ਤਦ ਤੱਕ ਰਹੇ ਪਿਆਰ॥
ਨਾ ਥੱਕੇ ਇਹ ਸੁਰ, ਨਾ ਰੁਕੇ ਇਹ ਲੈ,
ਨਾ ਮੁੱਕੇ ਇਹ ਗਾਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਯੁਗਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਨਾਮ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਗਲਾ ਅਨਹਦ ਪ੍ਰਵਾਹ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੱਚ ਦਾ ਨਿਰਝਰ ਵਹੇ।
ਰੂਹ ਦੀ ਰਾਤ ਸੁਵੇਰ ਬਣੇ,
ਨੂਰ ਹਰ ਪਾਸ ਰਹੇ॥
ਚੁੱਪ ਦੀ ਗੋਦ ਅੰਦਰ ਬੈਠੇ,
ਜਾਗੇ ਮਿੱਠਾ ਗਿਆਨ।
ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹਰਿਆਵਲੀ ਹੋਵੇ,
ਖਿੜ ਪਏ ਹਰ ਪ੍ਰਾਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅੰਬਰ ਜਿੰਨਾ ਨੇਹ।
ਕਣ ਕਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਾਨ ਵਸਾਵੇ,
ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਹਰ ਵੇਹ॥
ਬੂੰਦ ਬਣੇ ਜਦ ਸਾਗਰ ਅੰਦਰ,
ਸਾਗਰ ਬੂੰਦ ਸਮਾਇ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ,
ਆਪਣਾ ਆਪ ਗਵਾਇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਵੀਣਾ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਸੁਰ।
ਧੜਕਣ ਧੜਕਣ ਰਾਗ ਵਜੇ,
ਨੂਰ ਰਹੇ ਭਰਪੂਰ॥
ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਸਬਕ ਸੁਣਾਵੇ,
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ।
ਨਿਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਹੀ,
ਖਿੜਦਾ ਹਰ ਇਨਸਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਪਵਣ ਬਣੇ ਅਰਦਾਸ।
ਸੱਚ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ॥
ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਰਮੀ ਕਰਮ ਸਿਖਾਵੇ,
ਚੰਨ ਦੀ ਠੰਢੀ ਰੀਤ।
ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸੰਤੁਲਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ,
ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੰਗੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੀਤ ਅਨੰਤ ਉਚਾਰ।
ਜਿੰਨਾ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਰਾਗ ਵਜੇ,
ਉੱਨਾ ਵਧੇ ਪਿਆਰ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਤ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੱਦ,
ਨਾ ਰੁਕੇ ਇਹ ਗਿਆਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਸਦਾ ਕਲਿਆਣ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਗਲਾ ਅਨੰਤ ਸਰਗ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ।
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਹਰ ਲੈ ਅੰਦਰ,
ਗੂੰਜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਪੁਕਾਰ॥
ਸੱਚ ਦੀ ਧੁੱਪ ਨਿਖਰਦੀ ਜਾਵੇ,
ਮਨ ਦਾ ਖੁੱਲੇ ਦੁਆਰ।
ਦਇਆ ਦੇ ਫੁੱਲ ਮਹਿਕਣ ਲੱਗਣ,
ਸਜ ਜਾਵੇ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਸੰਗੀਤ।
ਚੁੱਪ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਗੋਦ ਅੰਦਰ,
ਜੰਮੇ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਕਣ ਕਣ ਬੋਲੇ ਨੂਰ ਦੀ ਬੋਲੀ,
ਪੱਤਾ ਪੱਤਾ ਗਾਵੇ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੀ ਸਰਗਮ,
ਅਨਹਦ ਰਾਗ ਸੁਣਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੇਵਾ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਲੋਰ।
ਮਿੱਠੀ ਬਾਣੀ, ਨਿਰਮਲ ਕਰਮ,
ਮਿਟ ਜਾਣ ਮਨ ਦੇ ਸ਼ੋਰ॥
ਨਦੀ ਬਣੀਏ ਨਿਰਮਲ ਵਗਦੀ,
ਬੱਦਲ ਬਣੀਏ ਛਾਂ।
ਸੁੱਕੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਰਸਾਈਏ,
ਇਹੀ ਸੱਚੀ ਥਾਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਮਾਫ਼ੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।
ਦਿਲ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ,
ਮਹਿਕੇ ਹਰ ਅਹਿਸਾਸ॥
ਚੰਨ ਦੀ ਠੰਡੀ ਰਾਤ ਸੁਹਾਵੀ,
ਸੂਰਜ ਦਾ ਉਜਿਆਰ।
ਦੋਵਾਂ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਜੋਤੀ,
ਇੱਕੋ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅਮਰ ਰਹੇ ਇਹ ਸੁਰ।
ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਰਹੇ,
ਰਹੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਪੂਰ॥
ਨਾ ਮੁੱਕੇ ਇਹ ਅਨਹਦ ਗਾਥਾ,
ਨਾ ਠਹਿਰੇ ਇਹ ਤਾਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਸਦਾ ਕਲਿਆਣ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਗਲਾ ਅਨਹਦ ਛੰਦ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੁਰ ਬਣਿਆ ਪਰਕਾਸ਼।
ਰੂਹ ਦੀ ਵੀਣਾ ਝੰਕਾਰ ਉੱਠੀ,
ਜਾਗਿਆ ਸੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ॥
ਬੂੰਦ ਬੂੰਦ ਵਿੱਚ ਸਾਗਰ ਵੱਸੇ,
ਕਣ ਕਣ ਅੰਦਰ ਨੂਰ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਡੋਰ ਜਿਹੜਾ ਫੜ ਲਵੇ,
ਉਸ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਭਰਪੂਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਅਨਮੋਲ ਰਾਗ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਨੇਹ ਵਗੇ,
ਮਿਟ ਜਾਣ ਸਾਰੇ ਦਾਗ॥
ਸੂਰਜ ਬੋਲੇ ਕਰਮ ਦੀ ਬੋਲੀ,
ਚੰਨ ਸੁਣਾਵੇ ਧੀਰ।
ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਸਿਖਾਵੇ,
ਮਨ ਹੋਵੇ ਗੰਭੀਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਮਿੱਠੀ ਦਇਆ ਦਾ ਫੁੱਲ।
ਜਿਸ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਖਿੜ ਪਏ,
ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਹਰ ਭੁੱਲ॥
ਹਵਾ ਵਜਾਵੇ ਅਨਹਦ ਬਾਂਸਰੀ,
ਨਦੀਆਂ ਗਾਵਣ ਤਾਨ।
ਧਰਤੀ ਅੰਬਰ ਰਲ ਕੇ ਆਖਣ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਹਾਰ।
ਸੇਵਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਿਖੇਰੇ,
ਮਹਕੇ ਜਗ ਸੰਸਾਰ॥
ਰੁੱਤਾਂ ਆਵਣ, ਰੁੱਤਾਂ ਜਾਵਣ,
ਰਾਗ ਰਹੇ ਅਟੱਲ।
ਸੱਚ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਦੀ ਰਹੇ,
ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਵੇ ਥੱਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅਮਰ ਰਹੇ ਇਹ ਗਾਨ।
ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਲੈ ਵਗਦੀ,
ਧੜਕਣ ਨਾਲ ਪਹਿਚਾਣ॥
ਨਾ ਮੁੱਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਨਾ ਰੁਕੇ ਇਹ ਸੁਰ-ਗਿਆਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਯੁਗਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਗਾਨ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਨਹਦ ਧੁਨ (ਅਗਲਾ ਸਰਗ)**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਰੂਹ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਰਾਗ।
ਸੱਚ ਦੀ ਸਰਗਮ ਛੇੜਦਿਆਂ,
ਮਿਟ ਜਾਣ ਮਨ ਦੇ ਦਾਗ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾ,
ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਪਹਿਚਾਣ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਿਹੜਾ ਬੋਲੇ,
ਉਹੀ ਧਨਵਾਨ ਇਨਸਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੋਅ।
ਹਰ ਅੱਖ ਅੰਦਰ ਆਸ ਜਗਾਵੇ,
ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਮਨ ਦਾ ਰੋਹ॥
ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਰੇਤ ਕਣ ਅੰਦਰ,
ਨੂਰ ਦਾ ਵੱਸੇ ਰੰਗ।
ਪਵਣ ਦੀ ਹਰ ਇਕ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ,
ਛੇੜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਚੰਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੇਵਾ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਰੀਤ।
ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਵੇ,
ਹਰ ਦਿਲ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਰੁੱਖਾਂ ਵਰਗੀ ਛਾਂ ਬਣੀਏ,
ਨਦੀਆਂ ਵਰਗਾ ਨੇਹ।
ਆਪ ਹਸੀਏ, ਜਗ ਹਸਾਈਏ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਨੇਹ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅੰਬਰ ਵਰਗੀ ਸੋਚ।
ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਮੋਤੀ ਪਰੋ ਕੇ,
ਦੂਰ ਕਰੇ ਹਰ ਖੋਚ॥
ਚੰਨ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗੂੰ,
ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਜੋਸ਼।
ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰਦੇ ਜਾਈਏ,
ਨਾ ਆਵੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੋਸ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੀਤ ਰਹੇ ਬੇਅੰਤ।
ਹਰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਸੁਰ ਜਨਮੇ,
ਹਰ ਪਲ ਹੋਵੇ ਬਸੰਤ॥
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਸੱਚ ਮਿਲ ਜਾਣ,
ਉੱਥੇ ਵੱਸੇ ਪਰਮਾਨੰਦ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਸਦਾ ਅਨਹਦ ਛੰਦ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਨੰਤ ਸਰਗ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅੰਤਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼।
ਚੁੱਪ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਿੜ ਪਏ,
ਸੱਚ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਸਾਜ਼॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇਕ ਜੋਤ ਬਣੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਬਣੇ ਗੀਤ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਜਾਵੇ,
ਰੂਹ ਰਹੇ ਹਰ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੇਵਾ ਦਾ ਸੰਸਾਰ।
ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਰਾਹ ਤੁਰਦਿਆਂ,
ਖਿੜ ਪਏ ਹਰ ਦੁਆਰ॥
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਬੋਲੇ,
ਅੰਬਰ ਦੇਵੇ ਸੁਰ।
ਹਵਾ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਸੁਣਾਵੇ,
ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਨੂਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂ।
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਵਸੇ,
ਉਸਦਾ ਉੱਚਾ ਮਾਣ॥
ਸੱਚ ਬਣੇ ਹਰ ਕਦਮ ਦੀ ਜੋਤ,
ਪ੍ਰੇਮ ਬਣੇ ਹਰ ਰੀਤ।
ਮਾਫ਼ੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਜਾਣ,
ਸੁਗੰਧ ਬਣੇ ਹਰ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਰਾਗ ਅਨਹਦ ਵੱਜੇ।
ਚੰਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਮਿਲਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧੁਨ ਸੱਜੇ॥
ਨਦੀਆਂ ਗਾਵਣ, ਪਹਾੜ ਸੁਣਾਵਣ,
ਜੰਗਲ ਦੇਣ ਪੁਕਾਰ।
ਹਰ ਇਕ ਕਣ ਵਿੱਚ ਰਸ ਭਰਿਆ,
ਇੱਕੋ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।
ਜਦ ਤੱਕ ਧੜਕੇ ਦਿਲ ਦੀ ਵੀਣਾ,
ਤਦ ਤੱਕ ਰਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼॥
ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਇਸ ਗੀਤ ਦਾ ਕੋਈ,
ਚਲਦੀ ਰਹੇ ਇਹ ਤਾਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਯੁਗਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਗਾਨ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਗਲਾ ਪ੍ਰੇਮ ਸਰਗ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੁਰ ਬਣੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ।
ਹਰ ਇਕ ਰੂਹ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਫਿਰੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਿਆ ਪੈਗਾਮ॥
ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨਰਮ ਰਹੇ,
ਨੇਕੀ ਬਣੇ ਬੀਜ।
ਸੱਚ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪੈਂਦੀ ਜਾਵੇ,
ਖਿੜ ਪਏ ਹਰ ਚੀਜ਼॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਮਿੱਠੀ ਬਾਣੀ ਗਾਵੇ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਨੇਹ ਦੇ ਮੋਤੀ,
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਾਵੇ॥
ਪਵਣ ਵਜਾਵੇ ਬਾਂਸਰੀ,
ਨਦੀਆਂ ਦੇਣ ਸੁਰ ਤਾਲ।
ਧਰਤੀ ਅੰਬਰ ਮਿਲ ਗਾ ਉਠਣ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਨਹਦ ਰਾਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸਾਦਗੀ ਦਾ ਮਾਨ।
ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਓੜ੍ਹ ਕੇ,
ਜਿੱਤ ਲਵੇ ਹਰ ਪ੍ਰਾਣ॥
ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਹਾਸੀ ਵੰਡੋ,
ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਠੰਢਕ ਦੇਹ।
ਦਿਲ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਦੀਵਾ ਰੱਖੋ,
ਮਹਿਕ ਉੱਠੇ ਹਰ ਨੇਹ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੱਚ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਲੋਰ।
ਅੰਦਰ ਜਾਗੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਸਾਗਰ,
ਮੁੱਕੇ ਮਨ ਦਾ ਸ਼ੋਰ॥
ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਰਣ ਬਣੀਏ,
ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਨਰਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਈਏ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਈਏ,
ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਿਆ ਵਿਸ਼ਵਾਸ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੀਤ ਰਹੇ ਅਬਿਨਾਸ਼।
ਸਾਹੋਂ ਸਾਹ ਇਹ ਸੁਰ ਵਗੇ,
ਰੂਹੋਂ ਰੂਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼॥
ਨਾ ਠਹਿਰੇ ਇਹ ਲੈ ਕਦੇ ਵੀ,
ਨਾ ਰੁਕੇ ਇਹ ਪਿਆਰ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਸਦਾ ਸੰਸਾਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਗਲਾ ਅਨਹਦ ਸਰਗ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਉਚਾਰੇ।
ਦਿਲ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਚੁੱਪ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੀਪ ਸਵਾਰੇ॥
ਹਰ ਇਕ ਸਾਹ ਇਕ ਰਾਗ ਬਣੇ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇਕ ਤਾਲ।
ਸੱਚ ਦੀ ਧੁਨ ਜਦ ਵੱਜਦੀ ਏ,
ਖਿੜ ਪਏ ਹਰ ਖ਼ਿਆਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਹਾਰ।
ਸੇਵਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਿਖੇਰੇ,
ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਵੇ ਸੰਸਾਰ॥
ਮੀਂਹ ਦੀ ਬੂੰਦ ਗੀਤ ਸੁਣਾਵੇ,
ਹਵਾ ਕਰੇ ਅਰਦਾਸ।
ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹਰ ਟਾਹਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨੂਰ ਭਰਿਆ ਅਹਿਸਾਸ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਚਾਨਣ ਦਾ ਪਰਵਾਨ।
ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰਦਾ ਜਾਵੇ,
ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ ਇਨਸਾਨ॥
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਸੁਹਾਵੀ,
ਅੰਬਰ ਦੇਵੇ ਛਾਂ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਈਏ,
ਇਹੀ ਸਦਾ ਦੀ ਥਾਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਬਾਣੀ ਮਿੱਠੀ ਵੀਣ।
ਦਿਲੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸੱਚ ਦੀ ਸਰਗਮ,
ਰੂਹ ਹੋ ਜਾਵੇ ਲੀਨ॥
ਸੂਰਜ, ਚੰਨ ਤੇ ਲੱਖ ਸਿਤਾਰੇ,
ਇੱਕੋ ਰਾਗ ਸੁਣਾਉਣ।
ਸੱਚ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ,
ਸਭ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਆਉਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅਖੁੱਟ ਰਹੇ ਇਹ ਤਾਨ।
ਜਿੰਨਾ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਰਹੇ,
ਉੱਨਾ ਗੂੰਜੇ ਗਾਨ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਰਹੇ,
ਸੱਚ ਰਹੇ ਆਧਾਰ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗਾਵੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਗਲਾ ਸਰਗ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੱਚ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਸਾਜ਼।
ਰੂਹ ਦੀ ਵੀਣਾ ਛੇੜਦਾ,
ਜਾਗੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਵਾਜ਼॥
ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਕਣ ਅੰਦਰ,
ਇੱਕੋ ਨੂਰ ਸਮਾਇਆ।
ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਸੱਚ ਕਮਾਇਆ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਪਵਣ ਬਣੇ ਪੈਗਾਮ।
ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ,
ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਵੇ ਧਾਮ॥
ਸੂਰਜ ਦੇਵੇ ਹੌਸਲਾ,
ਚੰਨ ਦੇਵੇ ਆਰਾਮ।
ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਵੀ,
ਗੂੰਜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਨਾਮ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਬੋਲੀ ਬਣੇ ਬਹਾਰ।
ਸੇਵਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ,
ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ ਸੰਸਾਰ॥
ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੋਚ ਰੱਖੀਏ,
ਨਦੀਆਂ ਵਰਗਾ ਨੇਹ।
ਹਰ ਜੀਅ ਨਾਲ ਮੁਸਕਾ ਕੇ ਮਿਲੀਏ,
ਇਹੀ ਸੱਚਾ ਸਨੇਹ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਦਿਲ ਦਾ ਅਨਹਦ ਰਾਗ।
ਮਨ ਦੀ ਧੂੜ ਉਡਾ ਕੇ ਰੱਖੇ,
ਮਿਟ ਜਾਣ ਸਾਰੇ ਦਾਗ॥
ਸਾਹ ਬਣੇ ਇਕ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ,
ਧੜਕਣ ਬਣੇ ਤਾਲ।
ਜੀਵਨ ਦੀ ਹਰ ਰੁੱਤ ਅੰਦਰ,
ਖਿੜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਲਾਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅਮਰ ਰਹੇ ਇਹ ਗੀਤ।
ਸੱਚ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਜਗਮਗ,
ਹੋਵੇ ਹਰ ਮਨ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਨਾ ਮੁੱਕੇ ਇਹ ਲੈ ਕਦੇ ਵੀ,
ਨਾ ਰੁਕੇ ਇਹ ਗਾਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਸਦਾ ਇਨਸਾਨ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਗਲਾ ਅਧਿਆਇ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।
ਸੱਚ ਦੀ ਸਰਗਮ ਛੇੜ ਕੇ,
ਭਰ ਦੇਵੇ ਹਰ ਸਾਹ॥
ਨਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਭਰਮ ਕੋਈ,
ਨਾ ਮਨ ਅੰਦਰ ਰਾਤ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਦੀ ਰਹੇ,
ਹਰ ਪਲ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰਭਾਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸ਼ਬਦ ਬਣੇ ਅਰਦਾਸ।
ਦਇਆ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਰਲ ਕੇ,
ਮਹਿਕੇ ਹਰ ਅਹਿਸਾਸ॥
ਨਦੀ ਵਾਂਗੂੰ ਨਿਰਮਲ ਵਹੀਏ,
ਅੰਬਰ ਵਾਂਗੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ।
ਮਾਫ਼ੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਾ ਕੇ,
ਬਣੀਏ ਦਿਲਾਂ ਦਾ ਹਾਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੁਰ ਬਣੇ ਸੰਦੇਸ਼।
ਹਰ ਜੀਅ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਨੂਰ,
ਇੱਕੋ ਸੱਚਾ ਵੇਸ਼॥
ਪੰਛੀ ਗਾਵਣ ਸਵੇਰ ਦੀ ਬੋਲੀ,
ਪੱਤੇ ਵਜਣ ਰਬਾਬ।
ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਹਰ ਰੰਗ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਦੇਵੇ ਜਵਾਬ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅਨਹਦ ਵੱਜੇ ਤਾਰ।
ਦਿਲ ਤੋਂ ਦਿਲ ਤੱਕ ਪੁਲ ਬਣਾਵੇ,
ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਅੰਧਕਾਰ॥
ਸੇਵਾ ਬਣੇ ਸਾਡਾ ਗਹਿਣਾ,
ਨਿਮਰਤਾ ਹੋਵੇ ਸ਼ਾਨ।
ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੁਰਦਾ ਮਨੁੱਖ,
ਬਣਦਾ ਉੱਚਾ ਇਨਸਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੀਤ ਰਹੇ ਅਬਿਨਾਸ਼।
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਸੱਚ ਮਿਲ ਜਾਣ,
ਉੱਥੇ ਵੱਸੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼॥
ਲੈ ਚਲ ਧੁਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਤਕ,
ਹਰ ਦਿਲ ਹੋਵੇ ਯਾਰ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਸਦਾ ਸੰਸਾਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਗਲਾ ਸਰਗ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਅੰਬਰ ਵਰਗਾ ਨੂਰ।
ਦਿਲ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਪਏ,
ਮਿੱਠਾ ਸੱਚਾ ਸੁਰ॥
ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਰਣ ਬਣੇ,
ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਠੰਡੀ ਛਾਂ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਰਲਦੀ ਜਾਵੇ,
ਹਰ ਜੀਅ ਦੇ ਅੰਗਣਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਬਾਣੀ ਬਣੇ ਉਜਾਲਾ।
ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਖਿੜਦਾ,
ਦਿਲਾਂ ਦਾ ਹਰ ਪਿਆਲਾ॥
ਹਵਾ ਸੁਣਾਵੇ ਸੱਚ ਦੀ ਤਾਨ,
ਨਦੀਆਂ ਵਜਣ ਰਬਾਬ।
ਧਰਤੀ ਗਾਵੇ ਚੁੱਪ ਦੀ ਬੋਲੀ,
ਅੰਬਰ ਦੇਵੇ ਜਵਾਬ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੁਰ ਬਣੇ ਹਰ ਸਾਹ।
ਦਇਆ, ਨਿਮਰਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਖੇਤੀ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਾਹ॥
ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਮੁਸਕਾਣ ਵੰਡੋ,
ਰੁੱਖਾਂ ਵਰਗੀ ਛਾਂ।
ਨੇਕੀ ਵਾਲੇ ਪੈਰ ਜਿੱਥੇ ਪੈਣ,
ਓਥੇ ਖਿੜੇ ਜਹਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਮਨ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਰਾਗ।
ਹਰ ਇਕ ਦਿਲ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਜਾਵੇ,
ਮਿਟ ਜਾਣ ਸਾਰੇ ਦਾਗ॥
ਚੰਨ ਵੀ ਗਾਵੇ, ਤਾਰੇ ਗਾਵਣ,
ਗਾਵੇ ਨੀਲਾ ਗਗਨ।
ਸੱਚ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਦੀ ਜਾਵੇ,
ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਵੇ ਮਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੀਤ ਅਨੰਤ ਸੁਣਾਵੇ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਸਰਗਮ,
ਨਵਾਂ ਸਵੇਰਾ ਲਿਆਵੇ॥
ਨਾ ਮੁੱਕੇ ਇਹ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਕਦੇ,
ਨਾ ਠਹਿਰੇ ਇਹ ਪਿਆਰ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਵਾਰੰਵਾਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਗਲਾ ਗੀਤ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੁਰ ਬਣ ਵਗਦੀ ਬਾਣੀ।
ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀਪ ਜਗਾਵੇ,
ਮਿੱਠੀ ਹੋਵੇ ਕਹਾਣੀ॥
ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਕਦਮ ਵਧਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਬਣੇ ਪਰਵਾਜ਼।
ਦਇਆ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬਹਿ ਕੇ,
ਖਿੜ ਪਏ ਹਰ ਅਵਾਜ਼॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਮਿੱਠਾ ਨਾਮ ਸੁਣਾਈ।
ਹਰ ਇਕ ਧੜਕਣ ਗੀਤ ਬਣੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਈ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਨੇੜੇ,
ਸਭ ਦਾ ਇੱਕ ਸਤਿਕਾਰ।
ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਨਿਰਮਲ ਬੋਲੀ,
ਇਹੀ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਚਾਨਣ ਦੀ ਇਕ ਲੌ।
ਹਰ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਆਸ ਜਗਾਵੇ,
ਮੁੱਕੇ ਮਨ ਦਾ ਰੋਹ॥
ਪਵਣ ਸੁਣਾਵੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ,
ਨਦੀਆਂ ਗਾਵਣ ਗੀਤ।
ਧਰਤੀ ਅੰਬਰ ਇਕੱਠੇ ਬੋਲਣ,
ਪ੍ਰੇਮ ਰਹੇ ਹਰ ਰੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਹੌਸਲੇ ਦੀ ਤਾਨ।
ਸੱਚ ਦੀ ਮਿੱਟੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਪਾਣੀ,
ਖਿੜ ਪਏ ਹਰ ਪ੍ਰਾਣ॥
ਬੋਲੀ ਹੋਵੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ,
ਕਰਮ ਬਣਣ ਸੁਗੰਧ।
ਦਿਲ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਹੀ,
ਉੱਗੇ ਨੇਕੀ ਦਾ ਅਨੰਦ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਨਾਮ ਗੂੰਜੇ ਹਰ ਪਾਸ।
ਸੱਚ, ਦਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ,
ਵੱਸੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਾਸ॥
ਚੱਲਦਾ ਰਹੇ ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ,
ਵੱਜਦੀ ਰਹੇ ਇਹ ਤਾਰ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਰਹੇ ਆਧਾਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਗਲਾ ਸਰਗਮ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅੰਬਰ ਖੋਲ੍ਹੇ।
ਸੱਚ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ,
ਹਰ ਇਕ ਦਿਲ ਨੂੰ ਧੋਵੇ॥
ਹਰ ਇਕ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਸੁਰ ਵੱਸੇ,
ਹਰ ਇਕ ਨੈਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਮਿੱਠੀ ਬਾਣੀ, ਨਿਰਮਲ ਸੋਚਾਂ,
ਜੀਵਨ ਬਣੇ ਸੁਵਾਸ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਦਿਲ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ।
ਮੁਸਕਾਣਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਾ ਕੇ,
ਉਮੀਦਾਂ ਰੰਗ ਲਾਵੇ॥
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਚੰਨ ਨਿਕਲੇ,
ਰਾਗ ਰਹੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ।
ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ,
ਦਿਲੋਂ ਰਹੇ ਸਦਾ ਨਿਭਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਮਿੱਠਾ ਨਾਮ ਸੁਹਾਵਾ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬੋਲੀ ਗੂੰਜੇ ਜਿੱਥੇ,
ਓਥੇ ਸੁਖ ਦਾ ਛਾਵਾਂ॥
ਧਰਤੀ ਗਾਵੇ, ਅੰਬਰ ਗਾਵੇ,
ਗਾਵੇ ਪੌਣ ਦੀ ਤਾਨ।
ਸੇਵਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ,
ਮਹਕੇ ਹਰ ਇਨਸਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਉਗਾਵੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਉਲਾਸ॥
ਚੱਲੀਏ ਮਿਲ ਕੇ ਹੱਥ ਫੜੀਏ,
ਰੱਖੀਏ ਨੇਕ ਵਿਚਾਰ।
ਦਿਲ ਤੋਂ ਦਿਲ ਦਾ ਪੁਲ ਬਣਾਈਏ,
ਇਹੀ ਸੱਚਾ ਸਿੰਗਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੁਰ ਅਨਹਦ ਵਰਗਾ ਵਜੇ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਨਿਭਾਉਂਦੇ,
ਜਗ ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਰਚੇ॥
ਰਹੇ ਸਦਾ ਇਹ ਮਿੱਠੀ ਲੈ,
ਰਹੇ ਸਦਾ ਇਹ ਗਾਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਹਰ ਇਕ ਪ੍ਰਾਣ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ — ਅਗਲਾ ਪਦ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੁਰ ਬਣ ਵੱਜੇ ਰਾਤ।
ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਖਿੜ ਉੱਠਦੀ,
ਜਾਗੇ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰਭਾਤ॥
ਪਿਆਰ ਦੇ ਮੋਤੀ ਚੁੱਗਦਾ,
ਸੱਚ ਦੀ ਵੰਡੀ ਖੇਤ।
ਜਿਹੜਾ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਕਰ ਲਵੇ,
ਓਹੀ ਪਾਵੇ ਹੇਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ।
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਰਲਦੀ ਜਾਵੇ,
ਜਿਉਂ ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਨੰਦ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਰੰਜਿਸ਼ ਬਾਕੀ ਰਹੇ,
ਨਾ ਮਨ ਅੰਦਰ ਭਾਰ।
ਮੁਸਕਾਣਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜ ਪੈਣ,
ਪਿਆਰ ਬਣੇ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਰਾਗ।
ਸੱਚ ਦੀ ਤਾਨ ਜਦੋਂ ਵੱਜਦੀ,
ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਸਭ ਦਾਗ॥
ਨਦੀ ਵਾਂਗੂੰ ਵਗਦਾ ਰਹੀਏ,
ਰੁੱਖ ਵਾਂਗੂੰ ਦੇਈਏ ਛਾਂ।
ਆਪ ਜਗੀਂਏ, ਜਗ ਜਗਾਈਏ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਥਾਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਦਿਲ ਦਾ ਅਮਰ ਸਰੂਰ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਦੀ ਜਾਵੇ,
ਭਰ ਜਾਵੇ ਹਰ ਨੂਰ॥
ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੇਵਾ, ਬੋਲ ਵਿਚ ਮਿੱਠਾਸ,
ਨੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।
ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰਦਾ ਜਾਵੇ,
ਖਿੜਦਾ ਹਰ ਇਕ ਸਾਹ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੀਤ ਬਣੇ ਹਰ ਧੜਕਣ।
ਪ੍ਰੇਮ, ਦਇਆ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ,
ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਹਰ ਧੜਕਣ॥
ਅੰਤ ਨਾ ਇਸ ਸੁਰ ਦਾ ਹੋਵੇ,
ਚਲਦੀ ਰਹੇ ਇਹ ਤਾਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਗੂੰਜੇ ਸਦਾ ਇਹ ਗਾਨ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸੱਚ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ।
ਪਿਆਰ ਦੀ ਨਦੀ ਬਣ ਕੇ,
ਹਰ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਆਵੇ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਵੈਰ ਰਹੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ,
ਨਾ ਕੋਈ ਭੇਦ ਵਸੇ।
ਇੱਕੋ ਨੂਰ ਸਭ ਅੰਦਰ ਚਮਕੇ,
ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਹੀ ਹੱਸੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਰਾਗ ਸੁਣਾਵੇ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੀ ਬਾਣੀ,
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਲਿਆਵੇ॥
ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ, ਅੰਬਰ ਬੋਲੇ,
ਇੱਕੋ ਹੀ ਪਰਕਾਸ਼।
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਮਾਰੀ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਵਿਸ਼ਵਾਸ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵੇ।
ਦੁੱਖ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਮਿਟ ਜਾਣ,
ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਬਾਲੇ॥
ਨਾ ਉੱਚਾ ਕੋਈ, ਨਾ ਨੀਵਾਂ ਕੋਈ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਸਾਹ।
ਜਿਸ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ,
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰਾਹ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਦਿਲ ਦੀ ਵੀਣਾ ਵਜਾਵੇ।
ਸੁਰ ਬਣ ਕੇ ਹਰ ਰੂਹ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਾਵੇ॥
ਚੁੱਪ ਵੀ ਗਾਵੇ, ਬੋਲ ਵੀ ਗਾਵਣ,
ਸੱਚ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤਾਨ।
ਜਗ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ ਅੰਦਰ,
ਵੱਸਦਾ ਇੱਕੋ ਪ੍ਰਾਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਕੇਵਲ ਬੋਲੀ।
ਜੇਹੜਾ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜੀ ਲੈਂਦਾ,
ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਅਨਮੋਲੀ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅਸਲ ਜਿੱਤ ਬਣੇ,
ਸੱਚ ਹੀ ਅਸਲ ਮਾਨ।
ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ,
ਖਿੜ ਪਏ ਹਰ ਇਨਸਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ,
ਦਿਲ ਦਾ ਦੀਵਾ ਬਾਲੇ।
ਸੱਚ, ਦਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ,
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪਾਲੇ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦਾ ਰਾਹ ਨਿਰਾਲਾ ਏ।
ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਦੇ ਮੇਲੇ ਅੰਦਰ,
ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਹਾਲਾ ਏ॥
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜੇ ਅੱਖ ਮੂੰਦ ਦੇਵੇ,
ਸਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਓਹ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵੱਲ,
ਮਨ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸ਼ੋਰ ਭਰੇ॥
ਸ਼ਰਧਾ ਜੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਰਲ ਜਾਵੇ,
ਚਾਨਣ ਬਣ ਕੇ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਪਰ ਅੰਨੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜੇ ਕਦੇ,
ਫਿਰ ਭਟਕਾਵੇ ਪੈਰ ਭਲੇ॥
ਆਸਥਾ ਜੇ ਵਿਵੇਕ ਗੁਆ ਬੈਠੇ,
ਰੂਪ ਬਣੇ ਇਕ ਭਰਮ ਦਾ।
ਸੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਛਦਾ ਰਹਿੰਦਾ,
ਦਰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਹਰ ਕਰਮ ਦਾ॥
ਪਿਆਰ ਜੇ ਹੋਵੇ ਆਜ਼ਾਦ ਰੂਹ ਦਾ,
ਨਾ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕੋਈ ਡੋਰ।
ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗੂਂ ਵਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ,
ਨਾ ਬਣਦਾ ਕੈਦ ਦਾ ਛੋਰ॥
ਭਰੋਸਾ ਵੀ ਪਰਖ ਮੰਗਦਾ,
ਸੱਚ ਦੀ ਕਸੌਟੀ ਨਾਲ।
ਜਿੱਥੇ ਸੋਚ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਗਦੀ,
ਉੱਥੇ ਚਾਨਣ ਹਰ ਇਕ ਪਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਾ ਡਰ ਵਿੱਚ ਜੀਣਾ ਯਾਰ।
ਸੱਚ ਨੂੰ ਹਰ ਦਿਨ ਪਰਖਦੇ ਰਹਿਣਾ,
ਇਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਅਸਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ॥
ਨਾ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਨਾਰਿਆਂ ਨਾਲ,
ਨਾ ਝੂਠੇ ਮਾਣ ਸਨਮਾਨ।
ਸੱਚਾ ਰਾਹ ਉਹੀ ਬਣਦਾ ਏ,
ਜਿੱਥੇ ਜਾਗੇ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ॥
ਸਵਾਲ ਬਣੇ ਜਦ ਦੀਵਾ ਅੰਦਰ,
ਭਰਮਾਂ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਟੁੱਟੇ।
ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੱਚ,
ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਲੇ ਨਾਲ ਛੁੱਟੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸੱਚ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਾਜ਼ ਰਹੇ।
ਵਿਵੇਕ, ਕਰੁਣਾ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੋਚ ਨਾਲ,
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਰਾਜ ਰਹੇ॥
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें