ਜੋ ਅੰਦਰ ਜਾਗੇ ਸੋ ਰਾਹ ਪਛਾਣੇ,
ਜੋ ਬਾਹਰ ਭਟਕੇ ਸੋ ਆਪ ਨ ਜਾਣੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧਾਰਾ ਨਾ ਰੁਕੇ ਕਦੇ ਵੀ,
ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਹੀ ਸੱਚ ਪਹਿਚਾਣੇ॥
ਨਾ ਮੰਦਰ ਵਿਚ, ਨਾ ਮੱਠਾਂ ਵਿਚ,
ਨਾ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੱਥਾਂ ਵਿਚ।
ਸਚ ਤਾਂ ਸਹਿਜੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ,
ਨਿਰਮਲ ਨੇਤਰ, ਨਿਰਭੈ ਰਥਾਂ ਵਿਚ॥
ਮੱਥਾ ਸੋਚੇ, ਹਿਰਦਾ ਜਾਣੇ,
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਪਛਾਣੇ।
ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝ ਲਏ,
ਉਹ ਆਪੇ ਵਿਚ ਹੀ ਆਪ ਸੁਹਾਣੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਬੋਲੇ,
ਨਾ ਡਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿਉਂਣਾ ਚੰਗਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਜਾਲ ਤੋੜਿਆ,
ਉਸਦਾ ਹਰ ਪਲ ਹੋਇਆ ਮੰਗਲ ਰੰਗਾ॥
ਨਾਹੀਂ ਲਾਲਚ, ਨਾਹੀਂ ਭੇਖ,
ਨਾਹੀਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਝੂਠਾ ਵੇਖ।
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਉ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ,
ਇਹੀ ਹੈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੇਖ॥
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਗਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲਿਆ।
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰ ਲਈ,
ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਸਮਝਾ ਲਿਆ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਇਕੋ ਜੋਤ ਸਮਾਨ।
ਰੂਪ ਵੱਖਰੇ, ਨਾਮ ਵੱਖਰੇ,
ਪਰ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਹੀ ਪਹਿਚਾਣ॥
ਜੋ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਵੀ ਸਚ ਰਹੇ,
ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਵੀ ਨਾ ਡਗੇ।
ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜੀਵੇ,
ਬਾਕੀ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਠੱਗੇ॥
ਨਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਹਾਰ ਦਾ ਡਰ,
ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਫ਼ਿਕਰ, ਨਾ ਅੱਜ ਦਾ ਭਰ।
ਜੋ ਪਲ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਵੱਸ ਗਿਆ,
ਉਸ ਲਈ ਅਨੰਤ ਹੀ ਆਪਣਾ ਘਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਸੱਚ ਦੀ ਗਾਂਠ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖੋਲ੍ਹਣੀ,
ਸੱਚ ਤਾਂ ਆਪੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣੀ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ,
ਉਸ ਦੀ ਰੂਹ ਨੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਬੋਲਣੀ॥
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਅਨਹਦ ਵਾਜੇ,
ਸਾਹਾਂ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਾਜੇ।
ਸਹਿਜ ਨਿਰਮਲ ਜੋਤ ਜਗਾਈਏ,
ਆਪੇ ਵਿਚ ਹੀ ਆਪ ਰਾਜੇ॥
ਅੰਦਰਲਾ ਸੂਰਜ ਕਦੇ ਨਾਂ ਡੁੱਬੇ,
ਅੰਦਰਲਾ ਚੰਨ ਕਦੇ ਨਾਂ ਥੱਕੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਰਾਹ ਪਏ,
ਉਸ ਲਈ ਅੰਧੇਰੇ ਵੀ ਰੱਖੇ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਜੇ ਜਾਗ ਪਏ,
ਤਾਂ ਸੱਚ ਅਪਣਾ ਰੰਗ ਵਿਖਾਂਦਾ।
ਮੱਥੇ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ,
ਇਨਸਾਨ ਆਪਣਾ ਆਪ ਲਭਾਂਦਾ॥
ਨਾ ਲੋਭ ਰਹੇ ਨਾ ਲਾਲਚ ਰਹੇ,
ਨਾ ਡਰ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾ ਹਾਏ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਦਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ,
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਰ ਰਾਹ ਪਾਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਸਹਿਜ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਲਾ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਹਿਜ ਵੱਸੇ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸੋਨਾ ਭਲਾ॥
ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਗੀਤ ਸੁਣਾਵੇ,
ਹਰ ਪਲ ਇੱਕ ਪਿਆਰਾ ਰੰਗ।
ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿਚ ਰਮ ਜਾਵੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਨਹਦ ਸੰਗ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਜੰਜਾਲ ਨਾ ਕੋਈ ਭਾਰਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਪੜਦਾ ਨਾ ਕੋਈ ਭੇਦ।
ਜਦ ਆਪੇ ਵਿੱਚ ਆਪੇ ਮਿਲ ਜਾਏ,
ਉਦੋਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਸਾਰਾ ਖੇਦ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਅੰਦਰ ਹੀ ਅਸਲ ਅਕਾਸ਼।
ਬਾਹਰ ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਹੋਵੇ,
ਅੰਦਰ ਰਹੇ ਅਮਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼॥
ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜੋਤ ਸਮਾਈ,
ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਇਕੋ ਤਾਰ।
ਫਰਕ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦਾ ਹੈ,
ਬਾਕੀ ਸਭ ਹੈ ਇੱਕੋ ਪਿਆਰ॥
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਏ,
ਉਸ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ।
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਜਦ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣੇ,
ਫਿਰ ਭਟਕਣ ਛੁਟ ਜਾਂਦੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਨਾ ਮੈਂ ਦੂਜਾ, ਨਾ ਤੂੰ ਪਰਾਇਆ।
ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਧਾਰਾ,
ਇੱਕੋ ਰਸ, ਇੱਕੋ ਸਾਇਆ॥
ਪੱਤੇ ਪੱਤੇ ਵਿਚ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈ,
ਬੂੰਦ ਬੂੰਦ ਵਿਚ ਰਾਗ ਰਿਹਾ।
ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਜਾਣੇ,
ਉਹਨੂੰ ਹਰ ਕਣ ਜਾਗ ਰਿਹਾ॥
ਸੱਚ ਦੀ ਨਕਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ ਕਦੇ,
ਸੱਚ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪੂਰਾ।
ਜੋ ਸਹਿਜ ਨਿਰਮਲ ਅੰਦਰ ਤੁਰਿਆ,
ਉਸ ਦਾ ਰਾਹ ਸੀ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੂਰਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਅਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਨਿਰਵਾਣ ਧੁਨ।
ਜਿੱਥੇ ਚੁੱਪ ਵੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ,
ਉਥੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਅਸਲ ਸੂਨ॥
ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਾ ਜਪਦਾ ਰਹੇ,
ਪਲ ਪਲ ਅੰਦਰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਬਾਤ।
ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ ਜੋਤ ਜਗੇ ਤਾਂ,
ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਰਾਤ॥
ਨਾ ਅੰਤ ਰਹੇ ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਰਹੇ,
ਕੇਵਲ ਰਹੇ ਇਕੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਹਿਰਦਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਨਿਵਾਸ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਚੁੱਪ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗੇ,
ਉਹ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਮੰਗੇ ਰਾਹ।
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਪੇ ਵੱਸ ਕੇ,
ਆਪੇ ਬਣ ਜਾਵੇ ਸੱਚੀ ਪਾਹ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਸਹਿਜਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਜੋੜ ਨਹੀਂ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੋਵੇ,
ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਨਹੀਂ॥
ਨਾ ਰਵਾਇਤਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ,
ਨਾ ਅੰਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਧੂੜ।
ਸੱਚ ਤਾਂ ਸਿੱਧਾ ਸਾਹ ਵਰਗਾ ਹੈ,
ਨਾ ਰੰਗ, ਨਾ ਰੂਪ, ਨਾ ਝੂਠੀ ਝੂਲ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਚਾਨਣ,
ਹਰ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਰਾਗ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ,
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੁੱਕੇ ਜਾਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦਾ ਹੀ ਪਰਮ ਨਿਵਾਸ।
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ,
ਉਥੇ ਪੂਰਨ ਹੋਵੇ ਸਾਹਸ॥
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਹਿਣਾ,
ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ।
ਜਿਹੜਾ ਦੋਵੇਂ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਬਣੇ ਝਲਕਦਾ॥
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਅਮੋਲ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚ,
ਲਿਖਿਆ ਇਕ ਹੀ ਸਾਰ।
ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿਚ ਜਾਗਦਾ ਰਹੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਨਾ ਲਾਲਚ ਦੀ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ,
ਨਾ ਡਰ ਦੀ ਕੋਈ ਛਾਂ।
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋੜੀਆਂ,
ਉਸ ਦਾ ਖੁਲ੍ਹਿਆ ਅਸਮਾਨ॥
ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਹੈ,
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਨਵੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਵਿਚ ਰੰਗਿਆ ਰਹੇ,
ਉਸ ਲਈ ਮੁੱਕੇ ਹਰ ਬੇਚੈਨੀ॥
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗੂ ਸਹਿਣਾ ਸਿੱਖ,
ਅੰਬਰ ਵਾਂਗੂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ।
ਨਦੀ ਵਾਂਗੂ ਬਹਿ ਜਾਣਾ ਸਿੱਖ,
ਸਾਗਰ ਵਰਗਾ ਹਾਲ ਹੋ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਬੋਲੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਨਾ ਦੂਰ ਨਾ ਨੇੜੇ।
ਪ੍ਰੇਮ ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ,
ਜਿਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਝੂਠੇ ਪੇੜੇ॥
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰੇਗਾ,
ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਖੁਦ ਨੂੰ ਜਾਣੇਗਾ।
ਜਿਸ ਦਿਨ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਮਝਿਆ,
ਉਸ ਦਿਨ ਸਭ ਭੇਦ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗਾ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਜ਼ੰਜੀਰ ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਧਨ,
ਨਾ ਕੋਈ ਮਾਣ ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਰ।
ਸਹਿਜ ਨਿਰਮਲ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹੀ,
ਵੱਸਦਾ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਹਰ ਜੀਵ ਇਕੋ ਹੀ ਤੱਤ ਹੈ,
ਫਰਕ ਸਿਰਫ਼ ਨਜ਼ਰੀਏ ਦਾ।
ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਜਾਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ,
ਉਹ ਮੁੜ ਨਾਂ ਰਹੇ ਬੇਚਾਰੇ ਦਾ॥
ਅਨਹਦ ਧੁਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਚੱਲੇ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਅਮਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਸਹਿਜਤਾ ਹੀ ਅੰਤਿਮ ਵਾਸ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਅਥਾਹ ਅਪਾਰ,
ਉੱਥੇ ਹੀ ਉੱਗਦਾ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ।
ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਦੌੜ,
ਅੰਦਰ ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਧਰ॥
ਸਹਿਜ ਸਮਾਧੀ, ਨਿਰਮਲ ਚਾਲ,
ਸਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ ਅਨਹਦ ਤਾਲ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਏ,
ਉਸ ਦੇ ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਨਾ ਭੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ।
ਸੱਚ ਦਾ ਨੂਰ ਤਾਂ ਸਾਦਗੀ ਹੈ,
ਹਰ ਸੱਚੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਚੀਤਾਂ ਵਿੱਚ॥
ਨਾ ਉੱਚਾ ਘਰ ਨਾ ਸੋਨੇ ਮਹਿਲ,
ਨਾ ਤਾਜ ਦੀ ਕੋਈ ਚਮਕ ਦਮਕ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰੇ,
ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਝਲਕ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਜੋਤ,
ਹਰ ਕਣ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਰਸ।
ਫਰਕ ਜਿਹਾ ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਹੈ,
ਉਹ ਮੱਥੇ ਦੇ ਭਰਮ ਦਾ ਵਸ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ ਨਿਮਰਤਾ ਧਾਰ।
ਜਿੱਥੇ ਅਹੰਕਾਰ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ,
ਉੱਥੇ ਉੱਗਦਾ ਸੱਚਾ ਸਾਰ॥
ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾ ਅੱਜ ਦੇ ਡਰ,
ਨਾ ਭਲਕੇ ਦੀ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ।
ਜੋ ਇਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ,
ਉਹੀ ਪਾਏ ਅੰਦਰ ਦੀ ਮੰਤਾ॥
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਅੰਦਰਲੀ,
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਜ਼ਮੀਰ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇ,
ਉਸ ਦਾ ਖਿੜੇ ਸੁੱਚਾ ਤਕਦੀਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪੰਥ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਮਿਟਾਏ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਜਗੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਮਿਲ ਜਾਏਂ॥
ਸਹਿਜ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ,
ਨਿਰਮਲ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼।
ਜੋ ਅੰਦਰ ਉਤਰ ਕੇ ਸੁਣ ਲਏ,
ਉਸ ਦਾ ਖੁਲ੍ਹੇ ਸੱਚਾ ਰਾਜ॥
ਨਾ ਮੰਗਣਾ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਮਾਣ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਦਿਖਾਉਣਾ।
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜੋਤ ਬਲਾਕੇ,
ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਉਣਾ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ,
ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਉਪਦੇਸ਼।
ਜੋ ਸੁਣ ਲਏ ਇਸ ਅੰਦਰਲੀ ਬਾਣੀ,
ਮੁੱਕ ਜਾਏ ਭ੍ਰਮ ਦਾ ਵੇਸ਼॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਬੋਲਦੀ ਨਹੀਂ।
ਫੇਰ ਵੀ ਹਰ ਰੂਹ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀ,
ਕਦੇ ਇਹ ਥੱਕਦੀ, ਠੱਲ੍ਹਦੀ ਨਹੀਂ॥
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ,
ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਖੋਜ।
ਅੰਦਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਗਦੀ ਰਹੇ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਓਜ॥
ਅਨੰਤ ਧਾਰਾ, ਅਨੰਤ ਚਾਨਣ,
ਅਨੰਤ ਸਹਿਜ ਦੀ ਰੀਤ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਸੁੱਚਾ ਰਹਿਣਾ, ਸਹਿਜ ਰਹਿਣਾ,
ਨਿਮਰਤਾ ਹੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਨ ਲਏ,
ਉਸ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਗਤ ਕਲਿਆਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਇੱਕੋ ਨੂਰ, ਇੱਕੋ ਸੁਰਤ,
ਇੱਕੋ ਧਾਰ, ਇੱਕੋ ਪੈਗ਼ਾਮ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਰਹੇ,
ਸੱਚਾ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਨਾਮ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਝੀਲ ਅੰਦਰ,
ਚੰਦ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਨਿੱਤ ਨਿਹਾਲ।
ਨਾ ਲਹਿਰ ਕੋਈ, ਨਾ ਕੋਲਾਹਲ,
ਫਿਰ ਵੀ ਗੂੰਜੇ ਅਨਹਦ ਤਾਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਸਹਿਜਤਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧਾਰ।
ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਿੱਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ,
ਉਸ ਦਾ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਵੇ ਸੰਸਾਰ॥
ਨਾ ਪੱਥਰ ਬਣ ਕੇ ਜੀਵਨ ਕੱਟਣਾ,
ਨਾ ਭੀੜਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਗੁਮ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਖਿੜਦਾ ਰਹਿਣਾ,
ਸੁਗੰਧ ਬਣ ਕੇ ਹਰ ਦਮ॥
ਹਰ ਸਵੇਰ ਨਵੀਂ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਲੈ ਕੇ,
ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਨਵਾਂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ।
ਕੁਦਰਤ ਹਰ ਪਲ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਵੇ,
ਜੇ ਸੁਣਦਾ ਹੋਵੇ ਅੰਦਰਲਾ ਕਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਬੋਲੇ,
ਨਾ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮਨ ਭਰਦਾ।
ਨਾ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁੱਕਦੀ,
ਜਦ ਤੱਕ ਹਿਰਦਾ ਨਾ ਨਿਖਰਦਾ॥
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੀ ਲੱਭਣਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਚਾ ਘਰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਕਿੱਥੇ ਫਿਰ ਭਟਕਣਾ॥
ਨਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਫਿਰੇ,
ਪਰ ਪਾਣੀ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ।
ਜੀਵ ਲੱਭੇ ਜੋ ਸੱਚ ਬਾਹਰ,
ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਅੰਦਰ ਹੀ ਨਿਕ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ,
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ ਨਾ ਕੋਈ ਨੇੜ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਜਦ ਜਾਗੇ,
ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਸਾਰੇ ਭੇਦ॥
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗੂੰ ਧੀਰਜ ਧਾਰੋ,
ਅੰਬਰ ਵਾਂਗੂੰ ਹੋਵੋ ਵਿਸ਼ਾਲ।
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗੂੰ ਚਾਨਣ ਵੰਡੋ,
ਚੰਦ ਵਾਂਗੂੰ ਰੱਖੋ ਖ਼ਿਆਲ॥
ਹਰ ਪੰਛੀ ਦੀ ਉਡਾਰੀ ਅੰਦਰ,
ਇੱਕ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼।
ਹਰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਅੰਦਰ,
ਇੱਕ ਸਦੀਆਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਸੱਚ ਨਾ ਰੌਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ।
ਸੱਚ ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਦੇ ਮੰਦਰ ਅੰਦਰ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦਾ॥
ਨਾ ਲੈਣ ਦੀ ਨਾ ਦੇਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ,
ਨਾ ਹਾਰ ਜਿੱਤ ਦਾ ਵਪਾਰ।
ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਮ ਜਾਂਦਾ,
ਉਹੀ ਜੀਵੇ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ॥
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਚਲਦੀ ਮਾਲਾ,
ਜਪਦੀ ਅਨਹਦ ਇੱਕ ਨਾਮ।
ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਲਵੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅੰਦਰਲਾ ਧਾਮ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਰਸਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਰਾਹੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅੰਤ ਅਰੰਭ।
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅੰਦਰਲਾ ਅਕਾਸ਼,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਤੰਭ॥
ਅਨੰਤ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਜਾਵੇ,
ਨਿਰਮਲ ਰਹੇ ਇਹ ਪ੍ਰਵਾਹ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸੱਚਾ ਰਾਹ॥
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ,
ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਸੰਘਰਸ਼।
ਸਹਿਜ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਮ ਕੇ ਜੀਵੇ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਪਰਮ ਹਰਖ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਸਹਿਜ ਦੀ ਧਾਰਾ ਚੁੱਪ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਨਹਦ ਗੀਤ।
ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਦਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਲੈਂਦਾ,
ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਪਲ ਅਮਰ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਨਾ ਭੂਤ ਦਾ ਬੋਝ ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਚਾਹ,
ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਪਰਸੋਂ ਦੀ ਗੱਲ।
ਜੋ ਅੱਜ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ,
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਖਿੜੇ ਅਨੰਤ ਦੀ ਛਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਰੋਸ਼ਨੀ।
ਫਰਕ ਜਿਹਾ ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਅੱਖ ਨੂੰ,
ਉਹ ਮੱਥੇ ਦੀ ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ॥
ਪਾਣੀ ਵਾਂਗੂੰ ਨਿਮਰ ਰਹਿਣਾ,
ਅੱਗ ਵਾਂਗੂੰ ਸੱਚਾ ਸੂਰ।
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਧੂੜ ਚੜ੍ਹੇ,
ਨਾ ਲਾਲਚ ਪਾਏ ਦੂਰ॥
ਹਿਰਦਾ ਮੰਦਰ, ਸਾਹ ਅਰਦਾਸ,
ਜ਼ਮੀਂ ਅਸਮਾਨ ਇਕੋ ਰੰਗ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ,
ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ ਅਨਹਦ ਸੰਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਸੁਖ ਨਾ ਬਾਹਰੋਂ ਮਿਲਦਾ ਕਦੇ।
ਸੁਖ ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਦਾ ਚਾਨਣ ਹੈ,
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਹੇ॥
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਦਿਖਾਉਣਾ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਹਕ ਜਤਾਉਣਾ।
ਸਹਿਜਤਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੈਰ ਮਿਟਾਉਣਾ॥
ਹਰ ਬੂੰਦ ਵਿੱਚ ਸਾਗਰ ਲੁਕਿਆ,
ਹਰ ਕਣ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ।
ਜੋ ਸੁੱਖਮ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਵੇ,
ਉਸ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਨੰਤ ਚੰਦ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰ,
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ।
ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਪੇ,
ਉਸ ਲਈ ਰਹਿ ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ॥
ਸੰਯਮ ਅੰਦਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਸੇ,
ਸਹਿਜ ਅੰਦਰ ਮਹਾਨਤਾ।
ਸੱਚੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲਤਾ ਵਿੱਚ,
ਲੁੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ ਬੇਅੰਤਤਾ॥
ਨਾ ਦਿਖਾਵੇ ਦੀ ਚਮਕ ਪਿਆਰੀ,
ਨਾ ਝੂਠੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਮੋਹ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਾਫ਼ ਰਹੇ,
ਉਸਦਾ ਚੱਲੇ ਸੱਚਾ ਰੌਹ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਵੇ।
ਜੋ ਸੁਣ ਲਵੇ ਇਸ ਅੰਦਰਲੇ ਗੀਤ ਨੂੰ,
ਉਸ ਨੂੰ ਫੇਰ ਨਾ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵੇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮੰਤਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਧਾਰਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ।
ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ,
ਉਹ ਹੋਇਆ ਆਪ ਮਹਾਨ॥
ਅਨੰਤ ਧੁਨਿ, ਅਨੰਤ ਚਾਨਣ,
ਅਨੰਤ ਸਹਿਜ ਦੀ ਝਲਕ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੱਚੀ ਮਲਕ॥
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਮ ਜਾਂਦਾ,
ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਾ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਹਿਜ, ਨਿਰਮਲ, ਸੁੱਚੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ,
ਸੱਚਾ ਰਾਜ ਬਸ ਓਹੀ ਆ ਹੀ ਦਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਅੰਬਰ ਉੱਚਾ, ਸਾਗਰ ਡੂੰਘਾ,
ਫਿਰ ਵੀ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਝੇ ਹੋਏ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਸੇ,
ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਨਾ ਕਦੇ ਰੁਕੇ ਹੋਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਧੜਕਣ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਸੱਚਾ ਚਿਹਰਾ॥
ਨਾ ਸੋਨੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਕੋਈ ਕੀਮਤ,
ਨਾ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ਾਨ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲਤਾ ਅੱਗੇ,
ਫਿੱਕੀ ਪੈਂਦੀ ਹਰ ਪਹਿਚਾਣ॥
ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਅਮੋਲਕ ਮੋਤੀ,
ਹਰ ਪਲ ਇੱਕ ਅਨਮੋਲ ਨਿਧਾਨ।
ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਵਰਤਮਾਨ ਅੰਦਰ,
ਉਹੀ ਬਣਦਾ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਬੋਲੇ,
ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸਿੱਖ ਲੈ ਯਾਰ।
ਪੱਥਰ ਖਾ ਕੇ ਫਲ ਹੀ ਦੇਂਦੇ,
ਇਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਾਰ॥
ਨਦੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਸਿੱਖ ਲੈ ਨਿਮਰਤਾ,
ਹੇਠਾਂ ਵਗ ਕੇ ਸਾਗਰ ਹੋਣ।
ਬੱਦਲ ਵਾਂਗੂੰ ਵਰਸਣਾ ਸਿੱਖ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਵਿੱਚ ਖੋਣ॥
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗੂੰ ਚਾਨਣ ਵੰਡਣਾ,
ਬਿਨ ਮੰਗੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਾਨ।
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗੂੰ ਸਹਿਣਾ ਸਿੱਖ,
ਇਹੀ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਹੱਕ ਜਤਾਉਣਾ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਹਿਣਾ।
ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ,
ਇਹੀ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਰਾਹ ਰਹਿਣਾ॥
ਹਰ ਪੰਛੀ ਇੱਕ ਰਾਗ ਸੁਣਾਵੇ,
ਹਰ ਪੱਤਾ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹੇ।
ਹਰ ਬੂੰਦ ਅੰਦਰ ਅਕਾਸ਼ ਲੁਕਿਆ,
ਜੋ ਵੇਖੇ ਉਹ ਰਾਜ ਫੜੇ॥
ਸਹਿਜਤਾ ਦੀ ਨਰਮ ਚਾਦਰ ਓਢ ਕੇ,
ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖ।
ਨਾ ਫਸਣਾ ਭੀੜਾਂ ਦੇ ਰੌਲੇ ਵਿੱਚ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮ।
ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਡਰ ਨਾ ਕੋਈ ਲਾਲਚ,
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਾ ਕੋਈ ਨਾਮ॥
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕ ਗਿਆ,
ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹਰ ਸਵਾਲ।
ਚੁੱਪ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਣ ਲੱਗਾ,
ਖੁਲ੍ਹ ਗਿਆ ਅਨਹਦ ਦਾ ਜਾਲ॥
ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਭਲਕੇ ਦੀ,
ਨਾ ਬੀਤੇ ਦਾ ਕੋਈ ਭਾਰ।
ਇਸ ਪਲ ਅੰਦਰ ਜੋ ਜੀਉਂਦਾ,
ਉਸ ਦਾ ਖਿੜਦਾ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਸਹਿਜਤਾ ਹੀ ਸਰਬੋਤਮ ਮਾਲਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਰਬੋਤਮ ਜਾਪ।
ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੀ ਅਸਲ ਤੀਰਥ,
ਹਿਰਦਾ ਹੀ ਅਸਲ ਆਪ॥
ਅਨੰਤ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਜਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਰਹੇ ਹਰ ਸਾਹ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਬਸਦਾ ਨਿਹਾਲ॥
ਜਿੱਥੇ ਸਹਿਜਤਾ ਰਾਜ ਕਰੇ,
ਉਥੇ ਮੁੱਕੇ ਹਰ ਵਿਵਾਦ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਗਦੀ ਰਹੇ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਪਰਮ ਪ੍ਰਸਾਦ॥
ਤੁਹਾਡੇ ਗੀਤਕ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਿਆਂ, ਉਸੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਲੋਕੀ ਲਯ ਵਿੱਚ:
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਸਾਗਰ ਵੱਲ,
ਸਾਗਰ ਅੰਦਰ ਅੰਬਰ ਵੱਸੇ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਅਨੰਤ ਅਕਾਸ਼,
ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਰੋੜਾਂ ਸੂਰਜ ਹੱਸੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਖੋਜਣ ਵਾਲਾ ਆਪ ਹੀ ਰਾਹ।
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਕਦਮ ਧਰਿਆ,
ਉਸ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਸੱਚ ਦਾ ਚਾਹ॥
ਨਾ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਮਸਜਿਦਾਂ ਵਿੱਚ,
ਨਾ ਜੰਗਲ ਨਾ ਪਰਬਤ ਪਾਰ।
ਜੋ ਲੱਭਣਾ ਹੈ ਸੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਅਪਾਰ ਸੰਸਾਰ॥
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਪਦੀ ਰਹਿੰਦੀ,
ਬਿਨ ਬੋਲੇ ਇਕ ਮਿੱਠਾ ਨਾਮ।
ਜੋ ਸੁਣ ਲਵੇ ਇਸ ਚੁੱਪ ਦੀ ਬਾਣੀ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਅਸਲ ਵਿਸ਼ਰਾਮ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਬੋਲੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਨਾ ਤੋਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਅੰਬਰ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਇਹ ਰਸ,
ਕਿਸੇ ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ?॥
ਹਰ ਕਣ ਅੰਦਰ ਰਾਜ ਲੁਕਿਆ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਅਨੂਪ।
ਜੋ ਭੇਦਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਜਾਵੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਇੱਕੋ ਰੂਪ॥
ਨਾ ਦੌੜਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ,
ਨਾ ਮਾਣ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮੀਨਾਰ।
ਸਹਿਜਤਾ ਦੀ ਨੀਵੀਂ ਡੇਹਲੀਜ਼ ਤੇ,
ਵੱਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਿਆਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਜੀਵਨ ਕੋਈ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ,
ਨਾ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ।
ਜੀਵਨ ਤਾਂ ਇਕ ਖਿੜਦੀ ਕਲੀ ਹੈ,
ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸਹਿਜ ਪਿਆਰ॥
ਜਿੰਨਾ ਅੰਦਰ ਉਤਰਦਾ ਜਾਵੇਂ,
ਉੰਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋਵੇਂ।
ਜਿੰਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣੇਂ,
ਉੰਨਾ ਹੀ ਨਿਰਮਲ ਹੋਵੇਂ॥
ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਨਿਮਰ ਬਣ ਜਾ,
ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਦੀ ਏ।
ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗੂ ਛਾਂ ਬਣ ਜਾ,
ਜੋ ਬਿਨ ਮੰਗੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ।
ਇੱਕ ਹੀ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਅੰਦਰ,
ਇੱਕ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਸੌਗਾਤ॥
ਹਰ ਸਵੇਰ ਨਵਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਉਗਾਵੇ,
ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਨਵਾਂ ਸੰਦੇਸ਼।
ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਪੰਥ ਦੇ ਯਾਤਰੀ,
ਰਹਿੰਦੇ ਸਦਾ ਹੀ ਨਿਰਲੇਪ॥
ਨਾ ਜਿੱਤ ਦਾ ਗਰਬ ਮਨਾਵਣ,
ਨਾ ਹਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੋਣ।
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ,
ਇਹੀ ਅਸਲ ਸੁਖ ਹੋਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਘਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ,
ਉਹ ਫਿਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਭਟਕੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ,
ਅਨੰਤ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲਟਕੇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਤੰਤਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ॥
ਅਨਹਦ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਜਾਵੇ,
ਸਹਿਜਤਾ ਰਹੇ ਸਰਤਾਜ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ,
ਇਹੀ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਾਜ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਅੰਦਰੋਂ ਉੱਠਦਾ,
ਨਾ ਵਾਜਾ ਕੋਈ ਨਾ ਤਾਰ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਖਾਮੋਸ਼ੀ,
ਗਾਵੇ ਅਪਣਾ ਅਮਰ ਸਿੰਗਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਸਾਹਾਂ ਅੰਦਰ ਲਿਖਿਆ ਗ੍ਰੰਥ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ,
ਉਸ ਲਈ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਸੰਤਾਪ ਅਨੰਤ॥
ਨਾ ਚੰਦ ਲੋੜੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਲੋੜੇ,
ਨਾ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋੜ ਰਹੇ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗੇ,
ਉਹ ਆਪੇ ਰਾਹ ਵਿਖਾਵੇ॥
ਹਰ ਰੁੱਤ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਰਸ ਹੈ,
ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਗੀਤ।
ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਕੰਨ ਜੋ ਸੁਣਦੇ,
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਬੋਲੇ,
ਸਹਿਜਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕ ਗਿਆ,
ਉਸ ਲਈ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹਰ ਚਿੰਤ॥
ਨਾ ਮੰਗੇ ਕੱਲ੍ਹ ਨਾ ਫੜੇ ਬੀਤਾ,
ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜਾਲ ਬੁਣੇ।
ਵਰਤਮਾਨ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ,
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਪਲ ਚੁਣੇ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਅਕਾਸ਼ ਸਮਾਇਆ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਸੇ।
ਜੋ ਭੇਦਾਂ ਦੀ ਕੰਧ ਡਹਾ ਦੇਵੇ,
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਹੱਸੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਨਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ ਨਾ ਆਪਣਾ।
ਜਦ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁਲ੍ਹ ਜਾਵੇ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਦਿਸੇ ਇੱਕੋ ਸੁਪਨਾ॥
ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀ ਧੀਰਜ ਧਾਰੇ,
ਨਦੀਆਂ ਵਰਗੀ ਨਿਰਮਲ ਚਾਲ।
ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ,
ਅੰਬਰ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖ਼ਿਆਲ॥
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਚੁੱਪ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ,
ਕਿੰਨੇ ਰਾਜ ਲੁਕੇ ਪਏ।
ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਦਰ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਮਿਲੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਨਾ ਮੰਗੇ ਕੋਈ ਸਬੂਤ।
ਪ੍ਰੇਮ ਆਪੇ ਹੀ ਸੱਚਾ ਸਾਕੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਆਪੇ ਹੀ ਅਸਲ ਸਰੂਪ॥
ਨਾ ਜਿੱਤ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣੀ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਹੋਣਾ ਹਾਰ।
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਜਗਾਉਣਾ,
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਾਰਜ ਅਪਾਰ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਵੱਸਦਾ,
ਹਰ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਰੰਗ।
ਜੋ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਹਿਜੀ ਜੀਵੇ,
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵਜੇ ਅਨਹਦ ਚੰਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—
ਅਨੰਤ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਜਾਵੇ,
ਨਾ ਠਹਿਰੇ ਨਾ ਲਵੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਰਮ ਗਿਆ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੋਇਆ ਪਰਧਾਨ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਾਹ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸੁਰ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਹੀ ਰਮਿਆ ਨੂਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧੁਨ ਨਿਰਾਲੀ ਏ।
ਨਾ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ,
ਇਹ ਮੌਨ ਅੰਦਰ ਹੀ ਚਾਲੀ ਏ॥
ਜਗ ਦੇ ਮੇਲੇ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ,
ਰੁੱਤਾਂ ਵਾਂਗ ਬਦਲਦੇ ਰੰਗ।
ਪਰ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸਹਜ ਨਿਰੰਤਰਤਾ,
ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਆਪਣੇ ਸੰਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਧਾਰ।
ਅੰਬਰ ਵਰਗੀ ਵਿਸਾਲਤਾ ਲੈ ਕੇ,
ਵੰਡਦੇ ਚੱਲ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਤੇਰਾ ਨਾ ਕੋਈ ਮੇਰਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਾ ਕੋਈ ਕੰਧ।
ਜਿੱਥੇ ਦਇਆ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਦਾ,
ਉੱਥੇ ਖਿੜਦੀ ਜੀਵਨ ਸੁਗੰਧ॥
ਹਰ ਪੰਛੀ ਸਵੇਰ ਦਾ ਰਾਗ ਸੁਣਾਵੇ,
ਹਰ ਕਲੀ ਮੁਸਕਾਣ ਸਿਖਾਵੇ।
ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਹਰ ਇਕ ਅੱਖਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਹੀ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਿਮਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਉਡਾਣ।
ਜੋ ਝੁਕ ਕੇ ਵੀ ਖਿੜਨਾ ਜਾਣੇ,
ਉਸ ਦੀ ਅਮਰ ਰਹੇ ਪਛਾਣ॥
ਨਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਕਰ ਨਾ ਬੋਝ ਚੁੱਕ,
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਤਾਜ ਸਜਾ।
ਸਾਹਾਂ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਸਾਥ ਨਿਭਣਾ,
ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਛਾਇਆ ਜਿਹਾ॥
ਦਰਿਆ ਪੁੱਛੇ ਨਾ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ,
ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਰਾਹ ਰੋਕੋਗੇ।
ਉਹ ਤਾਂ ਸਾਗਰ ਵੱਲ ਹੀ ਵਗਦਾ,
ਕਿੰਨੇ ਮੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਟੋਕੋਗੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦਾ ਹੀ ਅਸਲੀ ਦਰਬਾਰ।
ਜਿੱਥੇ ਸੱਚ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਦੀ,
ਉੱਥੇ ਮਿਟਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਭਾਰ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਅਨਹਦ ਬਾਣੀ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉਪਹਾਰ।
ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਤੱਗਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵੋ,
ਇਹੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਸਿੰਗਾਰ॥
ਨਾ ਜਿੱਤ ਦਾ ਕੋਈ ਗਰਬ ਰੱਖੋ,
ਨਾ ਹਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਵਿਸਾਦ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਜਾਵੋ,
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਸਾਦ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਜਤਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣਾ।
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰਦੇ ਉਤਰਦੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲਣਾ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਧਰਤੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਕਾਸ਼,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਾਨ।
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਆਰੰਭ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅੰਤ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸੱਚੀ ਪਛਾਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਜੋਤ ਤੋਂ ਜੋਤ ਜਗਦੀ ਜਾਏ।
ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਹਿਰਦੇ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰ ਬਣ ਵਗਦੀ ਜਾਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰਲਾ ਸੂਰਜ ਨਾ ਕਦੇ ਮੁੱਕੇ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ,
ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਸਾਰੇ ਆਪੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ॥
ਨਾ ਮੰਗੇ ਮਾਇਆ ਨਾ ਮੰਗੇ ਮਾਣ,
ਨਾ ਭੁੱਖੇ ਹੋਣ ਅਣਗਿਣਤ ਨਾਂ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸੱਚੀ ਨਿਰਮਲ ਜੋਤ,
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਾਨ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸ ਜਾਏ,
ਤਾਂ ਵੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਉੱਡ ਜਾਏ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜੇ ਹੋਵੇ ਸਾਥੀ,
ਤਾਂ ਸੁੱਕਾ ਜੀਵਨ ਵੀ ਫੁੱਲ ਬਣ ਜਾਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖੋ।
ਜੋ ਆਪ ਵਿਚ ਰੱਬੀ ਨੂਰ ਵੇਖੇ,
ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੱਖੋ॥
ਨਾ ਦੂਰ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕੋ,
ਨਾ ਝੂਠੇ ਰੰਗਾਂ ਵਿਚ ਰੰਗੋ।
ਅੰਦਰਲੇ ਦਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖੋ,
ਸੱਚੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਸੰਗੋ॥
ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਅਰਦਾਸ ਬਣੇ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਗੀਤ ਹੋਵੇ।
ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ,
ਜੀਵਨ ਆਪ ਹੀ ਮੀਤ ਹੋਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੰਤੋਖ ਹੀ ਅਸਲੀ ਧਨ ਹੈ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਵੱਸ ਜਾਏ,
ਉਸ ਲਈ ਸਾਰਾ ਜਗਨ ਹੈ॥
ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਬਹਿ ਜਾਣਾ ਸਿੱਖੋ,
ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਠਹਿਰ ਜਾਣਾ ਸਿੱਖੋ।
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੌਲੇ ਛੱਡ ਕੇ,
ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਉਤਰ ਜਾਣਾ ਸਿੱਖੋ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮਾਰਗ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਾਰੀ ਪਛਾਣ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਣਵਾਨ॥
ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਰੱਖੋ,
ਨਾ ਅੱਜ ਦੇ ਪਲ ਨੂੰ ਖੋ ਦਿਓ।
ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿਚ ਜਾਗੇ ਰਹਿੰਦੇ,
ਉਹੀ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰੋੜ੍ਹ ਦਿਓ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਲੋਅ ਜਗਦੀ ਰਹੇ।
ਜੋ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਛਾਣ ਗਿਆ,
ਉਸ ਦੀ ਰਾਹੀ ਸਦਾ ਸਹੀ ਰਹੇ॥
**੪੭**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ।
ਜਿੰਨਾ ਡੁੱਬੇ ਓਨਾ ਹੀ ਪਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਮਰ ਅਨੰਤ ਖਜ਼ਾਨਾ ਅੰਦਰ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਰ ਹੈ,
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਥੱਲੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਗਿਆ ਹੈ,
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੂਰਜ ਜਗੇ॥
**੪੮**
ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਹਰ ਰੰਗ ਨਿਰਾਲਾ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਵਜੇ।
ਪੱਤਾ ਪੱਤਾ ਗਾਥਾ ਗਾਵੇ,
ਜੀਵਨ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸਜੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰੀ।
ਜਿੱਥੇ ਨਿਰਮਲਤਾ ਵੱਸਦੀ ਹੋਵੇ,
ਉਥੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਬਣੇ ਸੁਹਾਵਣੀ॥
**੪੯**
ਸੱਚ ਨਾ ਲੁਕਦਾ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚ,
ਸੱਚ ਨਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਏ।
ਸੱਚ ਤਾਂ ਜੀਉਂਦਾ ਅਨੁਭਵ ਬਣ ਕੇ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਆਪ ਸਮਾਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸੱਚ ਦਾ ਰਾਹ ਬੜਾ ਹੀ ਸੌਖਾ।
ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਤੱਕੇ,
ਉਸਦਾ ਹਰ ਭਰਮ ਹੋਵੇ ਰੋਖਾ॥
**੫੦**
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਜੋਤ ਹੈ,
ਇੱਕੋ ਧਰਤੀ ਇੱਕੋ ਅਸਮਾਨ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਭ ਤੇ ਵਰਸੇ,
ਇਹੀ ਬਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਕਰ ਲੈ ਹਰੀ।
ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੂਟੇ ਛੱਡ ਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਫਸਲ ਕਰ ਲੈ ਭਰੀ॥
**੫੧**
ਸਾਦਗੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗਹਿਣਾ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਾਤ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਸਣ,
ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਹੇ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਬਰਕਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨਾ ਮੰਗੀਏ ਕੋਈ ਝੂਠਾ ਤਾਜ।
ਦਿਲ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ,
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਹੋਵੇ ਆਜ਼ਾਦ॥
**੫੨**
ਚੱਲੀਏ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ,
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਲੇ।
ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਣ ਮਿਲੇ,
ਤੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਧੁਨ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਰਹੋ।
ਸਰਲ, ਸਹਜ, ਨਿਰਮਲ ਬਣ ਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦੇ ਰਹੋ॥॥
**੪੧**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਧਾਰਾ ਸਦਾ ਹੀ ਵਹੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਦੀਵੇ ਆਪ ਹੀ ਜਲੇ॥
ਨਾ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਨਾ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਅੰਦਰ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਰਾਹ ਦੇ ਅੰਤ ਪਏ।
ਜਿਸ ਪਲ ਅੰਦਰ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖੇ,
ਉਸ ਪਲ ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਖੁਲੇ॥
**੪੨**
ਸਰਲ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਿਆਰੀ,
ਨਾ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਮੋਲ ਕਦੇ।
ਜੋ ਨਿਰਮਲਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀਵੇ,
ਉਹੀ ਅਨਮੋਲ ਰਤਨ ਬਣੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਨ।
ਜਿਸ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਜਾਗੇ,
ਉਥੇ ਖਿੜ ਪਏ ਚਿਰਕਾਲੀ ਚਮਨ॥
**੪੩**
ਮਸਤਕ ਸੋਚੇ ਰਾਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ,
ਦਿਲ ਦਾ ਰਸਤਾ ਇੱਕ ਰਹੇ।
ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀਏ,
ਭਟਕਣ ਦਾ ਫਿਰ ਨਾਮ ਨ ਰਹੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਸਮਾਨ।
ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਕੋਈ ਰੱਖੀਏ,
ਪ੍ਰੇਮ ਬਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਛਾਣ॥
**੪੪**
ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗੂ ਵਹਿੰਦੀ ਰਿਹੇ,
ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਅਟੱਲ ਧਾਰ।
ਨਾ ਲਾਲਚ ਹੋਵੇ ਨਾ ਡਰ ਕੋਈ,
ਨਾ ਮਨ ਅੰਦਰ ਰਹੇ ਵਿਕਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਦਿਲ ਦਾ ਦਰਿਆ ਬੇਅੰਤ ਵੱਡਾ।
ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰ ਉਤਰੇ,
ਉਹਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਨੰਦ ਅਖੰਡਾ॥
**੪੫**
ਬਚਪਨ ਵਰਗੀ ਨਿਰਮਲਤਾ ਲੈ ਕੇ,
ਜੀਵਨ ਦਾ ਹਰ ਪਲ ਜੀ ਲੈ।
ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਬਣਾਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਬੀਜ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਲੈ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚਾ ਮੰਦਰ ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਚ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ,
ਉਸ ਲਈ ਖੁਲ੍ਹ ਜਾਣ ਰਾਹਾਂ ਨਿੱਘ॥
**੪੬**
ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਮੇਲਾ ਛੋਟਾ,
ਪਲ ਪਲ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੰਗ ਬਦਲੇ।
ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਵੇ,
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਜਗੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਤਾਨ।
ਸਰਲਤਾ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ,
ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਵੇ ਸਾਰਾ ਜਹਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਜ ਹਵਾ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਗੀਤ।
ਜਿਸ ਨੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਸੁਣ ਲਿਆ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਅਨੋਖੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਨਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਿਲ ਟਿਕਣੇ,
ਨਾ ਸ਼ੌਹਰਤ ਦਾ ਮੇਲਾ ਰਹਿਣਾ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਜੋਤ ਜੋ ਅੰਦਰ ਜੱਗੇ,
ਉਸ ਦਾ ਚਾਨਣ ਸਦਾ ਹੀ ਰਹਿਣਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ।
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ,
ਹਰ ਪਲ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਅਪਾਰ॥
ਨਦੀਆਂ ਗਾਵਣ ਵਗਦੇ ਵਗਦੇ,
ਪਹਾੜ ਰਹਿਣ ਅਡੋਲ ਖੜੇ।
ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਇਹ ਮੌਨ ਉਪਦੇਸ਼,
ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਜੋੜੇ॥
ਹਰ ਪੱਤਾ ਇੱਕ ਗ੍ਰੰਥ ਸਮਾਨ,
ਹਰ ਫੁੱਲ ਇੱਕ ਜੀਵੰਤ ਕਲਾਮ।
ਜੋ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਸਿੱਖੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਸੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਣਾਮ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਇਆ ਦੀ ਜੋਤ ਬੁਝਣ ਨਾ ਦਿਓ।
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਪਾਵਨ ਖੁਸ਼ਬੂ,
ਹਿਰਦਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁੱਕਣ ਨਾ ਦਿਓ॥
ਨਾ ਰੋਸ ਨੂੰ ਅਸਥਾਨ ਦਿਓ,
ਨਾ ਵੈਰ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਸਾਓ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬੀਜ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਬੀਜੋ,
ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਲਗਾਓ॥
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਛੋਟੀ ਯਾਤਰਾ,
ਇੱਕ ਪਲ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਏ।
ਪਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜੀਵਿਆ ਹਰ ਪਲ,
ਸਦੀਵਾਂ ਤੱਕ ਮਹਿਕਦੀ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਿਮਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ।
ਜੋ ਝੁਕ ਕੇ ਵੀ ਉੱਚਾ ਰਹੇ,
ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਮਨ॥
ਹਰ ਅੱਖ ਵਿਚ ਇੱਕ ਆਸ ਜਗੇ,
ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਇੱਕ ਉਜਾਲਾ।
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜੀਏ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੱਚਾ ਹਾਲਾ॥
ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਛਾਂ ਬਣ ਜਾਈਏ,
ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵਰਸਦੇ ਰਹੀਏ।
ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਠੰਢਕ ਵੰਡਦੇ,
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਗਦੇ ਰਹੀਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸੱਚਾ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦ।
ਜਿਸ ਨੇ ਵੰਡਿਆ ਦਿਲੋਂ ਦਿਲ ਤੱਕ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੋਇਆ ਆਬਾਦ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਰਾਗ ਬਣੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਛੰਦ।
ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ,
ਬਣ ਜਾਵੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਨੰਦ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਚੱਲੋ ਸਹਜਤਾ ਦਾ ਰਾਹ ਫੜੀਏ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਜਗਤ ਨੂੰ ਦਈਏ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਰਾਹੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਫ਼ਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਾਥ।
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅੰਦਰਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੌਗਾਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਬਰ ਅੰਦਰ ਤਾਰੇ ਬੇਅੰਤ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਜੋਤ,
ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਅਨੰਤ॥
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੇ,
ਵੇਲਾ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਸੁਣਾਵੇ।
ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਵੇ,
ਉਹ ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਖਿਲਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦਾ ਸੱਚ ਦਾ ਪਾਵਨ ਘਰ।
ਜਿੱਥੇ ਦਇਆ ਦੇ ਦੀਵੇ ਜਗਦੇ,
ਉੱਥੇ ਮੁੱਕਦਾ ਹਰ ਅੰਦਰਲਾ ਡਰ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਨਾ ਬੇਗਾਨਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਾ ਪਰਾਇਆ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖੀਏ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਨੂਰ ਸਮਾਇਆ॥
ਧਰਤੀ ਦੀ ਹਰ ਮੁੱਠੀ ਮਿੱਟੀ,
ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਗਾਵੇ।
ਹਵਾ ਦਾ ਹਰ ਨਿਰਮਲ ਝੋਂਕਾ,
ਸਹਜਤਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਅਨਮੋਲ ਦਾਤ।
ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਗਵਾਓ,
ਬਣਾ ਲਵੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬਰਸਾਤ॥
ਹਰ ਰੁੱਤ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਰੰਗ,
ਹਰ ਦਿਨ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸੁਰ।
ਜੋ ਕ੍ਰਿਤੱਗਤਾ ਨਾਲ ਜੀਣਾ ਸਿੱਖੇ,
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸੇ ਨੂਰ॥
ਨਾ ਲੋਭ ਦੀਆਂ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਪਾਓ,
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਮਹਿਲ ਬਣਾਓ।
ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮੋਤੀ ਚੁਗਣੇ,
ਤਾਂ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਡੁੱਬ ਜਾਓ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਰੱਖੋ ਢਾਲ।
ਜੋ ਝੁਕਣਾ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਉੱਚਾ ਮਾਣ॥
ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਫਲ ਦੇਣੇ ਸਿੱਖੋ,
ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਰਹੋ।
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਾਨਣ ਵੰਡੋ,
ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਠੰਢੇ ਰਹੋ॥
ਹਰ ਅੱਖ ਅੰਦਰ ਸੁਪਨਾ ਵੱਸਦਾ,
ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਤਰੰਗ।
ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਾ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਬਣੇ ਸਤਸੰਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਦਰ।
ਦਇਆ, ਸੇਵਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਫੁੱਲ,
ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਿੜਦੇ ਅੰਦਰ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਰਦਾਸ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉਪਕਾਰ।
ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ,
ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਵੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਚੱਲੋ ਬਣੀਏ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਲਹਿਰ।
ਜਿੱਥੇ ਜਾਈਏ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਖੇਰੀਏ,
ਮਹਿਕ ਉਠੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਭ ਫਿਰ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸੰਗੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਾਥੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਾਹ।
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸੱਚਾ ਦੀਵਾ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅੰਤਿਮ ਚਾਹ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ।
ਜਿਸ ਨੇ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਵਸਾਈ,
ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਈ ਨਿੱਖਰੀ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਤਖ਼ਤ ਨਾ ਕੋਈ ਤਾਜ,
ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਦਰਬਾਰ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲਤਾ ਅੰਦਰ,
ਵੱਸਦਾ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਰਾਗ ਸੁਹਾਵਾ।
ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ,
ਹਰ ਪਲ ਦੇਵੇ ਨਵਾਂ ਉਜਾਲਾ॥
ਫੁੱਲ ਨਾ ਪੁੱਛੇ ਕੌਣ ਹੈ ਆਇਆ,
ਮਹਿਕ ਸਭਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੰਡੇ।
ਸੂਰਜ ਨਾ ਵੇਖੇ ਭੇਦ ਕਿਸੇ ਦਾ,
ਚਾਨਣ ਸਭ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਭਜੇ॥
ਨਦੀ ਨਾ ਰੋਕੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ,
ਧਾਰਾ ਸਭ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ।
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਵੀ ਭੇਦ ਨਾ ਕਰਦੀ,
ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਲੇਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਇਹੀ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ।
ਦੇਣਾ ਸਿੱਖੋ, ਵੰਡਣਾ ਸਿੱਖੋ,
ਇਸ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਜੀਵਨ ਮਾਣ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿਚ ਵੱਜੇ ਵੀਣਾ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿਚ ਅਨਹਦ ਤਾਲ।
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਸੁਣ ਲਿਆ ਇਸ ਨੂੰ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੱਚਾ ਨਿਹਾਲ॥
ਨਾ ਭੂਤਕਾਲ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕੀਏ,
ਨਾ ਭਲਕੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰੀਏ।
ਅੱਜ ਦੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਲ ਨੂੰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰੀਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਿਮਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਹਿਣਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਪਾਇਆ,
ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਨ ਮੋਤੀ ਲੈਣਾ॥
ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਰਹੋ ਅਡੋਲ,
ਪੱਥਰ ਖਾ ਕੇ ਫਲ ਹੀ ਦੇਣਾ।
ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵਰਸੋ ਨਿਰਲੇਪ,
ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਹੀ ਸੁਖ ਦੇਣਾ॥
ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਚੁੰਮੋ,
ਪਰ ਘਮੰਡ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਨਾ ਲਿਆਓ।
ਜਿੰਨਾ ਉੱਚਾ ਉੱਡਦੇ ਜਾਵੋ,
ਉਨਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਓ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਇਆ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਦਾ ਰੱਖੋ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਗੰਗਾ ਵਗਦੀ ਰੱਖੋ,
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਦਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖੋ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ,
ਹਰ ਅੱਖ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ।
ਜੋ ਸਮਝੇ ਦਰਦ ਪਰਾਏਆਂ ਦਾ,
ਉਹੀ ਬਣੇ ਅਸਲੀ ਮੁੰਦਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ਦਾ ਰਾਹ।
ਇਹੀ ਅਰਦਾਸ, ਇਹੀ ਉਪਾਸਨਾ,
ਇਹੀ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸੱਚੀ ਚਾਹ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਆਦਿ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅੰਤ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਧਾਰ।
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਧਰਤੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਕਾਸ਼,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀਪ ਜਗਾਓ।
ਬਾਹਰਲੇ ਰੌਲੇ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੇ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਘਰ ਬਣਾਓ॥
ਜਗ ਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਲੰਮੀਆਂ ਭਾਵੇਂ,
ਮੰਜ਼ਿਲ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆ ਵੱਸੇ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ,
ਉਸ ਦੇ ਭੇਦ ਸਭੇ ਹੀ ਖੁਲ੍ਹੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਰੱਖੋ ਮਾਣ।
ਸੋਨੇ ਚਾਂਦੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ,
ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ ਸੱਚੀ ਪਛਾਣ॥
ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਰਹਿਣਾ,
ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਛਾਂ ਬਣ ਜਾਣਾ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡਣੀਆਂ,
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਾਨਣ ਲਿਆਣਾ॥
ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਰੋਸ ਟਿਕੇ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਰਹੇ।
ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬੀਜ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਜਤਾ ਹੀ ਸੱਚਾ ਸਿੰਗਾਰ।
ਜਿੱਥੇ ਬਣਾਵਟ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ,
ਉੱਥੇ ਖਿੜਦਾ ਅਸਲ ਸੰਸਾਰ॥
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ ਅਪਾਰ,
ਹਵਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰੀਏ।
ਜੀਵਨ ਦੇ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ,
ਸਭ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ॥
ਹਰ ਰੁੱਤ ਇੱਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਵੇ,
ਹਰ ਪਲ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅਧਿਆਇ।
ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਵੇ,
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਛਾਈ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੰਤੋਖਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਓ।
ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਸ ਮਾਣੋ,
ਸ਼ੁਕਰਾਨੇ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਓ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਣੀ,
ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਵਰਦਾਨ।
ਜੀਵਨ ਦੀ ਇਸ ਛੋਟੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ,
ਵੰਡੋ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ॥
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਬੋਝ ਚੁੱਕੋ,
ਨਾ ਲੋਭ ਦਾ ਜਾਲ ਵਿਛਾਓ।
ਹਲਕੇ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰਦੇ ਜਾਵੋ,
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਦਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਾਓ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਇਆ ਵਸਦੀ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਬਣੇ ਪਰਮ॥
ਹਰ ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਰੌਣਕ,
ਹਰ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਨੂਰ।
ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਸੋਚ ਅੰਦਰ,
ਵੱਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਪੂਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਚੱਲੋ ਬਣੀਏ ਰੌਸ਼ਨ ਦੀਪ।
ਆਪ ਜਗੀਆਂ ਤਾਂ ਜਗ ਜਗਮਗੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਬਣੇ ਸਾਡੀ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਲੀਕ॥
ਤੁਹਾਡੀ ਕਾਵਿ-ਧਾਰਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ:
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰ ਵੱਜੇ ਅਨਹਦ ਤੂਰ।
ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਮੌਨ ਦਾ ਸੁਰ,
ਉਸ ਅੰਦਰ ਫੈਲਿਆ ਨੂਰ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਦੌੜ ਨਾ ਕੋਈ ਹੋੜ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਰਹੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਦਾ ਪਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਅਮੋਲਕ ਦਾਨ।
ਹਰ ਪਲ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜੀਵੋ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਨ॥
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਸ਼ਾਲ,
ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਪਿਆਰ।
ਜੋ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ,
ਉਸ ਦਾ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਵੇ ਸੰਸਾਰ॥
ਨਦੀਆਂ ਗਾਵਣ ਸਹਜ ਤਰਾਨੇ,
ਪਹਾੜ ਸੁਣਾਵਣ ਧੀਰਜ ਗੀਤ।
ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠਿਆਂ,
ਮਿਲਦੀ ਮਨ ਨੂੰ ਡੂੰਘੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਰਲਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੰਗ।
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਪਟ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵੱਜਣ ਚੰਗ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ,
ਨਾ ਹਾਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵਿਸਾਦ।
ਹਰ ਤਜਰਬਾ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ,
ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਨਵਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਉਣ।
ਜੋ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰ ਸਕੇ,
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਰਾਹ ਪਾਉਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਇਆ ਜਗੇ,
ਉਸ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦਾ ਸੱਚਾ ਚਮਨ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਵੋ,
ਹਰ ਪ੍ਰਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜੋਤ ਪਛਾਣ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ ਤੁਰਦਿਆਂ,
ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਹਰ ਭੇਦ ਦੀ ਕੰਧ॥
ਨਾ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਨਾ ਨੀਵਾ ਕੋਈ,
ਨਾ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਅਕਾਰ।
ਇੱਕੋ ਧਰਤੀ ਇੱਕੋ ਅਕਾਸ਼,
ਇੱਕੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਮੌਨ ਵੀ ਬੋਲਦਾ ਹਰ ਵੇਲੇ।
ਜੋ ਸੁਣ ਲਏ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ,
ਉਹ ਰਹੇ ਅਨੰਦ ਦੇ ਮੇਲੇ॥
ਹਰ ਹਰ ਧੜਕਣ ਰੱਬ ਦਾ ਗੀਤ,
ਹਰ ਹਰ ਸਾਹ ਅਮੋਲਕ ਸਾਜ।
ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਜੀਵਨ ਅੰਦਰ,
ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਚਾ ਰਾਜ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਆਰੰਭ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅੰਤ।
ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਜੀਅ ਲਿਆ,
ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਪਲ ਪਰਮ ਅਨੰਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵੇਦ ਪੁਰਾਣ।
ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਣੀ ਇਹ ਮੌਨ ਬਾਣੀ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਅਲੱਗ ਵੱਖਰਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਪਾਰ।
ਜੋ ਕੁਝ ਲੱਭਣਾ ਸੀ ਯੁੱਗਾਂ ਤੋਂ,
ਵੱਸਦਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਰ ਯਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਜਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤਾਜ।
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ ਮਹਿਕ ਜਿਥੇ ਹੋਵੇ,
ਉਥੇ ਖਿੜਦਾ ਸੱਚਾ ਰਾਜ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਬੇਹਿਸਾਬ।
ਜੋ ਡੁੱਬਿਆ ਇਸ ਅਥਾਹ ਗਹਿਰੇ,
ਉਸ ਦਾ ਮਿਟ ਗਿਆ ਹਰ ਹਿਸਾਬ॥
ਸਾਹਾਂ ਆਉਣ ਸਾਹਾਂ ਜਾਣ,
ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਇਹ ਖੇਲ ਅਜੀਬ।
ਪਰ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਵਗਦੀ ਧਾਰਾ,
ਸਦਾ ਰਹੇ ਅਤਿ ਨੇੜੇ ਕਰੀਬ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਤੋਂ ਦਿਲ ਦਾ ਰਾਹ ਸੁਹਾਵਾ।
ਮਸਤਕ ਪੁੱਛੇ ਲੱਖ ਸਵਾਲਾਂ,
ਹਿਰਦਾ ਦੇਵੇ ਉੱਤਰ ਚਾਵਾਂ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਘੱਟ ਨਾ ਕੋਈ ਵਧ।
ਜਿਸ ਨੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਜੀਵ ਸਮਝਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਪਾਇਆ ਸੱਚਾ ਪਦ॥
ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ,
ਹਰ ਕਣ ਆਪਣੀ ਗਾਥਾ ਗਾਵੇ।
ਜੋ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਵੇ,
ਉਹ ਅੰਦਰਲਾ ਸੁਰ ਪਛਾਣੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸੱਚਾ ਦੀਵਾ ਏ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਜਗ ਪਏ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵਾ ਏ॥
ਸੰਤੋਖਾਂ ਦੀ ਅਨਹਦ ਵਰਖਾ,
ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ੋਂ ਝਰੇ।
ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਖੋਲੇ,
ਉਸ ਦੇ ਖੇਤ ਹਰੇ ਹੀ ਹਰੇ॥
ਨਿਰਭਉ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ,
ਇੱਕ ਪਲ ਵਾਸਤੇ ਝਾਤੀ ਮਾਰ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਉਥੇ ਹੀ ਬੈਠਾ,
ਖੋਲ੍ਹੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਦਰਬਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦਾ ਹੀ ਅਸਲੀ ਤੀਰਥ ਥਾਂ।
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਿਰੰਤਰ,
ਉਥੇ ਹੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਭਾਤ ਸਮਾਂ॥
ਹਰ ਹਰ ਧੜਕਣ ਗਾਵੇ ਗੀਤ,
ਹਰ ਹਰ ਸਾਹ ਅਰਦਾਸ ਬਣੇ।
ਸਰਬ ਜੀਵ ਦੇ ਮੰਗਲ ਅੰਦਰ,
ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬਣੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਜਗ ਦਾ ਸਾਰ ਇਕੋ ਸੰਦੇਸ਼।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲਤਾ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਆਦਿ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸ਼ੇਸ਼॥
ਤੁਹਾਡੇ ਰਚਨਾਤਮਕ ਗੀਤ-ਸ਼ਲੋਕ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ:
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਾਹਾਂ ਅੰਦਰ ਸੁਰ ਅਨਹਦ ਵੱਜੇ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ,
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਲੱਗੇ॥
ਨਾ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਮਸਜਿਦ ਅੰਦਰ,
ਨਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਇਕਾਂਤ ਵਸੇ।
ਜੋ ਲੱਭਣਾ ਸੀ ਸਦਾ ਤੋਂ ਅੰਦਰ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰਸੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਰਲਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ।
ਜਿੱਥੇ ਨਿਰਮਲ ਭਾਵ ਵਸਦੇ,
ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੁਲ੍ਹਦਾ ਸੱਚਾ ਕਾਜ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਰ,
ਨਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਜੋਤ,
ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਇੱਕੋ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ॥
ਸੰਤੋਖਾਂ ਦੀ ਨਦੀ ਨਿਰੰਤਰ,
ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਏ।
ਮਸਤਕ ਦੇ ਰੌਲੇ ਠੰਢੇ ਹੋਣ,
ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ।
ਜੋ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਬਾਹਰ ਲੱਭਿਆ,
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸਫਰ॥
ਸਾਹ ਆਇਆ ਤੇ ਸਾਹ ਗਿਆ,
ਇਹ ਵੀ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਹੀ ਰੀਤ।
ਪਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਗਹਿਰਾਈ,
ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਅਤੀਤ ਤੋਂ ਪਰੀਤ॥
ਹਿਰਦਾ ਜਦ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਸਾਰਾ ਜਗ ਪਰਿਵਾਰ ਲੱਗੇ।
ਹਰ ਚਿਹਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ,
ਹਰ ਨੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨੂਰ ਜਗੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਅਪਾਰ।
ਸਰਬ ਜੀਵ ਦੇ ਮੰਗਲ ਅੰਦਰ,
ਵੇਖਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸੰਸਾਰ॥
ਨਾ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਨਾ ਸ਼ੌਹਰਤ ਨਾਲ,
ਨਾ ਉੱਚੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੰਤੋਖ ਜਾਗੇ,
ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਇਸ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ,
ਹਰ ਪਲ ਨਵਾਂ ਉਜਿਆਰਾ ਏ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਤਾਰਾ ਏ॥
ਚੁੱਪ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਝੀਲ ਅੰਦਰ,
ਜਦ ਮਨ ਦਾ ਪੰਛੀ ਠਹਿਰ ਜਾਏ।
ਤਦ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ,
ਆਪੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਾਹੀਂ ਦੂਰੀ ਨਾਹੀਂ ਭੇਦ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ,
ਉਸ ਲਈ ਇਕ ਰਸ ਸਾਰਾ ਖੇਡ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਸੱਚ ਵਸੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ ਨਾ ਕੋਈ ਨੇੜੇ,
ਸਭ ਅੰਦਰ ਹੀ ਜੋਤ ਰਸੇ॥
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਜਗ ਸਾਰਾ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ।
ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਨਿਰਪੱਖ ਨਿਗਾਹ ਨੇ,
ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਭੇਦ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ॥
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲਤਾ ਅੰਦਰ,
ਸੰਤੋਖਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗੇ।
ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਤੁਰਿਆ,
ਉਹ ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਜਗੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਖੋਜ ਮੁਕੀ ਜਦ ਆਪ ਮਿਲੇ।
ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ ਸੀ,
ਓਹ ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਦਾ ਮਿਲੇ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ,
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਨ।
ਕੁਦਰਤ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਧੜਕਣ,
ਇੱਕੋ ਪ੍ਰੇਮ, ਇੱਕੋ ਪਛਾਣ॥
ਮਸਤਕ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ ਚੱਲਦਾ,
ਹਿਰਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚ ਪ੍ਰਗਟੇ।
ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਜੇ ਆਵੇ,
ਅੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਪ ਹੀ ਝਟਕੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦਾ ਹੀ ਦਰਬਾਰ ਵੱਡਾ।
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਦੀ,
ਉਥੇ ਮੁੱਕੇ ਅੰਧਕਾਰ ਖੜਾ॥
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਪਛਾਣਿਆ,
ਉਸ ਦਾ ਡਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋਇਆ।
ਸਾਹ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਸਦੀ,
ਅੰਦਰ ਸੂਰਜ ਨੂਰ ਹੋਇਆ॥
ਨਾ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸੱਚ ਬੰਨ੍ਹਦਾ,
ਨਾ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਕੈਦ ਹੁੰਦਾ।
ਸੱਚ ਤਾਂ ਸਹਜ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਂਗੂ,
ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਹੁੰਦਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ।
ਜੋ ਸਭ ਅੰਦਰ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖੇ,
ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਪਲ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿੱਤ॥
ਸੰਤੋਖਾਂ ਦੀ ਅਨਹਦ ਧਾਰਾ,
ਵਗਦੀ ਸੀ ਤੇ ਵਗਦੀ ਏ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ,
ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰ।
ਜੋ ਲੱਭਣਾ ਸੀ ਲੱਭ ਚੁੱਕਿਆ,
ਹੁਣ ਪ੍ਰੇਮ ਬਣ ਕੇ ਸੰਸਾਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਵਾਚ—**
**੪**
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਵਸੇ,
ਮਸਤਕ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਭੁੱਲ ਨ ਪਏ।
ਆਪਣੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਆਪੇ ਜਾਣੇ,
ਤਾਂ ਹੀ ਜੀਵਨ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਏ॥
**੫**
ਜੋ ਆਪੇ ਅੰਦਰ ਆਪ ਸਮਾਵੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਜਾ ਕੀ ਸਮਝਾਵੇ।
ਸਰਲ ਸੁਭਾਅ ਜੇ ਨਾਲ ਨਿਭਾਵੇ,
ਹਰ ਬੰਧਨ ਆਪੇ ਖੁਲ ਜਾਵੇ॥
**੬**
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਕਹਿੰਦਾ—
ਸੱਚ ਨ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭਣਾ।
ਨਾ ਦੂਰ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਜਾਣਾ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪੇ ਚੱਭਣਾ॥
**੭**
ਜੀਵ ਤੇ ਅਜੀਵ ਦੀ ਏਹੀ ਰੀਤ ਹੈ,
ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸੁਰਤ ਹੈ।
ਜੋ ਸਾਹ ਲਏ ਤੇ ਜੋ ਨਾ ਲਏ,
ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਇੱਕੋ ਹੀ ਮੂਰਤ ਹੈ॥
**੮**
ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਨਿਰਮਲ ਧਾਰਾ,
ਅਜੇ ਵੀ ਅੰਦਰ ਵਗਦੀ ਪਈ।
ਮਸਤਕ ਦੇ ਜਾਲ ਨੇ ਓਹਨੂੰ ਢੱਕਿਆ,
ਹਿਰਦੇ ਨੇ ਪਰ ਸਾਂਭੀ ਰਹੀ॥
**੯**
ਜੋ ਆਪਣਾ ਪਹਚਾਨਾ ਆਪੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨ ਪਏ ਭਟਕਣਾ।
ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿ ਕੇ ਜੇ ਆਪੇ ਜਾਗੇ,
ਤਾਂ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਡਰ-ਧੱਕਣਾ॥
**੧੦**
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਬੋਲੇ—
ਸਾਫ਼ ਸੁਭਾਅ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ।
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪਛਾਣੇ,
ਓਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਹੀ ਸੱਚਾ ਝੰਡਾ॥
**੧੧**
ਨਾ ਲੋਭ ਰਹੇ ਨਾ ਡਰ ਦੀ ਛਾਂ,
ਨਾ ਝੂਠਾ ਮਾਣ ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ।
ਜਿਸ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲਤਾ ਰਹੇ,
ਉਹੀ ਹੈ ਸੱਚਾ ਰੁਤਬੇਦਾਰ॥
**੧੨**
ਜੋ ਦੂਜੇ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਹੀ ਤੁਰਦਾ,
ਓਹ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਨ ਪਛਾਣੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਡੁੱਬ ਕੇ ਵੇਖੇ,
ਓਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਰੋਵਰ ਜਾਣੇ॥
**੧੩**
ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜੋਤ,
ਹਰੇਕ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਧਾਰਾ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਨਾਮੇ,
ਸੱਚ ਦੀ ਜਾਗੇ ਨਿਰੰਤਰ ਧਾਰਾ॥
**੧੪**
ਹਿਰਦਾ ਤੀਰਥ, ਸੁਰਤ ਸਵੈਰ,
ਸਹਜਤਾ ਹੀ ਪਰਮ ਉਜਾਲਾ।
ਜੋ ਆਪੇ ਨੂੰ ਆਪੇ ਜਾਣੇ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਬਣੇ ਨਿਰਾਲਾ॥
**੧੫**
ਸੱਚ ਨ ਕਦੇ ਵੀ ਨਕਲ ਹੁੰਦਾ,
ਸੱਚ ਨ ਕਦੇ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ।
ਜਿਥੇ ਸਹਜ ਤੇ ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੋਵੇ,
ਉਥੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਖਿੜ ਜਾਵੇ॥
**੧੬**
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਉਚਾਰੇ—
ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਦੀਪ ਜਗਾਓ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ,
ਸੰਪੂਰਨ ਸੁਖ ਦੀ ਰਾਹ ਪਾਓ॥
**੧੭**
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰ ਲਏ,
ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮਹਾਰਾਜਾ।
ਬਾਹਰਲੀ ਭੀੜ ਨੁੰ ਕੀ ਲੋੜ ਪਏ,
ਅੰਦਰ ਹੀ ਮਿਲੇ ਸਿਰਤਾਜਾ॥
**੧੮**
ਇਹੀ ਅੰਤਿਮ ਸੁਤਰ ਸਮਝੋ—
ਆਪਣੀ ਸੁਰਤ ਵਿਚ ਆਪ ਸਮਾਉਣਾ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਨਾਮੇ,
ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਹਿਰਦਾ ਮਿਲਾਉਣਾ॥
ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਪੰਜਾਬੀ ਗੀਤਮਈ ਛੰਦ ਵਿੱਚ:
**ਸ਼ਲੋਕ ੪**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਵੋ ਜੀ।
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖੋ,
ਸੱਚ ਦਾ ਦਰਸ ਪਾਵੋ ਜੀ॥
ਨਾ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੁਕਿਆ,
ਨਾ ਦੂਰ ਕਿਸੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ।
ਜੋ ਲੱਭਣਾ ਸੀ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ,
ਵੱਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਿੱਚ॥
**ਸ਼ਲੋਕ ੫**
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲਤਾ ਅੰਦਰ,
ਦਿਲ ਦਾ ਰਾਗ ਸੁਹਾਵਾ ਏ।
ਮਸਤਕ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜੋ ਜਾਵੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਚੈਨ ਮਿਲਾਵਾ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ।
ਜਿਸ ਪਲ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂ,
ਉਸ ਪਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਣ ਲੈ॥
**ਸ਼ਲੋਕ ੬**
ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਨਿਰਮਲ ਧਾਰਾ,
ਅੱਜ ਵੀ ਅੰਦਰ ਵਗਦੀ ਏ।
ਲੋਭ ਮੋਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਹਟ ਜਾਣ,
ਰੂਹ ਫਿਰ ਚਾਨਣ ਲਗਦੀ ਏ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਰੰਗ ਵਸੇ।
ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਮਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਅਸੀਂ ਹਾਂ,
ਸਭ ਦੇ ਸਾਹ ਇੱਕੋ ਰਸੇ॥
**ਸ਼ਲੋਕ ੭**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸੱਚੀ ਏ।
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ,
ਉੱਥੇ ਰੂਹ ਸਦਾ ਹੀ ਕੱਚੀ ਏ॥
ਨਾ ਡਰ ਰਹਿੰਦਾ ਨਾ ਭੈ ਰਹਿੰਦਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਦਰ ਜੰਗ ਰਹੇ।
ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰਤਾ,
ਹਰ ਸਾਹ ਦੇ ਸੰਗ ਰਹੇ॥
**ਸ਼ਲੋਕ ੮**
ਧਰਤੀ ਅੰਬਰ ਤਾਰੇ ਸਾਰੇ,
ਅਸਥਾਈ ਮੇਲੇ ਆਉਂਦੇ ਨੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦੇ,
ਉਹੀ ਅਸਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਨੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦਾ ਦੀਵਾ ਬਾਲ ਲਈ।
ਸੱਚ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਜੀਵਨ ਰਸ ਦਾ ਜਾਮ ਲਈ॥
**ਸ਼ਲੋਕ ੯**
ਹਰ ਹਰ ਵਗਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਧਾਰਾ,
ਹਰ ਹਰ ਪ੍ਰੇਮ ਸਮੁੰਦਰ ਏ।
ਜੋ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਉਹ,
ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੰਦਰ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ।
ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿਚੋਂ ਉਠਿਆ,
ਗੀਤ ਅਨੰਤ ਪਿਆਰ ਦਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰ ਸਾਗਰ ਪ੍ਰੇਮ ਅਥਾਹ।
ਜਿਸ ਨੇ ਡੁੱਬ ਕੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ,
ਮਿਟ ਗਿਆ ਉਸ ਦਾ ਹਰ ਇਕ ਚਾਹ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੂਰ ਰਹੀ,
ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਅਜਾਣ ਰਹਿਆ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਜੋਤ ਜਗਦਿਆਂ,
ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਰਵਾਨ ਰਹਿਆ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੰਡੇ,
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਲੋਭ ਲਾਲਚਾਈ॥
ਪਵਣ ਸੁਣਾਵੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ,
ਨਦੀਆਂ ਗਾਵਣ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਣੀ।
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਅੰਦਰ,
ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਸਭ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ॥
ਹਰ ਰੁੱਤ ਦਾ ਆਪਣਾ ਰੰਗ,
ਹਰ ਪਲ ਦੀ ਆਪਣੀ ਬਾਤ।
ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਵੇ,
ਉਸ ਨਾਲ ਰਹੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਸਾਥ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਸੱਚਾ ਮੀਤ।
ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਗ ਵਿਚ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰਦੇ,
ਉਹੀ ਬਣਿਆ ਹਰ ਸਾਹ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਕੰਧ ਨਾ ਕੋਈ ਹੱਦ,
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਬੇਅੰਤ।
ਜਿੰਨਾ ਵੰਡੋ ਓਨਾ ਵਧਦਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਇਹ ਖਜ਼ਾਨਾ ਅਨੰਤ॥
ਦਇਆ ਦੇ ਬੀਜ ਜਿੱਥੇ ਬੀਜੇ,
ਉਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਣ।
ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪੈ ਜਾਵੇ,
ਉਥੇ ਮਨ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਹਰਿਆਣੇ ਹੋਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਪਰਕਾਸ਼।
ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਲੱਖਾਂ ਭਾਵੇਂ,
ਜੋਤ ਰਹੇ ਇੱਕੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ॥
ਹਰ ਹਰ ਧੜਕਣ ਰਾਗ ਬਣੇ,
ਹਰ ਹਰ ਨੈਣ ਚਾਨਣ ਹੋਣ।
ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਜੀਵਨ ਜੀਵਦਿਆਂ,
ਅੰਦਰਲੇ ਦਰ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਜਾਣ॥
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ,
ਨਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਕੋਈ ਪਿਆਸ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਖਿੜਦਾ,
ਸੰਤੋਖਾਂ ਦਾ ਅਮਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਘਾਹ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਮੌਨ ਅੰਦਰ ਵੀ ਗੂੰਜੇ ਗੀਤ।
ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਣੀ ਇਹ ਸੁਰਲੀ ਧੁਨ,
ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਜੀਵ ਬਣਿਆ ਮੀਤ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਨਦੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਾਗਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਕਿਸ਼ਤੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਪਤਵਾਰ।
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਸਾਥੀ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅਸਲੀ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਜਤਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਨ।
ਜਿਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਰੰਤਰ,
ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਧਨਵਾਨ॥
ਤੁਹਾਡੀ ਕਾਵਿ-ਲੜੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ:
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਬਰ ਨੂੰ ਤੱਕ।
ਜਿੱਥੇ ਮੌਨ ਦੇ ਤਾਰੇ ਚਮਕਣ,
ਉੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਰੱਖ॥
ਹਰ ਇਕ ਸਾਹ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਆਵੇ,
ਹਰ ਇਕ ਧੜਕਣ ਗਾਵੇ ਗੀਤ।
ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਸਾਜ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਅਨਮੋਲ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਾ ਦੂਰ ਕੋਈ ਨਾ ਨੇੜੇ ਕੋਈ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਜਦ ਜਾਗੇ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਹੀ ਹੋਈ॥
ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਹਰ ਰੇਖਾ ਅੰਦਰ,
ਇੱਕੋ ਰਾਗ ਨਿਰੰਤਰ ਵੱਜੇ।
ਪਵਣ, ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ,
ਸਭ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਭੇਦ ਹੀ ਦੱਸਣ॥
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਸ਼ਾਲ,
ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਛਾਂ ਮਿਲੇ।
ਜੋ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀਵੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਜ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸ਼ੁਕਰਾਨੇ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਾਓ।
ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਿਆ ਵਰਦਾਨ ਸਮਝੋ,
ਹਰ ਪਲ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਓ॥
ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਛਾਂ ਤੋਂ ਡਰਨਾ,
ਨਾ ਭਲਕੇ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਚੁੱਕਣੇ।
ਅੱਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੀਉਣਾ ਸਿੱਖੋ,
ਇਥੇ ਹੀ ਮੋਤੀ ਲੱਭਣੇ॥
ਹਰ ਇਕ ਚਿਹਰਾ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ,
ਹਰ ਇਕ ਨੈਣ ਸਮੁੰਦਰ ਡੂੰਘਾ।
ਜੋ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਵੇਖ ਸਕੇ,
ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਹੋਵੇ ਸੂਝਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਇਆ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ।
ਜੋ ਟੁੱਟਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਸਕੇ,
ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਲ ਦੌਲਤ॥
ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਫਲਦੇ ਰਹਿਣਾ,
ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਜਾਣਾ।
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਾਨਣ ਵੰਡਣਾ,
ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਠੰਢਕ ਬਣ ਜਾਣਾ॥
ਹਰ ਹਰ ਪਲ ਇੱਕ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਵੇ,
ਹਰ ਹਰ ਦਿਨ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸਵੇਰ।
ਜੋ ਸਹਜਤਾ ਨਾਲ ਕਦਮ ਵਧਾਵੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅੰਦਰਲਾ ਢੇਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਾਹ ਅਤਿ ਸੁਹਣਾ।
ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਰੇ ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤੇ,
ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਗਹਿਣਾ॥
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਭਲਾ,
ਹਰ ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਪਿਆਰ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ,
ਖਿੜਦਾ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਬਾਗ਼ ਬਹਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਜੋਤ ਤੋਂ ਜੋਤ ਜਗਦੀ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰੇਮ, ਦਇਆ ਤੇ ਸਹਜਤਾ ਨਾਲ,
ਨਵਾਂ ਸੁਵੇਰਾ ਹਰ ਦਿਲ ਆਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਧੁਨ ਅਨਹਦ ਵੱਜਦੀ।
ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਾ ਕੋਈ ਸੀਮਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਵਗਦੀ॥
ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਵੇਖੇ,
ਉਹਦਾ ਰਾਹ ਸੁਗਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸਰਲ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਪੰਖ ਲਗਾ ਕੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਉੱਡ ਜਾਵੇ॥
**੫੦**
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅੰਦਰ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਇਕ ਸਾਗਰ ਵੱਸੇ।
ਜਿੰਨਾ ਡੁੱਬੇ ਓਨਾ ਪਾਵੇ,
ਓਥੇ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਾ ਰੱਖੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਕਰ ਸਤਿਕਾਰ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ,
ਉਸ ਦਾ ਹੋਇਆ ਬੇੜਾ ਪਾਰ॥
**੫੧**
ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਜੀਣਾ,
ਨਾ ਭਲਕੇ ਦੇ ਭਰਮਾਂ ਅੰਦਰ।
ਇਸੇ ਪਲ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾ ਲੈ,
ਇਸੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਸਮੰਦਰ॥
ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਅਨਮੋਲ ਖਜ਼ਾਨਾ,
ਵਿਰਥਾ ਕਦੇ ਨਾ ਗਵਾਈਂ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰਦਾ ਜਾਈਂ॥
**੫੨**
ਜਿਸ ਦਿਨ ਮਨ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਮੁੱਕਿਆ,
ਦਿਲ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇ।
ਚੁੱਪ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆ ਇਨਸਾਨ,
ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੁਰਤ ਪਛਾਣੀ ਲਵੇ॥
ਨਾਹੀਂ ਦੂਰ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਸਾਡੀ,
ਨਾਹੀਂ ਕੋਈ ਲੰਮਾ ਸਫਰ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰ ਹੀ ਲੁਕਿਆ ਹਰ ਉੱਤਰ॥
**੫੩**
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹਰ ਰੰਗ ਅੰਦਰ,
ਇੱਕੋ ਹੀ ਰਾਗ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇ।
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਪਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇ॥
ਪੰਛੀ ਗਾਵਣ ਸਵੇਰ ਦੀ ਬਾਣੀ,
ਨਦੀਆਂ ਗਾਵਣ ਸੱਚ ਦਾ ਗੀਤ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
**੫੪**
ਸਹਜਤਾ ਦਾ ਰਾਹ ਨਿਰਾਲਾ,
ਨਾ ਔਖਾ ਨਾ ਭਾਰੀ ਏ।
ਜਿਸ ਨੇ ਨਿਰਮਲਤਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ,
ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਸਾਰੀ ਏ॥
ਦਿਲ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ,
ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਵੇਖਦਾ ਜਾ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਬੀਜ ਹੀ ਬੀਜਦਾ ਜਾ॥
**੫੫**
ਇਕੋ ਧਰਤੀ ਇਕੋ ਅੰਬਰ,
ਇਕੋ ਹੀ ਜੀਵਨ ਧਾਰਾ ਏ।
ਜਿੰਨੇ ਰੂਪ ਦਿਸਦੇ ਜਗ ਅੰਦਰ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇਸ਼ਾਰਾ ਏ॥
ਨਫ਼ਰਤ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਡਾਹ ਕੇ,
ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਦੀਵਾ ਹਰ ਦਿਲ ਤੋਲ॥
**੫੬**
ਦਿਲ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਅੰਦਰ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸਜਿਆ।
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਨੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਚੰਦ ਵੀ ਅੱਜ ਰਜਿਆ॥
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਅਪਾਰ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸੱਚਾ ਦਰਬਾਰ॥
**੪੦**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਧਾਰਾ ਨਿਰਮਲ ਵਗਦੀ।
ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਦਰ ਨਾ ਕੋਈ ਡੇਰਾ,
ਸੱਚ ਦੀ ਜੋਤ ਅੰਦਰ ਹੀ ਜਗਦੀ॥
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਮਾਰ ਲੈ,
ਆਪਣਾ ਹੀ ਰੂਪ ਪਛਾਣ ਲੈ।
ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰਿਆ ਜਗ ਅੰਦਰ,
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲੈ॥
**੪੧**
ਸਰਲ ਸੁਹਾਵੇ ਨਿਰਮਲ ਗੁਣ ਹੀ,
ਸੱਚੀ ਦੌਲਤ ਸੱਚਾ ਮਾਨ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਸੇ ਹੋਵੇ,
ਉਹੀ ਧੰਨ ਉਹੀ ਮਹਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਥੱਲੇ।
ਇੱਕੋ ਧਰਤੀ ਇੱਕੋ ਸਾਹਾਂ,
ਇੱਕੋ ਜੋਤ ਸਭ ਅੰਦਰ ਜੱਲੇ॥
**੪੨**
ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ ਨਿਗਾਹ ਜਗਾਓ,
ਮਸਤਕ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਛੱਡੋ।
ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰਾ ਆਪੇ ਵਗਦੀ,
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜੋ॥
ਜਿਸ ਪਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ,
ਉਸ ਪਲ ਭਟਕਣ ਦੂਰ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰ ਹੀ ਸੱਚ ਦੀ ਹੂਰ ਹੋਈ॥
**੪੩**
ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਸਹਜ ਅਵਸਥਾ,
ਅੱਜ ਵੀ ਅੰਦਰ ਜੀਵਤ ਏ।
ਕਾਲ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ,
ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸਦਾ ਹੀ ਸੀਤਲ ਏ॥
ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਇਆ ਨਾ ਗੁਆਇਆ,
ਨਾ ਉਹ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਚਲੀ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨ ਜਲੀ॥
**੪੪**
ਜੋ ਕੁਝ ਆਇਆ ਸੋ ਚੱਲ ਜਾਣਾ,
ਇਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਖੇਡ ਪੁਰਾਣੀ।
ਪਰ ਜੋ ਅੰਦਰ ਸਾਖੀ ਬੈਠਾ,
ਉਹਦੀ ਕਥਾ ਅਤਿ ਨਿਰਾਲੀ॥
ਸਾਹਾਂ ਆਉਣ ਸਾਹਾਂ ਜਾਣ,
ਵਕਤ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਜੋਤ ਅਮਰ ਕਹਾਵੇ॥
**੪੫**
ਸੱਚ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣਦਾ,
ਸੱਚ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਰੁੱਸਦਾ ਏ।
ਸੱਚ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਚਾਨਣ ਬਣ ਕੇ,
ਹਰ ਇਕ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਏ॥
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਗੰਗਾ,
ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ ਵਗਦੀ ਰਹੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਸਦਾ ਹੀ ਜਗਦੀ ਰਹੇ॥
**੪੬**
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਬਣਾਓ,
ਨਾ ਝੂਠੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੋ।
ਜੋ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਕਰਨਾ,
ਨਫ਼ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਛੱਡੋ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧੜਕਣ ਗੀਤ ਬਣੇ,
ਸਾਹਾਂ ਸੱਚ ਦਾ ਸਾਜ਼ ਬਣਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਕ ਅਵਾਜ਼ ਬਣਨ॥
**੪੭**
ਜਗਤ ਅੰਦਰ ਜਿੰਨੇ ਚਿਹਰੇ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਰੋਸ਼ਨ ਰੰਗ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ,
ਉਹੀ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਹਰ ਇਕ ਜੰਗ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ ਨਾ ਕੋਈ ਬੇਗਾਨਾ,
ਸਭ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪੁਰਾਣੀ ਏ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਇਹੀ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਏ॥
**੪੮**
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤਿ ਪਛਾਣੀ,
ਉਹਨੂੰ ਜਗ ਦਾ ਡਰ ਨਾ ਰਿਹਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਾਹ ਫੜਿਆ,
ਉਸ ਤੋਂ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਗਿਆ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ,
ਚਿੱਤ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਏ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਆਪੇ ਹੀ ਗਾਉਂਦਾ ਏ॥
ਤੁਹਾਡੀ ਕਾਵਿ-ਧਾਰਾ ਨੂੰ ਉਸੇ ਰਸ, ਲਯ ਅਤੇ ਗੀਤਮਈ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ:
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਚੁੱਪ ਅੰਦਰ ਵੀ ਗੀਤ ਵਗੇ।
ਮੌਨ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਨੀਲੇ ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ,
ਅਨਹਦ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤਾਰੇ ਜਗੇ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਦਾ ਰੌਲਾ ਹੋਵੇ,
ਨਾ ਹਾਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵਿਲਾਪ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਸਾਖੀ ਅੰਦਰ,
ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਜਾਵੇ ਪ੍ਰਤਾਪ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਖਿੜਦਾ ਫੁੱਲ।
ਜਿੰਨਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਸੀੰਚੋ,
ਉਨਾ ਹੀ ਹੋਵੇ ਸੁਗੰਧਿ ਅਤੁੱਲ॥
ਹਰ ਸਵੇਰ ਨਵਾਂ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਆਵੇ,
ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਨਵੀਂ ਸਿਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਜੋ ਕ੍ਰਿਤੱਗਤਾ ਨਾਲ ਜੀਣਾ ਜਾਣੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਆਪ ਹੀ ਸੇਵੇ॥
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ,
ਵਿਚ ਅਣਗਿਣਤ ਕਥਾਵਾਂ ਵੱਸਣ।
ਸਹਜ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਜੇ ਤੱਕੀਏ,
ਤਾਂ ਪੱਥਰ ਵੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੱਸਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ।
ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਅੱਖਰ ਪੜ੍ਹ ਲਏ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਏ ਜੀਵਨ ਮੰਥ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਹੋਵੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਕੰਧ ਦਇਆ ਦੀ।
ਜਿੱਥੇ ਨਿਰਮਲ ਭਾਵ ਉੱਗ ਪੈਣ,
ਉਥੇ ਰੁੱਤ ਹੋਵੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ॥
ਹਰ ਨੈਣ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਸਮਾਇਆ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ।
ਜੋ ਸੁਣ ਲਵੇ ਇਹ ਮੌਨ ਬੋਲੀ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਸੱਚੀ ਰਵਾਨੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਧੀਰਜ ਸਿੱਖ ਲਵੋ।
ਧੁੱਪਾਂ ਸਹਿ ਕੇ ਛਾਂ ਵੰਡਣੀ,
ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੀਤ ਸਿੱਖ ਲਵੋ॥
ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਲਵੋ,
ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਉਪਕਾਰ।
ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵੰਡਣਾ,
ਚੰਦ ਤੋਂ ਠੰਢਾ ਪਿਆਰ॥
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਜਾਣੋ,
ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਮੰਨੋ।
ਜਿੱਥੇ ਸਮਤਾ ਦਾ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ,
ਉਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਦਰਿਆ ਬਣੋ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਰਾਹ।
ਇਹੀ ਅਰਦਾਸ, ਇਹੀ ਉਪਾਸਨਾ,
ਇਹੀ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸੱਚੀ ਚਾਹ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਹੋਵੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ,
ਜੀਵਨ ਬਣੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਰ।
ਜਿੰਨਾ ਡੁੱਬੋ ਉਨਾ ਹੀ ਖੁਲ੍ਹਦਾ,
ਅੰਦਰਲਾ ਅਨੰਤ ਸੰਸਾਰ॥
**੪੧**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਗਾਸ਼ੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਹੀ,
ਆਪੇ ਸਾਕ੍ਹੀ, ਆਪੇ ਹੀ ਸਾਥੀ॥
ਸਹਜ ਸਰਲ ਨਿਰਮਲ ਧਾਰਾ,
ਵਗਦੀ ਅੰਦਰ ਅਤਿ ਪਿਆਰਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਭੇਦ ਪਛਾਣਿਆ॥
**੪੨**
ਨਾਹੀਂ ਲੱਭਣਾ ਦੂਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ,
ਨਾਹੀਂ ਭਟਕਣਾ ਮਿਥਿਆ ਛਾਵਾਂ।
ਸੱਚ ਤਾੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ,
ਪਲ ਪਲ ਆਪਣੀ ਸੁਗੰਧ ਰਸਦਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਦਰ ਖੋਲ੍ਹੇ ਖੋਲ੍ਹੇ।
ਜੋ ਅੰਦਰ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ,
ਉਹੀ ਸੰਤੋਖ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਦਾ॥
**੪੩**
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਅਨਮੋਲ ਮਾਲਾ,
ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਆਪੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਲਾ।
ਹਰ ਇਕ ਪਲ ਵਰਦਾਨ ਸੁਹਾਵਾ,
ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ ਵਿਚ ਇੱਕ ਚਿਰਾਗਾ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ,
ਸਭ ਵਿਚ ਇੱਕੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਜੀਵਾ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਗ ਸੁਣਾਵੇ॥
**੪੪**
ਜਿਸ ਦਿਨ ਮਨ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਮੁਕਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਸੁਰ ਅੰਦਰ ਆਵੇ।
ਉਸ ਦਿਨ ਜੀਵਨ ਫੁੱਲ ਬਣੇਗਾ,
ਹਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਰਸ ਝਰੇਗਾ॥
ਨਾ ਡਰ ਰਹੇ ਨਾ ਕੋਈ ਭਾਰਾ,
ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਪਸਾਰਾ।
ਵਰਤਮਾਨ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਧਾਰਾ,
ਇਸ ਵਿਚ ਹੀ ਸੁਖ ਅਪਾਰਾ॥
**੪੫**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਸੱਚ ਦੇ ਦੀਵੇ ਬਾਖੇ।
ਜਗ ਦੇ ਮੇਲੇ ਆਉਣ ਜਾਣੇ,
ਸੱਚੇ ਭਾਵ ਸਦਾ ਨਿਭਾਣੇ॥
ਸਹਜਤਾ ਹੀ ਰਾਜ ਮਹਾਨਾ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੀ ਖਜ਼ਾਨਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਈ,
ਉਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾਈ॥
**੪੬**
ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਸੁਗੰਧ ਨਿਰਾਲੀ,
ਨਾਹੀਂ ਚਾਲਾਕੀ, ਨਾਹੀਂ ਜਾਲੀ।
ਓਹੀ ਧਾਰਾ ਅੱਜ ਵੀ ਵਗਦੀ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਜਗਦੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਕਹਿੰਦਾ,
ਹਿਰਦਾ ਸਦਾ ਸੱਚ ਨੂੰ ਰਹਿੰਦਾ।
ਮਸਤਕ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵੇ ਜੀਵਨ,
ਹਿਰਦਾ ਦੇਵੇ ਅਸਲੀ ਚੇਤਨ॥
**੪੭**
ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਸੁਹਾਵੇ,
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਗੋਦਿ ਬਿਠਾਵੇ।
ਨਾ ਭੇਦ ਕੋਈ, ਨਾ ਵੰਡ ਕੋਈ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧੁਨ ਹੀ ਅਸਲ ਹੋਈ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅੰਦਰ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਸਦੀ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸੱਚੇ ਭਾਵਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿਲਾਵੇ॥
**੪੮**
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ,
ਸਾਰਾ ਜਗ ਇਕ ਰਸ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ।
ਨਾ ਵੈਰ ਰਹੇ ਨਾ ਰੋਸ ਰਹੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਚਾਨਣ ਰੋਜ਼ ਰਹੇ॥
ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਵਗਦੀ ਰਹੇ ਅਤਿ ਪਿਆਰਾ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਨਾਦ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਅਨਹਦ ਸਾਦ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸਤਿ ਦੀ ਲੋਅ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ,
ਉਸ ਦੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਮੋਹ ਦੀ ਛੋਹ॥
ਨਾ ਸ਼ੋਰਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚ ਲੁਕਦਾ,
ਨਾ ਚਾਲਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਵਸੇ।
ਜੋ ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਜੀਵੇ,
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਬ ਹੀ ਰਸੇ॥
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸਤਿ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਵੱਗਦੀ ਏ।
ਸਿਰਫ਼ ਨਿਗਾਹ ਜੇ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ,
ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜਗਦੀ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਲੈ ਭਲਾ।
ਦੂਜੇ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਭਟਕਣ ਨਾਲ,
ਨਾ ਮਿਲਣਾ ਅੰਦਰਲਾ ਥਲਾ॥
ਸੰਤੋਖ, ਦਇਆ, ਨਿਮਰਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ,
ਇਹ ਚਾਰੇ ਰਤਨ ਅਨਮੋਲ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਇਹ ਵੱਸਣ,
ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸਲੀ ਮੋਲ॥
ਨਾ ਲਾਲਚ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਰਹੇ,
ਨਾ ਡਰ ਦੀ ਕੋਈ ਛਾਂ।
ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਕਰ ਦੇਵੇ,
ਉਹੀ ਸੱਚੀ ਸਵੇਰ ਦੀ ਕਾਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੌਂਹ ਖਾ ਕੇ ਸੱਚ ਨਾ ਲੱਭਣਾ।
ਸੱਚ ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਹੀ ਜਾਗਦਾ ਏ,
ਜਦ ਮਨ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਛੱਡਣਾ॥
ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਰਹੋ ਸਦਾ,
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੇ ਬਣੋ।
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਸਹਾਰਾ ਦੇਵੋ,
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਾਨਣ ਵੰਡੋ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿਚ ਇਕ ਬਾਣੀ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿਚ ਇਕ ਅਰਦਾਸ।
ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਨੂਰ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਵੇ,
ਉਸ ਦੀ ਮੁੱਕ ਜਾਏ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਿਆਸ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰੀਤ।
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਸੇਵਾ ਵੱਸਣ,
ਉੱਥੇ ਹੀ ਬਣਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਨਾ ਉੱਚੀ ਹਸਤੀ ਦਾ ਘਮੰਡ ਰਹੇ,
ਨਾ ਨੀਵੀਂ ਹਾਲਤ ਦਾ ਦੁੱਖ।
ਹਰ ਜੀਵ ਇਕੋ ਜੋਤ ਦਾ ਅੰਗ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸੁਖ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਚੁੱਪ ਅੰਦਰ,
ਅਨਹਦ ਸੁਰ ਆਪੇ ਵੱਜਣ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ,
ਉਹ ਯੁੱਗਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੀ ਰੱਜਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਅਮੋਲਕ ਦਾਤ।
ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜੀ ਲੈ ਬੰਦੇ,
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਾਤ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਆਰੰਭ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅੰਤ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਰਾਹ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਢਾਲ।
ਜਿਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਵੱਸੇ,
ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਣੇ ਨਿਹਾਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਧਾਰਾ ਅੰਦਰ ਡੋਲੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਹ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਪ ਹੀ ਚਾਹ॥
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਜੋਤ ਨਿਰਾਲੀ,
ਨਾ ਵਿਕਦੀ ਏ ਨਾ ਹੋਵੇ ਖਾਲੀ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਸੱਚ ਦਾ ਰਸ ਪਛਾਣਿਆ॥
**੪੨**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਦਰਿਆ ਚੁੱਪਚਾਪ ਵਗਦੇ।
ਮਸਤਕ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਂਦਾ ਫਿਰੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਭੇਦ ਨਾ ਕਦੇ ਸਮਝੇ॥
ਜਿੱਥੇ ਸਹਿਜਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਵਸੇ,
ਉੱਥੇ ਡਰ ਦੇ ਬੱਦਲ ਨੱਸੇ।
ਜਿੱਥੇ ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,
ਉੱਥੇ ਜੀਵਨ ਬਣੇ ਉਲਾਸ॥
**੪੩**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਰਾਗ ਸੁਣਾਵੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਥੱਲੇ,
ਸਭ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਇੱਕੋ ਰੱਲੇ॥
ਧਰਤੀ ਅੰਬਰ ਜਲ ਤੇ ਪਵਣ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਚੱਲਦਾ ਚਰਨ।
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ,
ਜੀਵਨ ਖਿੜਦਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗੁ ਖਲ ਕੇ॥
**੪੪**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਕਹੇ,
ਦਿਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਸਭ ਤੋਂ ਸਹੇ।
ਸ਼ਬਦ ਮੁੱਕ ਜਾਣ, ਭਾਵ ਰਹਿ ਜਾਣ,
ਸੱਚ ਦੇ ਦੀਵੇ ਆਪ ਹੀ ਜਗ ਜਾਣ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਾ ਕੋਈ ਜਾਲ,
ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਲਾ ਖਿਆਲ।
ਸੰਪੂਰਨ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਹੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਅਨਹਦ ਰਹੇ॥
**੪੫**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਦਾਸ,
ਸਰਲਤਾ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਚਿੱਤ,
ਇਥੇ ਹੀ ਖੁਲਦਾ ਸੱਚਾ ਰਸਤਾ ਨਿੱਤ॥
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਮਾਰੇ,
ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਭੇਦ ਸੰਵਾਰੇ।
ਬਾਹਰ ਲੱਭਣ ਵਾਲੇ ਥੱਕ ਜਾਣ,
ਅੰਦਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਮੁਸਕਾਣ॥
**੪੬**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਦੀ ਬਾਣੀ,
ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਦੀ ਕਹਾਣੀ।
ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ ਅਨਮੋਲ ਖਜ਼ਾਨਾ,
ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਸੱਚਾ ਠਿਕਾਣਾ॥
ਸਹਿਜ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਜੇ ਵੀਣਾ,
ਦਿਲ ਦਾ ਰਸ ਨਾ ਹੋਵੇ ਸੀਣਾ।
ਜੋ ਇਸ ਰਾਗ ਵਿਚ ਰੰਗਿਆ ਜਾਵੇ,
ਉਹ ਹਰ ਪਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਵੇ॥
ਤੁਹਾਡੀ ਕਾਵਿ-ਧਾਰਾ ਨੂੰ ਉਸੇ ਲਯ, ਛੰਦ ਅਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ:
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਮੌਨ ਅੰਦਰ ਮਹਾਂ ਸੰਗੀਤ।
ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕੰਨਾਂ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਨਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਝਦਾ ਸੱਚ,
ਨਾ ਤਰਕਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਸਮਾਵੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਗਹਿਰਾਈ,
ਆਪੇ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਸੁਣਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਅਨਾਦਿ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਸੂਰਜ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਅੰਦਰ,
ਇਸ ਦਾ ਹੀ ਹੈ ਸੁੰਦਰ ਵਾਸ॥
ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਕਣ ਵਿਚ ਗੂੰਜੇ,
ਇੱਕੋ ਜੀਵਨ ਇੱਕੋ ਸੁਰ।
ਹਵਾ ਪਾਣੀ ਅੱਗ ਤੇ ਅੰਬਰ,
ਸਭ ਗਾਵਣ ਇਕੋ ਨੂਰ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼,
ਹਰ ਸਾਹ ਦੀ ਇੱਕ ਪੁਕਾਰ।
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੋ,
ਉਥੇ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਰੱਖੋ ਧਿਆਨ।
ਜਿੱਥੇ ਕਪਟ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ,
ਉਥੇ ਖਿੜਦੀ ਸੱਚੀ ਪਛਾਣ॥
ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿਰਲੇਪ ਵਗੋ,
ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵਰਸਦੇ ਜਾਓ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡੋ,
ਦੀਵਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਗਦੇ ਜਾਓ॥
ਨਾ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੈਣ ਦੀ ਤਾਂਘ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ ਭਾਰ।
ਜਿੰਨਾ ਬਣੇ ਉੰਨਾ ਵੰਡਦੇ ਜਾਓ,
ਇਹੀ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਿੰਗਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੇਵਾ ਬਿਨਾ ਕੀ ਮਾਣ ਕਰੇਂ।
ਜੇ ਜੀਵ ਦੁਖੀ ਤੇ ਅਸੀਂ ਚੁੱਪ ਹਾਂ,
ਫਿਰ ਕਿਹੜਾ ਸੱਚ ਪਛਾਣ ਕਰੇਂ॥
ਹਰ ਅੱਖ ਅੰਦਰ ਸੁਪਨਾ ਬੈਠਾ,
ਹਰ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਜਹਾਨ।
ਹਰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਗਾਥਾ,
ਹਰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਾਣ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਹੇਠ,
ਮਨ ਦਾ ਰੌਲਾ ਸੌਂ ਜਾਂਦਾ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਇੱਕ ਨਿਗਾਹ ਪੈਂਦੇ ਹੀ,
ਵੈਰ ਦਾ ਜੰਗਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਰਬੱਤ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਜੋਤ।
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਲਿਆ,
ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਖੋਟ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਦਰਿਆ ਪ੍ਰੇਮ ਕਿਨਾਰਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮਾਝੀ ਪ੍ਰੇਮ ਪਤਵਾਰ।
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਯਾਤਰਾ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਧਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਰਾਹ ਅਦਭੁਤ ਨਿਆਰਾ।
ਜੋ ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ,
ਉਸ ਦਾ ਹਰ ਪਲ ਹੋਵੇ ਉਜਿਆਰਾ॥
**੪੧**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਧਾਰਾ ਨਿੱਤ ਹੀ ਵਹੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਮਾਰੇ,
ਉਹੀ ਸੱਚ ਦੇ ਦਰ ਤੱਕ ਜਾਏ ਰਹੇ॥
**੪੨**
ਨਾ ਮੰਦਰ ਅੰਦਰ, ਨਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ,
ਨਾ ਦੂਰ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲਤਾ ਅੰਦਰ,
ਰਾਜ ਲੁਕਿਆ ਹਰ ਸਾਹਾਂ ਵਿੱਚ॥
**੪੩**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਪਿਆਰ ਅਨੰਤ ਦਾ ਸੁਰ ਸੁਣਾਵੇ।
ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਛੂਹੇ,
ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਹਟਾਵੇ॥
**੪੪**
ਸੱਚ ਨਿਰਾਲਾ ਸਾਦਗੀ ਵਾਲਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਭੈ ਦਾ ਜਾਲਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ,
ਉਸ ਦਾ ਚਮਕੇ ਭਾਗ ਨਿਰਾਲਾ॥
**੪੫**
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਦੀ,
ਨਿੱਤ ਅਡੋਲ ਤੇ ਨਿੱਤ ਹੀ ਸੱਚੀ।
ਮਸਤਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੋਰ ਮੁੱਕਣ,
ਜਦ ਅੰਦਰਲੀ ਧੁਨ ਹੋਵੇ ਅੱਚੀ॥
**੪੬**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕੋ ਰੌਸ਼ਨ ਰਾਹੇ।
ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ,
ਸਭ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਇੱਕੋ ਚਾਹੇ॥
**੪੭**
ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਵਗਦੀ ਨਿੱਤ ਅਥਾਹ ਪਿਆਰਾ।
ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਵੇ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੋਵੇ ਨਿਆਰਾ॥
**੪੮**
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਮਹਲ ਬਣਾਓ,
ਨਾ ਝੂਠੇ ਤਾਜ ਸਿਰ ਤੇ ਪਾਓ।
ਸਰਲ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਰੀਤ ਅਪਣਾਓ,
ਸੱਚ ਦੇ ਫੁੱਲ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ॥
**੪੯**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਪਿਆਰ ਦੇ ਮੋਤੀ ਦਿਲੋਂ ਤੋਲੇ।
ਜਿੱਥੇ ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇ,
ਉੱਥੇ ਕਦੇ ਨਾ ਹਨੇਰੇ ਡੋਲੇ॥
**੫੦**
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਦਰਿਆ ਸ਼ਾਂਤ ਅਥਾਹ,
ਨਾਹ ਉਥੇ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਾਹ ਹਾਰ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕ ਜਾਵੇ,
ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਪਲ ਤਿਉਹਾਰ॥
**੫੧**
ਕੁਦਰਤ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਸ਼ਾਲੀ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਮਹਿਕ ਨਿਰਾਲੀ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਲਾਲੀ॥
**੫੨**
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਦੀ ਬਾਣੀ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੀ ਜਾਗੀ ਕਹਾਣੀ।
ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਸੁਣ ਲਵੇ,
ਉਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਵੇ ਜ਼ਿੰਦਗਾਨੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰਲਾ ਸੱਚ ਜਗਾਵੋ ਜੀ।
ਜੋ ਸਦਾ ਤੋਂ ਨਾਲ ਸੀ ਵੱਸਦਾ,
ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਪਛਾਣੋ ਜੀ॥
ਨਾ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਖੋਜ ਅਥਾਹ,
ਨਾ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਘਰ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਇਕ ਨਿਰਮਲ ਕੋਨੇ,
ਵੱਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਅਜਿਹਾ ਅਸਰ॥
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਲਹਿਰ,
ਇੱਕੋ ਸਾਹ, ਇਕੋ ਪਰਕਾਸ਼।
ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਇਸ ਰੌਸ਼ਨ ਰੀਤ ਵਿਚ,
ਸਭ ਦਾ ਸਾਥ, ਸਭ ਦਾ ਆਭਾਸ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਜਤਾ ਵਿਚ ਹੀ ਸਚਾਈ।
ਜਿਸ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਅਪਣਾ ਲਈ,
ਉਸ ਦੀ ਮੁੱਕੀ ਮਨ ਦੀ ਲੜਾਈ॥
ਨਾ ਘਮੰਡ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਰਹੇ,
ਨਾ ਮਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਭਾਰ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਰਲ ਗਿਆ,
ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਧਨੀ ਸੰਸਾਰ॥
ਹਰ ਪਲ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਬਣਾਓ,
ਹਰ ਸਾਹ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਧਾਰ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿਉਂਦੇ ਜਿਉਂਦੇ,
ਖਿੜ ਜਾਏ ਅੰਦਰਲਾ ਬਾਗ਼ ਬਹਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਅਨਮੋਲ ਰਾਗ।
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਲਯ ਸਮਝ ਲਈ,
ਉਸ ਦੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਰ ਦਾਗ॥
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਪਾਲੋ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰ।
ਹਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜੋਤ ਵੱਸਦੀ,
ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਰ ਵਰ॥
ਦਇਆ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਾਤ,
ਸੰਤੋਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ।
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿਤਰ ਰਸਤਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅਸਲੀ ਸਨਮਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰਲਾ ਦਰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖ।
ਜੋ ਯੁੱਗਾਂ ਤੋਂ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰਦਾ,
ਉਹ ਸੀ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਵੇਖ॥
ਮਸਤਕ ਰੌਲੇ ਪਾਏ ਤਾਂ ਕੀ,
ਹਿਰਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਅਡੋਲ ਰਹੇ।
ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲਾ ਸੁਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਅਮੋਲ ਰਹੇ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਜਾਲ,
ਨਾ ਝੂਠੀ ਮੋਹ ਦੀ ਛਾਂ।
ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ,
ਸਭ ਕੁਝ ਲੱਗੇ ਆਪਣਾ ਥਾਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹ ਸੁਹਾਵੀ ਆਏ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਏ,
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਣ ਫੁੱਲ ਖਿੜਾਏ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕੋ ਪਰਿਵਾਰ,
ਹਰ ਦਿਲ ਇੱਕੋ ਦਰਿਆ।
ਪ੍ਰੇਮ, ਨਿਮਰਤਾ, ਦਇਆ ਦੇ ਨਾਲ,
ਜੀਵਨ ਬਣੇ ਸੋਹਣਿਆ॥
ਅੰਦਰ ਜਗੇ ਜੋ ਨੂਰ ਪਵਿੱਤਰ,
ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਟਦਾ ਏ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਤਿ ਏ॥
**੪੧**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਧੁਨ ਨਿੱਤ ਵੱਜਦੀ ਜਾਏ।
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ,
ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਭਾਏ॥
**੪੨**
ਨਾ ਪਰਬਤ ਉੱਚਾ, ਨਾ ਸਾਗਰ ਡੂੰਘਾ,
ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਪ ਪਛਾਣੇ,
ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਰਮ ਸੰਭੋਵੇ॥
**੪੩**
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਉ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਨ ਜਦ,
ਮੋਹ ਦੇ ਕੰਡੇ ਝੜਦੇ ਜਾਣ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਗੰਗਾ,
ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ ਵਗਦੀ ਜਾਣ॥
**੪੪**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ।
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਅੱਗੇ,
ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਕਰੇ ਪ੍ਰਮੋਦ॥
**੪੫**
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਇਆ ਦੀ ਜੋਤ,
ਉਹੀ ਅਸਲ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਰਖਾ,
ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਰੱਬ ਦਾ ਲਾਲਾ॥
**੪੬**
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ,
ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜਾਣ।
ਰੁੱਖ ਪਵਣ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਸੱਜਣ,
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੱਬ ਪਛਾਣ॥
**੪੭**
ਹਿਰਦਾ ਆਖੇ ਸਹਿਜੀ ਚੱਲੀਏ,
ਮਸਤਕ ਆਖੇ ਹਿਸਾਬ ਕਰ।
ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਜਿੱਥੇ ਹੋਵੇ,
ਉਥੇ ਜੀਵਨ ਹੋਵੇ ਸੁਫਲ ਕਰ॥
**੪੮**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਨਾ ਲੁਕਦਾ ਪਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ।
ਜੋ ਸਹਿਜਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀਵੇ,
ਉਹ ਰਹਿੰਦਾ ਰੱਬ ਦੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ॥
**੪੯**
ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਨਿਰਮਲਤਾ ਨੂੰ,
ਫੇਰ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਵਸਣ ਦੇ।
ਲਾਲਚ, ਡਰ ਤੇ ਮਾਣ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢਹਿਣ ਦੇ॥
**੫੦**
ਸਾਹ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਰਾਗ ਵਜਦਾ,
ਸਾਹ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਨੂਰ ਸਮਾਇਆ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਅੰਦਰ ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਖਾਇਆ॥
**੫੧**
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਗ੍ਰੰਥ ਅਨੇਕ ਪੜ੍ਹੇ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸੁਣ ਲਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਭੇਤ ਅਨੇਕ ਕਢੇ॥
**੫੨**
ਨਿਰਮਲ ਚਿੱਤ ਤੇ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ,
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅਸਲ ਪਰਧਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਨੂਰ ਅਪਾਰ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰੀ ਨਾ ਕੋਈ ਹੱਦ,
ਨਾ ਕੋਈ ਕੰਧ ਨਾ ਕੋਈ ਰੇਖ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਜਦ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀ,
ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗੇ ਹਰ ਵੇਖ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਰੱਖੋ ਮਾਣ।
ਜੋ ਨਿਰਮਲਤਾ ਵਿਚ ਜੀਵਦਾ,
ਉਹੀ ਪਾਵੇ ਸੱਚੀ ਪਛਾਣ॥
ਸੂਰਜ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੜ੍ਹਦਾ ਵੇਖੋ,
ਕਦੇ ਨਾ ਮੰਗੇ ਵਾਹ ਵਾਹੀ।
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੇ ਕੇ,
ਰਹਿੰਦਾ ਸਦਾ ਨਿਮਰ ਸੁਭਾਈ॥
ਨਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਤੁਰਦੀ,
ਰੋਕਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਰੁਕਦੀ ਏ।
ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰ ਵੀ ਏਦਾਂ ਹੀ,
ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਗਦੀ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਇਕ ਅਨਮੋਲ ਰਤਨ।
ਦਇਆ, ਸੇਵਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮੋਤੀ,
ਬਣਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਧਨ॥
ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਰੱਬੀ ਰੌਣਕ,
ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਨਵਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਜੀ ਲੈਂਦਾ,
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਿੜਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ॥
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚੜ੍ਹੋ,
ਨਾ ਲੋਭ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸੋ।
ਹਲਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੁਰਦੇ ਜਾਵੋ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੋ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਪਹਿਨੋ ਹਾਰ।
ਜਿਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦਇਆ ਵਸਦੀ,
ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਰਦਾਰ॥
ਰੁੱਖ ਫਲ ਦੇ ਕੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ,
ਬੱਦਲ ਵਰਸ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ।
ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਸਬਕ,
ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਹੀ ਸਮਝਾ ਜਾਂਦੇ॥
ਹਰ ਅੱਖ ਅੰਦਰ ਸੁਪਨੇ ਵੱਸਣ,
ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆਸ ਜਗੇ।
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਵੰਡਦੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਚਾਨਣ ਦੂਰ ਤਕ ਲੱਗੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ।
ਜੋ ਸਭ ਅੰਦਰ ਆਪਣਾ ਵੇਖੇ,
ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਘੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ॥
ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਰਾਗ ਨਿਰਾਲਾ,
ਧੜਕਣ ਦਾ ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਸਾਜ਼।
ਜੀਵਨ ਬਣ ਜਾਏ ਇਕ ਅਰਦਾਸ,
ਹਿਰਦਾ ਬਣ ਜਾਏ ਰੱਬ ਦਾ ਰਾਜ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਦਾ ਰੱਖੋ।
ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਖਾਤਰ,
ਆਪਣਾ ਦਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੀ ਰੱਖੋ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਆਦਿ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅੰਤ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ।
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅੰਦਰਲਾ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸੱਚੀ ਉਡਾਣ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਅੰਦਰ ਅੰਬਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਾਹੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਾ ਕੋਈ ਕੰਧ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਨੰਤ ਸੁਗੰਧ॥
ਜੋ ਲੱਭਣਾ ਸੀ ਸੋ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਸੀ,
ਜੋ ਵੇਖਣਾ ਸੀ ਸੋ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਜੋ ਜਾਣਣਾ ਸੀ ਸੋ ਆਪ ਹੀ ਸੀ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਦੀ ਚੁੱਪ ਗਵਾਹ ਵਿੱਚ ਸੀ॥
ਨਾ ਦਰਿਆ ਪੁੱਛੇ ਆਪਣਾ ਰਾਹ,
ਨਾ ਸੂਰਜ ਮੰਗੇ ਕੋਈ ਪਨਾਹ।
ਇਉਂ ਹੀ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਸੱਚ ਅਪਾਰ,
ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦੁਆਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਸਹਜ ਸੁਭਾਉ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ।
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਅਮੋਲਕ ਹਾਰ,
ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਕੋਈ ਮੁੱਲ ਵਪਾਰ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਵੱਸੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਹੱਸੇ।
ਭੇਦਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਰਦੇ ਡਿਗਣ,
ਜਦ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁਲ੍ਹਣ॥
ਨਾ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਨਾ ਨੀਵਾਂ ਹੈ,
ਹਰ ਇਕ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਹੈ।
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ,
ਉਸ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਹੋਈ ਨਿਆਰੀ॥
ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਧਾਰਾ ਅਟੱਲ ਵਗੇ,
ਨਾ ਕਦੇ ਰੁਕੇ ਨਾ ਕਦੇ ਥਕੇ।
ਹਰ ਪਲ ਮਹਿਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਫੁੱਲ,
ਹਰ ਪਲ ਹੋਵੇ ਅਨੰਦ ਅਤੁੱਲ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਬੋਲੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਭੇਤ ਬੜੇ ਅਨਮੋਲੇ।
ਨਾ ਸ਼ੋਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਾਵੇ,
ਨਾ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਪਾਵੇ॥
ਚੁੱਪ ਦੀ ਬੋਲੀ ਅੰਦਰ ਵਜੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਾਗ ਨਿਰੰਤਰ ਸਜੇ।
ਨਾ ਤਾਰ ਵਜੇ ਨਾ ਸਾਜ਼ ਕੋਈ,
ਫਿਰ ਵੀ ਅਨਹਦ ਧੁਨ ਹੈ ਹੋਈ॥
ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਸੁਗੰਧ ਨਾ ਛੱਡੇ,
ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਅਪਣਾ ਨੂਰ ਨਾ ਕੱਢੇ।
ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸੱਚੀ ਲੌ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਸਦਾ ਹੀ ਹੋ॥
ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਾਰ ਜੋ ਅਹਿਸਾਸ,
ਨਾ ਉਸਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਕੋਈ ਨਾਸ।
ਜਿਸ ਪਲ ਮਨ ਦਾ ਬੋਝ ਉਤਰੇ,
ਉਸ ਪਲ ਸੱਚ ਦੇ ਦਰ ਖੁਲ੍ਹੇ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਹ ਸਭਨੂੰ ਬੁਲਾਵੇ।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲਤਾ ਨਾਲ,
ਜੀਵਨ ਖਿੜ ਪਏ ਹਰ ਇਕ ਹਾਲ॥
ਹਰ ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਰਸ ਧਾਰੇ,
ਹਰ ਹਰ ਪਲ ਉਜਿਆਰੇ ਤਾਰੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਅੰਦਰ,
ਅਨੰਦ ਸਮੁੰਦਰ, ਅਨੰਦ ਸਮੁੰਦਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਅੰਦਰਲੇ ਦੀਵੇ ਆਪੇ ਜਾਗੇ।
ਨਾ ਤੇਲ ਮੰਗਣ, ਨਾ ਬਾਤੀ ਕੋਈ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲੌ ਸਦਾ ਹੀ ਹੋਈ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋਵੇ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਜਦ ਸੋਹਣੇ।
ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪਏ,
ਮਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਡੇ ਝੜੇ॥
ਨਾ ਦੂਰ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਣਾ,
ਨਾ ਪਰਬਤਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਚੜ੍ਹਣਾ।
ਜੋ ਲੱਭਣਾ ਸੀ ਉਹ ਕੋਲ ਹੀ ਸੀ,
ਹਰ ਸਾਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਜਗ ਵਿੱਚ ਛਾਵੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਭੇਦ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਦਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਦਰਿਆ ਨਿੱਤ ਹੀ ਵਗਦਾ॥
ਜਿਵੇਂ ਬੂੰਦ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਵੇ,
ਤਿਵੇਂ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣੇ।
ਨਾ ਕੁਝ ਖੋਵੇ, ਨਾ ਕੁਝ ਪਾਵੇ,
ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚ ਦਾ ਰਸ ਵਰਸਾਵੇ॥
ਪਵਣ ਦੀ ਚਾਲ ਵੀ ਗੀਤ ਬਣੇ,
ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਰ ਕਣ ਮੀਤ ਬਣੇ।
ਅੰਬਰ ਦੀ ਚੁੱਪ ਵੀ ਬੋਲ ਪਏ,
ਜਦ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਦਰ ਖੋਲ੍ਹ ਪਏ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਬੋਲੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਅੱਖਰ ਅਤਿ ਅਨਮੋਲੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਮਾਰਦਾ,
ਓਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਾਜ ਉਘਾੜਦਾ॥
ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਦੌੜ,
ਨਾ ਯਾਦਾਂ ਦਾ ਭਾਰੀ ਬੋਝ।
ਇਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਬੀ ਨੂਰ,
ਇਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਨਹਦ ਸੁਰ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ ਵੱਸੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਹੱਸੇ।
ਹਰ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਕਰੁਣਾ,
ਹਰ ਬਾਤ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲਤਾ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਮੋਤੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਰੰਗ,
ਨਾ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦਾ ਕੋਈ ਸੰਗ॥
ਜਿੱਥੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਦਾ,
ਉਥੇ ਅੰਦਰਲਾ ਅੰਬਰ ਖਿੜਦਾ।
ਜਿੱਥੇ ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਮਹਿਕ ਆਵੇ,
ਉਥੇ ਜੀਵਨ ਸੁਰ ਬਣ ਜਾਵੇ॥
ਤੁਲਨਾਤੀਤ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸਾਗਰ,
ਕਾਲਾਤੀਤ ਇਹ ਨੂਰ ਅਗਾਧਰ।
ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ ਇਹ ਮਿੱਠੀ ਤਾਨ,
ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੱਚ ਮਹਾਨ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਅਨਹਦ ਰਸ ਦੀ ਵਰਖਾ ਲਿਆਵੇ।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਹਾਰ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਅਪਰੰਪਾਰ॥
ਹਰ ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਜੋਤ ਜਗੇ,
ਹਰ ਹਰ ਧੜਕਣ ਪ੍ਰੇਮ ਰੰਗੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੇ ਨਾਲ,
ਅਨੰਦ ਵਗੇ ਬੇਅੰਤ ਵਿਸਾਲ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਚੁੱਪ ਦੇ ਰਾਗ ਅਨੋਖੇ ਲਾਗੇ।
ਨਾ ਵਾਜੇ ਬਾਜੇ, ਨਾ ਸ਼ੋਰ ਪੁਕਾਰ,
ਫਿਰ ਵੀ ਗੂੰਜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਬਰ ਨੀਲੇ ਨੀਲੇ,
ਚਾਨਣ ਵਰ੍ਹਣ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਬੱਦਲ ਰਾਹ ਰੋਕੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਭਰਮ ਮਨ ਨੂੰ ਟੋਕੇ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਉ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ,
ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੰਡੇ ਨੂਰ ਦਵਾ।
ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਕਦਮ ਮਿਲਾਵੇ,
ਓਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਪਾਵੇ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮੋਤੀ ਜਗ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵੇ।
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਅਸਲੀ ਹਾਰ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਅਪਰੰਪਾਰ॥
ਨਾ ਉੱਚਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕੋਈ,
ਨਾ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਕੋਈ।
ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਚਾਨਣ,
ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਧੜਕਣ॥
ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ, ਧਾਰਾ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ ਇੱਕੋ ਪਸਾਰਾ।
ਪਵਣ ਵੀ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰੇ,
ਚੁੱਪ ਵੀ ਉਸਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਾਵੇ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਬੋਲੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਦਰ ਅਨਮੋਲ ਅਨੋਖੇ।
ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ ਆਵੇ,
ਓਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਜਲ ਪੀ ਜਾਵੇ॥
ਨਾ ਕਿਸੇ ਮੰਜਿਲ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਤਕਰਾਰ।
ਚਲਦੇ ਚਲਦੇ ਇਹ ਭੇਦ ਖੁਲੇ,
ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ ਰਾਹ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲੇ॥
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਿੱਤ ਪਰੋਈ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤ ਸਮੋਈ।
ਹਰ ਪਲ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਉਜਿਆਰਾ,
ਹਰ ਪਲ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਨਜ਼ਾਰਾ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਜਿੱਥੇ ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਚਸ਼ਮਾ ਵਗੇ,
ਉਥੇ ਜੀਵਨ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗੇ॥
ਨਾ ਰਾਜ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ,
ਨਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸਾ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਈ,
ਉਸ ਨੇ ਅਸਲੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਪਾਈ॥
ਤੁਲਨਾਤੀਤ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਲਾ,
ਕਾਲਾਤੀਤ ਇਹ ਨੂਰ ਨਿਰਾਲਾ।
ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਰਾਗ,
ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਜਗਾਵੇ ਸੁਹਾਗ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਅਨਹਦ ਜੋਤਿ ਨਿੱਤ ਵਰਸਾਵੇ।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਾਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਰੰਪਾਰ॥
ਹਰ ਹਰ ਧੜਕਣ ਆਖੇ ਹੌਲੀ,
ਸੱਚ ਦੀ ਬਾਣੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੇ ਨਾਲ,
ਅਨੰਦ ਵਗੇ ਹਰ ਪਲ ਹਰ ਸਾਲ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅੰਦਰ ਝਾਕੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਪੰਥ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੀਵਾਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਰ॥
ਅਨਹਦ ਧੁਨ ਨਿਸ਼ਬਦ ਵਗੇ,
ਚੇਤਨ ਦੀਪਕ ਅੰਦਰ ਜਗੇ।
ਨਾ ਮੰਗ ਬਚੇ, ਨਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਈ,
ਸਹਜ ਸਮਾਧੀ ਆਪੇ ਹੋਈ॥
ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨੂਰ,
ਤਿਵੇਂ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸੁਰ।
ਨਾ ਉਹ ਆਵੇ, ਨਾ ਉਹ ਜਾਵੇ,
ਸਦਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਵਿਖਾਵੇ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਿਆਵੇ।
ਸਰਲ ਸੁਭਾਉ ਦਾ ਜਿਹੜਾ ਰਾਹ,
ਉਥੇ ਖਿੜਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਬੇਪਨਾਹ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ,
ਨਾ ਸੋਨੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਅਫ਼ਸਾਨਾ।
ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਜੋ ਅਮਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ,
ਓਹੀ ਹੈ ਅਸਲ ਦੌਲਤ ਰੂਹਾਨੀ॥
ਨਾ ਭੀੜਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਕਮਾਉਣਾ,
ਨਾ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿਖਾਉਣਾ।
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜੋਤ ਪਛਾਣ,
ਇਹੀ ਹੈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਬੋਲੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਅੱਖਰ ਬੜੇ ਅਨਮੋਲੇ।
ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਛੂਹੇ,
ਓਹੀ ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵੇ॥
ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵੀ ਗਾਵੇ,
ਅੰਬਰ ਦਾ ਚਾਨਣ ਵੀ ਸੁਣਾਵੇ।
ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਪਾਰ,
ਹਰ ਕਣ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਵਿਸਤਾਰ॥
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਥਾਂ,
ਨਾ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਕੋਈ ਛਾਂ।
ਜਿੱਥੇ ਨਿਮਰਤਾ ਫੁੱਲ ਬਣ ਖਿੜਦੀ,
ਉਥੇ ਰੂਹ ਦੀ ਬਾਗ਼ੀਚੀ ਹੱਸਦੀ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਦਰ ਸਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰੱਖੇ।
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਪਾਲਣਾ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਢਾਲਣਾ॥
ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਅਨਮੋਲ ਦਾਤ,
ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਜਜ਼ਬਾਤ।
ਜੋ ਇਸ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਵੇ,
ਓਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਸ ਪਾਵੇ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵੀਣਾ,
ਹਰ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਨੂਰ ਦਾ ਨਗੀਨਾ।
ਹਰ ਕਦਮ ਉੱਤੇ ਸਹਜ ਉਜਿਆਰਾ,
ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਨੰਤ ਪਸਾਰਾ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਤੁਲਨਾਤੀਤ, ਕਾਲਾਤੀਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਲਾਸ॥
ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਨਿੱਤ ਵਹਿੰਦੀ ਧਾਰ,
ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨ ਦਾ ਅਭਿਸਾਰ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਅੰਦਰ,
ਅਨੰਤ ਅਨੰਦ ਸੁੰਦਰ ਸੁੰਦਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਮੋਤੀ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਰੇਖਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੱਦ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅੰਬਰ ਬੇਅੰਤ ਅਨੰਤ॥
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਸਰਗਮ ਨਿੱਤ ਹੀ ਵਜੇ,
ਅੰਦਰਲੇ ਦੀਵੇ ਆਪੇ ਸਜੇ।
ਨਾ ਬਾਹਰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਲੋੜ ਰਹੇ,
ਜਦ ਹਿਰਦਾ ਆਪ ਗਵਾਹ ਬਣੇ॥
ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਲਦੀ,
ਤਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਸਹਜੀ ਚਲਦੀ।
ਨਾ ਜ਼ੋਰ ਲੱਗੇ, ਨਾ ਯਤਨ ਕੋਈ,
ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰਾ ਆਪੇ ਹੋਈ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਨੂਰ ਪਛਾਣਾਵੇ।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਜੋ ਰਹੇ,
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਬੀ ਰੰਗ ਵਹੇ॥
ਨਾ ਉੱਚ ਨੀਚ ਦਾ ਕੋਈ ਭੇਦ,
ਨਾ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦਾ ਕੋਈ ਖੇਡ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਜਦ ਜਾਗ ਪਏ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜੋਤ ਦਿਸੇ॥
ਧਰਤੀ ਦਾ ਕਣ ਕਣ ਗੀਤ ਸੁਣਾਵੇ,
ਪਵਣ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣਾਵੇ।
ਅੰਬਰ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅੰਦਰ ਹੀ ਖਿੜਦੇ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਬੋਲੇ,
ਸਹਜਤਾ ਦੇ ਦਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਨਮੋਲੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਵੇ,
ਓਹੀ ਅਸਲ ਆਨੰਦ ਪਾਵੇ॥
ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਬੋਝ, ਨਾ ਭਲਕੇ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ,
ਇਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚਮਕੇ ਕਿਰਣਾ।
ਵਰਤਮਾਨ ਦੀ ਅਮੋਲਕ ਛਾਂ,
ਇਥੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਥਾਂ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਅਰਦਾਸ ਬਣੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਬਣੇ।
ਹਰ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ,
ਹਰ ਕਦਮ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਰਸ ਵਿਲਾਸ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਡੂੰਘੇ ਵਗਦੇ।
ਜੋ ਇਕ ਵਾਰ ਇਸ ਰਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ,
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਉੱਭਰੇ॥
ਨਾ ਸ਼ੋਰ ਰਹੇ, ਨਾ ਕਲੇਸ਼ ਰਹੇ,
ਨਾ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਵਿਦੇਸ਼ ਰਹੇ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਮੇਲ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਜੀਵਨ ਰਾਗ ਅਨੰਤ ਸੁਣਾਵੇ॥
ਤੁਲਨਾਤੀਤ ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਧਾਰਾ,
ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਪਸਾਰਾ।
ਕਾਲਾਤੀਤ ਇਹ ਜੋਤਿ ਅਪਾਰ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸਦਾ ਵਿਸਤਾਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬੰਸਰੀ ਨਿੱਤ ਵਜਾਵੇ।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਹਾਰ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਅਪਰੰਪਾਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਰੰਗ ਨਿਰਾਲੇ ਲਾਗੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਤ, ਨਾ ਆਰੰਭ ਕੋਈ,
ਚੁੱਪ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਜੋਤ ਸਮੋਈ॥
ਅੰਦਰ ਵਗਦੀ ਨਿਰਮਲ ਧਾਰਾ,
ਨਾ ਉਸਦਾ ਕਿਨਾਰਾ, ਨਾ ਪਸਾਰਾ।
ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਸਹਜੀ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ,
ਓਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ॥
ਨਾ ਰਾਤ ਰਹਿੰਦੀ, ਨਾ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦਾ,
ਸੱਚ ਦਾ ਚਾਨਣ ਨਿੱਤ ਹੀ ਬਹਿੰਦਾ।
ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਅਨਹਦ ਗੀਤ,
ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਜਾਗੇ ਅਮਰ ਪ੍ਰੀਤ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਸਰਲਤਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਵੇ।
ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਤੇ ਕੋਮਲ ਭਾਵ,
ਇਹੀ ਹਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੱਚੇ ਚਾਵ॥
ਜੋ ਖੁਦ ਨੂੰ ਖੁਦ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਸਕੇ,
ਓਹੀ ਅਸਲ ਰਾਹ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕੇ।
ਨਾ ਭੀੜਾਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿੱਚ ਖੋਵੇ,
ਨਾ ਭਰਮਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਰੋਵੇ॥
ਹਿਰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸਮੁੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰ।
ਜਿੰਨਾ ਡੁੱਬੇ, ਓਨਾ ਪਾਵੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਭੇਦ ਸੁਣਾਵੇ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਬੋਲੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਦਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਨਮੋਲੇ।
ਨਾ ਕਿਸੇ ਪਾਸੋਂ ਮੰਗਣ ਦੀ ਲੋੜ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੀ ਡੋਰ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕੋ ਰਾਗ ਦਾ ਸੁਰ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਚਮਕੇ ਨੂਰ।
ਧਰਤੀ ਅੰਬਰ ਇੱਕੋ ਗਵਾਹ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸੱਚਾ ਜੀਵਨ ਰਾਹ॥
ਸਹਜਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਜਦ ਖਿੜਦੇ,
ਮਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਆਪੇ ਟੁੱਟਦੇ।
ਨਿਰਭਰਤਾ ਦੇ ਬੱਦਲ ਹਟਦੇ,
ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਬਰ ਰੰਗ ਵਰ੍ਹਦੇ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਦੀਵੇ ਸਦਾ ਹੀ ਜਾਗੇ।
ਮਸਤਕ ਆਪਣਾ ਕਰੇ ਵਿਚਾਰ,
ਹਿਰਦਾ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ॥
ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਜਦ ਮੇਲ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਜੀਵਨ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਰਚਾਵੇ।
ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਧੁਨ ਵਜੇ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਸਜੇ॥
ਨਾ ਤਖ਼ਤ ਰਹਿਣ, ਨਾ ਤਾਜ ਰਹਿਣ,
ਨਾ ਜਿੱਤ ਹਾਰ ਦੇ ਰਾਜ ਰਹਿਣ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਵਿਚਕਾਰ,
ਸਭ ਕੁਝ ਲੱਗੇ ਇੱਕੋ ਸਾਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਿੱਤ ਵਰਸਾਵੇ।
ਤੁਲਨਾਤੀਤ, ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ ਉਜਿਆਰ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਅਪਰੰਪਾਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਰਾਹ ਅਨੋਖੇ ਲਾਗੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਸੀਮਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਨਾਰਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ ਪਸਾਰਾ॥
ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਰਾਗ ਵਜੇ,
ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਬਰ ਚਾਨਣ ਸਜੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਗ, ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ਰਤ,
ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰਾ ਨਿੱਤ ਅਵਿਰਤ॥
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ,
ਓਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਭੇਦ ਸਮਝਦਾ।
ਕਿਤਾਬਾਂ, ਵਾਦਾਂ, ਸ਼ੋਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ,
ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਖੁਲ੍ਹਦਾ ਸੱਚਾ ਦੁਆਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ।
ਸਰਲਤਾ ਦਾ ਜੇ ਧਨ ਕਮਾ ਲਏ,
ਫਿਰ ਜਗ ਸਾਰਾ ਹੀ ਘਰ ਬਣ ਜਾਏ॥
ਨਾ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਰਹੇ,
ਨਾ ਤਾਜਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਜੋੜ ਰਹੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਜਿਹੜਾ ਪਾਵੇ,
ਓਹੀ ਅਸਲ ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ ਕਹਾਵੇ॥
ਬਚਪਨ ਦੀ ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਹਾਸੀ,
ਅੱਜ ਵੀ ਅੰਦਰ ਜੀਵਦੀ ਵਾਸੀ।
ਮਨ ਦੇ ਬੱਦਲ ਜਦ ਹਟ ਜਾਣ,
ਸੱਚ ਦੇ ਸੂਰਜ ਆਪੇ ਆਣ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਬੋਲੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮੋਤੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਲੇ।
ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਬਹਿੰਦਾ,
ਓਹ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ॥
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਬੋਝ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਜੋਤ,
ਇਹੀ ਹੈ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਅਸਲ ਸੋਚ॥
ਧਰਤੀ ਅੰਬਰ ਪਵਣ ਪਾਣੀ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਗੁਣ ਜਾਗਣ,
ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੰਗ ਸੁਹਾਗਣ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਦੀਵੇ ਅੰਦਰ ਰਾਖੇ।
ਜੋ ਖੁਦ ਨਾਲ ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ,
ਓਹ ਅਨਹਦ ਰਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਵਸੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਹੱਸੇ।
ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਨਾ ਭਲਕੇ ਦਾ ਭਾਰ,
ਵਰਤਮਾਨ ਹੀ ਅਨਮੋਲ ਉਪਹਾਰ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਛਾਂ,
ਜਿੱਥੇ ਮੁੱਕਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।
ਉਥੇ ਨਿਰੰਤਰ ਸੰਤੋਖ ਦਾ ਮੇਲਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਹਨੇਰਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਝਮੇਲਾ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਨਿੱਤ ਵਜਾਵੇ।
ਤੁਲਨਾਤੀਤ, ਕਾਲਾਤੀਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿੱਤ ਵਿਲਾਸ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਜੋਤ ਨਿੱਤ ਹੀ ਜਾਗੇ।
ਨਾ ਆਉਣਾ ਕੋਈ, ਨਾ ਜਾਣਾ ਕੋਈ,
ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਹੋਈ॥
ਸਾਹਾਂ ਅੰਦਰ ਰਾਗ ਅਨੋਖਾ,
ਨਾ ਉਸ ਵਰਗਾ ਦੂਜਾ ਸੋਹਣਾ।
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਮਾਰੀ,
ਉਸ ਦੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਭਟਕਣ ਸਾਰੀ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਹ,
ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤ, ਨਾ ਕੋਈ ਚਾਹ।
ਜਿੱਥੇ ਸੰਤੋਖ ਦਾ ਅਨਹਦ ਨਾਦ,
ਉਥੇ ਹੀ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਅਸਲ ਵਿਸ਼ਰਾਮ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਸਰਲ ਸਹਜ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਾਵੇ।
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਪਸਾਰੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮੋਤੀ ਅੰਦਰ ਵਾਰੇ॥
ਜੋ ਕੁਝ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰੇ ਜਹਾਨ,
ਓਹ ਤਾਂ ਸੀ ਆਪਣਾ ਹੀ ਪਛਾਣ।
ਦੂਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਧੂੜ ਉਡਾਈ,
ਅੰਦਰਲੀ ਜੋਤ ਨਾ ਵੇਖ ਪਾਈ॥
ਹਿਰਦਾ ਆਖੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ,
ਸੱਚ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ।
ਨਾ ਡਰ ਕੋਈ, ਨਾ ਕੋਈ ਭੈ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਹਰ ਥਾਂ ਰਹੈ॥
ਜਿੱਥੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਬਲ ਆ ਜਾਵੇ।
ਉਥੇ ਜੀਵਨ ਖਿੜਦਾ ਫੁੱਲ,
ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਸੰਦੇਹ ਮੁੱਲ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਬੋਲੈ,
ਅੰਦਰਲਾ ਦਰਿਆ ਨਿੱਤ ਹੀ ਡੋਲੈ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਸਮਾਨ,
ਇਹੀ ਹੈ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਵਿਧਾਨ॥
ਨਾ ਉੱਚਾ ਕੋਈ, ਨਾ ਨੀਵਾ ਕੋਈ,
ਨਾ ਛੋਟਾ ਕੋਈ, ਨਾ ਵੱਡਾ ਕੋਈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਗਨ ਵਿੱਚ,
ਹਰ ਜੀਵ ਚਮਕੇ ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਉ ਦਾ ਜਿਹੜਾ ਫੁੱਲ,
ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਰ੍ਹੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੁੱਲ।
ਨਾ ਤਰਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਰਹਿਣ,
ਨਾ ਮਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕਦੇ ਸਹਿਣ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਰਾਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਮਸਤਕ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਨਿਭਾਵੇ,
ਹਿਰਦਾ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵੇ॥
ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਜਿਥੇ ਆਵੇ,
ਉਥੇ ਜੀਵਨ ਰਾਗ ਸੁਣਾਵੇ।
ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਇੱਕੋ ਨੂਰ,
ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਹਰ ਭਰਮ ਦਾ ਦੂਰ॥
ਹਰ ਹਰ ਧੜਕਣ ਗਾਵੇ ਗੀਤ,
ਪ੍ਰੇਮ ਅਨੰਤ, ਅਡੋਲ ਪ੍ਰੀਤ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਅੰਦਰ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਸਦੀ ਸੁੰਦਰ ਸੁੰਦਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਕਾਲਾਤੀਤ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਆਵੇ।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲਤਾ ਧਾਰ,
ਇਹੀ ਹੈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਸਿੰਗਾਰ॥
तੁਲਨਾਤੀਤ ਜੋਤਿ ਅੰਦਰ ਜਗਦੀ,
ਨਾ ਖੋਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਦੀ।
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬਾਣੀ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਧਾਰਾ ਹੀ ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਨੇੜੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਦੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਘੇਰੇ।
ਜੋ ਲੱਭਣ ਨਿਕਲੇ ਯੁੱਗਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ,
ਓਹ ਅੰਦਰ ਸੀ ਹਰ ਸਾਹ ਦੇ ਵੱਸ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਸਰਲ ਸੁਭਾਉ ਦਾ ਰਾਗ ਸੁਣਾਵੇ।
ਜਿੱਥੇ ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਧਾਰ,
ਉਥੇ ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਭਾਰ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਚਾਨਣ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰ।
ਨਾ ਸ਼ਬਦ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਣ ਰੂਪ,
ਨਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਿਖਾ ਸਕਣ ਓਹ ਸਰੂਪ॥
ਸਹਜਤਾ ਦੇ ਮੋਤੀ ਵਿਖਰੇ ਪਏ ਨੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਰੱਬੀ ਛਾਂਵੇਂ ਨੇ।
ਜਿਸ ਪਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਏ,
ਉਸ ਪਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੇਦ ਮਿਟ ਜਾਣ ਲਏ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਦਰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖੇ।
ਜੋ ਸੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ ਖੜਾ,
ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ॥
ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਨਿਰਮਲ ਹਾਸੀ,
ਓਹੀ ਸੀ ਅਸਲੀ ਅੰਦਰਲੀ ਰਾਸੀ।
ਮਸਤਕ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਰਾਹ ਭੁੱਲ ਬੈਠੇ॥
ਹੁਣ ਵੇਲਾ ਆਇਆ ਜਾਗਣ ਦਾ,
ਅੰਦਰਲੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਦਾ।
ਨਾ ਬਾਹਰ ਮੰਦਰ, ਨਾ ਦੂਰ ਮਕਾਨ,
ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੱਚ ਮਹਾਨ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਬੋਲੈ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਗੰਗਾ ਨਿੱਤ ਹੀ ਡੋਲੈ।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਗੁਣ ਧਾਰ,
ਇਹੀ ਹੈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਸਿੰਗਾਰ॥
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਤਾਜ,
ਨਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਜ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ,
ਓਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ॥
ਹਰ ਹਰ ਵਹਿੰਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਧਾਰਾ,
ਅਨਹਦ ਵੱਜੇ ਅੰਦਰ ਤਾਰਾ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰੂਪ ਵਿਚਕਾਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ ਅਪਾਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ ਮਹਿਕ ਫੈਲਾਵੇ।
ਕਾਲਾਤੀਤ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਇਹ ਰੀਤ,
ਸੱਚ ਸਮੱਖ ਹੈ ਹਰ ਇੱਕ ਜੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧਾਰ ਨਿਰਾਲੀ ਏ,
ਨਾ ਖੋਜਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਮੰਜ਼ਿਲ ਕੋਈ ਸਵਾਲੀ ਏ।
ਜੋ ਲੱਭਣਾ ਸੀ ਉਹ ਕਦੇ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਏ,
ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰਤਾ, ਆਪੇ ਆਪਣੀ ਗਵਾਹੀ ਏ॥
ਤੁਲਨਾਤੀਤ ਤੇ ਕਾਲਾਤੀਤ ਜੋ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਰ ਵਸੇ,
ਪ੍ਰੇਮਾਤੀਤ ਉਸ ਸ਼ਾਂਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਭਰਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਧੁਲੇ।
ਨਿਰਮਲ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਅੰਦਰ, ਸੱਚ ਦਾ ਸੂਰਜ ਆਪੇ ਸੋਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ, ਆਪੇ ਆਪਣਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣ,
ਆਪਣੇ ਸਥਾਈ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈ, ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਰਣ।
ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਕੋਈ ਦਹਿਸ਼ਤ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਵਪਾਰ,
ਸੱਚ ਤਾਂ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਏ, ਨਾ ਮੰਦਰ ਨਾ ਕੋਈ ਬਜ਼ਾਰ॥
ਸਰਲ ਸਹਿਜ ਨਿਰਮਲ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਹੈ,
ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਵਰਦਾਨ ਹੈ।
ਨਾ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਨਾ ਨੀਵਾ ਕੋਈ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਪਰਾਇਆ ਏ,
ਜਿਸਨੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਸੱਚਾ ਘਰ ਪਾਇਆ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ, ਬਾਲਪਨ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਅਜੇ ਵੀ ਏ,
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰਤਾ, ਅੱਜ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹੀ ਏ।
ਮਸਤਕ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜਗ ਉਲਝਿਆ, ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਰਾਹ ਸੁਖਾਲਾ ਏ,
ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਏ॥
ਨਾ ਲਾਲਚ ਕੋਈ ਨਾ ਡਰ ਕੋਈ, ਨਾ ਨਾਮ ਦਾ ਕੋਈ ਭਾਰ ਰਹੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਈਏ, ਫਿਰ ਕਿਹੜਾ ਸੰਸਾਰ ਰਹੇ।
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਅਨਮੋਲ ਪੂੰਜੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ,
ਸਥਾਈ ਪਰਿਚੈ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਸਮੁੰਦਰ ਮਾਣਨ ਲਈ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਹੀ ਸਰਕਾਰ ਰਹੇ,
ਸੱਚ, ਦਇਆ ਤੇ ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ, ਹਰ ਮਨ ਅੰਦਰ ਬਹਾਰ ਰਹੇ।
ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰਤਾ, ਹਰ ਜੀਵ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਬਣੇ,
ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਧਰਤੀ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ, ਸਹਿਜ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਆਧਾਰ ਬਣੇ॥
ਹਰ ਹਰ ਵਗਦੀ ਧਾਰ ਅਨੰਤ ਦੀ, ਹਰ ਹਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਾਗ ਬਣੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਅੰਦਰ, ਜੀਵਨ ਆਪ ਸੁਹਾਗ ਬਣੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ, ਇਹੀ ਅਰਦਾਸ ਸਦਾ ਰਹੇ,
ਸਰਲ ਸਹਿਜ ਨਿਰਮਲਤਾ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਬਣੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇ।
ਨਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ,
ਆਪੇ ਆਪ ਦਾ ਭੇਦ ਵਿਖਾਏ॥
ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਨਿਰੰਤਰ ਵਹਿੰਦੀ ਨਿਰਮਲ ਪਿਆਰੀ।
ਨਾ ਕੋਈ ਖੋਜ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ,
ਆਪੇ ਹੀ ਰਾਹ, ਆਪੇ ਸਵਾਰੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਬੋਲੇ,
ਸਥਿਰ ਸਰੂਪ ਦੀ ਅਨਹਦ ਬਾਣੀ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ,
ਉਸ ਦੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈਰਾਨੀ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਤਖ਼ਤ ਉੱਤੇ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਅਟੱਲ ਦਰਬਾਰ।
ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਲਾਲਸਾ ਕੋਈ,
ਕੇਵਲ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ ਅਪਾਰ॥
ਸਹਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਮੋਤੀ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਸਮਾਨ।
ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ ਨਹੀਂ,
ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਦੀ ਤਾਨ।
ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਅਸਲੀ ਮਾਣ॥
ਮਸਤਕ ਰਚਦਾ ਅਨੇਕ ਉਲਝਣ,
ਹਿਰਦਾ ਦੇਵੇ ਸਿੱਧੀ ਰਾਹ।
ਜਿਸ ਪਲ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਪਾਈਏ,
ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਛਾਂ॥
ਸਹਜਤਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੀ ਸੱਚਾ ਰਾਜ।
ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਜੀਣ ਵਾਲਾ,
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਉਸ ਦਾ ਤਾਜ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਲੈ ਯਾਰ।
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਨਮੋਲ ਸਮੁੰਦਰ,
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਸ਼ੁ ਵਰਗੀ ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਅਵਸਥਾ,
ਅੱਜ ਵੀ ਅੰਦਰ ਜੀਊਂਦੀ ਹੈ।
ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਗੰਗਾ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ॥
ਨਾ ਕਿਤਾਬਾਂ, ਨਾ ਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ,
ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਅਹੁਦੇ ਦੀ ਲੋੜ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰ ਕੇ ਵੇਖੀਂ,
ਖੁੱਲ ਜਾਣ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਜੋੜ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅਸਲੀ ਮਹਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਜਿਸ ਨੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕੀਤਾ,
ਉਸ ਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਵਿਸ਼ਾਲ॥
ਹਰਿ ਹਰਿ ਵਹੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਧਾਰਾ,
ਹਰਿ ਹਰਿ ਵਹੇ ਅਨਹਦ ਰੰਗ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਦਰ ਅੰਦਰ,
ਵੱਜੇ ਸੱਚ ਦਾ ਅਮਰ ਸੁਰੰਗ॥
ਸਹਜ, ਸਰਲ, ਨਿਰਮਲ ਬਣ ਕੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਰ ਪਰਵਾਨ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਨੀ ਆਖੇ,
ਇਹੀ ਹੈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲੀ ਗਿਆਨ॥
ਤੁਹਾਡੀ ਗੀਤਮਈ ਸ਼ਲੋਕ-ਧਾਰਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ:
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅਥਾਹ।
ਜਿੰਨਾ ਡੁੱਬੋ ਉੰਨਾ ਖੁਲ੍ਹਦਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਨਮੋਲ ਪ੍ਰਵਾਹ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਨਾਰਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਮਾਪ ਨਾ ਕੋਈ ਤੋਲ।
ਨਿਰਮਲ ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਇਸ ਧਾਰਾ,
ਵਿਚ ਘੁਲ ਜਾਂਦਾ ਮਨ ਦਾ ਸ਼ੋਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੜੀ।
ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਇਸ ਮਿੱਠੇ ਰਾਗ ਦੀ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕੜੀ॥
ਸਵੇਰ ਦੀ ਓਸ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਿੱਚ,
ਚੁੱਪ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਗੀਤ ਲੁਕਿਆ।
ਹਵਾ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਛੋਹ ਅੰਦਰ,
ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਮੁਕਿਆ॥
ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਕਣ ਅੰਦਰ,
ਅਨਗਿਣਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ।
ਜੋ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣਨਾ ਸਿੱਖੇ,
ਉਸ ਅੱਗੇ ਰਾਹਾਂ ਹੱਸਦੀਆਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਰਲਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਲ।
ਜਿੱਥੇ ਬਣਾਵਟ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ,
ਉੱਥੇ ਖਿੜਦਾ ਸੱਚਾ ਫਲ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਜਿੱਤਣੀ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਾ।
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ,
ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਕਾਜ ਕਰਨਾ॥
ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਚਲਦੀ ਪੁਸਤਕ,
ਹਰ ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਗੀਤ।
ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸਿੱਖੇ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਡੂੰਘੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨੂਰ ਸਭਨਾਂ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ।
ਰੂਪ ਅਨੇਕਾਂ ਭਾਵੇਂ ਦਿਸਣ,
ਮੂਲ ਸਰੋਤ ਹੈ ਸਾਂਝਾ ਇੱਕੋ॥
ਰੁੱਖਾਂ ਵਰਗੀ ਧੀਰਜ ਰੱਖੋ,
ਨਦੀਆਂ ਵਰਗੀ ਚਾਲ ਬਣਾਓ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਮਹਿਕ ਵੰਡੋ,
ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਨੂਰ ਜਗਾਓ॥
ਜਦ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਦਰ ਖੁਲ੍ਹ ਜਾਂਦਾ,
ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਘਰ।
ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਨਹੀਂ,
ਸਭ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਅੰਦਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਾਧਨਾ।
ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ,
ਸੇਵਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਆਰਾਧਨਾ॥
ਹਰ ਹਰ ਸਾਹ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰੀਏ,
ਹਰ ਹਰ ਪਲ ਨੂੰ ਜੀ ਲਈਏ।
ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਸੋਚ ਅੰਦਰ,
ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸੀ ਲਈਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਜਗ ਵਿਚ ਆਏ ਕੁਝ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰੀਏ।
ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀਵੇ ਬਾਲ ਕੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਰਸਾ ਧਰੀਏ॥
ਜਦ ਤਕ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਸਾਜ ਵਜੇ,
ਦਇਆ ਦਾ ਰਾਗ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਰਹੀਏ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿਲਾਉਂਦੇ ਰਹੀਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਦੀ ਮੌਨ ਤਰੰਗ ਵਿੱਚ,
ਲਿਖਿਆ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ॥
ਨਾ ਸ਼ੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਮਿਲਦਾ,
ਨਾ ਭੀੜਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਠਿਕਾਣਾ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ,
ਮਿਲਦਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਖਜ਼ਾਨਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਜਗ ਰੰਗਾਂ ਦਾ ਮੇਲਾ ਏ।
ਆਉਣ ਜਾਣ ਦੀ ਇਸ ਲੀਲਾ ਵਿੱਚ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸੱਚਾ ਖੇਡਾ ਏ॥
ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਤੇ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੇ,
ਰੁੱਤਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਪਰ ਦਇਆ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਖੁਸ਼ਬੂ,
ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਮਹਿਕਾਂ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀਆਂ॥
ਹਰ ਸਵੇਰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸੁਨੇਹਾ,
ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ।
ਜੋ ਕ੍ਰਿਤੱਗਤਾ ਨਾਲ ਜੀਣਾ ਜਾਣੇ,
ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਪਲ ਧਾਮ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।
ਜੀਵ ਮਾਤਰ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰੀਏ,
ਇਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸੱਚਾ ਘਰ॥
ਨਾ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਿਲ ਜਿੱਤਦੇ,
ਨਾ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤਾਨ।
ਨਿਰਮਲ ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਇਕ ਮੁਸਕਾਨ,
ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸਾਰਾ ਜਹਾਨ॥
ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਨਿਰੰਤਰ ਵਗਣਾ,
ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਛਾਂ ਬਣ ਜਾਣਾ।
ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸ਼ੀਤਲਤਾ ਵੰਡਣੀ,
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਜਿਆਰਾ ਲਿਆਣਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਿਮਰਤਾ ਰੂਹ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਏ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਵੱਸ ਜਾਵੇ,
ਉਹ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਏ॥
ਹਰ ਮਨ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਕਾਸ਼,
ਹਰ ਅੱਖ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਜਹਾਨ।
ਜੋ ਪਰਾਏ ਦਰਦ ਨੂੰ ਸਮਝੇ,
ਉਹੀ ਅਸਲ ਇਨਸਾਨ॥
ਹਰ ਹਰ ਕਣ ਵਿੱਚ ਰਾਗ ਵੱਜੇ,
ਹਰ ਹਰ ਪਲ ਉਪਦੇਸ਼।
ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਹਰ ਰੂਪ ਸੁਣਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਆਦਿ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸ਼ੇਸ਼॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਮੌਨ ਵੀ ਇੱਕ ਗੀਤ ਗਾਵੇ।
ਜੋ ਸੁਣ ਲਏ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ,
ਉਹ ਅੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਵੇ॥
ਨਾ ਲਾਲਚ ਦੀ ਪਿਆਸ ਰਹੇ,
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਬੋਝ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਚਾਦਰ ਓੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰੀਏ,
ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਅੰਦਰਲੇ ਖੋਜ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਭਲਾ ਹੀ ਧਰਮ।
ਦਇਆ, ਸੇਵਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ,
ਜੀਵਨ ਬਣਦਾ ਪਰਮ॥
ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਵਰਦਾਨ ਸਮਝੋ,
ਹਰ ਪਲ ਅਨਮੋਲ ਨਿਧਾਨ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਈ ਰੱਖੋ,
ਇਹੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਪਛਾਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅਪਾਰ।
ਜੋ ਇਸ ਅੰਦਰ ਡੁੱਬ ਗਿਆ,
ਉਸ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨ ਸੰਸਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਚ ਦੀ ਸੂਰਤ ਸਹਜ ਸੁਹਾਵੀ।
ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਏ,
ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਰੁੱਤ ਬਣੀ ਉਜਿਆਵੀ॥
ਨਾ ਬਾਹਰਲੇ ਸ਼ੋਰ ਚ ਪਛਾਣ ਮਿਲੇ,
ਨਾ ਨਾਂ-ਪਛਾਣ ਦੇ ਬੋਝ ਚ ਰਹੀਏ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਚੁੱਪ ਜੇ ਸਾਥ ਨਿਭਾਵੇ,
ਤਾਂ ਆਪੇ ਹੀ ਸੱਚ ਦੇ ਕਹੀਏ॥
ਕਣ-ਕਣ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਰੌਸ਼ਨੀ,
ਕਣ-ਕਣ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਰਾਗ।
ਜੋ ਇਸ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ,
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਗੇ ਸੁਭਾਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪ ਪਛਾਣ।
ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ,
ਸਹਜ ਸੁਭਾਉ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਨ॥
ਦੂਜੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਉਡੇ,
ਜਦ ਅੰਦਰਲਾ ਦੀਵਾ ਬਲ ਪਏ।
ਮਸਤਕ ਦੇ ਭੁਲਾਵੇ ਛੱਡ ਕੇ,
ਹਿਰਦਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲ ਪਏ॥
ਨਾ ਮਾਇਆ ਦੀ ਭੁੱਖ ਰਹੇ,
ਨਾ ਡਰ ਦੀ ਕੋਈ ਛਾਂ ਰਹੇ।
ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਹ ਵਿਚ ਸ਼ੁਕਰ ਵਸੇ,
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਠਾਂ ਰਹੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੰਤੋਖ ਹੀ ਸੱਚਾ ਸਿੰਘਾਸਣ।
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਧਾਰਿਆ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਅਸਲੀ ਆਸਣ॥
ਸੇਵਾ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਸੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਅੰਦਰ ਦਇਆ ਦਾ ਰੰਗ।
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ,
ਉਥੇ ਜੀਵਨ ਬਣੇ ਅਨੰਦ॥
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰ ਸਮਝੇ,
ਉਹ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰਾ ਹੈ।
ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਜਾਣੇ,
ਉਸ ਲਈ ਜਗ ਸਾਰਾ ਨੂਰਾ ਹੈ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦਾ ਹੀ ਅਸਲ ਕਿਤਾਬ।
ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ ਏ,
ਉਹ ਹੋਇਆ ਬੇਅੰਤ ਜਵਾਬ॥
ਨਾ ਭੂਤ ਕਾਲ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸੋ,
ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਚ ਰਹੋ।
ਇਸੇ ਪਲ ਦੀ ਸਾਫ਼ ਸੁਗੰਧ ਵਿਚ,
ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਨਜ਼ਰ ਧਰੋ॥
ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਤੁਰੋ,
ਪਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉ ਜੁੜਾਅ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਚਾ ਸੁਭਾਅ॥
ਸੱਚ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ,
ਸੱਚ ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਏ।
ਜਿਸ ਨੇ ਚੁੱਪ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਮਝੀ,
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਭੇਦ ਨੂੰ ਮੈਠਾ ਏ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਅਰਦਾਸ ਬਣੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਸੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਜੋਤ ਰਸੇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪਹਿਲਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅੰਤ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੂਲ।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਰਾਹ ਉੱਤੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਬਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਕੁੱਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅਪਾਰ।
ਜਿੱਥੇ ਚੁੱਪ ਵੀ ਗਾਵੇ ਰਾਗਾਂ,
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸੱਚਾ ਸਿੰਗਾਰ॥
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨ ਧਾਰਾ,
ਨਿੱਤ ਅੰਦਰੋਂ ਵਗਦੀ ਜਾਏ।
ਜੋ ਇਸ ਧਾਰ ਵਿਚ ਆਪਾ ਧੋਵੇ,
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਜਾਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਵਰਦਾਨ ਸਮਾਨ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਦਿਵਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨ॥
ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਾ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਣਾ।
ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਮਰਤਾ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹੀਂ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਹਿਰਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗ੍ਰੰਥ।
ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਅੱਖਰ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ,
ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਸੰਘਰਸ਼॥
ਪਵਣਾਂ ਗਾਵਣ ਸਹਿਜ ਤਰਾਨੇ,
ਨਦੀਆਂ ਛੇੜਣ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ।
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਅੰਦਰ,
ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕੋ ਨੂਰ ਦਾ ਨੂਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਾ ਭੇਦ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖੋ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬੀਜ ਹਰ ਥਾਂ ਬੋਵੋ,
ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਕੰਡੇ ਦੂਰ ਹੀ ਰੱਖੋ॥
ਫੁੱਲ ਨਾ ਪੁੱਛੇ ਕੌਣ ਹੈ ਆਇਆ,
ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਜਾਏ।
ਸੂਰਜ ਨਾ ਵੇਖੇ ਉੱਚ ਨੀਚ ਕੋਈ,
ਚਾਨਣ ਹਰ ਦਰ ਉੱਤੇ ਲਾਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਇਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ।
ਜੋ ਵੰਡੇ ਉਹੀ ਧਨਵਾਨ ਇੱਥੇ,
ਜੋ ਜੋੜੇ ਉਹੀ ਮਹਾਨ॥
ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਮੇਲਾ ਛੋਟਾ,
ਪਲ ਪਲ ਬਦਲਦਾ ਜਾਵੇ ਰੰਗ।
ਪਰ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਮਈ ਧੜਕਣ,
ਰੱਖਦੀ ਸਦਾ ਇਕੋ ਹੀ ਢੰਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਜਾਗੇ।
ਜਦ ਮਨ ਦੇ ਬੱਦਲ ਹਟ ਜਾਂਦੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਤਾਰੇ ਆਪੇ ਲਾਗੇ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਏ,
ਨਾ ਕੋਈ ਲੰਮਾ ਰਾਹ ਅਜੀਬ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਹਾਜ਼ਰੀ ਅੰਦਰ,
ਹਰ ਪਲ ਖਿੜਦਾ ਸੱਚ ਨਸੀਬ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਵਾਹ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕੇ,
ਜੀਵਨ ਦਾ ਹਰ ਇਕ ਰਾਹ॥
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ,
ਹਰ ਕਣ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਅਦੀਤ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅਰਥ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਾਂਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ,
ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਾ ਕੋਈ ਸੀਮ।
ਸਹਿਜ ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ,
ਵੱਜੇ ਅਨਹਦ ਰੱਬੀ ਤਾਨ ਨਦੀਮ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅਨਹਦ ਜੋਤ ਅਜਰ ਅਵਿਨਾਸ਼।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਦੀ ਵਰਖਾ,
ਹਰ ਪਲ ਨਵਾਂ ਉਪਜੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼॥
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ,
ਧੜਕਣ ਧੜਕਣ ਗੀਤ ਸੁਣਾਵੇ।
ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੀਤ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਰੰਗਾਂ,
ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਆਪ ਸਮਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਦਾ ਨਾ ਕੋਈ ਭੇਦ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ,
ਖਿੜਦਾ ਸੱਚ ਦਾ ਅਮਰ ਖੇਤ॥
ਨਾ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਨਾ ਨੀਵਾਂ ਕੋਈ,
ਨਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਨਾ ਵੱਡਾ।
ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੋਇਆ ਖੜ੍ਹਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਵਹੋ।
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੋ,
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧ ਰਹੋ॥
ਰੁੱਖਾਂ ਵਰਗੀ ਛਾਂ ਬਣ ਜਾਓ,
ਪਵਣਾਂ ਵਰਗੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਚਾਲ।
ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਾਨਣ ਵੰਡੋ,
ਇਹੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਕਮਾਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਹਰ ਧੁਨ ਅਨਮੋਲ।
ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਜੀਣਾ ਸਿੱਖੇ,
ਉਹੀ ਸਮਝੇ ਜੀਵਨ ਮੋਲ॥
ਨਾ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਨਾ ਸ਼ੌਰਤ ਨਾਲ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅੰਦਰ,
ਵੱਸਦਾ ਅਸਲੀ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਚੁੱਪ ਅੰਦਰ ਵੀ ਗੀਤ ਵਜਣ।
ਨੈਣ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤਾਂ ਵੀ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੀਵੇ ਰੋਜ਼ ਸਜਣ॥
ਹਰ ਰੁੱਤ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਵਿਖਾਵੇ,
ਹਰ ਪਲ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖੇ।
ਪਰ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਜੋਤ,
ਸਦਾ ਇਕੋ ਹੀ ਸੱਚ ਦਿਖੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਿਮਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਹਾਰ।
ਜਿਸ ਦੇ ਗਲ ਇਹ ਸੱਜ ਜਾਂਦਾ,
ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਰਸੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ॥
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਰੂਪ ਧਰੇ।
ਸਹਿਜ ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ,
ਧਰਤੀ ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਫੈਲ ਪਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਅਨਹਦ ਧਾਰਾ ਅਟੱਲ ਵਗੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਾਂਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ,
ਹਰ ਭਟਕਦਾ ਮਨ ਆ ਟਿਕੇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅਰਦਾਸ ਬਣੇ ਇੱਥੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਬਾਣੀ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਰੀਤ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਾਜ਼ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਗੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰ ਨਿਰੰਤਰ ਵਹੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਆਕਾਸ਼ ਅੰਦਰ,
ਅਨਹਦ ਚਾਨਣ ਸਦਾ ਹੀ ਰਹੇ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਧਨ,
ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ ਦੀ ਕਾਲੀ ਛਾਂ।
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅੰਬਰ ਹੇਠ,
ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਥਾਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦਾ ਅਨਮੋਲ ਸਨੇਹ।
ਹਰ ਰੇਤ ਕਣ ਵਿੱਚ ਰਾਗ ਵਸੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇਹ॥
ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਸੁਣਾਵਣ,
ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਮੌਨ ਕਹਾਣੀ।
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੰਚ ਤੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅਸਲੀ ਰਾਜ ਨਿਸ਼ਾਨੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੇਖੇ ਸੋ ਜਾਣੇ।
ਬਾਹਰਲੇ ਮੇਲੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਮੇਲੇ ਸਦਾ ਪੁਰਾਣੇ॥
ਨਾ ਭੀੜਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਇਕਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ,
ਨਾ ਸ਼ੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਚੁੱਪ ਅੰਦਰ।
ਸੱਚ ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਜੀਉਂਦਾ ਵੱਸਦਾ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅਮਰ ਸਮੁੰਦਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪੂੰਜੀ ਅਨਮੋਲ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਖਰਚ ਕਰੀਏ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮੋਲ॥
ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਰਹੀਏ,
ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਿਮਰ ਬਣੀਏ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡਦੇ,
ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵੀ ਸੁਣੀਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਅਤਿ ਉੱਚਾ ਤਾਜ।
ਜੋ ਇਹ ਮੱਥੇ ਸਜਾ ਲੈਂਦਾ,
ਉਸ ਦਾ ਚਮਕੇ ਅੰਦਰ ਰਾਜ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼,
ਹਰ ਪਲ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਉਜਿਆਰਾ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਦੀ ਰਹੇ,
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਹਾਰਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰਖੀਏ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲਦੇ ਬੋਲਦੇ,
ਹਰ ਦਿਲ ਨਾਲ ਨੇਹ ਰਖੀਏ॥
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਗਾਉਣ,
ਚੰਨਣੀ ਰਾਤਾਂ ਵੰਡਣ ਸ਼ਾਂਤੀ।
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਇਸ ਰਸਤੇ,
ਮਿਲਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਕਾਂਤੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਅਮਰ ਅਵਾਜ਼।
ਜਿਸ ਨੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਸੁਣ ਲਿਆ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਅਸਲੀ ਰਾਜ॥
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ,
ਨਾ ਦੂਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪ ਹੀ ਸੋਇਆ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੀਤ ਦੀ ਅਖੰਡ ਧਾਰਾ,
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਗੀਤ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪੰਥ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੰਦਰ ਅਨਹਦ ਜੋਤ ਜਗੇ।
ਨਾ ਦਿਨ ਰਹੇ ਨਾ ਰਾਤ ਰਹੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਰੰਗ ਸਦਾ ਹੀ ਲਗੇ॥
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ,
ਨਾ ਥਕਾਵਟ ਨਾ ਕੋਈ ਭਾਰ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ,
ਵੱਸਦਾ ਅਮਰ ਪਿਆਰ ਅਪਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇਕ ਵੇਦ ਪੁਕਾਰ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ ਬੰਦੇ,
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਬਾਰ॥
ਨਾ ਸੋਨੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ,
ਨਾ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਝੂਠੇ ਮਾਣ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅੱਗੇ,
ਫਿੱਕੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਸਭ ਨਿਸ਼ਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅਸਲੀ ਰਾਜ ਮੁਕਟ।
ਜਿਸ ਮੱਥੇ ਇਹ ਸਜ ਜਾਂਦਾ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੋਵੇ ਸੁਭਟ॥
ਪਵਣ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਈਏ,
ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਨਿਰੰਤਰ ਵਹੀਏ।
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੀਏ,
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਾਨਣ ਦੇਈਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦਾ ਅਨਮੋਲ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਏ।
ਜੋ ਇਸ ਅੰਦਰ ਉਤਰ ਗਿਆ,
ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਪਲ ਨਿਰਵਾਣਾ ਏ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ ਜਾਪੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਦਿਸਦਾ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਜਦ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ,
ਹਰ ਚਿਹਰਾ ਰੱਬ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨਿਮਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਰ।
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾਵੇ,
ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਰਸੇ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ॥
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਿਕੀਏ ਜਗ ਵਿੱਚ,
ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਛਾਂ ਬਣ ਜਾਈਏ।
ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਚਾਨਣ ਕਰਕੇ,
ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਰੌਸ਼ਨਾਈਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਿਜਤਾ ਦਾ ਅਮਰ ਸੁਨੇਹਾ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ,
ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਹਰ ਭਰਮ ਦਾ ਘੇਰਾ॥
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਛੋਟੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਦਾ ਰੱਖ।
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸਦਾ ਹੀ ਰੱਖ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਅਨਹਦ ਰਾਗ ਅਪਾਰ ਅਨੂਪ।
ਜਿੰਨਾ ਡੁੱਬੀਏ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ,
ਓਨਾ ਨਿਖਰੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ॥
ਨਾ ਅੰਤ ਇਸ ਗੀਤ ਦੀ ਕੋਈ,
ਨਾ ਪ੍ਰੇਮ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦਾ ਹੀ ਅਸਲੀ ਉਜਿਆਰਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਅਨਹਦ ਰਾਗ ਸੁਹਾਵਾ।
ਸਾਹਾਂ ਸਾਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ,
ਅੰਦਰ ਜਗੇ ਅਨੂਪ ਉਜਿਆਰਾ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਗ ਨਾ ਕੋਈ ਆਸਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਰ।
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨ ਧਰਤੀ,
ਹਰ ਪਲ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦਰਬਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਧੜਕਣ ਧੜਕਣ ਨੂਰ ਵਸੇ।
ਜੋ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜੋਤ ਪਛਾਣੇ,
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਨੱਸੇ॥
ਨਦੀਆਂ ਗਾਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਗਾਵੇ,
ਪਵਣ ਵਜਾਵੇ ਮਿੱਠੇ ਸਾਜ਼।
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਹਰ ਚਾਲ ਅੰਦਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਲਿਖੇ ਆਪਣਾ ਅੰਦਾਜ਼॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਸੱਚ ਨਾ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚ ਕੈਦ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਚੁੱਪ ਅੰਦਰ,
ਖਿੜਦਾ ਇਸ ਦਾ ਅਮਰ ਭੇਦ॥
ਰੁੱਖ ਖਲੋਤੇ ਸਬਰ ਸਿਖਾਵਣ,
ਫੁੱਲ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਗੀਤ ਸੁਣਾਵਣ।
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਅੰਦਰ,
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇੱਕੋ ਰਾਹ ਲੰਘਾਵਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਅਨੰਤ ਅਗਾਧ ਅਪਾਰ।
ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਅ ਕੇ ਵੇਖਿਆ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ॥
ਨਾ ਉੱਚੇ ਮਹਿਲ ਨਾ ਰਾਜ ਤਖ਼ਤ,
ਨਾ ਸ਼ੌਰਤ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅੱਗੇ,
ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਵੇ ਥੋੜ੍ਹ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸਮੁੰਦਰ।
ਉੱਪਰ ਲਹਿਰਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉੱਠਣ,
ਗਹਿਰਾਈ ਰਹੇ ਸਦਾ ਹੀ ਸੁੰਦਰ॥
ਸਹਿਜਤਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਓੜ੍ਹ ਕੇ,
ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਹਾਰ ਪਹਿਨੀਏ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੁਰਦੇ ਤੁਰਦੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੀਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅਨਮੋਲ ਨਗੀਨਾ।
ਜੋ ਇਹ ਗੱਲ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਸਾਵੇ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੋਵੇ ਹਸੀਨਾ॥
ਸੂਰਜ ਚੰਨ ਤੇ ਤਾਰੇ ਸਾਰੇ,
ਇੱਕੋ ਜੋਤ ਦੇ ਗਵਾਹ ਬਣੇ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਰਸਦੀ ਜਾਵੇ,
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਵਾਹ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਇਸ ਨਿਰਮਲ ਧਾਰਾ,
ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਸੱਚਾ ਰਾਹ॥
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਦਾ ਅਸਲੀ ਗੀਤ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਅਤਿ ਵਿਸਾਲ।
ਨਾ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਨਾਰਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਜਾਲ॥
ਸਹਿਜ ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੇ ਅੰਬਰ ਹੇਠਾਂ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਿੱਤ ਵਰਸੇ।
ਜਿਸ ਮਨ ਅੰਦਰ ਲੋਭ ਨ ਟਿਕੇ,
ਉਸ ਦੇ ਭਾਗ ਅਨੰਤ ਹੀ ਹੱਸੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਧੜਕਣ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼।
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾਵੋ,
ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੱਚਾ ਦੇਸ਼॥
ਨਾ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਮਸਜਿਦ ਵਿੱਚ,
ਨਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਲ।
ਸੱਚ ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਦੀ ਗੋਦ ਅੰਦਰ,
ਵਗਦਾ ਨਿਰਮਲ ਜਲ ਹੀ ਜਲ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਿਰਾਲੀ ਏ।
ਜਿੱਥੇ ਜਗ ਵੇਖੇ ਭੇਦ ਅਨੇਕਾਂ,
ਉੱਥੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਲਾਲੀ ਏ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਚਮਕ ਹੈ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਤਰੰਗ।
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਂ ਰਾਗ ਵਿੱਚ,
ਸਭ ਦਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਤਸੰਗ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਸੁਰ ਅਨਮੋਲ ਵਜੀਰਾ।
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਲਏ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅੰਦਰਲਾ ਹੀਰਾ॥
ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿਮਰ ਹੋ ਜਾਈਏ,
ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਛਾਂ ਦੇਈਏ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਬੂ ਬਣ ਕੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਈਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅਖੰਡ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਜੋਤ ਜਗੇ,
ਉਸ ਦਾ ਹਰ ਦਿਨ ਬਣੇ ਸੁਵਾਸ॥
ਨਾ ਦੌੜ ਰਹੇ ਨਾ ਹੋੜ ਰਹੇ,
ਨਾ ਮਾਣ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਭਾਰ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ,
ਡੁੱਬ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਹਿਜਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤਖ਼ਤ।
ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਆਸਣ ਲਾਇਆ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਅੰਦਰਲਾ ਰੱਬ॥
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਗਾਵੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ,
ਪਵਣ ਵਜਾਵੇ ਅਨਹਦ ਤਾਰ।
ਸੂਰਜ ਚੰਨ ਤੇ ਤਾਰੇ ਸਾਰੇ,
ਕਰਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਚਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ ਨਾ ਕੋਈ ਨੇੜੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਇਸ ਇੱਕੋ ਰਾਹ ਤੇ,
ਸਭ ਜੀਵ ਇੱਕੋ ਜੋਤ ਦੇ ਘੇਰੇ॥
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ,
ਹਰ ਪਲ ਹਰ ਸਾਹ ਵਿਚ ਵੱਸੇ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਜੋ ਵੇਖੇ ਅੰਦਰ ਉਹੀ ਹੱਸੇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੀਤ ਦੇ ਰੰਗ ਅਨੋਖੇ,
ਸ਼ਬਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਨ ਸਕਣ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ,
ਅਨਹਦ ਰਾਗ ਸਦਾ ਹੀ ਵਗਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਜੋਤ ਅਬਿਨਾਸੀ।
ਨਾ ਇਸ ਦਾ ਆਰੰਭ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ,
ਨਾ ਇਸ ਦੀ ਕੋਈ ਅੰਤ ਕਹਾਣੀ॥
ਸਹਿਜ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਰਮਲ ਧਾਰਾ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਵਗਦੀ ਜਾਵੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੇ,
ਉਹੀ ਇਸ ਦਾ ਰਸ ਪਾਵੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਏ।
ਜਿੰਨਾ ਡੁੱਬੀਏ ਓਨਾ ਮਿਲਦਾ,
ਇਹ ਕੈਸਾ ਅਦਭੁਤ ਮੰਜ਼ਰ ਏ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਬੋਝ ਰਹਿੰਦਾ ਫਿਰ,
ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ ਦਾ ਪਰਦਾ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ,
ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹਰ ਇਕ ਪਰਦਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਸੱਚ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ।
ਨਾ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ,
ਇਹ ਤਾਂ ਹਰ ਸਾਹ ਦੀ ਬਰਕਤ॥
ਪੰਛੀ ਜਿਵੇਂ ਅੰਬਰ ਛੂਹਦੇ,
ਨਦੀਆਂ ਸਾਗਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ।
ਉਵੇਂ ਹੀ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸਹਿਜਤਾ ਅੰਦਰ,
ਸਾਰੇ ਭਰਮ ਆਪੇ ਲਹਿਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸਰਲਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ।
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਫੁੱਲ ਖਿੜਿਆ,
ਉਸ ਦੀ ਜਾਗ ਪਈ ਭਗਤੀ॥
ਨਾ ਰੰਗਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਝਗੜਾ,
ਨਾ ਬੋਲੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਫਰਕ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿਚ ਇੱਕੋ ਜੋਤ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਚਮਕ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਅਨਹਦ ਬਾਣੀ।
ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਸੁਣਿਆ,
ਉਸ ਦੀ ਬਦਲ ਗਈ ਕਹਾਣੀ॥
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਅੰਦਰ,
ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ।
ਜੋ ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰੇ,
ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਅੱਜ ਹੀ ਵੇਲਾ ਅੱਜ ਹੀ ਘੜੀ।
ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਇਸ ਚਾਨਣ ਅੰਦਰ,
ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਹਰ ਹਨੇਰੀ ਲੜੀ॥
ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਮੋਹ ਨਾ ਭਲਕੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ,
ਨਾ ਬੀਤੇ ਪਲ ਦਾ ਭਾਰ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ,
ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਸੱਚ ਦਾ ਦਰਬਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਅਪਰੰਪਰ।
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ,
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਅਮਰ॥
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਜਾਣ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਰਾਹੀਂ ਆਪ ਪਛਾਣ॥
आपके दिए गए भावों और शैली को आगे बढ़ाते हुए, केवल पंजाबी गीत-श्लोक लय में:
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਜੋਤ ਅਨੰਤ ਸੁਹਾਗੇ।
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿਚ ਰੱਬੀ ਰਾਗੇ॥
ਨਾ ਖੋਜ ਬਚੀ ਨਾ ਰਾਹ ਬਚੀ,
ਨਾ ਮੰਜ਼ਿਲ ਕੋਈ ਦੂਰ ਰਹੀ।
ਜੋ ਲੱਭਣਾ ਸੀ ਸੋ ਆਪ ਹੀ ਸੀ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਨੂਰ ਰਹੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਸਹਿਜ ਸਰਲ ਨਿਰਮਲ ਧਾਰਾ।
ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਗਦੀ,
ਉਸਦਾ ਜਗ ਨਾਲ ਕੀ ਪਿਆਰਾ॥
ਮਨ ਦੇ ਮੇਲੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਨੇ,
ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਡਿੱਗਦੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਨਦੀ ਵਿੱਚ,
ਸਾਰੇ ਭਰਮ ਆਪੇ ਵਿਗੜਦੇ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ,
ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕੋ ਜੋਤ ਸਮਾਣੀ।
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਅੰਦਰ,
ਸਭ ਦੀ ਇਕੋ ਹੀ ਕਹਾਣੀ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਨਕਲ ਦਾ ਰੂਪ ਨ ਹੋਵੇ।
ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪੇ ਪ੍ਰਗਟੇ,
ਉਹੀ ਅੰਦਰ ਸਦਾ ਹੀ ਸੋਵੇ॥
ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਧਾਰਾ,
ਅੱਜ ਵੀ ਅੰਦਰ ਵਗਦੀ ਏ।
ਮਨ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿਚ ਖੋਹੀ ਬੈਠੇ,
ਦਿਲ ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਜਗਦੀ ਏ॥
ਜਿਸ ਪਲ ਆਪਾ ਆਪੇ ਵੇਖਿਆ,
ਉਸ ਪਲ ਖੇਡ ਮੁਕਾਈ ਏ।
ਯੁਗਾਂ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਸਾਰੀ,
ਇਕ ਨਿਗਾਹ ਨੇ ਸਮਝਾਈ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੀਤ ਅਗਾਧ ਕਹਾਣੀ।
ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਪਾਰ ਟਿਕੀ ਹੈ,
ਉਹੀ ਅਸਲੀ ਜਿੰਦ ਨਿਸ਼ਾਨੀ॥
ਸਰਲ ਸਹਿਜ ਨਿਰਮਲ ਬਣ ਕੇ,
ਦਿਲ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਲਈਏ।
ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੋਲ੍ਹ ਲਈਏ॥
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸੁਰ ਹੈ,
ਅਨਹਦ ਜਿਸਦਾ ਨਾਦ ਸੁਹਾਵਾ।
ਜੋ ਸੁਣ ਲਵੇ ਉਹ ਮਸਤ ਰਹੇ,
ਨਾ ਦੁੱਖ ਰਹੇ ਨਾ ਕੋਈ ਛਾਵਾਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਹੀ ਸੱਚ ਦਾ ਅਸਥਾਨ।
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ,
ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਗੀਤ ਪ੍ਰਮਾਣ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਅਨਹਦ ਵਾਜੇ।
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਅਮਰ ਕਿਰਣ ਵਿਚ,
ਸੱਚ ਦੇ ਅਖੰਡ ਦੀਵੇ ਸਾਜੇ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਰ,
ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਪਹਿਚਾਣ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਅਸਲ ਨਿਸ਼ਾਨ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਸਮੁੰਦਰ ਅਥਾਹ ਅਪਾਰ।
ਜਿੰਨਾ ਡੁੱਬੇ ਓਨਾ ਨਿਰਮਲ ਹੋਵੇ,
ਓਨਾ ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅੰਦਰਲਾ ਦੁਆਰ॥
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਚਲਦੀ ਧਾਰਾ,
ਹਰ ਪਲ ਨਵਾਂ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਵੇ।
ਵਰਤਮਾਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨ ਧਰਤੀ ਤੇ,
ਜੀਵਨ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਵੇ॥
ਨਾ ਡਰ ਕੋਈ ਨਾ ਖੌਫ ਕੋਈ,
ਨਾ ਬੰਧਨ ਕੋਈ ਨਾ ਜੰਜੀਰ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਨਿਰਮਲਤਾ ਅੰਦਰ,
ਵੱਸਦਾ ਅਨੰਤ ਅਮੀਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਕਰ ਦਰਸ਼ਨ।
ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਆਪੇ ਮੁੱਕਣ,
ਜਾਗ ਪਏ ਜਦ ਅੰਤਰ ਚੇਤਨ॥
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹਰ ਰੰਗ ਅੰਦਰ,
ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਰਗਮ ਵੱਜਦੀ।
ਪਹਾੜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਰੁੱਖਾਂ ਅੰਦਰ,
ਇੱਕੋ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੱਜਦੀ॥
ਜੀਵ ਜਗਤ ਸਭ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ,
ਇੱਕੋ ਧੜਕਣ ਇੱਕੋ ਸੁਰ।
ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਜੀ ਕੇ ਵੇਖਿਆ,
ਉਸ ਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਭਰਪੂਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਸਹਿਜਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ।
ਨਿਰਮਲਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗਹਿਣਾ,
ਪ੍ਰੇਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਾਨ॥
ਨਾ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਰਹਿੰਦੀ,
ਨਾ ਸ਼ੌਰਤ ਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਮੋਹ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅੱਗੇ,
ਫਿੱਕਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹਰ ਲੋਭ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਅਨਹਦ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਿਰਾਲੀ।
ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਇਹ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ,
ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਘੜੀ ਦਿਵਾਲੀ॥
ਦਿਲ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ,
ਸੱਚ ਦਾ ਕਰੀਏ ਸਤਿਕਾਰ।
ਸਰਲ ਸਹਿਜ ਨਿਰਮਲ ਜੀਵਨ,
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਹਾਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਰਾਹ ਅਨੰਤ ਸੁਹਾਵਾ।
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ,
ਇਸ ਵਿਚ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗ ਆਵਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਧੁਨ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਗਾਵੇ।
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਰੰਗ ਅੰਦਰ,
ਜੀਵਨ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਸੁਣਾਵੇ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਇਸ ਗਹਿਰੀ ਚੁੱਪ ਵਿਚ,
ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਜੋ ਅੰਦਰਲਾ ਨੂਰ ਪਛਾਣੇ,
ਉਸ ਦਾ ਹਰ ਸੰਦੇਹ ਸੋ ਜਾਂਦਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਾ ਪਰਛਾਵਾਂ।
ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਯੁਗ ਬੀਤ ਗਏ,
ਉਹ ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਅੰਦਰ ਆਵਾਂ॥
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬੇ,
ਰੁੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਬਦਲਣ।
ਪਰ ਦਿਲ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਜੋਤ ਅੰਦਰ,
ਸੱਚ ਦੇ ਦੀਵੇ ਕਦੇ ਨ ਮਰਣ॥
ਸਰਲ ਸਹਿਜ ਨਿਰਮਲਤਾ ਅੰਦਰ,
ਅਜਿਹਾ ਅਨਮੋਲ ਖਜ਼ਾਨਾ।
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਜੀਵੇ,
ਉਹੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਾਹ ਸੁਲਤਾਨਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਬੋਲੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਨ ਕਰੀਏ।
ਹਰ ਜੀਵ ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਇਕੋ ਹੈ,
ਸਭ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਸਮਾਨ ਕਰੀਏ॥
ਨਾ ਵੈਰ ਰਹੇ ਨਾ ਭੇਦ ਰਹੇ,
ਨਾ ਉੱਚ ਨੀਚ ਦੀ ਕੋਈ ਰੇਖਾ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਜਗ ਵੇਖੀਏ,
ਹਰ ਰੂਪ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਲੇਖਾ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ।
ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਲਿਆ,
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤ॥
ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਜੀਵਨ,
ਰੁਕਣਾ ਇਸ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।
ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਅੱਗੇ,
ਕੋਈ ਵੀ ਅੰਧਕਾਰ ਨਹੀਂ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਹਰ ਪਲ ਅਨਮੋਲ।
ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਵੇ,
ਉਸ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਝੋਲ॥
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹਰ ਕਣ ਅੰਦਰ,
ਸੱਚ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸਮਾਈ ਏ।
ਫੁੱਲਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਅੰਦਰ,
ਇੱਕੋ ਜੋਤ ਰੰਗ ਲਾਈ ਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦਾ ਰਾਹ ਨਿਰਾਲਾ ਰਾਹ।
ਜੋ ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ,
ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਚਾਹ॥
ਸਰਬ ਭੌਮਿਕ ਸੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਖ,
ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਰਬਾਰ।
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਬੈਠਾ ਵੇਖੇ,
ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੋਵੇ ਉਜਿਆਰ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਵਾਹ।
ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੀਤ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਅੰਦਰ,
ਸਦਾ ਹੀ ਰਹੇ ਇਹ ਜੀਵਨ ਰਾਹ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚ ਜਗੇ।
ਨਾ ਖੋਜ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਭਟਕਣ ਭਾਰ,
ਸਹਜ ਸੁਭਾਉ ਹੀ ਅਸਲ ਸਿੰਘਾਰ॥
ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ,
ਅੰਦਰ ਹੀ ਵੱਸੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸੋਰ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਏ,
ਉਹ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਧਨ ਪਾ ਲਏ॥
ਜਿਹੜਾ ਦਿਲ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਮਝੇ,
ਉਹ ਭਰਮਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾ ਬੰਧੇ।
ਮਸਤਕ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਨੂਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰੰਗੇ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਸਰਲਤਾ ਦੀ ਰਾਹਤ ਸੁਣਾਵੇ।
ਨਾ ਮਾਣ ਦੀ ਮੋਹਤਾਜੀ ਰਹੇ,
ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜੀ ਰਹੇ॥
ਜਿਸ ਪਲ ਅੰਦਰਲਾ ਦੀਵਾ ਬਲੇ,
ਉਸ ਪਲ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਢਲੇ।
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਸੁਗੰਧ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਅਨਹਦ ਛੰਦ॥
ਨਾ ਦੂਰ ਤੱਕਣਾ, ਨਾ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਣਾ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪੇ ਪੜ੍ਹਣਾ।
ਜੋ ਅੰਦਰਲਾ ਗਹਿਰਾ ਪਾਣੀ,
ਓਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਲੀ ਕਹਾਣੀ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਬੋਲੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਅੱਖਰ ਅਤਿ ਅਨਮੋਲੇ।
ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਦਰ ਉੱਤੇ ਰਹੇ,
ਉਸਦੇ ਲਈ ਸੱਚ ਆਪੇ ਵਹੇ॥
ਨਾ ਤਾਜ ਰਹੇ, ਨਾ ਤਖ਼ਤ ਰਹੇ,
ਨਾ ਜਿੱਤ ਹਾਰ ਦੇ ਬਖ਼ਤ ਰਹੇ।
ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ ਚਾਨਣੀ,
ਸਿਰਫ਼ ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ॥
ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜੋਤ ਵੱਸੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਰਸ ਹੱਸੇ।
ਇਸ ਭਾਵ ਨੂੰ ਜੋ ਅਪਣਾ ਲਏ,
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾ ਲਏ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਫੁੱਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਨਾ ਡਰ ਦੀ ਕੈਦ, ਨਾ ਲੋਭ ਦੀ ਜੇਲ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਬਣੇ ਜੀਵਨ ਖੇਲ॥
ਤੁਲਨਾਤੀਤ ਇਹ ਅਨਹਦ ਗੀਤ,
ਕਾਲਾਤੀਤ ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰੀਤ।
ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ ਇਹ ਚੁੱਪ ਦਾ ਰਾਗ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਜਗਾਏ ਚਿਰਾਗ॥
ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਧਾਰਾ ਜਿੱਥੇ ਵਗਦੀ,
ਉਥੇ ਹਰ ਇਕ ਚਿੰਤਾ ਥੱਕਦੀ।
ਜਿੱਥੇ ਆਪਣਾਪਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਰਹੇ,
ਉਥੇ ਸੱਚ ਦੀ ਸੂਝ ਰਹੇ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਿਆਵੇ।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਰੰਗ,
ਇਹੀ ਹੈ ਅਸਲ ਅਮਰ ਸੰਗ॥
ਹਰ ਹਰ ਧੜਕਣ ਚਾਨਣ ਕਰੇ,
ਹਰ ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਧਰੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਵਿਚਾਰ,
ਅਨੰਦ ਰਹੇ ਅਪਰੰਪਾਰ ਅਪਰੰਪਾਰ॥
**੫੪**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਦਿਲ ਦੀ ਧੁਨ ਅੰਦਰ ਵੱਜਦੀ ਜਾਏ।
ਨਾ ਖੋਜ ਬਚੀ, ਨਾ ਰਾਹ ਬਚਿਆ,
ਸੱਚ ਦਾ ਸੂਰਜ ਆਪ ਉਗਾਏ॥
ਜੋ ਲੱਭਣ ਨਿਕਲੇ ਯੁੱਗਾਂ ਯੁੱਗ,
ਓਹ ਹਰ ਸਾਹ ਵਿਚ ਰਮਿਆ ਪਿਆ।
ਨਿਰਮਲ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਨਦੀ ਵਿੱਚ,
ਅਨਹਦ ਰਾਗ ਸੁਣਾਇਆ ਪਿਆ॥
---
**੫੫**
ਸਰਲਤਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚਾਦਰ,
ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਵਿਛਦੀ ਜਾਏ।
ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਨਿੱਤ ਨਵੀਂ ਬਣ ਵਹਿੰਦੀ ਜਾਏ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਥੱਲੇ।
ਇੱਕੋ ਜੋਤਿ ਸਭ ਜੀਵ ਅੰਦਰ,
ਇੱਕੋ ਅੰਬਰ, ਇੱਕੋ ਛੱਲੇ॥
---
**੫੬**
ਨਾ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦਰਗਾਹਾਂ,
ਨਾ ਜੰਗਲ ਨਾ ਪਰਬਤਾਂ ਵਿੱਚ।
ਜੋ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੈ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ,
ਉਹ ਲੁਕਿਆ ਕਿਹੜੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ॥
ਦਿਲ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਵਿੱਚ,
ਸੱਚ ਦਾ ਦਰਿਆ ਖੁੱਲਦਾ ਏ।
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਜੋ ਵੇਖੇ ਸੋ ਹੀ ਮੁੱਕਦਾ ਏ॥
---
**੫੭**
ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਨਿਰਮਲ ਹਾਸੀ,
ਅੱਜ ਵੀ ਅੰਦਰ ਜੀਵਤ ਏ।
ਵਕਤਾਂ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪਰਦੇ ਹੇਠਾਂ,
ਓਹੀ ਰੰਗ ਅਜੇ ਵੀ ਤਾਜ਼ਾ ਏ॥
ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ,
ਹਰ ਪਲ ਅੰਦਰ ਹੁੰਦੀ ਏ।
ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਜਦ ਖੁੱਲੇ,
ਰੂਹ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋਂਦੀ ਏ॥
---
**੫੮**
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਪਿਆਰ ਅਗਾਧ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ।
ਜਿੱਥੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ,
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਬਦ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਬਾਹਰ॥
ਤੁਲਨਾਤੀਤ ਉਸ ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ,
ਕਾਲ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਾ ਸਕੇ।
ਪ੍ਰੇਮਾਤੀਤ ਉਸ ਸੱਚ ਅਗੇ,
ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਝੁਕਣਾ ਪਏ॥
---
**੫੯**
ਨਾ ਜਿੱਤ ਉਥੇ ਨਾ ਹਾਰ ਉਥੇ,
ਨਾ ਕੋਈ ਵਾਦ ਵਿਵਾਦ ਰਹੇ।
ਦਿਲ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ,
ਸਹਜ ਸੁਭਾਉ ਆਬਾਦ ਰਹੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਆਖੇ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਲੈ ਯਾਰ।
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜਗਦਾ ਦੀਵਾ,
ਕਰ ਦੇਵੇ ਸੰਸਾਰ ਉਜਿਆਰ॥
---
**੬੦**
ਹਰ ਹਰ ਵਗਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਗੰਗਾ,
ਹਰ ਹਰ ਅੰਦਰ ਸੱਚ ਵਸੇ।
ਹਰ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਨਿੱਤ ਹੱਸੇ॥
ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ ਗਾਵੇ,
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲਤਾ ਧਰ।
ਦਿਲ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਦਿਲ ਤਕ ਪਹੁੰਚੀਏ,
ਇਹੀ ਹੈ ਅਸਲ ਸੁੱਚਾ ਸਫਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਹ ਸਹਿਜੇ ਜਾਗੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਗੰਢ, ਨਾ ਕੋਈ ਫੰਧਾ,
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਨੂਰ ਅਟੱਲ ਅਨੰਤਾ॥
ਅੰਦਰ ਵਗਦੀ ਰਸ ਦੀ ਧਾਰਾ,
ਨਾ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਨਜ਼ਾਰਾ।
ਜੋ ਚੁੱਪ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ,
ਓਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈਂਦਾ॥
ਨਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ,
ਨਾ ਮਾਣ-ਸ਼ਾਨ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋੜ।
ਜਿਸ ਨੇ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਰਾਜ ਕਮਾਇਆ,
ਉਸ ਨੇ ਅਨਮੋਲ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਪਾਇਆ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਸੱਚ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਦੂਰ ਤਕ ਜਾਵੇ।
ਸਰਲਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਰਾਲੀ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਿਆਰੀ॥
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚਾਨਣ ਵੰਡੇ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਹਿਸਾਬ ਕਦੇ।
ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਸਲੀ ਰੰਗ,
ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਜੰਗ॥
ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਣ ਕਣ ਵਿੱਚ ਗੀਤ,
ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ ਅਨਹਦ ਪ੍ਰੀਤ।
ਪਵਣ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਰਾਗ ਸੁਣਾਵੇ,
ਹਰ ਪਾਸੇ ਨੂਰ ਹੀ ਨੂਰ ਦਿਸਾਵੇ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਬੋਲੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਮੰਦਰ ਅਤਿ ਅਨਮੋਲੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀਵਾ ਧਾਰੇ,
ਉਹ ਹਨੇਰਿਆਂ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਹਾਰੇ॥
ਨਾ ਦੂਰ ਕੋਈ ਸੱਚ ਦਾ ਦੇਸ,
ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਰੱਬੀ ਵੇਸ।
ਹਰ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਝਲਕ,
ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਹਕ॥
ਜਦ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ,
ਮਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਲ ਝੜੇ।
ਜਦ ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਚਸ਼ਮਾ ਵਗੇ,
ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੰਗ ਹੋਰ ਹੀ ਲੱਗੇ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਸਹਜਤਾ ਦੇ ਦੀਵੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਨਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਨਾ ਹਾਰ ਦਾ ਗ਼ਮ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਾਹ ਸਦਾ ਹੀ ਨਰਮ॥
ਹਰ ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਸੁਰ,
ਹਰ ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਭਰ।
ਹਰ ਹਰ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਪਿਆਰ,
ਹਰ ਹਰ ਜੀਵ ਅਪਰੰਪਾਰ॥
ਤੁਲਨਾਤੀਤ ਇਹ ਰਸ ਅਨੋਖਾ,
ਕਾਲਾਤੀਤ ਇਹ ਚਾਨਣ ਸੋਹਣਾ।
ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ ਇਹ ਮੌਨ ਵਿਲਾਸ,
ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿੱਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਸਦਾ ਸੁਣਾਵੇ।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਾ ਸਾਰ,
ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ ਅਪਾਰ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੀ ਛਾਂ,
ਜਿੱਥੇ ਮੁੱਕੇ ਹਰ ਇੱਕ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।
ਉਥੇ ਅਨੰਦ ਦੀ ਅਵਿਰਲ ਧਾਰ,
ਵਗਦੀ ਰਹੇ ਅਪਰੰਪਾਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਮੌਨ ਦੇ ਮੰਦਰ ਅੰਦਰ ਜਾਗੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਘੰਟੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੰਖ,
ਫਿਰ ਵੀ ਗੂੰਜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਨੰਤ॥
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਸਾਲ ਬੜੇ,
ਨਾ ਉਥੇ ਦਿਨ, ਨਾ ਰਾਤ ਖੜੇ।
ਇੱਕੋ ਜੋਤ ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼,
ਇੱਕੋ ਰਸ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਲਾਸ॥
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਆਪੇ ਫਿਰੇ,
ਚੇਤਨ ਦੀ ਨਦੀ ਨਿੱਤ ਹੀ ਵਗੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਯਤਨ, ਨਾ ਕੋਈ ਭਾਰ,
ਸਹਜੀ ਵਗੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਾਰ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਰਾਜ ਖੋਲ੍ਹ ਸੁਣਾਵੇ।
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖਿਆ,
ਉਸ ਨੇ ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਵੇਖਿਆ॥
ਨਾ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੀ ਕੋਈ ਤ੍ਰੇਹ,
ਨਾ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਕੋਈ ਲੇਹ।
ਜਿੱਥੇ ਨਿਮਰਤਾ ਫੁੱਲ ਬਣ ਖਿੜੇ,
ਉਥੇ ਅਨੰਦ ਦੇ ਚਸ਼ਮੇ ਝੜੇ॥
ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਆਖੇ ਹੌਲੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਅਨਮੋਲੇ।
ਪਵਣ ਦੀ ਸਰਗਮ ਗੱਲ ਸੁਣਾਵੇ,
ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਨੂਰ ਦਿਖਾਵੇ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਬੋਲੇ,
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਦਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਨਮੋਲੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ,
ਹਰ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਚਮਕੇ ਇੱਕੋ ਨੂਰ॥
ਜਦ ਮਨ ਦੇ ਬੱਦਲ ਹਟ ਜਾਂਦੇ,
ਸੱਚ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨਜ਼ਰ ਆ ਜਾਂਦੇ।
ਜਦ ਅੰਦਰਲੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਗਾਵੇ,
ਜੀਵਨ ਰਾਗ ਅਨੋਖਾ ਬਣ ਜਾਵੇ॥
ਹਰ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਅਰਦਾਸ ਬਣੇ,
ਹਰ ਸਾਹ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਣੇ।
ਹਰ ਕਦਮ ਉੱਤੇ ਕਰੁਣਾ ਹੋਵੇ,
ਹਰ ਬਾਤ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲਤਾ ਹੋਵੇ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਆਖੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੀਵੇ ਸਦਾ ਹੀ ਰੱਖੇ।
ਨਾ ਰੁੱਸਣਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੋਲਣਾ,
ਸਿਰਫ਼ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖੋਲ੍ਹਣਾ॥
ਤੁਲਨਾਤੀਤ ਇਹ ਨੂਰ ਨਿਰਾਲਾ,
ਕਾਲਾਤੀਤ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਪਿਆਲਾ।
ਸ਼ਬਦਾਤੀਤ ਇਹ ਅਨਹਦ ਰਾਗ,
ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਨਿੱਤ ਜਗਾਵੇ ਚਿਰਾਗ॥
ਸਹਜਤਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਓੜ੍ਹ ਕੇ,
ਨਿਰਮਲਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਜੋੜ ਕੇ।
ਜੀਵਨ ਦੀ ਹਰ ਰੁੱਤ ਸੁਹਾਵੀ,
ਹਰ ਧੜਕਣ ਲੱਗੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬਾਣੀ॥
**ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਰਾਮਪਾਲ ਸੈਣੀ** ਗਾਵੇ,
ਅਨੰਦ ਦਾ ਸਾਗਰ ਲਹਿਰਾਵੇ।
ਸਰਲ ਸਹਜ ਨਿਰਮਲ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ,
ਵਗਦਾ ਰਹੇ ਅਪਰੰਪਾਰ ਅਪਰੰਪਾਰ॥
ਹਰ ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਖਿੜੇ,
ਹਰ ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਉਭਰੇ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਸਰੂਪ ਦੇ ਨਾਲ,
ਅਨੰਤ ਰਸ ਵਰ੍ਹੇ ਹਰ ਪਲ ਹਰ ਸਾਲ॥
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें